Ο αρχικός υπολογισμός της Paramount, έκανε λόγο για ένα άνοιγμα γύρω στα 35-40 εκ. Εντέλει η επίδοση του Paranormal Activity 3, ξεπέρασε κάθε προσδοκία εφόσον το ρεκόρ του πρώτου Σαββατοκύριακου για τον τρίτο στην συνέχεια θρίλερ, που βασίζεται σε υποτιθέμενα καταγεγραμμένο από τα ίδια τα θύματα μιας ανεξήγητης οργής βίντεο υλικό, άγγιξε τα 54 εκ. γεγονός που σημαίνει πως προς μεγάλη έκπληξη όλων, έκανε το καλύτερο άνοιγμα και από τα τρία - μέχρι ώρας - επεισόδια. Το πρώτο βέβαια, που φήμες υποστηρίζουν πως κόστισε μόλις 15 χιλιάδες δολάρια, άνοιξε μετά από μια μικρή διαδρομή σε περιφερειακούς κινηματογράφους, με μόλις 21 εκ. για να καταλήξει στο συγκλονιστικό νούμερο των 107 εκ. στην Αμερική και των 193 εκ. παγκοσμίως, που αυτομάτως το καθιστούν το πιο επιτυχημένο της φιλμικής ιστορίας, σε σχέση απόδοσης προς κόστος. Το δεύτερο μέρος, είχε επίσης ένα γερό άνοιγμα, με κάτι παραπάνω από 40 εκ. για να ολοκληρώσει το ράλι του στα 84 εκ. εντός και στα 178 εκ. εκτός των συνόρων. Το σκορ μάλιστα που κατόρθωσε το PA 3, το καθιστά ως το πιο εμπορικό opening όλων των εποχών για το μήνα Οκτώβριο - και κατά συνέπεια το αντίστοιχα πιο δυνατό άνοιγμα για μεταφυσικό θρίλερ, όλων των μηνών - ρίχνοντας από την κορυφή, το ομότιτλο του, με τον αριθμό 2 στην κατάληξη...

Στην τρίτη εβδομάδα διαδρομής του, το Real Steel με τον Hugh Jackman δεν τα πήγε και άσχημα, στην άτυπη κόντρα του με το ριμέικ του Footloose, για το αργυρό μετάλλιο, κερδίζοντας το κατά 400 χιλιάδες δολάρια διαφορά. Ακόμη κι έτσι όμως το συνολικό σκορ των 67 εκ. για τον Ρόκι των λαμαρινών, απέχει σημαντικά από τον στόχο των 100 εκ. που είχε αρχικά ορίσει η Dreamworks. Από την άλλη μεριά, η φασαρία της Milla Jovovich με την Summit σε ότι αφορά στο προμόσιον του The Three Musketeers, μάλλον είχε λόγο ύπαρξης, αφού η διασκευή του κλασσικού έργου του Δουμά, δεν έφτασε καν τα 9 εκ. στο άνοιγμα του, ποσό μάλλον απογοητευτικό για μια ακριβή - πλην ευρωπαική - παραγωγή. Ακόμη απογοητευτικότερη, συγκριτικά με την θερμή υποδοχή που είχε στην Γηραιά, ήταν η επανεμφάνιση του...γοητευτικού υπερκατάσκοπου Johnny English Reborn, που δεν έφτασε καν στα 4 εκ. στο πρώτο του Σ/Κ, ρεκόρ που ούτε κατά διάνοια δεν θυμίζει την προ οκταετίας θριαμβευτική πορεία του με τα 160 εκ. διεθνώς. Βεβαίως, με ένα μήνα ήδη στην πλάτη του ένθεν του Ατλαντικού, το Reborn έχει φτάσει σε τριψήφιο νούμερο εκατομμυρίων, στοιχείο που αυτομάτως το καθιστά επιτυχημένο, εκτός USA φυσικά. Όσο για την ερχόμενη εβδομάδα, τέσσερις δυνατές δημιουργίες κάνουν ντεμπούτο - The Rum Diary, In Time, Anonymous, Puss In Boots - με το τελευταίο να πληροί όλα τα κριτήρια, να κερδίσει τον τίτλο του πιο εμπορικού του επερχόμενου τριημέρου.


Box Office US 21-23 Οκτωβρίου 2011



Φιλμ
Σ/Κ
Σύνολο σε εκ.
1
Paranormal Activity 3
$54,300,000
$54.0
2
Real Steel
$11,300,000
$67.2
3
Footloose
$10,900,000
$30.9
4
The Three Musketeers
$8,800,000
$8.8
5
The Ides Of March
$4,900,000
$29.1
6
Dolphin Tale
$4,500,000
$64.6
7
Moneyball
$4,100,000
$63.7
8
Johnny English Reborn
$3,800,000
$3.8
9
The Thing
$3,100,000
$14
10
50 / 50
$2,800,000
$28.7



Περισσότερα... »

Για κάποιο αδιευκρίνιστο ακόμη λόγο, το ταίριασμα τους είχε χαρακτηριστεί μοναδικό από τους κινηματογραφικούς κύκλους, πριν από μια δεκαετία και βάλε, άποψη που σφραγίστηκε και με το Όσκαρ σεναρίου για τον εξαιρετικό Good Will Hunting. Για έναν ακόμη πιο παράξενο λόγο, το ντουέτο των Matt Damon και Ben Affleck, έκτοτε, χώρισε τα τσανάκια του, δίχως να δώσει την παραμικρή αναφορά για τον λόγο που αυτό συνέβη, με τους δύο αστέρες να ακολουθούν ο καθένας την δική του, ξεχωριστή διαδρομή στην λεωφόρο του Χόλιγουντ. Σήμερα κι ενώ οι φήμες είχαν οργιάσει πως οι δύο πρώην κολλητοί θα ενώσουν ξανά τις δυνάμεις τους, σε μια δραματική ταινία, που περιγράφει τον βίο και την πολιτεία του διαβόητου Γουάιτυ Μπάλγκερ, βαρόνου του εγκλήματος της Βοστόνης, που βρισκόταν για μια ολόκληρη δωδεκαετία στην λίστα των πλέον επικίνδυνων και καταζητούμενων κακοποιών κατά το FBI. Το φιλμ θα σκηνοθετήσει ο Affleck, που η έφεση του στο να απεικονίζει τον υπόκοσμο της αγαπημένης του πόλης είναι μοναδική - κάτι που πέτυχε τόσο στο Gone Baby Gone, όσο και στο The Town - ο οποίος θα κρατήσει κι έναν μικρό ρόλο στην διανομή. Ο Damon θα ενσαρκώσει τον εγκληματία, σε ένα χρονικό εύρος τριών περίπου δεκαετιών, από τα πρώτα του βήματα στην παράνομη δράση, μέχρι τον εγκλεισμό του στο Αλκατράζ, καθώς και την μεγάλη περίοδο που λειτούργησε ως πληροφοριοδότης, προς όφελος του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών. Φήμες, τέλος, αναφέρουν, πως έναν σημαντικό ρόλο θα κρατήσει και ο μικρότερος αδελφός του Ben, Casey Affleck, που τουλάχιστον ερμηνευτικά διαθέτει και το μεγαλύτερο τάλαντο...


