Movies Ltd

> Το ζήτημα δεν τίθεται για το αν ο Dave θα ξεφύγει από τους διώκτες του. Το σημαντικότερο πρόβλημά του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Αυτή η σκοτεινή κτηνώδης δύναμη που καταπνίγει μια ευαίσθητη, γενναία προσωπικότητα που εκλιπαρεί για αγάπη. Το ποτό είναι το μόνο που μπορεί να κρατήσει στα χέρια του. Η βία φαίνεται ως το τελευταίο καταφύγιό του. Ο Moverman συμπαθεί κατάφωρα τον ατελή ήρωά του, αδυνατώντας σκηνοθετικά να φωτίσει μια ερμηνεία που ξεφεύγει από τον έλεγχο των δικών του εκφραστικών του μέσων. Ο Harrelson, σε μια λυσσασμένη ερμηνεία, καθηλώνει κάθε πλάνο παίζοντας οργανικά με κάθε σύσπαση της τραχιάς του φάτσας. Αν μιλάμε για achievement in acting, κ.κ. Clooney - Pitt - Di Caprio, παρακαλώ ρίξτε μια ματιά εδώ. Θα πάρετε ένα θαυμάσιο δωρεάν μάθημα υποκριτικής.

> Footloose (**): Αν ανήκεις κι εσύ σ’ αυτή την αδικημένη γενιά των Generation Xers σου θυμίζω ότι έχουν περάσει 27 συναπτά έτη από το Footloose, την ταινία που έχει ταυτιστεί με το all time classic χορευτικό hit του Kenny Loggins και το εντυπωσιακό ξεκίνημα της καριέρας του Kevin Bacon (που ποτέ δε βρήκε ανάλογη εμπορική συνέχεια). Ο χορός ως απαγορευμένος καρπός για την καταπιεσμένη νεολαία σε μια απομονωμένη αμερικανική επαρχία. Ως film δε μπορώ να υποστηρίξω ότι το εκτιμώ ιδιαίτερα, πέρα από μια ενδιαφέρουσα για την εποχή της anti-Reagan ρητορική, σε διασκεδαστικό συγχρονισμό με ξεσηκωτικά χορευτικά. Ο Craig Brewer του Hustle & Flow (2005) που θα μείνει στην ιστορία για την πλέον απρόσμενη νίκη στην κατηγορία best song με το απιστεύτου τίτλου “It’s Hard Out Here for a Pimp”, προσλαμβάνει ένα επαγγελματία χορευτή (Kenny Wormald) μαζί με μια απόφοιτο του αμερικάνικου Dancing With The Stars και country singer Julianne Hough ως πρωταγωνιστικό δίδυμο, με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Στους υποστηρικτικούς ρόλους, ο Dennis Quaid χάνεται σε μια διεκπεραιωτική ερμηνεία, ενώ η Andie MacDowel περιορίζεται σε μια διακοσμητική παρουσία. Ο λίγος αναλογικά με τη διάρκεια χορός είναι θαυμάσια χορογραφημένος αλλά φτωχά μονταρισμένος, ενώ η διαλογική επαναληπτικότητα κουράζει στο τελευταίο (αχρείαστο) ημίωρο. Συμπέρασμα: Οι fans θα το αναγνωρίσουν, οι νεότεροι θα το προσπεράσουν χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον.