Movies Ltd

Μια ακόμη κούρσα για την κατάληψη της σκηνοθετικής καρέκλας φιλόδοξου πρότζεκτ, έλαβε τέλος, με την διαρροή από κύκλους της Warner, περί της ανάθεσης της διεύθυνσης του καινούργιου The Twilight Zone, στον δημιουργό του Cloverfield και του Let Me In, Matt Reeves. Ένας συναγωνισμός που περιελάμβανε ονόματα διαμετρήματος ενός Nolan, ενός Bay κι ενός Alfonso Cuaron, που έληξε με τελικό νικητή τον 45χρονο Νεοϋορκέζο, που ήδη προετοιμάζεται για την πρώτη - μη σπονδυλωτή - ταινία, που βασίζεται στην θρυλική τηλεοπτική σειρά του Rod Serling. Η παραγωγή (της Appian Way, εταιρίας του Leonardo Di Caprio) ήδη έχει επενδύσει στον πρωτοεμφανιζόμενο Jason Rothenberg για να συγγράψει το σενάριο, μιας ολοκληρωμένης ταινίας επιστημονικής φαντασίας, που να στηρίζεται θεματικά στα ασπρόμαυρα επεισόδια της Ζώνης του Λυκόφωτος, σε αντίθεση με την προ 28 ετών ομώνυμη δημιουργία, που αποτελούνταν από επιμέρους σκετς, που έφεραν την υπογραφή των Spielberg, Landis και Joe Dante. Αναφορικά το πλάνο κάνει λόγο για έναρξη των γυρισμάτων μέσα στο καλοκαίρι του '12, με σκοπό το Twilight Zone να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες στις αρχές του 2013.

23 Νοεμβρίου, το εμπορικότατο σαββατοκύριακο των - αμερικάνικων - Ευχαριστιών, υπολογίζεται να κάνουν την απόβαση τους στις αίθουσες του κόσμου, οι λατρεμένες μαριονέτες The Muppets, σε μια ακόμη κινηματογραφική του εμφάνιση, που αναμένεται να κάνει θραύση. Για την ιστορία τα αγαπημένα κουκλάκια, θα μαζευτούν όλα μαζί, κάτω από το γεκινό πρόσταγμα του Κέρμιτ του βάτραχου, προκειμένου να λάβουν μέρος στον μεγαλύτερο Τηλεμαραθώνιο που διοργανώθηκε ποτέ, ώστε να μαζέψουν τα 10 εκατομμύρια δολάρια που απαιτούνται για να κερδίσουν πίσω το θέατρο τους, που ένας καιροσκόπος πετρελαιάς έχει βάλει στο μάτι. Βέβαια δεν είναι και τόσο εύκολο να μαζέψεις από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα τον Φόζι, την Πίγκι, τον Άνιμαλ, τον Γκόνζο και την συντροφιά τους, αλλά εφόσον πρόκειται για καλό σκοπό, αναμένεται άπαντες να δώσουν το παρόν, έχοντας την υποστήριξη διασημότατων σταρς, που θα παρελάσουν καμέο από τις εικόνες της νέας τους περιπέτειας. H οποία να θυμίσω αν επισκεφτείτε την σελίδα τους στο http://www.facebook.com/muppets την κάνετε like και συνάμα το κάνουν άλλοι 10 εκατομμύρια παγκοσμίως, οι Μάπετς θα καταφτάσουν γρηγορότερα σε κάθε χώρα, μέσω ειδικών αβάν πρεμιέρ, για να συναντήσουν γρηγορότερα τους καλούς τους φίλους...