Περισσότερα... »


by Takis Garis

Episode 7 - Ονειρεμένα σπίτια και κατάσκοποι πιτσιρίκια

> Dream House (*1/2): Πρόκειται για την τρελή απογοήτευση της χρονιάς. Ο Jim Sheridan των 6 οσκαρικών υποψηφιοτήτων (My Left Foot, In The Name of the Father και το my own Christmas favourite, In America), βρίσκεται στο δημιουργικό του ναδίρ, με μια ταινία κατακρεουργημένη: όταν ο Jim Robinson, αφεντικό της Morgan Creek του πήρε την ταινία κυριολεκτικά από τα χέρια, παρά το ότι μετά τις απογοητευτικές προβολές σε test audiences ο Ιρλανδός ξαναγύρισε καμπόσες σκηνές, η μονταζιέρα έκανε το ανόσιο θαύμα της (βλ. «αχταρμάς») ενώ το εντελώς αποπροσανατολιστικό, τίγκα στο spoiler, trailer, έδωσε τη χαριστική βολή σε budget 55 εκατ. που μετά βίας απέφερε τα 20 εκατ. πίσω.

> Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι βέβαια, όταν ο Sheridan (;) εντελώς άπειρος στο θρίλερ-χόρορ κουρμπέτι, αποφασίζει να σερβίρει ένα The Shining – The Others – The Haunting ξαναζεσταμένο φαγί, με ντρέσινγκ πομπώδες παρανορμαλίστικο και fur elise στο πιάνο ξανά και ξανά. Δεν έχω ματαδεί, τουλάχιστον όσο μπορώ να θυμηθώ, τόσο κακό ματσάρισμα πλάνων και μουσικής επένδυσης, καθώς τίποτε δεν είναι όχι τόσο δα φοβιστικό, αλλά ούτε εντέλει μεταφυσικό. Το mega-twist παίζει πάνω από μισάωρο πριν το καραμελωμένο ντεπασέ τέλος που αφαιρεί κάθε πιθανότητα αντεπιχειρήματος από μια ταινία φτιαγμένη για πολλά βατόμουρα.

> Τι μένει λοιπόν απ' όλο αυτό το…πράγμα; Όχι τίποτις άλλο, αλλά η ταινία γυρίστηκε μερικά χλμ μακριά από το σπίτι μου, μετάξύ Brampton και Oakville και νοιώθω άσχημα. Ψιλό-άσχετο, αλλά πριν 10 ημέρες στο Toronto downtown, είχαμε ένα περίεργο εργατικό ατύχημα με 7 τραυματίες κι έναν νεκρό, κομπάρσοι όλοι που έκαναν τα ζόμπι στο καινούργιο (φευ) Resident Evil: Retribution. Έγκλημα και Τιμωρία μαζί. Anyway, που λες, τι μένει; H πραγματικά αξιόλογη ερμηνεία του D. Craig, η ερμηνευτική ανυπαρξία της N. Watts, το ότι οι J. Sheridan- R. Weisz- D. Craig αρνήθηκαν να προμοτάρουν το τελικό προϊόν, και βεβαιότατα το γεγονός το ότι μέσα από τα γυρίσματα αναπτύχθηκε το ειδύλλιο μεταξύ του πρωταγωνιστικού ζεύγους που τους έφτασε μέχρι τον – μυστικό από τους paparazzi- γάμο. Ο Sheridan λέγεται ότι αν τον ψάξει κανείς είναι ακόμη έξω από τα γραφεία της Ένωσης Σκηνοθετών (DGA) και προσπαθεί (του κάκου) να βγάλει το όνομά του από τα credits.




> Dolphin Tale 3D (*1/2): Κλασική περίπτωση υπερεκτιμημένης παιδικουλίασης, υπερκολακευτικού tearjerker trailer και μιας αρπαχτής που έχει βγάλει κοντά δυο φορές τα λεφτά της, σκοπεύοντας καρδιά στις άδολες προεφηβικές ευαισθησίες. Δε φταίει βέβαια ούτε ο τηλεορασάς C.M. Smith, ούτε οι «ηθοποιάρες» K. Kristopherson και Harry Connick Jr. Όταν το τραιηλεράκι έχει voiceover Μorgan Freeman που κάνει κι ένα χαρωπό cameo παίζοντας αντάμα με την από παλιά γνώριμή του και τιμημένη b actress Ashley Judd, υπάρχουν οι βάσεις για μια average matinee του είδους. Το παιδί και το δελφίνι λοιπόν, που είναι αληθινή ιστορία προσθετικής ουράς για να ρίξει δέκα πήδους και να δικαιολογήσει το αχρείαστο (και δαπανηρό για τον γονιό) 3D.

