Movies Ltd

Ευρισκόμενος σε περιορισμό και δίχως να ρισκάρει ταξίδια σε χώρες που ενδεχόμενα θα δέχονταν να τον απελάσουν στην Αμερική, όντας κατηγορούμενος από το 1977 (!!!) για την αποπλάνηση ανήλικης, ο μεγάλος Roman Polanski, δεν παραβρέθηκε στην επίσημη πρεμιέρα της νέας του ταινίας Carnage, που συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ της Βενετίας. Εκεί όμως που βρέθηκαν οι τρεις (από τους τέσσερις) αστέρες πρωταγωνιστές της μαύρης κομεντί, προεξάρχουσας της λαμπερής όσο ποτέ Kate Winslet, που κυριολεκτικά έλαμπε μέσα στο υπέροχο φόρεμα της Victoria Beckham. Απούσα ακόμη, η δυο φορές τιμημένη με όσκαρ ερμηνείας Jodie Foster, που δεν συμμετείχε στις προωθητικές ενέργειες του φιλμ, που έλαβαν χώρα στο πανέμορφο νησάκι του Λίντο. Οι δύο κυρίες συνθέτουν στο σενάριο τις συζύγους των δύο ζευγαριών, που έρχονται σε επαφή προκειμένου να κουβεντιάσουν το μπλέξιμο των λατρεμένων τους γιων σε καυγά. Μια φαινομενικά πολιτισμένη συζήτηση που θα εξελιχθεί σε πραγματικό όλεθρο!

Έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση του συμπαραγωγού του και κορυφαίου απωανατολίτη δημιουργού John Woo, παρουσιάστηκε στην δεύτερη ημέρα των εκδηλώσεων της Μόστρα, η ταινία Seediq Bale, που σε απλά αγγλικά μεταφράζεται σε Warriors Of The Rainbow και εκπροσωπεί στο κονκόρσο την Κινέζικη Ταιπέι. Χώρα που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση του φιλμ, μιας και τα γεγονότα που εξιστορεί αναφέρονται στην περίοδο κατοχής από τις γιαπωνέζικες δυνάμεις, του νησιού της Φορμόζα - σημερινή Ταϊβάν - και στις επαναστατικές απόπειρες των κατοίκων της ενάντια στους κατακτητές. "Αυτό που πραγματικά ζητούσα, λέει ο σκηνοθέτης Wei Te Sheng, δεν ήταν να διαφημίσω την χώρα μου σε όλο τον κόσμο, αλλά να διαλαλήσω τα ζητήματα που αντιμετωπίζει χάρη στην διόλου ειρηνική συνύπαρξη των φυλών που την αποτελούν. Ελπίζω πως το θέμα της ταινίας μου, που βασίζεται στην αντίσταση της φυλής των Σεεντίκ, να ξυπνήσει την αντίληψη του κόσμου για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ταϊβάν, μια χώρα με μεγάλη ιστορία, που βασικό ρόλο στο κτίσιμο της έχουν παίξει και οι 14 φατρίες που την απαρτίζουν."

Εντάξει, δεν θα ήταν τόσο εύκολο η κυρία Louise Ciccone, να δει ποτέ το όνομα της αναρτημένο μεταξύ εκείνων που θα κοντραριστούν στην κούρσα για το Χρυσό Λιοντάρι, χάρη στην αναμφισβήτητη λάμψη της κορυφαίας ποπ σταρ, κέρδισε επάξια μια θέση στο εκτός συναγωνισμού πρόγραμμα των εκδηλώσεων, για να παρουσιάσει το νέο της σκηνοθετικό πόνημα, W.E. - Wallis, Edward δηλαδή. Μια ταινία που επικεντρώνεται στην ερωτική ιστορία του πρίγκηπα Εδουάρδου και της μη - γαλαζοαίματης Κυρίας Σίμπσον, που συντάραξε συθέμελα την κοινή γνώμη της Βρετανίας και προκάλεσε αναταραχές στο παλάτι. Ανάμεικτη η υποδοχή από το κοινό της Μόστρα για την δημιουργία της αεικίνητης Madonna, που ξόδεψε περισσότερα από τρία χρόνια έρευνας του ειδυλλίου προκειμένου να παρουσιάσει όσο το δυνατόν ρεαλιστικότερα το χρονικό του. "Η Γουόλις πρέπει να είναι η γυναίκα που επικρίθηκε όσο καμία άλλη από τους ιστορικούς, οι οποίοι ποτέ δεν αντιλήφθηκαν τους λόγους που ο διάδοχος του θρόνου εγκατέλειψε τα πάντα, για να ακολουθήσει την κοινή θνητή, γυναίκα της ζωής του. Μια κίνηση που άλλαξε σημαντικά την εξέλιξη της ιστορίας, τόσο της Αλβιόνας, όσο και του κόσμου ολόκληρου. Σκοπός μου ήταν να δείξω την υπόσταση της ως άνθρωπο και όχι ώς κτήνος, όπως παρουσιάστηκε από τα μέσα, ούτε σαν οσία, κατά άλλους" εκτιμά η La Isla Bonita σκηνοθέτις.