Το προσκλητήριο βίντεο του Κέρμιτ

Μετά την ανέλπιστη, κατά πολλούς, μεγάλη επιτυχία της περιπέτειας δράσης Taken, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που υποστήριξαν πως η Fox πολύ σύντομα θα επιχειρήσει μια ακόμη πιο δυναμική επιστροφή, σε ένα δυνατό σίκουελ. Πραγματικά το στούντιο επιβεβαίωσε τις προσδοκίες κι έτσι το Taken 2 Βρίσκεται ήδη στα σκαριά, με το ίδιο ακριβώς ερμηνευτικό επιτελείο, αλλά και τα ίδια πρόσωπα στον σχεδιασμό και την καθοδήγηση. Το μόνο που αλλάζει είναι η τοποθεσία των συμβάντων, αφού από το λαμπερό Παρίσι μεταφερόμαστε στην μαγευτική Πόλη, εκεί που ο παλαίμαχος των ειδικών δυνάμεων, Μπράιαν Μιλλς, με την μορφή και πάλι του αγέραστου Liam Neeson, κάνει διακοπές με την οικογένεια του, όταν (όχι και τόσο εντελώς αναπάντεχα) εκείνος και η σύζυγος του - να θυμίσω η κούκλα Famke Janssen - θα πέσουν θύματα απαγωγής, από τον εκδικητικό πατέρα ενός από εκείνους που καθάρισε ο πρώην κομάντο στο πρώτο μέρος. Για ακόμη μια φορά λοιπόν, ο χαρισματικός μεσήλικας πολεμιστής, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τις ικανότητες του, προκειμένου να δώσει το στίγμα τους στην κόρη του (την Maggie Grace δηλαδή) ώστε να τους σώσει από τα νύχια των αλβανικής καταγωγής κακοποιών. Τον ρόλο του κάπτεν της συμμορίας κρατά ο έμπειρος σε κάτι τέτοιες ερμηνείες Rade Sherbedgia, σε μια συνέχεια που θα φέρει την σκηνοθετική σφραγίδα του Olivier Megaton (πρώτο Taken, Colombiana) και την γενική εποπτεία του αγαπημένου μου Luc Besson.

Θέλεις να παίξεις? Με ένα - τουλάχιστον ψαρωτικό - καρέ που παρουσιάζονται όλα τα τετράστερα που έχει αποσπάσει το φιλμ από τα διασημότερα και πλέον έγκριτα περιοδικά του κόσμου, έκανε την πρώτη εμφάνιση του το τρέιλερ, μιας από τις πλέον συζητημένες ταινίες της χρονιάς, του Shame, υπογραφής του έγχρωμου και υψηλών δυνατοτήτων δημιουργού Steve McQueen. Ενός ερωτικού θρίλερ, που αν μη τι άλλο, σχολιάστηκε όσο κανένα άλλο, κατά την πρώτη του προβολή σε Μόστρα και Τορόντο, καταφέρνοντας συνάμα να αποσπάσει πέρα των θετικών κριτικών και κάποια από τα επιμέρους βραβεία των φεστιβάλ, που αφορούν κατά βάση την ανδρική ερμηνεία του στόρι. Στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται ένας τριαντάχρονος Νεοϋορκέζος, που νιώθει πως δεν μπορεί πλέον να ελέγξει την ερωτική του συμπεριφορά, επιδιδόμενος μέρα με την ημέρα σε νέες σεξουαλικές ακρότητες. Συνήθειες που θα κληθεί να βάλει σε μια τάξη όταν θα δεχτεί την επίσκεψη της ευαίσθητης και συνεσταλμένης αδελφής του. Το σενάριο ανήκει επίσης στον σκηνοθέτη που έχει φτιάξει ένα αξιόλογο όνομα, χάρη στο προηγούμενο πόνημα του, το δραματικό Hunger, ο οποίος το έχει συγγράψει μαζί την Abi Morgan του The Iron Lady. Η Ντροπή θα κάνει την εμφάνιση της στις αμερικάνικες αίθουσες στις 2 Δεκεμβρίου σε διανομή της Fox Searchlight, ιδανική περίοδος για να προωθηθεί και στις οσκαρικές υποψηφιότητες, εκεί που σίγουρα θα βρεθεί χάρη στην ερμηνευτική ικανότητα του πρωταγωνιστή της.

Άλλωστε το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας αποτελεί ένα πρώτης τάξης πρόκριμα για τον Michael Fassbender, προκειμένου να κερδίσει μια από τις πέντε Ακαδημαϊκές nods, για την προβοκατόρικη και προκλητική του παρουσία, ως σεξομανή όσο και μοναχικού άντρα. Υποστηρικτικά στο πλάι του βρίσκεται η Carey Mulligan, σε μια γνώριμη για εκείνη περσόνα, της μελαγχολικής νεαρής γυναίκας, ενώ το καστ ολοκληρώνουν ένα σωρό όμορφες κυρίες, που αποτελούν στο θέμα, σκοτεινά αντικείμενα του πόθου, του ελκυστικού αντι-ήρωα...