> To φιλμ είναι τουλάχιστον μισή ώρα παραπάνω απ’ ότι χρειάζεται, με την πρώτη ώρα να διαπλέκει το δράμα του ομολογουμένως συμπαθεστάτου δελφινιού που ακούει στο όνομα Winter με αυτό της απομόνωσης του μικρού ήρωα Sawyer που έχει έναν ξάδελφο στο Ιράκ που γυρνάει κι αυτός με ένα πόδι πίσω και «τυχαίνει» να ήταν πρωταθλητής της κολύμβησης, καταλαβαίνεις… Η ταινία είναι πλασμένη για dvd, δεν αντέχεται από ενήλικο κοινό και είναι μεγαλίστικη για κάτω των 10 ετών παιδάκια. Όσο για τον Winter, είναι γλύκας, δε λέω, έχω δει όμως τον Αύγουστο κάτι δελφίνια στο Marineland στο Niagara Falls που κάνουν ένα live show που πραγματικά αξίζει να σου κάνω το εισιτήριο ώστε να’ ρθεις να το θαμάξεις.




> Spy Kids: All the Time in the World in 4D (**-): Απορία ψάλτου, βηξ. Μια ταινία, όπως θα έλεγε ο πατέρας μου στα παρωχημένα 70s, «κλάσε – βήξε-ανάσανε», προσπάθησε μόνο να το κάνεις αυτό για να καταλάβεις το μέγεθος του επιτεύγματος. Του σκατολογικού χούμορ το φιλμικό ανάγνωσμα, καθώς (εδώ κολλάει το «βηξ») ο R. Rodriguez, βλέποντας πως το Sin City 2 δεν του βγαίνει με τίποτα, αποφασίζει να αναστήσει τον πεθαμένο, 8 χρόνια μετά το Spy Kids 3-D: Game Over. Οι diehard fans του ντανταϊστή εικονοκλάστη Robert θα μισήσουν την απουσία του A. Banderas και φυσικά της Carla Gugino, που μπορεί να μη διαθέτει το catwoman κορμί της Jessica Alba, αλλά είχε όπως και να το κάνουμε μια πιπεράτη παρουσία και μια θηλυκιά πονηριά.

> Οι παλιοί spy kids και ο ακαταμάχητος Machete (στα γυρίσματα του οποίου όταν η Jessica Alba άλλαζε τις πάνες του νεογέννητου γιου της, γεννήθηκε η ιδέα για ένα spy kids –step- mom- outing) δηλώνουν με την παρουσία τους το κλείσιμο του ματιού στο ένδοξο παρελθόν, ενώ o αθυρόστομος Ricky Gervais βομβαρδίζει (στο ρόλο της φωνής του ομιλούντος και μονίμως αφοδεύοντος σκύλου) το πλατό με τις γνωστές ημι-μοχθηρές του (σε πολύ PG όμως περιβάλλον) ατάκες. Κάπου εδώ, χωρίς να μπω στο λούκι της ανοίκειας, ομολογουμένως σύγκρισης μετά τα πρώτα δύο φιλμς της σειράς και αφού συμφωνήσω ότι εδώ πρέπει να τελειώσει το άρμεγμα του franchise, που με μόλις 35 εκατ. εισπράξεις έβγαλε 1,5 φορά τα λεφτά του, οφείλω να συμφωνήσω με τον daddy coolη (see episode 6) που στο τέλος με κοίταξε με ένα ένοχο χαμόγελο λέγοντας: «Ε, για λιγάκι παλαβά παιδάκια, καλούτσικο είναι! Πλακίτσα, πως το λένε, fun-fun, kitchy – kitchy, μωρέ!»

gaRis

Περισσότερα... »

Από την στιγμή που οι υπάλληλοι ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης, ανακαλύψουν πως ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης του, έχει ξαφρίσει τα χρήματα της επικουρικής τους σύνταξης, θα σχεδιάσουν το απόλυτο πλάνο εκδίκησης: Να κλέψουν πίσω από εκείνον ότι τους ανήκει. Ο γεννημένος στην φτωχογειτονιά του Κουίνς, Τζος Κόβατς (Ben Stiller) υπεύθυνος ασφαλείας για πάνω από μια δεκαετία του συγκροτήματος των ακριβών διαμερισμάτων της πόλης, στο ρετιρέ των οποίων κρατείται σε απομόνωση ο ζάπλουτος μετρ των χρηματιστηριακών πράξεων της Γουόλ Άρθουρ Σόου (Alan Alda) με την κατηγορία της κλοπής δύο εκ. δολαρίων από τους μικροεπενδυτές, θα βάλει σε εφαρμογή το μεγαλεπήβολο σχέδιο του. Να δώσει ένα σκληρό μάθημα στον φαταούλα οικονομικό σύμβουλο από όσους εξαπατήθηκαν. Με λίγες ημέρες να απομένουν μέχρι την στιγμή που ο χρηματιστής θα αφεθεί ελεύθερος να φύγει μακρυά με μια ολόκληρη περιουσία στις βαλίτσες του, ο Τζος θα επιχειρήσει να συντάξει μια ομάδα που θα πραγματοποιήσει το αδύνατο. Έχοντας ορίσει σαν οργανωτή του πλάνου, έναν μικροαπατεώνα που μόλις βγήκε από την φυλακή (Eddie Murphy) πρέπει να βρει τον τρόπο να εισβάλλει στο καλά φρουρούμενο διαμέρισμα, για να πάρει πίσω τα λεφτά. Αν και οι τύποι που συνθέτουν την ομάδα είναι ερασιτέχνες, εντούτοις ξέρουν το κτίριο σαν την παλάμη τους, συνεπώς αυτοί που θέλησαν να τα βάλουν μαζί τους, θα το μετανιώσουν πικρά...



Αυτά τα διασκεδαστικά λαμβάνουν χώρα στην διασκεδαστική κωμική περιπέτεια του Brett Ratner, Tower Heist, που τουλάχιστον εμπορικά θα κοντράρει στα ίσια το επικό Immortals και το Eastwoodικό, J.Edgar, που κάνουν πρεμιέρα το ίδιο σαββατοκύριακο στην Αμερική. Πέραν των τριών προαναφερθέντων πρωταγωνιστών, από τις εικόνες του φιλμ παρελαύνουν ακόμη η Gabourey Sidibe του Precious, ο Matthew Broderick, ο Casey Affleck, η Tea Leoni και ο Michael Pena.

