Movies Ltd

Ερώτημα: Για πόση ώρα αντέχεις να παρακολουθείς γορίλα να κάνει βόλτα με βανάκι, να τα δίνει όλα εκστασιασμένος στους ήχους της ραπ, να καταβροχθίζει καμιά τριανταριά μερίδες στα TGIs, να παίζει ποδοσφαιράκι, να την πέφτει σε σερβιτόρες και να κάνει καμάκι στους θαμώνες του μπαρ που συχνάζει, να χορεύει μπλουζ με ξανθιά μορφονιά και να καταλήγει στο πάρκο για κουβεντούλα με τον - άνθρωπο - κολλητό του? Αν η απάντηση σου είναι μεγαλύτερη από δέκα λεπτά, τότε μπορώ να σου προτείνω να λάβεις μέρος σε μια σπουδαία κινηματογραφική εμπειρία. Λέγεται Zookeeper και σε προτρέπω να μην την χάσεις επ ουδενί. Μέχρι να κλείσεις τα πέντε σου χρόνια, είναι πολύ πιθανό να μην παρακολουθήσεις καλύτερη...

Εμ, έτσι είναι καλή μου, όταν θέλεις να το παίξεις ελεύθερη, ωραία, άνετη και ανεξάρτητη. Ειδικά όταν η τσέπη δεν το αντέχει και ζητάς μεταξωτές κορδέλες να τις πληρώσεις με φύκια, πρέπει να διαθέτεις και το παραμικρό νιονιό στο κεφάλι για να καταλάβεις πως δεν νοικιάζεται εύκολα καλοσυντηρημένο πεντάρι διακοσίων τετραγωνικών, με θέα το πάρκο και την γέφυρα του Μπρούκλυν, έναντι ψιχίων. Ή κάτι τρέχει με το κελεπούρι που ανακάλυψες ή κάποιο σκοπό έχει ο σπιτονοικοκύρης. Γιατί να είσαι τόσο τυχερή και στο πρώτο σπίτι που μπήκες - άντε δεύτερο - να σε περιμένουν με τα κλειδάκια στο χέρι και δίχως να επιδείξεις ταυτότητα να σε βάλουν νοικάρη, το ξεχνάς. Εκτός και το κάνουν για τα όμορφα σου μάτια, οπότε πρέπει να είσαι εκ των προτέρων υποψιασμένη. Συνεπώς σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα είχαμε The Resident να δούμε, ίσως όμως να είχαμε γλυτώσει και μιάμιση χαμένη ώρα από τον πενιχρό ελεύθερο μας χρόνο...

Την αλλαγή στην ζωή της αναζητά τριαντάχρονη πολυάσχολη νεοϋορκέζα γιατρίνα, μετά το οριστικό τέλος με τον πρώην αγαπημένο της, που αποδείχτηκε ιδιαίτερα άπιστος για τα γούστα της. Μια μετακόμιση σε ένα μεγαλύτερο και πιο άνετο διαμέρισμα θα ήταν η ιδανική κίνηση αυτή την εποχή, με τα οικονομικά της όμως να την στενεύουν, κάτι τέτοιο φαντάζει απίθανο. Μια πραγματική ευκαιρία όμως, ενός σπιτιού ακριβώς στο κέντρο της πόλης, με προσιτό ενοίκιο, θα ωθήσει την Τζούλιετ στην απόφαση να πάρει το ρίσκο. Εκείνο που ούτε καν διανοείται, είναι πως πίσω από το γοητευτικό και καλοσυνάτο πρόσωπο του ιδιοκτήτη του διαμερίσματος, κρύβεται ένα ανατριχιαστικό μυστικό.