Είναι οι καλύτεροι άντρες της CIA και εκπαιδευμένοι να φέρουν εις πέρας την οποιαδήποτε αποστολή. Εκτός από μία... Το διασκέδασα το - τετριμμένο είναι αλήθεια - θεματάκι, έστω κι από το τρέιλερ, μιας και σε μερικά του σημεία το προωθητικό κλιπ μου έκανε μια κάποια διασκεδαστική εντύπωση. Ο λόγος για την περιπέτεια δράσης, με τα όχι λίγα όπως αποδεικνύεται χιουμοριστικά στοιχεία με τον τίτλο This Means War, κατά την οποία οι δύο χαρισματικότεροι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών και φυσικά φίλοι κολλητοί, αντιλαμβάνονται αναπάντεχα πως είναι ερωτευμένοι με την ίδια ξανθούλα. Αυτό Σημαίνει Πόλεμος! Δηλαδή ο καθένας από την δική του μεριά θα την διεκδικήσει, μέχρι τελικής πτώσης, με όλα τα πανάκριβα ηλεκτρονικά μέσα και τις πανύψηλες γνωριμίες που έχει στην διάθεση του. Μπορεί το θεματάκι της νέας ταινίας του McG, του τύπου δηλαδή που μέχρι ώρας έχει καταχωρήσει στο παλμαρέ του τα δύο Charlie's Angels και τον τέταρτο Terminator, να είναι κοινότυπο, οι παρουσίες αξιόλογων πρωταγωνιστών στους βασικούς ρόλους, όμως, του δίνει μια ιδιαίτερη γοητεία, στοιχείο που ποντάρει και η Fox για μια αξιοπρεπή πορεία του φιλμ, στις 17 Γενάρη του 2012, όταν και θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση στα αμερικάνικα μούλτιπλεξ.

Διότι δεδομένα το εξαιρετικό τρίο των Tom Hardy, που εξαργυρώνει και με εμπορικά ρολάκια, την υπέροχη περσινή του χρονιά, Chris Pine, που έχει κτίσει φανατικό κοινό, απλά και μόνο με τους Trekkies που τον θαύμασαν στο reboot του θρυλικού Enterprise και Reese Witherspoon, που μετά το Όσκαρ της διακρίνω μια χαλαρότητα, είναι από μόνο του πρόκληση για την παρακολούθηση μιας ακριβής περιπέτειας δράσης. Σε περιφερειακούς ρόλους συνυπάρχουν και οι Angela Bassett, Til Schweiger και Abigail Spencer.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Φεβρουαρίου 2012

Το πιο ασυνήθιστο όνειρο, είναι το να ζεις μια συνηθισμένη ζωή... Ακόμη και την όποια αξία της ταινίας, έχει σκεπάσει ο κουρνιαχτός που έρχεται από Αμερική μεριά, που κάνει λόγο για το πιο σίγουρο Όσκαρ της φετινής απονομής. Κι αν θες τη γνώμη μου, δίχως να δω το Albert Nobbs, πάλι Glenn Close ψηφίζω. Με μια πεντάδα nods δίχως αντίκρυσμα, άπασες την δεκαετία του 80, με τουλάχιστον τις δύο στην Μεγάλη Ανατριχίλα και στις Dangerous Liaisons να θεωρούνται ακραία αδικημένες, το όνομα της τεράστιας ερμηνεύτριας δεν έχει καταφέρει να αναρριχηθεί στο επίπεδο του hall of fame που η ίδια θα επιθυμούσε. Άσχετα αν για τρεις συνεχόμενες περιόδους, χάρη στην συγκλονιστική της παρουσία στο τηλεοπτικό Damages δεν έχει αφήσει το παραμικρό περιθώριο σε οποιαδήποτε άλλη να ονειρευτεί το εξίσου λαμπερό Emmy, ε, όπως και να το κάνουμε, το αγαλματάκι της Ακαδημίας έχει άλλη χάρη. Στο Δουβλίνο των τελών του 19ου αιώνα, μια ηλικιωμένη γυναίκα, κρύβει την πραγματική ταυτότητα, προκειμένου να υποδυθεί τον κύριο Άλμπερτ Νομπς, έναν αυστηρό μπάτλερ σε ένα από τα πλέον πολυτελή ξενοδοχεία της πόλης. Το κοινωνικό δράμα που σκηνοθετικά υπογράφει ο Κολομβιανός Rodrigo Garcia (Mother And Child, Nine Lives) ρίχνει φως σε μια περίοδο που οι συνθήκες ισότητας και ισονομίας μεταξύ των δύο φύλων, ακόμη δεν είχαν τεθεί σε ισχύ. Το σενάριο, που συνέγραψε η ίδια η Close μαζί με τον John Banville (The Last September) βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του George Moore. Η Sony Classics, που μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο τρέιλερ του έργου, θα το κυκλοφορήσει σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών - ελέω deadline - στα τέλη Δεκέμβρη, ενώ από τον Ιανουάριο του '12 σχεδιάζει να επεκτείνει την διανομή παναμερικανικά.