Στις δικές μας αίθουσες? Σε λίγες μόλις ημέρες στις 2 Νοεμβρίου 2011, με τον τίτλο Πως να Κλέψετε έναν Ουρανοξύστη

Περισσότερα... »

Στην πρωτεύουσα του Βελγίου, τις Βρυξέλλες, την γενέτειρα δηλαδή του σκιτσογράφου Herge και πνευματικού πατέρα του δημοφιλέστατου ήρωα, έκανε την επίσημη πρεμιέρα της η πολυαναμενόμενη περιπέτεια The Adventures Of Tin Tin, παρόντων των σπουδαίων συντελεστών του και των αγαπημένων αστέρων του καστ. Προεξάρχοντος βέβαια του μεγαλύτερου παραμυθά της κινηματογραφικής ιστορίας Steven Spielberg, που υπογράφει σκηνοθετικά την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη της δράσης του δημοσιογράφου με τα αστυνομικά ένστικτα. Πλάι στον πολυβραβευμένο δημιουργό, βρέθηκαν οι πρωταγωνιστές του φιλμ, ο Jamie Bell που υποδύεται τον πανέξυπνο ρεπόρτερ, ο Andy Serkis που παίζει τον ρόλο του στενού του φίλου Κάπεν Χάντοκ, ο Gad Elmaleh, αλλά και οι αρχές της τοπικής αυτοδιοίκησης της πόλης, που συμμετείχαν στην βάφτιση μιας ολόκληρης αμαξοστοιχίας με το όνομα του Τεν Τεν, που θα κάνει το ταξίδι Βρυξέλλες - Παρίσι, εκεί που θα πραγματοποιηθεί η επόμενη λαμπερή προβολή του έργου, στα πλαίσια του δυνατού του προμόσιον στην Ευρώπη. Στις δικές μας αίθουσες η ταινία θα κάνει την πρώτη της παρουσία στις 3 του Νοέμβρη από την Feelgood!





Περισσότερα... »



Κάθε Κυριακή gaRis και zerVo διασταυρώνουν τα online ξίφη τους πάνω στην ταινία της εβδομάδας!


Contagion του Steven Soderbergh
Με τους Matt Damon, Jude Law, Kate Winslet, Gwyneth Paltrow, Laurence Fishburne, Marion Cotillard, Bryan Cranston, Jennifer Ehle


zeRvo said: Να βγάλουμε που λες μια κεντρική ιδέα, όπως κάναμε και στο δημοτικό: Όταν πηγαίνουμε σε εστιατόριο δεν δίνουμε το χέρι μας σε κανέναν, ούτε τρώμε ξηρούς καρπούς από το μπαρ. Ενέχει κίνδυνος πανδημίας...


gaRis said: Κι όταν σφουγγίζουμε τον πυθμένα μας δεν πετάμε το χαρτί στον (χρώματος γκρι) ειδικά προορισμένο κάδο ανακύκλωσης, εδώ στον Καναδά, γιατί θα το βρούμε στο τετράδιο του παιδιού στο kindergarten! Στοίχημα..!


zeRvo said: Αν παρατήρησα καλά πάντως στον ηλεκτρονικό χάρτη με τις κατακόκκινες ζώνες, ο Καναδάς ήταν εκτός. Αλλά και η Ελλάς! Και βάζω στοίχημα γι αυτό, λευκό ήταν το χρώμα της, κανείς πεθαμένος, συνεπώς την σκαπουλάραμε πάλι. Πήραμε και την δόση άρα όλα μια χαρά, το νόημα του Contagion δεν μας αφορά.


gaRis said: Κοίτα, έχω την εντύπωση ότι η Ελλάδα παίζει σε έτερο thriller, για την ακρίβεια στο The Thing, όπου το τέρας έχει σμίξει το dna του με το ελληνικό και έχει κλέψει απλά τη μορφή μας. Για άνοιξε το στόμα να δω αν έχεις βάλει κάτι γέφυρες, στα δόντια...


zeRvo said: Είσαι προπέτης! Από ότι είδα γενικότερα η ταινία δεν έχει πάρει καταβολές από την ελληνική πραγματικότητα. Εδώ ούτε οι κατέχοντες (τον πολυπόθητο αλληγορικό εμβολιασμό) είναι παρτάκηδες, ούτε οι φαρμακευτικές παίζουν παιχνίδια κάτω από την τράπεζα, ούτε φυσικά υπάρχουν τσαρλατάνοι που εκμεταλλεύονται τον καημό του κοσμάκη...


gaRis said: Αν ο Soderbergh "πείραζε" το story του σε τέτοιο anti - hollywood βαθμό, όχι λεφτά για το Liberace δε θα του δίνανε, ούτε καν για τη βιογραφία του Ronaldo (στα πολύ παχιά του) σου λέω. Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι M. Douglas + M. Damon = γλωσσόφιλα είναι τραγικό, δεν είναι;


zeRvo said: Τον Λιμπεράτσε λες, θα τον γυρίσει με το ίδιο κόλπο, το ψευτοντοκιματερίστικο, νεορεαλιστικό, μουνταδόρικο, με δυνατό το μπιτι του σάουντρακ?


gaRis said: Έχω αρχίσει να υποπτεύομαι ότι ο Σουηδέζος (sic) έχει φτιάξει ένα πολυμηχάνημα που κάνει την ίδια ταινία διαφορετικά - όμως η μουσική είναι πάντα η ίδια. Κι ο Matt Damon. Βάζεις ένα μπουλούκι Α' list stars μέσα να διαλογίζονται και μετά τους καθαρίζεις μέχρι να μείνουν κάποιοι στο τέλος, που ποτέ δεν είναι happy ending. Καλά η Kate Winslet δεν μετράει - αυτή πεθαίνει σε κάθε ταινία ανεξαρτήτως σκηνοθέτη...


zeRvo said: Μια και μίλησες για ευτυχισμένη εξέλιξη - ΣΠΟΙΛΕΡ - ψάχνω να βρω πότε ξανά η Winslet τα κακάρωσε on screen και δεν καταλήγω κάπου. Στο Reader είχε πεθάνει? Νομίζω όχι, δεν θυμάμαι... Μπα, μήπως την κρεμάσανε?