Το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό παρακολουθώντας το, ο Θεός να το κάνει, θριλεράκι - ειλικρινά - ήταν το πως είναι δυνατόν να δίνουν πτυχίο εξάσκησης του λειτουργήματος της ιατρικής σε τόσο ηλίθια και ανισόρροπα άτομα. Διότι μην νομίσεις πως στο θέμα, υπάρχει μόνο ένας ανώμαλος, δηλαδή ο κλειδοκράτορας του κτιρίου που τα βράδια συνηθίζει να αλωνίζει, μέσω κρυφών διόδων, πάνω από τα κρεβάτια των ανυποψίαστων γεροντοκόρων, θαυμάζοντας τα νεγκλιζέ νυχτικάκια τους. Υπάρχει και δεύτερος, που προσωποποιείται στην μορφή της ασταθούς "επιστήμονος" που άλλα θέλει την μια, άλλα πράττει την άλλη, άλλα ζητά τώρα κι άλλα απαιτεί μετά από λίγο. Κι επειδή δεν διανοούμαι να πιστέψω πως μπορεί να υπάρχουν στον κόσμο τόσο βλακώδη μυαλά, ιδιαιτέρως όταν είναι γυναικεία που ψυρίζουν και την τελευταία λεπτομέρεια πριν πάρουν την οποιαδήποτε απόφαση, τότε ρίχνω το βάρος στο πολύ κακό σενάριο, το οποίο στην απόπειρα του να ανατριχιάσει τον θεατή, δεν διστάζει να προβεί σε τέτοιες κουταμαρίστικες ακρότητες, χαμηλής λογικής και μονοψήφιου IQ.

Την έχει αυτή την τάση η όμορφα πλασμένη κοινωνία μας, να κάνει στην άκρη, να περιθωριοποιεί, στοιχεία της που είτε εξαιτίας κάποιας γενετικής ανωμαλίας, είτε λόγω ακραίων καταστάσεων στην πορεία της ζωής τους, δεν μοιράστηκαν την ίδια τύχη με τους υπόλοιπους από τον πλάστη τους. Κατόπιν του πρώτου κτυπήματος της άσχημης μοίρας τους, έχουν να αντιμετωπίσουν και την σκληρή κριτική των "αρτιμελών" ψυχή τε και σώματι, που ουδέποτε φαντάστηκαν πως εύκολα θα μπορούσαν να βρίσκονται στην θέση τους, δεχόμενοι έτσι μια ύπουλη, σιγανή επίθεση που τους καθιστά ακόμη πιο μοναχικούς, ακόμη πιο απομακρυσμένους. Έστω κι αν γι αυτούς, τους ιδιαίτερους, ο Θεός τους κατέχει θέση στα κατώτερα ράφια, υπάρχει κάποια στιγμή που θα τους φωτίσει με μια ηλιαχτίδα, δείχνοντας τους πως υπάρχει μια μικρή, αμυδρή ηλιαχτίδα στην μελλοντική τους πορεία.

Δεν το συζητώ, οι γειτόνοι μας οι Ιταλιάνοι, ως φημισμένοι βαλεντίνοι, θα μπορούσαν να προσφέρουν μια τέτοιου ύφους ταινία κάθε εβδομάδα. Το έχουν στο αίμα τους, όπως και να το κάνουμε αυτό το κανταδόρικο της εξύμνησης του έρωτα και από το μυαλό τους θα μπορούσαν να βγάλουν με άνεση τόσα ρομάντζα που δεν θα προλάβαινε ο θεατής να τα παρακολουθήσει. Και όσο αγαπούν να τραγουδούν την αγάπη, άλλο τόσο θέλγονται στο να παρακολουθούν ερωτικές ίντριγκες και πάθη. Γι αυτό το λόγο και το σίριαλ του Manuale D'Amore έχει ξεπεράσει τα σαράντα εκατομμύρια (!) συνολικά στο ντόπιο box office και προβλέπω πως για καιρό ακόμη θα συνεχίσει να απασχολεί την κινηματογραφία των una faccia, una razza μας...