Πέρα από την 64χρονη πλέον Glenn, που προβάρει την τουαλέτα της για την λαμπερή βραδιά στο Kodac Theatre, ένα λαμπερό καστ ρολιστών την περιβάλλει υποστηρικτικά, όπως το συνθέτουν οι Mia Wasikowska, ο Brendan Gleeson, o Jonathan Rhys Meyers, ο Aaron Johnson και η Janet McTeer.

Στις δικές μας αίθουσες? Την άνοιξη του 2012

Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι... Τι κι αν περάσαν δέκα χρόνια λοιπόν από τότε που ο άπειρος ερωτικά έφηβος Τζίμι, έκανε δοκιμές πάνω στην μηλόπιτα για να νιώσει το υποκατάστατο του γυναικείου κόλπου, ακόμη και σήμερα που είναι παντρεμένος και με παιδί, δεν ξεχνά εκείνες τις μέρες και βάζει ξανά την κάλτσα σε λειτουργία. Αυτό το όχι και τόσο απρόσμενο συμβάν, είναι το βασικότερο στοιχείο του Red Band τρέιλερ της κωμωδίας American Reunion, που φέρνει και πάλι κοντά την παλιοπαρέα της τάξης του 99, σε μια συνάντηση των πρώην συμμαθητών του λυκείου της κωμόπολης του Μίσιγκαν, που θα ξυπνήσει μνήμες, αλλά θα ξύσει και πληγές. Αφού η Universal γέμισε ταμεία με τις πρώτες συνέχειες του νεανικού - σπαρταριστού κατά τους Γιάνκηδες - σίριαλ, επιχειρεί την μεγάλη επιστροφή με ένα ακόμη τσάπτερ, που δεδομένα θα φτάσει την πρώτη θέση του αμερικάνικου τσαρτ, την εβδομάδα της 6ης Απριλίου 2012, όταν και θα κάνει την πρεμιέρα του στους κινηματογράφους. Την σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφει η γνωστή δυάδα από το ανατρεπτικό HArold And Kumar, Jon Hurwitz και Hayden Shlossberg...

Από την επανένωση δεν πρόκειται πάντως να λείψει κανείς, δηλαδή το παρόν θα δηλώσουν και ο Jason Biggs με την Alysson Hannigan, που ήδη οι χαρακτήρες του αποτελούν ένα βαριεστημένο σεξουαλικά έγγαμο ζευγάρι, αλλά και οι Seann William Scott, Eddie Kaye Thomas, Thomas Ian Nicholas, Chris Klein, Mena Suvari, Shannon Elizabeth, Tara Reid, Natasha Lyonne, ο απίθανος μπαμπάς Eugene Levy και βεβαίως η Jennifer Coolidge ως καυτή πενηντάρα μαμά του Στίφλερ.

του George Clooney. Με τους George Clooney, Ryan Gosling, Philip Seymour Hoffman, Paul Giamatti, Evan Rachel Wood, Marisa Tomei, Jeffrey Wright

Et Tu Brute?