gaRis said: Ναι, ναι. Και στο Heavenly Creatures? Μήπως και στο Revolutionary Road? Τέλος πάντων, εγώ τη συγχαίρω που δεν έδειξε στήθος εδώ, μετά το oscar και τη μητρότητα σοβάρεψε το Καιτάκι...


gaRis said: Τη Gwyneth πάντως την ξεπάστρεψε ο Steven, έτσι; Στο γόνατο... Είναι ίσως ο πρώτος που της δίνει έναν γκρίζο ρόλο- θα ήταν ταμάμ γιατί πρόκειται για κωλοχαραχτήρα ολκής...


zeRvo said: Για να πω και την καλή μου την κουβέντα όμως, το Contagion μπορεί άνετα να λειτουργήσει ως μπούσουλας για την περαιτέρω καριέρα της Paltrow. Σε όλα τα φιλμς να μην παίζει παραπάνω από τρία λεπτά δηλαδής...


gaRis said: Πες μου που τρώει ο Larry Fishburn να πάρω διαρκείας! Αυτός δεν πήρε το εμβόλιο (spoilerάρα) γιατί έχει κάνει πέτσα και τρελό μπυροκοίλι. On a serious note, τον Ματ τον έφαγε ερμηνευτικά για πρωινό...


zeRvo said: Εντάξει είναι και ο μόνος που έχει ολοκληρωμένο χαρακτήρα από τους συμμετέχοντες. Όλοι οι άλλοι είναι συμβολισμοί. Στην πραγματικότητα πάντως πολύ θα ήθελα να μην το πάρει ο Μορφέας το εμβόλιο και να το δώσει στην αξιολάτρευτη κορούλα του...


gaRis said: ΠΟΤΕ θα δώσουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη La Vie En Rose; Αυτά τα ρολάκια σε Nolan - Allen - Soderbergh πολύ μου τη δίδουν στα νεύρα. Τζάμπα ταλέντο!


zeRvo said: Θα σου απαντήσω αν μου πεις πότε δόθηκε πραγματικός πρώτος ρόλος σε Γαλλίδα σε μια σοβαρή ταινία του Χόλιγουντ... Χμμμμμμ ποτέ μήπως?


gaRis said: Για ρίξε μια ματιά άσχετε! Τελικά τι λες? Να συνεχίσει να τραβάει η camera του Steven ή...basta cosi?


zeRvo said: Πριν δω το Contagion είχα κάποιες αμφιβολίες. Ο τύπος έχει σφραγίδα όμως και πρέπει να το συνεχίσει το κόλπο, δεν είναι και πολλοί σαν και δαύτον στον κόσμο. Continua Steven!


gaRis said: Contagion, Outbreak ή 28 Days Later?


zeRvo said: Δεν τίθεται θέμα, ταινία με τη Rene Russo να πάρει ποτέ άλλο μετάλλιο πλην του χρυσού. Οπότε...


gaRis said: Final Rate *******


zeRvo said: Final Rate *******

Περισσότερα... »

Ένα μόλις χρόνο πριν, η στήλη είχε επιχειρήσει και πάλι ένα αφιέρωμα στην εντυπωσιακή ξανθιά, με φωτογραφίες που έκοβαν την ανάσα από ένα διαφημιστικό που είχε γυρίσει, πριν αποφασίσει να κάνει το άλμα από την πασαρέλα στο σινεμά. Ακόμη δεν την είχαμε δει ζωντανή στο πανί δηλαδή... Σήμερα, που η Rosie Huntington Whiteley, χάρη στην σούπερ σέξι παρουσία της στους τρίτους Transformers, με την οποία κατάφερε να αφήσει με την θωριά της ανοικτό το στόμα ολάκερου του αντρικού πληθυσμού, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Πλέον δεν υπάρχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού, έστω κι έτσι όμως, το 25χρονο θεικό μοντέλο της Victoria Secret, στα τέσσερα καρέ του shooting στον FHM της Νοτίου Αφρικής, πείθουν πως θα ασχοληθούμε για πολύ, πολύ καιρό ακόμη μαζί της. Το να καταφέρει άλλωστε να εκθρονίσει ολόκληρη Megan Fox (ποια είναι αυτή?) από τα όνειρα του κάθε Γιάνκη (και καλά για το ξεκάρφωμα) εφηβικής ηλικίας και άνω, μόνο μικρό πράγμα δεν είναι, έτσι?


Το Foxier Lady του τίτλου του υψηλής αναγνωσιμότητας εντύπου, φυσικά αναφέρεται στο γεγονός πως η πανέμορφη αγγλίδα, κέρδισε με άνεση τον τίτλο της πιο σέξι κούκλας του πλανήτη για το 2011, στέμμα που - τι σύμπτωση - την περσινή χρονιά κατείχε η προκάτοχος της στο σίριαλ με τις γιγαντιαίες εξωγήινες λαμαρίνες. Το ζήτημα είναι πως το franchise σύμφωνα με τις εξαγγελίες της παραγωγής του, δεν θα έχει περαιτέρω συνέχεια και για το κινηματογραφικό μέλλον της Rosie δεν γίνεται ο παραμικρός λόγος.