Όμορφος και γοητευτικός δικηγόρος, σφόδρα ερωτευμένος με την γυναίκα που εντός ολίγου θα έλθει εις γάμου κοινωνία, στέλνεται από την δουλειά του σε ηλιόλουστο χωριουδάκι της Τοσκάνης για να επιλύσει μια δικαστική εκκρεμότητα. Κάτι το κρασί, κάτι η θάλασσα, κάτι η μορφονιά της περιοχής, όλο και θα τρενάρουν την επιστροφή του Ρομπέρτο στην πρωτεύουσα. Εκεί που απολαμβάνει την μικροαστική ζωή του ο βετεράνος ρεπόρτερ και διάσημος άνκορμαν Φάμπιο Ρενζούλο. που θεωρεί καμάρι του το γεγονός πως ουδέποτε έχει απατήσει την σύζυγο του. Μια φορά θα το πράξει όμως και θα είναι με την λάθος ερωμένη. Στο διπλανό διαμέρισμα της οποίας κατοικεί ηλικιωμένος Αμερικάνος καθηγητής, με βεβαρυμένο ιστορικό υγείας, λόγω μεταμόσχευσης καρδιάς, που την καθημερινότητα του θα σπάσει, η επιστροφή από το Παρίσι, της σαραντάρας κόρης του κολλητού και συνομηλίκου του, θυρωρού της πολυκατοικίας.

Αυτό το στυλάκι το σπονδυλωτό, πάντοτε ιντριγκάρει την την λογική του θεατή, που επιχειρεί να προσεγγίσει τα πλάνα που ενώνουν τις επιμέρους ιστορίες του κορμού. Αυτές που με την σειρά τους, τρεις τον αριθμό, έχουν έναν κοινό θεματικό παρανομαστή - εδώ αναφέρονται ως τα βέλη του έρωτα - και ένα όσο το δυνατόν πιο κοντινό σε γενικό συμπέρασμα φινάλε. Δηλαδή ποιες είναι οι συνέπειες, συνήθως ευχάριστες, που μπορεί να επιφέρει το γεγονός πως ο φτερωτός θεός, σε έχει βάλει στο στόχαστρο του. Γλυκιά η πρώτη ρουμπρίκα, του νέου που ακολουθεί μια ζωή πάνω σε ράγες και κάποια στιγμή ξεσπά, εκφράζεται σαν έφηβο παιδί, επιθυμώντας να κάνει την μικρή επανάσταση του. Η ηλιόλουστη ιταλική επαρχία και ο νοσταλγικός τόνος της, φτιάχνουν σημαντικά την διάθεση στην πλατεία, πριν δώσει την σκυτάλη στην δεύτερη, πιο σλάπστικ κωμική αλλά και αδύναμη σεναριακά, που φωτογραφίζει το αιώνιο δίλημμα του μεσήλικα, να την χουφτώσει την πιτσιρίκα ή λες να το μετανοιώσει? Ο επίλογος του τρίπτυχου πέφτει με την πιο ενδιαφέρουσα, μα και την πιο ικανή να σταθεί και μόνη της σαν οντότητα σελίδα, που συγκινητικά ζυγίζει τις πιθανότητες του ατόμου, που έχει διαβεί το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, να φτερουγίσει ξανά η καρδιά του. Περισσότερο αλληγορική και λιγότερο αληθοφανής η τρίτη πράξη, μα και η πιο εμπορική, αφού σε αυτήν συμμετέχουν και οι διασημότεροι σταρς του ερμηνευτικού επιτελείου...

του Fred Cavayé. Με τους Gilles Lellouche, Roschdy Zem, Gérard Lanvin, Elena Anaya

Ένεση Αδρεναλίνης

του zerVo

Αυτός ο Fred Cavaye, τελικά αποδεικνύεται πρώτος μάγκας, με την ελκυστικά νόστιμη συνταγή που ακολουθεί. Στύβει το κεφάλι του για δυο χρόνια, κατεβάζει μια πιασάρικη ιδέα, έχει την γνώση πως να την μετατρέψει σε θρίλερ αξιώσεων και κατοπινά την πουλά - έναντι αδρού αντιτίμου - στο Χόλιγουντ, το οποίο με την σειρά του την παρουσιάζει στην δική του φόρμα. Έτσι ακριβώς συνέβη προ διετίας με το καταιγιστικού ρυθμού Pour Elle, που στην αμερικάνικη εκδοχή του με τον Crowe, μεταλλάχθηκε σε The Next Three Days, κάτι παρόμοιο, βάζω και στοίχημα θα συμβεί και τώρα, στην αναλόγου ύφους περίπτωση του A Bout Portant, που πέραν του Ατλαντικού το φαντάζομαι από τώρα, ως σπουδαία εμπορική επιτυχία στο ριμέικ του. Με ένα ντουέτο Matt Damon - Colin Farrell μάλιστα, να μοιράζονται τους βασικούς ρόλους, το βλέπω δεδομένα στο τοπ του Box office...