του gaRis (@takisgaris)

Και θα συνεχίσω με διαφόρων ειδών clichés, καθώς ακόμη κι αυτός ο ίδιος τρόπος γραφής μου έχει καταστεί ανεπίκαιρος μετά από μια γεμάτη (σκόρπια) 10ετία. Όλη αυτή η δηθενιά με το blog reviewing έχει γεμίσει τον τόπο τζάμπα γνώμες, εξυπνακίστικη ειρωνεία και ανοικονόμητη εικοτολογία. Οπότε, σε όλους τους πρωκτολόγους εκεί όξω ξεκινώ με ένα σπαρτιάτικο, έστω και εξ’ αγχιστείας (see episode 1) Βring it Οn! Λοιπόν, το θέμα μου δεν είναι τα μέσα του Μάρτη και οι προκριματικοί του Ohio, ούτε ο Shakespeare και ο την ίδια ημερομηνία δολοφονηθείς Καίσαρας Γάιος Ιούλιος. Και η μεγάλη πλάκα είναι ότι ο ίδιος ο Κλούνης θα συμφωνούσε απολύτως μαζί μου.

Μετά το Goodnight και το Confessions (το άλλο το έχουμε - εξεπίτηδες - ξεχάσει όλοι Τζώρτζη, don’t you worry), έχουν μαζευτεί εδώ μέσα μία ντουζίνα υποψηφιότητες (παρά μία) και 5 οσκαρίδια. Κατεβαίνει ομάδα με Wright, Tomei, Clooney, Giamatti, Gosling, Seymour Hoffman (με αντίστροφη σειρά ερμηνευτικής αξίας) με κερασάκι το πουλαίν την E.R. Wood. Έχεις επίσης Desplat στα πλατώ και Φαίδωνα Παπαμιχαήλ με τα σπέσιαλ τα καφετιά του χρώματα. Τι μπορεί να πάει στραβά; Η απάντηση είναι απλή θεατούκλη μου, μα κυρίως, cineδελφέ μου: Ό,τι γουστάρεις εσύ, ό,τι σου μυρίσει εσένα στραβά.
Ο Κλούνης είναι Δημοκρατικός όσο γαύρος είναι κι ο Μαρινάκης: Πόρωσις! Κι όμως, πάει στην μπάντα τους Ελέφαντες, κι ασχολείται μόνο με τα Γαϊδούρια. Σε κάθε σκηνή στήνει ένα λογύδριο με την προσωπική του πολιτική agenda και την ίδια αυτο-μαστιγώνει τον χαρακτήρα - υποψήφιο Πρόεδρο κι όλο συμπούρμπουλο το σκυλολόι που του στρώνει (με αιματηρά αγκάθια) το δρόμο για τον Λευκό Οίκο. Γουστάρω αειφόρο ανάπτυξη και λήξη των εγκληματικών πολέμων που έχουν καταστήσει τη χώρα μου ουραγό υπερδύναμη, αλλά μπαλαμουτιάζω την ασκουμένη βοηθό των 20 Μαϊων και το καλύπτω με τον πλέον αμοραλιστικό τρόπο. Όλοι, όλα, είναι γκρι και ένοχα. Γιατί το παιχνίδι είναι αμείλικτο. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, φιλία, αυτοθυσία. Ο θάνατός σου η ζωή μου.

Ο διάλογος είναι σπαρταριστός, οι ερμηνείες χορταστικές, με μόνη οσκαρική του Hoffman. (Sorry Ryan but, there are things that you still have to learn). Κι αν ακόμη προσηλυτιστώ στο επιχείρημα “we have seen it all before”, υπάρχουν τουλάχιστον τρεις σκηνές όπου η σιωπή συνωμοτεί με το travelling της κάμερας, για να πει την ανατριχιαστική αλήθεια, αυτήν που εσείς κι εγώ φοβόμαστε να πούμε: Πως είμαστε όλοι οχυρωμένοι στην (κατα)κριτική μας ευκολία. Σε κάθε τι. Blasé απαξιώσεις του άπαντος ως μη αρκετά πρωτοπόρο, αυθεντικό, καινοτόμο, κοσμογονικό. Η ταινία λέει ένα πράγμα, ladies & gents, και το λέει αποκλειστικά για σας και για μένα: Έχουμε γίνει κατ’επάγγελμα και καθ’έξιν κυνικοί. Μικροί δυνάστες της καθημερινότητας των άλλων, αρνητές της αξιόλογης προσπάθειας, των καλών προθέσεων.

