Contagionτου Steven Soderbergh. Με τους Matt Damon, Jude Law, Kate Winslet, Gwyneth Paltrow, Laurence Fishburne, Marion Cotillard, Bryan Cranston, Jennifer Ehle
Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω
του zerVo
Κάτι μου φταίει. Κάτι δεν μου κολλά καλά. Προς Θεού μην φανταστείς πως σκέφτομαι αρνητικά για το Contagion, αλλά μελετώ τον τρόπο που αυτό το πρωτοποριακό φιλμ θα μπορούσε να αναδειχτεί σε ορόσημο της κινηματογραφίας, σε ταινία που θα άλλαζε ολοκληρωτικά τον τρόπο που το σινεμά αντιλαμβάνεται την κινδυνολογία για το συννεφιασμένο μέλλον του κόσμου μας. Ο - δεν έχω να αποδείξω τίποτα για την αξία μου - σκηνοθέτης, από την μεριά του πιστεύει πως έπραξε αρίστως και πρόσφερε την απόλυτη ταινία, για ένα ολονύχτιο παρείστικο κουβεντολόι. Μυριάδες οι εστίες συζήτησης, οι δόκτορες, οι φαρμακευτικές, τα μίντια, τα σκευάσματα, η κυβέρνηση, ο στρατός, ο φόβος... Κι όμως κάτι του λείπει. Η ανθρωπιά μάλλον, γιατί η κάμερα του "είμαι ο καλύτερος του κόσμου", πομπώδη Steven κοιτάζει μόνο πρόσωπα και (σχεδόν) ποτέ, δεν εισβάλλει στην καρδιά. Μελόδραμα σχεδόν μηδέν το λοιπόν, που ελαφρώς θα τόθελα, ώστε να μου τονίσει το έτσι κι αλλιώς δυνατό στόρι...
Η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού, από την ώρα που ένας μεταλλαγμένος φονικός ιός, έκανε την εμφάνιση του, αφανίζοντας με καλπάζουσα ταχύτητα εκατομμύρια ψυχές καθημερινά. Οι φαρμακοβιομηχανίες σε συνεργασία με τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας, έχουν σημάνει συναγερμό, προκειμένου να ανακαλύψουν το συντομότερο δυνατόν, το αντιβιοτικό εκείνο, που θα εξολοθρεύσει το μικρόβιο και θα διατηρήσει το ανθρώπινο στοιχείο ζωντανό.Ουσιαστικά αυτή δεν είναι η σύνοψη του έργου, αλλά ο άξονας πάνω στον οποίο κινούνται οι επιμέρους ιστορίες του, που με γνώμονα την γνώριμη την λογική του Traffic, διασκορπίζονται και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, από το Σικάγο στο Χονγκ Κονγκ και από τη Γενεύη στην Κινεζική ενδοχώρα. Στην πραγματικότητα ο Soderbergh κοιτάζει στα μάτια τους βασικούς εμπλεκόμενους σε έναν τέτοιο ενδεχόμενο όλεθρο, για να δει ποιες είναι οι αντιδράσεις τους, αν είναι αληθινοί, ντόμπροι ή σκοπεύουν μόνο να βγουν ζωντανοί της καταστροφής, ακόμη κι αν πατήσουν πάνω σε μυριάδες πτώματα. Τα κοντράστ αμέτρητα και συγκλονιστικά. Η ουμανίστρια ερευνήτρια, που δίνει και την ζωή της για να σωθεί έστω και μια ψυχή, έρχεται σε αντιδιαστολή με τον αναλυτή του βακτηρίου, που κοιτάζει να γλυτώσει μόνο τον εαυτό του. Η ακτιβιστικών προθέσεων υψηλόβαθμη φαρμακολόγος, κοντράρεται με τον τσαρλατάνο, που χάρη στην διαφήμιση ενός placebo, έγινε πολυεκατομμυριούχος μέσα σε λίγες ώρες, εκμεταλλευόμενος την απόγνωση των συμπολιτών του. Ο αδικημένος φουκαράς που από την φαμίλια του ξεκίνησε το κακό, είναι το αντίθετο με αυτόν που η κλήρωση έβγαλε πρώτο που θα ρίξει στις φλέβες του το εμβόλιο. Ένα διαρκές yin yang δηλαδή, ατόμων, που το καθένα εκπροσωπεί και μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, καθώς και τις αντιδράσεις της, που παίζουν στο φόντο, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο τον πυρετό της υπόθεσης. Θα σωθούμε? Δεν είναι, πια, αυτός ο σκοπός my friend, το παιχνίδι έχει πλέον χαθεί...
Για πες: O mr Sex Lies And Videotapes, κινηματογραφεί το Contagion, μιξάροντας την ιδεολογία του ντοκιμαντέρ με την εμφανισιακή άποψη του 28 Days Later, απεικονίζοντας έναν κόσμο υποφωτισμένο και neon μουντό, γεμάτο κόκκο και βρωμίτσα στο καρέ, που ανταποκρίνεται πλήρως στην επιμέρους απάνθρωπη λογική του ο σώζων εαυτόν σωθήτο. Με βασικό συστατικό των εικόνων του, ένα απίθανο, όσο και γοητευτικά αταίριαστο σάουντρακ, από τον Cliff Martinez, ανεβοκατεβάζει παλμούς κατά το δοκούν, δίχως να επιζητήσει την φτηνή συγκίνηση - πλην του φινάλε - περνώντας από τα πλάνα του μόνο γνώριμες σταρικές προσωπικότητες, που με την οντότητα τους ανεβάζουν πολλά επίπεδα παραπάνω το μέγεθος της παραγωγής. Ηθοποιοί που δεν ανταποκρίνονται όμως σε δομημένους χαρακτήρες, αλλά σε μελετημένες (ομαδικές?) αντιδράσεις. Ίσως το κοινό να μην είναι απόλυτα έτοιμο για κάτι τέτοιο, περιμένοντας ένα εξελιγμένο Outbreak και να δυσανασχετήσει. Εγώ πάλι όχι, θα σταθώ στο πλευρό του σκηνοθέτη, απορώντας γιατί δεν το τράβηξε ακόμη πιο πολύ στα άκρα, μομφάροντας κι άλλους παράγοντες της ανθρωποφάγας μονόπολης, που τους προσπερνά επιδερμικά, λες και δεν παίζουν κι αυτοί τον δικό τους ρόλο. Θα έχουμε όμως και συνέχεια, όπως φαντάζομαι...
Στις δικές μας αίθουσες, 19 Οκτωβρίου 2011 από την Village