Λίγες μόλις ώρες έχουν περάσει από την ευχάριστη ανακοίνωση της γυναικολόγου, για το φύλο του πρώτου παιδιού τους και μια ακραία δυσάρεστη έκπληξη, έρχεται να ανατρέψει την ειδυλλιακή ευτυχία του ζεύγους του Σάμουελ και της Νάντια Πιερέ. Εκείνη πέφτει θύμα βίαιης απαγωγής, μέσα από το ίδιο της το σπίτι κι εκείνος, ζαλισμένος ακόμη από την επίθεση, δεν έχει αντιληφθεί πως για να απελευθερώσει την έγκυο σύζυγο του, πρέπει μέσα σε λίγες ώρες, να απελευθερώσει έναν άγνωστο του τραυματία, που νοσηλεύεται στην πτέρυγα της κλινικής που εργάζεται ως νοσοκόμος. Εκείνο που δεν γνωρίζει είναι πως μυστηριώδης άντρας, είναι ο υπ αριθμόν ένα καταζητούμενος από την αστυνομία, Ούγκο Σαρτέ, που κατηγορείται για σωρεία φόνων.

Δίχως καλά καλά να γνωρίζει ποιος είναι εκείνος που πρέπει να απελευθερώσει, δίχως έστω να έχει μια ένδειξη γιατί επελέγη εκείνος και οι γυναίκα του για να περάσουν αυτό το μαρτύριο, ένας μέχρι πρότινος πανευτυχής άνθρωπος της διπλανής πόρτας, καλείται να βάλει στοίχημα με όλα τα εξτρίμ αρχέγονα ένστικτα του, προκειμένου να επιβιώσει. Σε δρόμους, καταγώγια και υπόγεια υγρά κρησφύγετα, που ούτε καν φανταζόταν μέχρι προ λίγων λεπτών, πως θα αποτελούσαν τον στίβο της πάλης του με τον χρόνο. Ο ήρωας έτσι όπως τον στήνει άψογα ο δημιουργός, λεπτό με το λεπτό προσθέτει κάποιες πληροφορίες στην άγνοια του, που όμως δεν είναι αρκετές για να ολοκληρώσουν το ιντριγκαδόρικο παζλ που τον περιβάλλει, μια κατάσταση που περιπλέκεται πολύ περισσότερο, όταν θα κάνουν την εμφάνιση τους οι ανατροπές και κανείς πλέον - με την ευκολία που δίνουν εκείνα τα βάλε - βγάλε χρατς με την ένδειξη Police - δεν είναι αυτός που δείχνει. Και να φανταστεί κανείς, πως αυτό το πάρτι αδρεναλίνης, που παρακολουθεί την αγωνιώδη μάχη του ποντικού να βγει από την σκοτεινή παγίδα, διαρκεί δεν διαρκεί 80 λεπτά...

Για πες: Συνεπώς η συμβουλή μου είναι, την στιγμή που ως θεατής αντιλαμβάνεσαι τα φώτα της αίθουσας να χαμηλώνουν, να πάρεις μια βαθιά ανάσα. Θα σου χρειαστεί, για να βγάλεις με αυτή μονάχα, το πανδαιμόνιο μιας Διορίας, που τρέχει με χίλια και μέσα από τις εκπλήξεις, τις δραματικές στιγμές, τα λαχανιασμένα κυνηγητά και τις γεμάτες ανθρώπινες αδυναμίες ερμηνείες (σε φόρμα ο Lellouche, με στυλ ο Zem, άνετος ο Lanvin) σου ξετυλίγει ένα εκ των κορυφαίων action movie της χρονιάς!