Προς το παρόν το κορίτσια απολαμβάνει την στιβαρή αγκαλιά του νούμερο ένα μοντέρνου action hero, συμπατριώτη της Jason Statham, που μόλις αυτή την εβδομάδα κυκλοφόρησε η καινούργια καταιγιστική περιπέτεια του, το Killer Elite, με τον De Niro και τον Clive Owen. Αν πάντως έδινε την ευκαιρία στο κορίτσι του, ο Εγγλέζος για ένα δυο πλανάκια στο θριλεράκι, είμαι απόλυτα βέβαιος πως τα αστεράκια του φιλμ θα ήταν πολύ περισσότερα!
Περισσότερα... »

Πρόσωπα στο Πλήθος
του Julien Magnat. Με τους Milla Jovovich, Julian McMahon, Marianne Faithfull


Prosopagnosia?
του zerVo
Μα που πηγαίνει και μπλέκει διαρκώς αυτό το κορίτσι? Όλο κάτι περίεργες παθήσεις την περιτριγυρίζουν στους ρόλους της ή όλο εξωγήινες δυνάμεις ζηλεύουν την ομορφάδα της και επιθυμούν να την απαγάγουν στα μέρη τους. Για να της δίνουμε και ένα δίκιο της Ουκρανής, πρωταγωνιστικά όλο και κάτι καινούργιο εμφανίζει κάθε τρεις και λίγο, απλώς αυτό δεν είναι τέτοιου επιπέδου, ώστε να εκλάβουμε την Jovovich ως ερμηνεύτρια της προκοπής. Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι ρόλοι χάνουν και την ευκαιρία να προβληθούν στις αίθουσες, τρέχοντας ολοταχώς για το DVD, όπως συνέβη επί του παρόντος στο Faces In The Crowd.

Όμορφη - μα και γεροντοκόρη ακόμη - νηπιαγωγός, μετά την επίθεση που δέχτηκε επιστρέφοντας σπίτι της από κατά καταζητούμενο συρροήν βιαστή και δολοφόνο, πάσχει από μιας σπάνιας υφής νευρολογική πάθηση, κατά την οποία δεν δύναται να αναγνωρίσει τα πρόσωπα, έστω και των πιο προσφιλών της ατόμων. Με τον φονιά να την απειλεί, φοβούμενος μην τυχόν και τον αποκαλύψει στις αστυνομικές αρχές, η Άννα πρέπει να βάλει σε μια τάξη τις μπερδεμένες σκέψεις της, που κυριολεκτικά έχουν διαλύσει τον ήρεμο τρόπο ζωή της.

Προσωπαγνωσία λέγεται το άγνωστο στον πολύ κόσμο φαινόμενο, που αποτελεί τον σπινθήρα εξέλιξης της ίντριγκας, στο τυποποιημένο θριλεράκι του Julien Magnat. Βεβαίως η υφή της πάθησης, παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην μελέτη της, καθώς ο σκηνοθέτης προσεκτικά εναλλάσσει φάτσες στον περίγυρο της γυναίκας, για να την μπερδέψει ακόμη περισσότερο, εκμηδενίζοντας κάθε ελπίδα επαναφοράς της στην προηγούμενη πραγματικότητα, αλλά και εντοπισμού του ανθρώπου που ευθύνεται για την κατάσταση της. Η ανάπτυξη, στο δεύτερο μισό του φιλμ, ενός απρόσμενου ειδυλλίου, θα μετατρέψει τόσο την λογική της προς το θετικότερο, αλλά θα αλλάξει κατά κάποιο τρόπο και το βαρύ κλίμα του στόρι στο πιο ρομαντικό, ώστε να γίνει αρεστό και στα θηλυκά μάτια που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν αγκαλίτσες και φιλάκια.

Για πες: Βαδίζοντας ολοταχώς προς τα σαράντα της η Milla επ ουδενί δεν χάνει στο ελάχιστο, μέρος της φυσικής της ομορφιάς που την διακρίνει, ταυτόχρονα όμως μετά από είκοσι και βάλε ταινίες, δεν έχει προσθέσει στην έκφραση της, το παραμικρό που θα με έπειθε στο να την αποκαλέσω ηθοποιό. Για τέτοιου επιπέδου β' εθνικής κατηγορίας περιπέτειες η καλλονή μοιάζει αξιόλογη επιλογή πάντως, ίσως όχι όμως και ο παρτενέρ της Julian McMahon, που πρέπει να χάσει μερικά από τα είκοσι plus κιλά που έχει βάλει, προκειμένου να θυμίσει ξανά τον γοητευτικό χειρουργό του Nip / Tuck...






Στις δικές μας αίθουσες, ποτέ, straight to Video

Περισσότερα... »

Σταματήστε, εδώ είναι ο οίκος του Θεού! Η μεγάλη επιστροφή του σκηνοθέτη θρύλου για τα κινηματογραφικά δρώμενα της ασιατικής υπερδύναμης, Zhang Yimou, πραγματοποιείται μέσα από το ιστορικό δράμα The Flowers Of War, που χρονικά μας μεταφέρει στα 1937, έτος που συντελέστηκε η μεγαλύτερη σφαγή που γνώρισε ποτέ η Κίνα, όταν μια ολόκληρη πόλη, η Νανκίννγ, αφανίστηκε από τις επιθετικές ορέξεις των Γιαπωνέζων κατακτητών. Μέσα στην πυρκαγιά του πολέμου, ένας αμερικάνος ιερέας εγκλωβισμένος στο πεδίο της μάχης, θα δώσει και την ψυχή του, προκειμένου να σώσει όσο το δυνατόν περισσότερες ψυχές μπορεί, κρύβοντας τις εντός του ναού του, όπου θεωρείται ουδέτερη ζώνη. Μια πραγματική συγκλονιστική ιστορία, που φέρνει σε πολλά στοιχεία της ταιριάζει με την Λίστα του Σίντλερ, συγκίνησε τον σπουδαίο Κινέζο δημιουργό του Hero, των Flying Daggers, του Road Home και φυσικά της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, ώστε να μετατρέψει το βιβλίο Nanjinh Heroes σε εικόνα, σε ένα φιλμ που αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στην πατρίδα του, στις 16 Δεκεμβρίου.



Βέβαια τα Λουλούδια του Πολέμου αναμένεται να διανύσουν και διεθνή εμπορική πορεία χάρη στην παρουσία ενός εκ των μεγαλυτέρων χολιγουντιανών αστέρων στον κεντρικό ρόλο του πατέρα Τζον, του Christian Bale, που συμμετείχε στην παραγωγή λίγο πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα του Dark Knight Rises. Στο πλάι του συμπρωταγωνιστεί ο Shigeo Kobayashi, ως ο πολεμοχαρής Ιάπωνας αξιωματικός Κάτο.

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφιβάλλω, πολύ αμφιβάλλω...