Με την εντυπωσιακή πρεμιέρα του πολιτικού δράματος The Ides Of March, του τελευταίου δημιουργικού πονήματος του γοητευτικού George Clooney, άναψαν οι προβολείς του ετήσιου φιλμικού πανηγυριού της Βενετίας, που φέτος γιορτάζει την 68η εκδοχή του, από την ίδρυση του το 1932. Το ένα από τα τρία κορυφαία κινηματογραφικά ραντεβού της Γηραιάς Ηπείρου, που από τις 31 Αυγούστου μέχρι τις 10 του Σεπτέμβρη θα φιλοξενήσει στο διαγωνιστικό του τμήμα 22 ταινίας, που παίρνουν μέρος στην κούρσα, με τελικό έπαθλο τον ολόχρυσο βενετσιάνικο Λέοντα. Οι βλέψεις του - και φέτος - έχοντα το γενικό πρόσταγμα των εκδηλώσεων Marco Muller, είναι και πάλι πολύ υψηλές, στοιχείο που διαφάνηκε από την πρώτη ημέρα κιόλας, όπου το φιλμ του όμορφου George, άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων, με συνέπεια ήδη να θεωρείται μια από τις επικρατέστερες υποψηφιότητες για τις οσκαρικές κατηγορίες.

Τον λένε Κάσιους και μόλις επέστρεψε... Μπορεί να έχει πάψει από καιρό να αποτελεί τον κορυφαίο χολιγουντιανό αστέρα, που η λάμψη του κυριάρχησε σχεδόν σε όλη την κινηματογραφική δεκαετία του 80, κάθε καινούργια παρουσία στο πανί, του πάλαι ποτέ κορυφαίου γόητα Richard Gere, αποτελεί όπως και να το κάνουμε είδηση. Ο 62χρονος πλέον ηθοποιός, που έχει να γευτεί την χαρά της μεγάλης επιτυχίας από το 2002, όταν με το Chicago κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας, μετά από δύο ανεπιτυχείς προσπάθειες, επιστρέφει στην δράση με ένα καθαρόαιμο κατασκοπικό θρίλερ, που υπογράφουν σεναριακά οι ίδιοι υπεύθυνοι για το δεύτερο Fast And The Furious, για το γουέστερν 3-10 To Yuma και το καταιγιστικό Wanted. Η ίντριγκα της υπόθεσης του The Double ξεκινά από την στιγμή που ένας γερουσιαστής θα πέσει νεκρός από τα φονικά πυρά ενός Ρώσου κατασκόπου ονόματι Κάσιους. Είναι η ώρα για τον κορυφαίο πλην συνταξιούχο μυστικό πράκτορα Πολ Σέπερτσον, να αναλάβει και πάλι καθήκοντα, έχοντας στο πλευρό του έναν άμαθο ρούκι του FBI. Στην σκηνοθετική καρέκλα του Σωσία, κάθεται για πρώτη φορά ο νεαρός απόφοιτος του πανεπιστημίου Μπέιλορ, Michael Brandt, ελπίζοντας πως το ντεμπούτο του, που θα κάνει πρεμιέρα από την Image Entertainment στις 23 Σεπτέμβρη, θα αποτελέσει και τον βατήρα εκτόξευσης της μετέπειτα καριέρας του.