Στις δικές μας αίθουσες, στις 28 Ιουλίου 2011 από την Odeon

Αποτελεί ήδη ένα από τα δυνατά καλλιτεχνικά χαρτιά του επερχόμενου φεστιβάλ του Τορόντο και μια από τις ταινίες που πρόκειται να συζητηθούν κατά την επόμενη φιλμική σεζόν που ξεκινά αρχές Σεπτέμβρη. Το The Deep Blue Sea είναι ένα αισθηματικό δράμα που εκτυλίσσεται χρονικά λίγο μετά την λήξη του 2ου μεγάλου πολέμου και περιγράφει την αυτοκαταστροφική ερωτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μια κυρία της υψηλής κοινωνίας του Λονδίνου, όντας σύζυγος ανωτάτου δικαστικού κι έναν νεαρότερη της πιλότο της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Πρόκειται βεβαίως για ριμέικ της όχι και τόσο μεγάλης ομώνυμης επιτυχίας του Anatole Litvak από το 1955 με πρωταγωνίστρια την σπουδαία Vivien Leigh, που την διασκευή του έχει αναλάβει ο βετεράνος Terence Davies (The Neon Bible) ένας άριστος γνώστης της κινηματογραφικής απεικόνισης της μεταπολεμικής Βρετανίας, ο οποίος θα υπογράψει και το σενάριο που βασίζεται στο θεατρικό έργο του Rattigan. Όσον αφορά στους ρόλους των παράνομων εραστών, εκεί συναντάμε την πανέμορφη Rachel Weisz να αποδίδει μια περσόνα που της ταιριάζει ιδιαίτερα και τον ταχύτατα ανερχόμενο Tom Hiddleston, που είδαμε στον Thor ως Λόκι, θα ξαναδούμε με την ίδια στολή στους Avengers, ενώ κρατά και μια σημαντική θέση στο καστ του War Horse του Spielberg. Η συμπαραγωγή του Film 4 και του British Council ακόμη δεν έχει αποκτήσει επίσημη ημερομηνία εξόδου στην πατρίδα της την Αλβιόνα, συνεπώς ούτε στις υπόλοιπες μεγάλες αγορές του κόσμου.

Για 69 ολόκληρες ημέρες βίωσαν τον απόλυτο τρόμο, όντας εγκλωβισμένοι, εξαιτίας ατυχήματος, στα έγκατα της γης. Ένα απίστευτο παιχνίδι που έπαιξε η μοίρα στους 33 μεταλλωρύχους της Χιλής, που τον περασμένο Οκτώβρη βγήκαν σώοι και αβλαβείς εντέλει από τον ζωντανό τάφο τους, χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των σωστικών συνεργείων. Οι αγωνιώδεις στιγμές που έζησαν οι εργάτες για περισσότερο από δύο μήνες και το σχέδιο της σωτηρίας τους, ταιριάζει γάντι για μια γεμάτη δράση και σασπένς χολιγουντιανή παραγωγή, συνεπώς οι υπεύθυνοι των στούντιος δεν έχασαν χρόνο κι έσπευσαν να καπαρώσουν τα δικαιώματα του στόρι. Τα οποία πλέον ανήκουν στον γνωστό παραγωγό Michael Medavoy, διάσημο από το εμπορικά και καλλιτεχνικά επιτυχημένο The Black Swan, που έναντι αδράς αμοιβής πήρε την εμπορική εκμετάλλευση των απομνημονευμάτων του Juan Andres, που υπήρξε ένας από τους διασωθέντες. Σε ότι αφορά στην συγγραφή του σεναρίου της πραγματικά ανατριχιαστικής ιστορίας των Χιλιανών μεταλλωρύχων, ήδη έχει προσεγγιστεί για να την αναλάβει ο Jose Rivera, που στο παλμαρέ του έχει να επιδείξει αξιόλογες στιγμές όπως το DIarios De Motocicleta, το Trade και το Letters To Juliette.