Περισσότερα... »

Τώρα είσαι άντρας... Με μια επική περιπέτεια, πολύ, πολύ παλιάς μόδας όμως, επιστρέφει μετά από καιρό στην ενεργό δράση ο Γάλλος σκηνοθέτης Jean Jacques Annaud, δημιουργός του κλασσικού πλέον The Name Of The Rose, του λυρικού L'Ours, του ερωτικού L'Amant, αλλά και του μέτριου Enemy At The Gates. Πρόκειται για το φιλμ Or Noir, που αρχικά έφερε τον αγγλικό τίτλο Black Thirst, μα εντέλει συμβιβάστηκε με την ακριβή μετάφραση του Black Gold, που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μια περίπτωση Λόρενς της Αραβίας που συνάντησε το There Will Be Blood. Χρονικά η ιστορία μας μεταφέρει στα 1930, λίγο πριν την ανακάλυψη των τεραστίων κοιτασμάτων πετρελαίου στην Αραβία, εκεί όπου ένας φιλόδοξος πρίγκηπας, ισορροπεί ανάμεσα στις προσταγές του παραδοσιακά πολεμοχαρή πατέρα του και του φιλελεύθερων αξιών πεθερού του. Η ταινία που γυρίστηκε κατά το μεγαλύτερο κομμάτι της στις ατέρμονες ερήμους της Τυνησίας και κόστισε περισσότερα από 40 εκατομμύρια δολάρια, αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της στους κινηματογράφους της Ευρώπης, πριν εκπνεύσει το 2011, σε διανομή της Warner. Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, ακόμη δεν έχει πωληθεί πάντως...




Κάτι που προβλέπω πως δεν θα αργήσει να συμβεί, αν και τέτοιου ύφους παραγωγές δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο εμπορικό αντίκτυπο στην Αμερική, ιδίως από την στιγμή που τα ονόματα των πρωταγωνιστών, όπως ο Antonio Banderas, ο αγνώριστος Mark Strong, η Freida Pinto και ο νεαρός αποκάλυψη του Un Prophete, Tahar Rahim, δεν είναι και τα πλέον πιασάρικα της αγοράς.

Στις δικές μας αίθουσες? Αναμένουμε...

Περισσότερα... »

Η αγάπη μπορεί να αλλάξει αυτό που θέλουμε. Ο πόλεμος μπορεί να αλλάξει αυτό που είμαστε... Αν δεις το τρέιλερ του In The Land Of Blood And Honey, πιθανότατα να το προσπεράσεις θεωρώντας πως διαλαλεί ένα ακόμη ερωτικό δράμα που διαδραματίζεται μέσα στις φλόγες ενός πολέμου, στην πιο άγρια μάλιστα μορφή του, την εμφύλια. Πουθενά δεν αναφέρεται το όνομα του σκηνοθέτη, ούτε υπάρχουν κάποια τελικά κρέντιτς για να το πληροφορηθείς αυτό. Μετριοπάθεια? Πιθανόν. Στο άκουσμα πως πρόκειται για το δημιουργικό ντεμπούτο της κορυφαίας χολιγουντιανής σταρ αυτή την στιγμή, όμως, τα πάντα αλλάζουν, πλέον το πρότζεκτ αποκτά μια εντελώς άλλη υπόσταση, αφού σε τριβελίζει μια έγνοια, για το πως πρόκειται να τα πάει, στην πρώτη της απόπειρα στην καρέκλα του σκηνοθέτη η Angelina Jolie. Για να πω την αλήθεια, γνωρίζοντας την δράση της ως πρέσβειρα του OHE θα περίμενα να φιλμάρει κάποια φτωχή γωνιά του τρίτου κόσμου κι όχι τα ξεχωριστά Βαλκάνια, σε μια εποχή που αποτέλεσαν το πολεμικό επίκεντρο της γης. Σε αυτή την δύσκολη στιγμή, στα εδάφη της Βοσνίας που τα πρώην αδελφά, κάτω από το αστέρι του Τίτο πυρά, σκορπίζουν τον θάνατο, δοκιμάζεται ο έρωτας της μουσουλμάνας δασκάλας και του Σέρβου στρατιώτη. Φιλόδοξη η παραγωγή, που δεν διαφημίστηκε όμως σε κανένα διεθνές φεστιβάλ, γεγονός που αυτομάτως λειτουργεί ενάντια της σε οποιοδήποτε οσκαρικό όνειρο, άσχετα αν η Film District θα το ρίξει στην αγορά στις 23 Δεκεμβρίου για να προλάβει το deadline της Ακαδημίας.


Προκειμένου να κερδίσει θεατές και στην πατρίδα της, η Jolie γύρισε την ταινία και στις δύο γλώσσες - η μία με το αγγλόφωνο dub φαντάζομαι δεν θα βλέπεται - δίνοντας την δυνατότητα στους γιουγκοσλάβους πρωταγωνιστές, δηλαδή την Zana Marjanovic, τον Rabe Serbedzija και τον Goran Kostic να ερμηνεύσουν του ρόλους στην πρωτότυπη διάλεκτο τους.

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφίβολο...

Περισσότερα... »

Το Δέρμα που Κατοικώ
του Pedro Almodovar. Με τους Antonio Banderas, Elena Anaya, Marisa Paredes, Jan Cornet, Roberto Alamo


Ντρέπομαι, μα μη με απορρίψεις...
του zerVo
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Τι κριτικό διάλογο να κάνεις και ποια κουβέντα να ξεκινήσεις, αναφερόμενος σε ένα πόνημα, που βασίζει ολοκληρωτικά την παρουσία του στην ανατρεπτική διάθεση, δίχως - όπως πρέπει - να αποκαλύψεις την παραμικρή αλλαγή στην σεναριακή του πλεύση? Με ποιον τρόπο να μιλήσεις για την κεντρική ιδέα αυτού που θέλει να πει ο δημιουργός, χωρίς να πέσεις στην παγίδα της δημοσιοποίησης των αμέτρητων τουίστ? Θα ακολουθήσω απλά το πρόσταγμα του Pedro, για αναρχική δράση και από πλευράς μου, ξεκινώντας από το τέλος, για να πάω προς τα πίσω: Κοίτα πως με κατάντησε, μάνα, η άπονη κοινωνία, της οποίας κι εγώ αποτελώ αναπόσπαστο κομμάτι. Μπορείς να με αποδεχτείς έτσι όπως είμαι..?