Πέρα από τον Gere, που το τρέιλερ της διανομής δεν άφησε και πολλά σημεία ακάλυπτα της πραγματικής του ταυτότητας, ξεσκεπάζοντας το ένα σπόιλερ μετά το άλλο, στο φιλμ συνυπάρχουν ο Topher Grace, ο Martin Sheen, ο Stephen Moyer και εκείνη η μελαχρινή καλλονή με τα τιγρίσια μάτια Odette Yustman, που υποκριτικά δεν λέει πολλά πράγματα, εμφανισιακά όμως δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Πως συμβαίνει στα γουέστερν, όπου σε μια κωμόπολη καταμεσίς του Φαρ Ουέστ, ένας σερίφης, κακότροπος και απότομος, αγνοεί την ανώτερη διοίκηση και λειτουργεί με βάση το προσωπικό ένστικτο, παίρνοντας πολλές φορές στα χέρια του τον νόμο? Κάτι παρόμοιο γίνεται και στην περίπτωση του The Guard, με την μόνη διαφορά πως ο ήρωας μας δεν φορά καπέλο του καμπόη και αστέρι στο στήθος, μα πηλίκιο της αστυνομίας και στολή της Garda. Α! Και η βάση του δεν είναι ένα σκονισμένο χωριουδάκι κάπου δυτικά του Πέκος, μα μια απομονωμένη κουκίδα στον χάρτη της χώρας των υπερήφανων Κελτών.

Την γαλήνη και την ηρεμία του επαρχιακού Γκάλγουει, μιας μικρής παραθαλάσσιας κοινότητας στα Ιρλανδικά Χάιλαντς, θα διαταράξει η ανακάλυψη του πτώματος ενός άγνωστου άντρα, που βρέθηκε με μια σφαίρα καρφωμένη στο μέτωπο, δείχνοντας ίχνη γκαγκστερικής δράσης. Ένα έγκλημα που αστυνομικές αρχές θα συνδέσουν με την πληροφορία της παράνομης εισαγωγής στο νησί τεράστιας ποσότητας κοκαΐνης. Είναι η στιγμή για τον εκκεντρικό και ιδιαίτερων μεθόδων ντόπιο χωροφύλακα Μπόιλ, να αναλάβει δράση, αναζητώντας σε έναν τόπο που γνωρίζει σαν την παλάμη του, την πάνοπλη συμμορία.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, η σύνοψη των λίγων σειρών σε προδιαθέτει για μια εκρηκτική αστυνομική περιπέτεια, που στο επίκεντρο της βρίσκεται ένας μοντέρνος Charles Bronson, πανέτοιμος να τα βάλει με όλο τον υπόκοσμο του καταπράσινου - κυριολεκτικά και συμβολικά - νησιού. Μα για στάσου όμως. Ρίξε μια ματιά στα credits, εκεί που λέει σκηνοθέτης. John Michael McDonagh, λέει η αφίσα και αν το επώνυμο δεν σου λέει κάτι, να σου θυμίσω πως το ίδιο ακριβώς είχες διαβάσει και στο πόστερ του σατιρικά ανατρεπτικού In Bruges, με την μόνη διαφορά πως τότε επρόκειτο για τον μεγάλο αδελφό του Martin. Επειδή όμως σόι πάει το βασίλειο, τι ο ένας, τι ο άλλος, τα αδέλφια αποφάσισαν να δουν κάποιες κινηματογραφικές καταστάσεις, επί το πλείστον σοβαρής αισθητικής, μέσα από ένα πρίσμα πιο γλαφυρό, πιο ριζοσπαστικό, πιο λάιτ ποπ. Έτσι ο ήρωας που κτίζει ο σκηνοθέτης, είναι μεν ένας αθυρόστομος, γκροτέσκος, πομπώδης, εγωιστής, τοπικιστής και πλεονέκτης μπάτσος, που βγάζει μέσα από την συμπεριφορά του προς τον αμερικάνο FBI ομόλογο του, κάθε είδους σύμπλεγμα και κακία για τον έξω από αυτόν κόσμο, στην πραγματικότητα όμως είναι κι ένας άσος στη δουλειά του, που δεν σηκώνει πολλές κουβέντες για τον τρόπο που δρα. Ένας βέρος Ιρλανδός δηλαδή, που στις φλέβες του ρέει επαναστατικό αίμα, ακόμη κι αν γνωρίζει πως οι άγραφοι κανόνες ηθικής που κάποτε είχαν ευαγγέλιο οι συμπατριώτες του, πλέον έχουν καταπατηθεί.