Για πες: Άπειρες φορές έχω φέρει σε δύσκολη θέση ανθρώπους, επαγγελματικά και προσωπικά, ζητώντας απαιτητικά «το αποτέλεσμα, διότι αυτό είναι το μόνο που μετράει». Τι σημαίνει αυτό για τον Κλούνη; Το απολύτως τίποτα. Είναι απείρως πιο εμφανίσιμος από τον καθένα μας, super επιτυχημένος filmmaker και θα γινόταν τουλάχιστον σωτήρας της Καλιφόρνιας, εν συγκρίσει με τον αλήτη τον Schwarzenegger. Τώρα λοιπόν που το έχω χωνέψει μέσα μου (γιατί αυτό που κουβαλάω δεν είναι στομάχι – είναι καζάνι), φτάνω στο ίδιο συμπέρασμα με το The Ides of March: Για να πετύχεις πρέπει να τους αρέσεις. Να τους αρέσεις πραγματικά. Αυτό από μόνο του είναι ένας καθαγιασμένος σκοπός. (Μη βιάζεσαι να με κρίνεις, στο ρίχνω ευθύβολα χωρίς περιστροφή αμέσως τώρα) Γιατί απλούστατα, για να τους αρέσεις πρέπει να μιλάς σα χαρισματικός ηγέτης, να ζεις σαν άγιος και να συμπεριφέρεσαι σαν ένας απόλυτα φυσιολογικός, hyper-cool άνθρωπος, για να μη σε καταβροχθίσουν τα αδηφάγα στόματά τους, με μια χαψιά στη γυάλα που σε έχουν βάλει για να χαζεύουν, σε απόσταση ασφαλείας από τις ανόρεκτες ζωές των. For all the above reasons, George Clooney, I like you. I really, really like you.

Στις δικές μας αίθουσες, 13 Οκτωβρίου 2011 από την Audiovisual

Για κάτι άλλο ήμουν προετοιμασμένος. Θες κάτι η φοβιστική προδιάθεση του ορίτζιναλ, που κάπου μικρούλης είχα παρακολουθήσει και μου προκάλεσε μια αποτροπή για τα ημιφωτισμένα και αραχνιασμένα υπόγεια, θες κάτι η εγγύηση του Σπανιόλου μετρ Guillermo στα σεναριακά κρέντιτς, πίστεψα πως το Don't Be Afraid Of The Dark θα άνοιγε με υψηλά επίπεδα ανατριχίλας την horror φιλμική χρονιά. Στην πραγματικότητα ο μόνος τρόμος που ένιωσα, ήταν μην τυχόν η στοιχειωμένη βίλα ήταν ιδιοκτησία μου και με τόσους κρυμμένους ημι-υπαίθριους, δωματιάκια και σοφίτες, ούτε που θα μπορούσα να φανταστώ τι ΕΤΑΚ και έκτακτη εισφορά ακινήτων θα πλήρωνα...

Μια νέα ζωή περιμένει την δεκάχρονη Σάλι, από την στιγμή που παρά τη θέληση της έφυγε από την αγκαλιά της μητέρας της στην Νέα Υόρκη, για να ζήσει μαζί με τον πατέρα - αρχιτέκτονα και ανακαινιστή νεοκλασικών κτιρίων και την σχεδιάστρια φιλενάδα του στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το βικτοριανό τρίπατο, που προς το παρόν θα στεγάσει τα παιδικά όνειρα της, όμως, γρήγορα θα εξελιχθεί σε εφιαλτικό σκηνικό, όταν θα αποκαλύψει την ύπαρξη ενός καλά καμουφλαρισμένου υπογείου, που πίσω από τους τρομακτικούς τοίχους του κρύβει ένα θανάσιμο μυστικό.