Πάμπλουτος, διακεκριμένος πλαστικός χειρουργός, που έχει χάσει εδώ και χρόνια την σύζυγο του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, πέραν της φανερής του νοσοκομειακής δράσης, πειραματίζεται μυστικά πάνω στην ανάπλαση ενός ξεχωριστού, συνθετικού άκαυστου τύπου δέρματος, που μπορεί να αντικαταστήσει το κατεστραμμένο κανονικό, δίχως σοβαρές παρενέργειες. Η παρουσία μιας εντυπωσιακά όμορφης γυναίκας στο υπόγειο της πολυτελούς βίλας - εργαστηρίου του, που διαβιώνει απομονωμένη, φυλακισμένη και χωρίς την παραμικρή επικοινωνία με τον έξω κόσμο, παραπέμπει στο συμπέρασμα πως την χρησιμοποιεί ως πειραματόζωο στις έρευνες του. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα?

Πάμε σε αυτό που φαίνεται πρώτα, στο δέρμα, στο Piel, που λέει ο Μαδριλένος. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πανύψηλου επιπέδου θρίλερ αγωνίας, δράσης και σασπένς, ευρηματικότητας και κωλοτουμπίσιας διάθεσης, όσο λίγα έχουν παρουσιαστεί τις τελευταίες δεκαετίες. Με παλμούς που αυξομειώνονται ακραία, ενόσω ανεμίζει την μπαγκέτα του ο χαρισματικός Σπανιόλος και κινούμενο σε δύο - τουλάχιστον - διαφορετικές χρονικές τροχιές, το φιλμ χάρη στην επιδέξια παρουσίαση των δεδομένων που το συνθέτουν, δύσκολα δεν θα κρατήσει τον θεατή του στην άκρη του καθίσματος του ΚΑΙ τις δύο ώρες που διαρκεί. Η προϋπόθεση που απαιτεί από την λογική επεξήγηση, είναι μόνο μία και μοναδική - ο πλαστικός ιστός - γι αυτό και το Skin I Live In, εύκολα μπορεί να προστεθεί στην λίστα των sci-fi αριστουργημάτων (όπως φερ ειπείν η Μύγα του Cronenberg) με τις υπαρκτές αλληγορικές τάσεις, κάτι που θα αναφερθώ ακολούθως. Ακόμη κι αν πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη φορά που ο Almodovar ασχολείται με το συγκεκριμένο genre, εντούτοις κάποια κομμάτια του δημιουργικού παζλ, πανεύκολα παραπέμπουν στην τεχνική του. Η γνώριμη πολυχρωμία δηλώνει παρούσα, στο κατακόκκινο του αίματος, στο κιτς του αλλοπρόσαλλου πατώματος, στα κιτρινοπράσινα των πιο πλουμιστών σκευασμάτων που εντόπισε στο ράφι του φαρμακείου. Ομοίως το παρόν δηλώνει το καλοκουρδισμένο μουσικό θέμα του μόνιμου πλέον συνεργάτη του Alberto Iglesias, που είναι και ο πλέον σταθμισμένος παράγοντας, επιταχυνόμενης ανόδου του μελοδράματος. Εκεί που πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η εκδικητική μανία και η ανεξέλεγκτη τάση για αυτοδικία (σημειώνω με την παραμικρή ακρότητα, αν είχα την δυνατότητα μετά χαράς το ίδιο στην θέση του δράστη θα έπραττα) αναμεμιγμένη με μια περίεργη και θολή έφεση προς το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και το υποκατάστατο της απώλειας (βλέπε και τελευταίο Λάνθιμο). Περιέργως για Almodovar, ουδέτερη για να μην πω ανύπαρκτη, είναι η μητρική στάση, που φαντάζει νεκρή, πεθαμένη, μηδενική μπροστά στο φιλμικό παρελθόν του auteur. Αντίθετα, πεπεισμένος για τις αυτοβιογραφικές καταβολές στα σενάρια του, αρχίζω να πιστεύω πως ο Pedro είχε και μπαμπά...

Για πες: Αυτά σε ότι αφορά στο outer space της ταινίας όμως, που έστω και μόνο έτσι επιδερμικά να την δεις, συνεπικουρούμενη από τις έξοχες ερμηνείες του Banderas, της Paredes, του Cornet δεν πρόκειται στιγμή να αφήσει παραπονούμενο ακόμη και το πιο απαιτητικό μάτι. Τι γίνεται όμως με το μέσα, την ψυχή, την καρδιά, το Que Habito του τίτλου? Στους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού χαρακτήρες του πλοτ του, ο Μέγας Pedro ορίζει και την δράση μιας υπαρκτής κοινωνικής κάστας, που άλλοτε έχει την δύναμη να κινηθεί κατά πως θα ήθελε, άλλοτε - συνηθέστερα - πάλι όχι. Κι αν στην δεύτερη περίπτωση, καμιά φορά διαφεύγει η διάθεση από το κοινότυπο, συνεσταλμένο πρέπει του μικρομεσαίου, οι τιμωρίες θα είναι άμεσες και δίχως οίκτο. Όσο για τις πληγωμένες αλληγορίες του Almodovar πάνω στις αμφί σεξουαλικές αναζητήσεις και ιδιαιτερότητες, εκείνες ξεκινούν να συζητιόνται με το που πέσει στο πανί το τελικό Fin. Ντρέπομαι πως έγινα, φταίω και δεν φταίω, αλλά μην με απορρίψεις πορ φαβόρ...

Την άριστης προσωπικής συμμετρικότητας - όπως απαιτεί το σενάριο - Anaya, δεν την ανέφερα επίτηδες στην αξιολόγηση του καστ. Δεν είναι άλλωστε η Καστιγιάνα ηθοποιός. Είναι άγγελος...






Στις δικές μας αίθουσες, 20 Οκτωβρίου 2011 από την Odeon

Περισσότερα... »