Στις δικές μας αίθουσες, 1 Σεπτεμβρίου 2011 από την Feelgood

Και το πλάνο της Marvel πολύ καλά κρατεί. Έχοντας βάλει στο πρόγραμμα να απελευθερώσει ένα από τα πλέον μεγαλεπήβολα σχέδια της το ερχόμενο καλοκαίρι με τους Avengers, ουσιαστικά πλασάρει ένα εμβόλιμο επεισόδιο του ενός εξ αυτών, προκειμένου να τον συστήσει - και κινηματογραφικά - στο κοινό. Αφετηρίας δοθείσης με τον πρώτο της πανίσχυρης κομπανίας Iron Man (σε δύο τεύχη μάλιστα) και σε συνέχεια του πιο πρόσφατου μαχητή Thor, έρχεται και κάνει την εμφάνιση του ο πιο ανθρώπινος, ο πιο κοντινός και αναμφίβολα εκείνος που εκτοξεύει στα ύψη την εθνική περηφάνια των Γιάνκηδων, ο παγκόσμιος στρατιώτης με την ασπίδα - αστερόεσσα Captain America.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Απογοητευμένος που οι αιτήσεις του για να καταταγεί στον στρατό, ώστε να βοηθήσει κι αυτός από την μεριά του την πατρίδα, η μία μετά την άλλη, εξαιτίας της σωματικής του διάπλασης, απορρίπτονται, ο καχεκτικός και ασθματικός Στιβ Ρότζερς, βλέπει το όνειρο να φορέσει την στολή του πεζοναύτη να απομακρύνεται. Μέχρι την στιγμή που η προσπάθεια του θα τύχει της αντίληψης του επιστήμονα δρ. Έρσκιν, που θα επιλέξει τον μικρό το δέμας Στιβ, για να λάβει μέρος σε ένα ριψοκίνδυνο άκρως απόρρητο πείραμα, που θα τον μετατρέψει από θαρραλέο πλην αδύναμο και ανήμπορο να σηκώσει τα στρατιωτικά βάρη νεαρό, σε έναν πανίσχυρο άντρα - υπερόπλο στην φαρέτρα της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ, ενάντια στους Ναζί.

Και πιο συγκεκριμένα του δαιμόνιου όσο και δαιμονικού Γερμανού Αξιωματικού Γιόχαν Σμιντ, που ένα ανάλογο πείραμα στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, τον έχει μεταλλάξει στο παντοδύναμο ον, που χρησιμοποιεί την ονομασία Ρεντ Σκαλ και έχει την φιλοδοξία να υψώσει την σβάστικα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κι αν αρχικά το στράτευμα δεν επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τον Κάπτεν Αμέρικα στις επιχειρησιακές του δραστηριότητες, θέτοντας τον στο περιθώριο, απλώς να κάνει τον πολύχρωμο κονφερασιέ, ώστε να στρατολογήσει ακόμη περισσότερους νέους πολεμιστές, εντούτοις η επιμονή του να φτάσει ολομόναχος πίσω από τις γραμμές του μετώπου, ώστε να απελευθερώσει τον αιχμάλωτο φίλο του, θα τον μετατρέψουν σε έναν πραγματικό θρύλο στην ματιά των συμπολεμιστών του. Αν και θα περίμενα από τον σκηνοθέτη Joe Johnston του εφετζίδικου Jumanji και του αξιόλογου τρίτου Jurassic Park να λειτουργήσει με διεκπεραιωτική ματιά στο κτίσιμο του superhero, εντούτοις φαίνεται πως πότισε με περισσότερο μεράκι την έμπνευση του, φτιάχνοντας ένα υπέροχο 40s φόντο - πεδίο δράσης, αποτυπώνοντας σε μεγάλο βαθμό την λογική του πολύχρωμου εντύπου. Χρησιμοποιώντας συνάμα τις - και τρισδιάστατες - ειδικές οφθαλμαπάτες, με σύνεση και μέτρο, ώστε να εντυπωσιάσουν τον θεατή, δίχως να παίξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία.