Μια ιστορία ποτισμένη στο αίμα δηλαδή, που έχει περάσει σαν αστικός μύθος από γενιά σε γενιά, δίχως να γίνεται δημόσια γνωστή, μήπως και τύχει κάποιος να επενδύσει στο απομονωμένο και γιγαντιαίο κτίριο, όπως ακριβώς πάτησε την μπανανόφλουδα ο υπέρμετρα φιλόδοξος μηχανικός. Τα διαόλια που θα κάνουν την εμφάνιση τους, τρομοκρατώντας την πιτσιρίκα, με την επιμονή τους να την κλέψουν στην άβυσσο του καυστήρα που ζουν, λειτουργώντας πανέξυπνα, θα ποντάρουν στο ότι ουδείς θα πιστέψει στα λόγια ενός νιάνιαρου, που ευκολότερα θα θεωρηθεί φαντασμένο, παρά ειλικρινές. Μόνο όταν η κατάσταση θα εκτραχυνθεί και τα φαινόμενα θα πάρουν διαστάσεις χιονοστιβάδας κάτι θα πέσει στην αντίληψη των ενηλίκων, μα τότε θα είναι πραγματικά αργά, ίσως και για όλους. Περιέργως τα θετικότερα στοιχεία του πρότζεκτ, τα εντόπισα στην σκηνοθετική του άποψη, μολονότι αναφερόμαστε στην παρθενική δουλειά του - γνωστού περισσότερο ως κομίστα - Troy Nixey. Ο Καναδός κτίζει μια πραγματικά chilly κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, εμμένοντας σε ένα μουντό, συννεφιασμένο, 70s βρετανικό κλίμα, με αμέτρητες καταβολές από την διδασκαλία του Kubrick στην αξεπέραστη Λάμψη. Κι αν το σενάριο κάπου τον ευνοεί, εντούτοις οι επιλογές στην διανομή, αποδείχτηκαν - τουλάχιστον - ατυχείς...

Η λαική ρήση αναφέρει πως ο Θεός ανακάλυψε τα σύννεφα, για να μπορεί να κρύβεται όταν νιώθει ντροπή. Για τις πράξεις ποιου? απορεί ο κοινός θνητός. Εκείνου, του Πλάστη, που σοφά τα πάντα εποίησε, φροντίζοντας μέσα στο πολυάσχολο επταήμερο, να διαχωρίσει τα μόνα λογικά δημιουργήματα του, σε πρώτης, δεύτερης και πολλοστής ταχύτητας? Ή των ανθρώπων, που είτε το επιτάσσει η πλεονεξία είτε η ανάγκη προβαίνουν σε ενέργειες που δεν συνάδουν με την θεία λογική? Για τα δικά Του κρύβεται, μη αντέχοντας το βλέμμα των άπορων, των βασανισμένων, που κοιτάζοντας κατά τα μέρη του, ψηλά στον ουρανό, πιστεύοντας στην διαρκή παρουσία του, τον αναζητούν για να του πουν τον πόνο τους και τον καημό τους...

Μια απρόσμενη εγκυμοσύνη, δεν θα επιτρέψει στην Μαρσέλα, μια μετανάστρια από την φτωχική Λατινική Αμερική, που αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στην Ισπανία, να εγκαταλείψει τον πολυλογά και ματαιόδοξο μνηστήρα της, Νέλσον, έναν πλανόδιο εμποράκο λουλουδιών. Προκειμένου να τον βοηθήσει να τα φέρει πέρα οικονομικά, η νεαρή γυναίκα για πεντακόσια σωτήρια ευρώ, θα αναλάβει για ένα μήνα την φροντίδα ενός ανήμπορου γέρου, του Αμαδόρ, διάστημα που η κόρη του θα απουσιάζει στις θερινές της διακοπές. Πάνω που θα μάθει τις συνήθειες του ηλικιωμένου και θα αρχίσει να τον γνωρίζει καλύτερα, όμως, εκείνος θα αφήσει την τελευταία του πνοή.

Τρόμος και απόγνωση! Μπροστά στο φάσμα του να μην πληρωθεί για τις υπηρεσίες της, συνεπώς και να μην εξοφλήσει το καινούργιο ψυγείο - εργαλείο της λάθρας επιχείρησης αλλά και σημάδι προσέγγισης με τον όλο και πιο απόμακρο αρραβωνιάρη, η οικιακή βοηθός (με την μελαγχολική όψη της πάντοτε εξαιρετικής Περουβιάνας ρολίστας Magaly Solier) θα πάρει το ρίσκο να αποκρύψει το μοιραίο συμβάν από την φαμίλια του εκλιπόντος. Απλά θα συνεχίσει να πηγαίνει στο καθημερινό της ραντεβού, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, σαν να είναι ακόμη εν ζωή. Περιμένοντας βασανιστικά τις εβδομάδες να περάσουν, ώστε να πληρωθεί το μηνιάτικο - βάλσαμο στην τσέπη. Και το πτώμα να βρωμίζει κάτω από το σεντόνι... Αν με συνεπήρε για έναν ιδιαίτερο λόγο η μακάβρια ιστορία που αφηγείται ο (τρισάκις τιμημένος με Goya σκηνοθεσίας) Μαδριλένος de Aranoa, είναι που δεν ακολουθεί πιστά το μίζερο και τεθλιμμένο ύφος ανάλογων λατινόφωνων δραματικών ιστοριών ανέχειας, αλλά την διανθίζει με ένα έξυπνο μπλακ χιούμορ, που διαρκώς υποβόσκει και γαργαλά τα συναισθήματα, την ώρα που η αγωνία για το τι θα συμβεί με την θρήσκα, φοβισμένη, αλλά και κουτοπόνηρη καμαριέρα, δημιουργεί συνθήκες μεταφυσικού θρίλερ.