Στις δικές μας αίθουσες, 1 Σεπτεμβρίου 2011 από την UIP

Κάπως έτσι συμβαίνει συνήθως. Από την στιγμή που το ζευγάρι χωρίζει με ένα στερνό αντίο και η ερωτευμένη μονάδα σπάει στα δυο, μόλις λίγο ο κουρνιαχτός καταλαγιάσει και ο άγγελος της λογικής εξομαλύνει τα πρώτα πάθη, παίρνει μπροστά εκείνος ο μηχανισμός της μνήμης, που σε ταξιδεύει από την ώρα του αντίο προς τα πίσω, για να θυμηθείς και πάλι τις όμορφες (και μη) στιγμές που έζησες στο πλάι του άλλου σου μισού. Κορύφωση και πιο διακριτή νότα της διαδρομής, με τεράστια διαφορά από την δεύτερη, εκείνη της γνωριμίας, του πρώτου γεια, του μοιραίου στιγμιότυπου που αποτελεί την αφετηρία, την έναρξη ενός έρωτα που γεννιέται με μύριες ελπίδες. Δοκίμασε να κάνεις αυτή την αντίστροφη διαδρομή. Ακόμη κι αν το φινάλε υπήρξε οδυνηρό, η τελευταία ανάμνηση, θα σου αφήσει ένα χαμογελάκι στο χείλος. Σαν κι αυτό που μου άφησε το Dos ρίχνοντας την αυλαία του...

Έχοντας μπερδέψει τις προτεραιότητες του, ο νεαρός μα φιλόδοξος σεφ Χέκτορ, δείχνει να ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για την επαγγελματική του καταξίωση, παρά για την όμορφη Νέρεα, την γυναίκα που ολομόναχη κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους, τον περιμένει να επιστρέψει από την δουλειά. Σε μια άλλη γωνιά της πόλης ο Ιππόλυτος, Έλληνας ηθοποιός που δοκιμάζει την τύχη του στο εξωτερικό και η συνεσταλμένη Φαίδρα, μια τουρίστρια από την Αθήνα, γνωρίζουν τον απόλυτο έρωτα, πιστεύοντας πως οι δρόμοι τους δεν πρόκειται να χωρίσουν ποτέ.

Στην Βαρκελώνη, την πόλη που ο καθένας προέρχεται από άλλο τόπο γυροφέρνει η κάμερα, παρακολουθώντας τις παράλληλες διαδρομές των δύο ζευγαριών. Κοινό τους στοιχείο, που ο θεατής γνωρίζει - λίγο, πολύ - αποξαρχής, το γεγονός πως ο δεσμός αμφότερων, εδώ και καιρό, έχει σωθεί, έχει τελειώσει. Οι λόγοι κι αιτίες των διαζυγίων κοινότυποι και καθημερινοί. Απλή ασυμφωνία χαρακτήρων ή απλώς ο κτύπος στην καρδιά σταμάτησε να είναι έντονος. Τέλος! Fin! Και τώρα τι μένει που η αγάπη πέθανε νωρίς? Οι μικρές μικρές φωτογραφίες της γεμάτης λάγνες αγκαλιές πορείας των αντρόγυνων, οι θύμησες μιας σχέσης που ξεκίνησε με όνειρα χίλια. Προσαρμοσμένα πάνω σε ένα πολύχρωμο και ενίοτε θολό όχημα, που βαδίζει πάνω σε μια ράγα με αντίστροφη πορεία από την κανονική, τα χαρακτηριστικότερα κλικ των δύο φτερουγισμάτων, σε παίρνουν μαζί τους σε μια κούρσα γεμάτη λογική κι ευαισθησία. Τα τοιχώματα της τροχιάς, ο εξαιρετικά καταρτισμένος καλλιτεχνικά σκηνοθέτης Στάθης Αθανασίου, έχει φροντίσει να τα διανθίσει με έντονη και διόλου διακριτική ποιητικότητα και συμβολισμούς, με γκράφιτι, απότομoυς λυγμούς πιάνου και θεατρικές αλληγορίες, τονίζοντας τις εντάσεις, τις ανηφοριές, τις μεταπτώσεις μιας ιστορίας αγάπης. Συνέπεια τούτου είναι να δημιουργήσει ένα υπέροχο οπτικά άλικο pericon, σαν κι αυτό που παίζει στα δάκτυλα η γητεύτρα του φλαμένγκο, κρύβοντας με τους κώδικες της το πρόσωπο κι αφήνοντας να φανεί μόνο η πλανεύτρα ματιά της. Μια βεντάλια που ανοίγει με επιδεξιότητα τραβώντας σου αρχικά το βλέμμα, εντυπωσιάζοντας σε δίχως άλλο, καλύπτοντας όμως συνάμα λάθη και ατέλειες του εγχειρήματος.

Στις δικές μας αίθουσες, 1 Σεπτεμβρίου 2011 από την Odeon

Θα μπορούσε να περιγράφει μια ιστορία, που να έχει λάβει χώρα σε κάποια γειτονιά δικής μας μεγαλούπολης. Άλλωστε η πατρίδα μας, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, συναισθάνεται τους πόνους και τους καημούς που έχουν ζήσει οι πολύπαθοι λατινοαμερικάνικοι λαοί, εφόσον λίγο έως πολύ τους έχει βιώσει και η ίδια στο πετσί της. Και ιδίως, αν μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα για την μπότα των συνταγματαρχών, που άφησε το στίγμα της βαρύ στο κατοπινό μας πολιτικό γίγνεσθαι, άσχετα αν η δύσκολη επταετία αποτελεί θέμα ταμπού - κακώς, πολύ κακώς - για τους σύγχρονους Έλληνες κινηματογραφιστές. Όχι όμως για τους αντίστοιχους Χιλιανούς, Αργεντινούς, Αφρικάνους, που φιλτράρουν το παρόν, μέσα από την εμπειρία του παρελθόντος, επιχειρώντας αντιστοιχήσεις χρονικές, που μπορούν να λειτουργήσουν ως άξονες εμπειρίας. Όπως ακριβώς συμβαίνει δηλαδή και στην περίπτωση του Post Mortem...

Δίχως αυξομειώσεις κυλά η ήρεμη καθημερινότητα του Μάριο, ενός πενηντάρη, μοναχικού άντρα, που εργάζεται ως γραμματέας στο νεκροτομείο του Σαντιάγο. Βγάζοντας μετά το ρουτινιάρικο οκτάωρο την ποδιά του δημόσιου λειτουργού, του αρκεί να φορά τις πιτζάμες του μεσήλικα, έχοντας χάσει το όποιο πάθος για τη ζωή. Μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να ανατρέψει τα βαριεστημένα δεδομένα, η σαραντάρα γειτόνισσα του, μια ξεπεσμένη χορεύτρια του καμπαρέ, με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένος. Κάθε προσπάθεια να την προσεγγίσει όμως πέφτει στο κενό, αφού πάντοτε βρίσκεται περικυκλωμένη από άντρες του στενού οικογενειακού της κύκλου, παθιασμένους με την πολιτική, τομέας που αφήνει παγερά αδιάφορο, τόσο εκείνον, όσο κι εκείνη...