Η επιστροφή του ατρόμητου μπάτσου Μακ Κλέιν για μια πέμπτη συνέχεια της υπερ-επιτυχημένης σειράς Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει είναι γεγονός και η παραγωγή της Fox μόλις έδωσε στην δημοσιότητα τις λεπτομέρειες του ολοκαίνουργου σίκουελ. Το οποίο θα φέρει τον πομπώδη τίτλο A Good Day To Die Hard και φυσικά στον πρωταγωνιστικό θώκο, όπως συμβαίνει εδώ και 23 (!!!) χρόνια, θα έχει τον αγέραστο Bruce Willis, για να παίξει για ακόμη μια φορά τον αγέρωχο, αλλά και πανέτοιμο για όλα, Yippie Ki Yay ντετέκτιβ. Τα γυρίσματα του Episode 5.0 θα ξεκινήσουν τον Ιανουάριο του 2012 στην Ρωσία, χώρα που θα βρεθεί ο αστυνομικός, αναζητώντας τα χαμένα ίχνη του γιου του Τζον Τζούνιορ. Ρόλος που ακόμη δεν έχει δοθεί σε κανέναν από τους υποψήφιους ζεν πρεμιέ, ενώ ακόμη το στούντιο δεν έχει πληροφορήσει αν στο φιλμ θα υπάρχει και ο χαρακτήρας της Λούσι Τζενάρο κόρης του Μακ Κλέιν, που στο τέταρτο μέρος έφερε την όμορφη φιγούρα της Mary Elizabeth Winstead. Προσωπική επιλογή του Moonlighting Bruce για να καθίσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο John Moore του κάκιστου Behind Enemy Lines, του μέτριου Max Payne και του υποφερτού - τελευταίου - The Omen, ενώ το σενάριο ήδη έχει συγγράψει ο Skip Woods, γνώστης του είδους από την εποχή του εκρηκτικού Swordfish. Παγκόσμια πρεμιέρα για τον νέο Die Hard - απίθανη ειρωνεία - την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου του 2013...

Μετά από ήδη μια επιτυχημένη συνεργασία, στο ανάλαφρο και διασκεδαστικό Bruce Almighty, δύο από τους πλέον χαρισματικούς της γενιάς τους, ο Jim Carrey και ο Steve Carell, είναι πανέτοιμοι να συναντηθούν και πάλι, ως συμπρωταγωνιστές, στα ίδια πλατό. Την αφορμή τους δίνει η κωμωδία Burt Wonderstone, εκεί που οι αξιόλογοι ερμηνευτές θα υποδυθούν δύο ανταγωνιστές ταχυδακτυλουργούς του Λας Βέγκας. Εκεί που ο χαρακτήρας του Carell είναι μέχρι τώρα κυρίαρχος της πίστας, χάρη στις μαγικές του ικανότητες, μα βλέπει να χάνει τα πρωτεία από τον άρτι αφιχθέντα και νεότερο του Carrey, που παρουσιάζει ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα γεμάτο εντυπωσιακές ψευδαισθήσεις και φαντασία. Το ζήτημα που προκύπτει στο σενάριο που υπογράφουν οι γραφιάδες του Horrible Bosses, John Francis Daley και Jonathan Goldstein και που σκηνοθετικά θα επιμεληθεί ο τηλεοπτικός Don Scardino, είναι το πως ανακαλύφθηκε αυτή η διαφορά ηλικίας, μιας και οι δύο σταρ έχουν γεννηθεί ακριβώς την ίδια χρονιά. Όπως και να έχει πάντως το φιλμ αναμένεται να δώσει στο δίδυμο μια πρώτης τάξης ευκαιρία, να ξεδιπλώσουν το πηγαίο χιουμοριστικό τους ταλέντο...