Είναι 1973 και η Χιλή βρίσκεται σε μια διαρκή αναταραχή εξαιτίας της σθεναρής αντίστασης που δείχνει η κομουνιστική κυβέρνηση της χώρας στις προσταγές του πανίσχυρου αμερικάνικου βορρά. Το αποτέλεσμα της ρήξης δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση του, όταν τα τανκς θα κυριεύσουν τους δρόμους, κάτω από τις εντολές του δικτάτορα Πινοσέτ. Τα πτώματα των αντιπάλων της "επανάστασης" θα αρχίσουν να φισκάρουν τους νεκροθαλάμους, μια εικόνα που θα παγώσει το βλέμμα του άμαθου σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις άντρα. Ακόμη και τότε όμως - σκεπτόμενος μονοκόμματα και απαθέστατα - δεν θα μπορέσει να αντιληφθεί την παγίδα που έχει πέσει η πατρίδα του. Δεν τον καίει η φωτιά, του αρκεί η αγαπημένη του τροτέζα να είναι καλά. Η αλληγορία που χρησιμοποιεί για να αναπτύξει το θέμα του ο Pablo Larrain, ένας από τους πολλά υποσχόμενους σκηνοθέτες της ισπανόφωνης νοτιοαμερικάνικης σχολής, είναι πασιφανής, όσο και ειρωνική. Ο Μάριο συμβολίζει την αδιαφορία που επέδειξε το μεγαλύτερο κομμάτι των Χιλιανών (σε μια αντίστοιχη fuzzy λογική και των Ελλήνων) στην στέρηση των ελευθεριών που προκάλεσε η Χούντα, με αποτέλεσμα το κράτος να καταλυθεί για σχεδόν δύο ολόκληρες δεκαετίες. Δεκαέξι χρόνια στο ψυγείο του νεκροτομείου - όντας ζωντανός - ισοδυναμούν με ισοπεδωτική καταστροφή. Και το μόνο που θάφτηκε στο σκοτάδι, με την σύμφωνη γνώμη του "μην μου χαλάτε την βολή" καλοπερασάκια, ήταν η σιγανή φωνή της αντίδρασης. Για ένα καπρίτσιο? Κάπως ο Χιλιανός θα έπρεπε να το δικαιολογήσει...

Στις δικές μας αίθουσες, 1 Σεπτεμβρίου 2011 από την Strada / Nutopia

Δύο μήνες περίπου μετά την επίσημη ανακοίνωση της ανάληψης των σκηνοθετικών καθηκόντων, της αμερικάνικης εκδοχής του Oldboy από τον Spike Lee, δόθηκε στην δημοσιότητα και το όνομα του πρωταγωνιστή του φιλμ, που δεν είναι άλλος από τον χαρισματικό ρολίστα Josh Brolin. Ο εξαιρετικός ηθοποιός που έχει κερδίσει την εκτίμηση του κοινού χάρη στις αξιομνημόνευτες ερμηνείες του σε No Country For Old Men, True Grit και American Gangster, θα αναλάβει το βαρύ φορτίο να υποδυθεί τον άντρα που αφού παρέμεινε για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια φυλακισμένος σε ένα διαμέρισμα, δίχως να γνωρίζει τον λόγο και την αφορμή, αφού ελευθερώθηκε έβαλε σκοπό της ζωής του να εκδικηθεί εκείνον που του κατέστρεψε τη ζωή. Αν και η απόφαση του δημιουργικού χρίσματος από την Mandate, το στούντιο που έχει αναλάβει την παραγωγή, στον ξεπερασμένο και ελαφρώς χαμένο τελευταία νεοϋορκέζο σκηνοθέτη του Do The Right Thing, προκάλεσε έκπληξη στους φανατικούς φίλους του σπουδαίου θρίλερ του Park Chan Wook, εντούτοις η επιλογή του εκφραστικού Brolin για να παίξει την αμερικάνικη βερσιόν του Ο Ντάε Σου, φαντάζει από τις πλέον ενδεδειγμένες. Τα γυρίσματα του νέου Oldboy θα ξεκινήσουν τον Μάρτιο του 2012, αφού μέχρι τότε έχουν οριστεί στο καστ και οι ηθοποιοί που θα κρατήσουν τους ρόλους της γυναίκας, που θα γίνει φίλη με τον ρημαγμένο άντρα, μετά την φυλάκιση του και εκείνου που τον κράτησε δέσμιο για μιάμιση δεκαετία.

Αφού έχουν συνυπάρξει ήδη σε δύο ρομαντικές κομεντί, το L'Auberge Espagnole και την συνέχεια του, το Russian Dolls του Cedric Clapisch, με σκοπό να παίξουν παρέα και στο φιλμ που θα κλείσει την τριλογία, η ομορφούλα Audrey Tautou και ο γοητευτικός Romain Duris, θα βρεθούν για ακόμη μια φορά ως ζευγάρι στην μεγάλη οθόνη, Αυτό πρόκειται να συμβεί στο σουρεαλιστικό ρομάντζο L'Ecume Des Jours, που θα αποτελέσει μια ακόμη δημιουργία, του εκκεντρικού σκηνοθέτη Michel Gondry, μετά από τον άνισο Green Hornet που παρουσίασε πέρσι. Το θέμα του έργου βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Boris Vian και περιγράφει τον έρωτα που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν εύπορο νεαρό άντρα τον Κολίν και μια πανέμορφη κοπέλα, την Κλόε, η οποία ατυχώς θα νοσήσει χάρη σε έναν κρίνο που θα ανθίσει στους...πνεύμονες της. Προκειμένου να διατηρήσει την αγαπημένη του ζωντανή, ο ερωτευμένος νέος θα της προσφέρει καθημερινά, πλούσια μπουκέτα από λουλούδια, μέχρι την στιγμή που θα σπαταλήσει γι αυτό και το τελευταίο του σεντ. Η ταινία θα ξεκινήσει τα γυρίσματα της τον ερχόμενο Μάιο, αφού ο δημιουργός τελειώσει τις υποχρεώσεις του με το πρότζεκτ του The We And The I, που φιλμάρει αυτή την εποχή.

Νιώσε την τρέλα. Μείνε για ένα ποτό! Ότι μας είχε καλομάθει σε τέτοιου είδους μυστηριώδη φιλμικά παιχνιδίσματα ο Johnny Depp, από την εποχή που πρωταγωνιστούσε σε Arizona Dream και Fear And Loathing In Las Vegas, δεν χωρά την παραμικρή αμφιβολία. Το ζήτημα είναι πως από την στιγμή που ο αγαπημένος σταρ, επιχείρησε την τεράστια εμπορική στροφή στην καριέρα του, δεν βρήκε τον χρόνο για πιο ψαγμένους και αινιγματικούς ρόλους. Ένα τέτοιο πιο καλλιτεχνικό come back επιχειρεί με την νέα του ταινία, το The Rum Diary, που βασίζεται στην νουβέλα του Hunter S. Thompson και περιγράφει τις περιπέτειες του αλκοολικού ρεπόρτερ Πολ Κεμπ, από την ώρα που για να ξεπεράσει τις συνέπειες του διαζυγίου του, θα ταξιδέψει μέχρι το Σαν Χουάν, την πολύχρωμη πρωτεύουσα της Κόστα Ρίκα. Εκεί που για να πνίξει τους καημούς του, θα το ρίξει ακόμη περισσότερο στο πιοτό, συνδυάζοντας το όμως με γερές δόσεις LSD και δημιουργώντας μια αλλοπρόσαλλη ονειρική πραγματικότητα. Το φιλμ που υπογράφει σκηνοθετικά ο Bruce Robinson του Withnail & I και του Jernnifer 8, θα κάνει την εμφάνιση του στις αμερικάνικες αίθουσες και σε περιορισμένο κύκλωμα από την FilmDistrict, που το καθυστέρησε αρκετά, στις 28 Οκτωβρίου.

Εκτός από τον Babyface, που ακόμη και σε τέτοιου ανεξάρτητου ύφους διατηρεί το φανατικό του κοινό, στο The Rum Diary, συμμετέχουν ακόμη ο Aaron Eckhart, ο Giovanni Ribisi, ο Richard Jenkins και η καυτή ξανθιά Amber Heard, σε μια εμφάνιση που αφήνει ακόμη περισσότερες σέξι υποσχέσεις από το πρόσφατο Drive Angry, που εντυπωσίασε...