Από το 2009 ψιθυριζόταν μια καινούργια βερσιόν της κλασσικής δημιουργίας του Arthur Penn, σήμερα επίσημα δόθηκαν στην δημοσιότητα τα στοιχεία του ριμέικ του Bonnie And Clyde, του φιλμ που στα 1967 κατέστησε σαν αστέρια πρώτου μεγέθους τον Warren Beatty και την Faye Dunaway. Ο σκηνοθέτης του αξιόλογου Limitless και του συμπαθέστατου Illusionist, Neil Burger, θα είναι εκείνος που θα αναλάβει την καθοδήγηση της διασκευής, που περιγράφει τις περιπέτειες του γκαγκστερικού ντουέτου. Φυσικά όπως συνέβη άλλωστε και την πρώτη φορά, το σενάριο που εδώ έχει αναλάβει ο Sheldon Turner, γνώριμος από το επιτυχημένο Up In The Air και βασίζεται στο βιβλίο Go Down Together: The True Untold Story of Bonniw And Clyde, θα εστιάζει στο ρομάντζο που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους δύο υπαρκτούς χαρακτήρες και όχι στην φονική τους δράση, που έλαβε χώρα στα μέσα της δεκαετίας του 30 και υπήρξε ιδιαιτέρως ειδεχθής. Σε ότι αφορά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ακόμη δεν έχουν διανεμηθεί από το στούντιο, οι φήμες όμως μιλούν για σχεδόν τελειωτική συμφωνία με την Hilary Duff από την κινηματογραφική εκδοχή του Lizzie McGuire Story και τον Kevin Zegers του Dawn Of The Dead. Φαντάζομαι πάντως δεν θα υπάρχει ούτε ένας που να υποθέτει πως το ριμέικ θα ζυγώνει έστω κι από μακρυά τον θρύλο του μυθικού πρωτότυπου...

- Με τι ασχολείσαι? - Οδηγάω... Με μια τεράστια προίκα από το πέρασμα του από την ανοιξιάτικη κρουαζέτ των Καννών, όπου απέσπασε το ολόχρυσο φοίνικα της πιο καλοσκηνοθετημένης δημιουργίας του διαγωνιστικού, το Drive είναι το φιλμ που υπόσχεται να ικανοποιήσει θεατές δύο εκ διαμέτρου αντίθετων απαιτήσεων: Των φανατικών της δράσης και των καλλιτεχνικών σινεφίλ. Οι πρώτες αντιδράσεις εκείνων που παρακολούθησαν το πόνημα του ιδιαίτερου μα τόσο αξιόλογου Σκανδιναβού Nicolas Winding Refn - που αν έχεις παρακολουθήσει το Bronson του, δύσκολα λησμονείς την τεχνική του - για το στόρι που αφηγείται την καταδίωξη ενός επαγγελματία στάντμαν και περιστασιακού οδηγού ληστειών, από τους γκάγκστερς που τον έχουν παγιδεύσει, είναι το λιγότερο ενθουσιώδεις. Έχοντας την σεναριακή υποστήριξη του δυναμικού Hossein Amini των 47 Ronin, ο οποίος με την σειρά του βασίστηκε στην νουβέλα του James Sallis, το φιλμ θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στους αμερικάνικους κινηματογράφους στις 30 του Σεπτέμβρη. Εδώ ελπίζω πως θα αποτελέσει μια από τις ατραξιόν του φθινοπωρινού Αθηναϊκού φεστιβάλ...

Αν θα μπορούσα να προβλέψω έναν από τους υποψήφιους της ορσκαρικής πεντάδας αντρικής ερμηνείας, δίχως δεύτερη σκέψη θα επέλεγα τον Ryan Gosling, που είτε για τον παρόντα ρόλο του οδηγού, είτε για εκείνον του The Ides Of March, τον βλέπω να φορά σμόκιν τον ερχόμενο Φλεβάρη στο LA. Μαζί του, η πάντα αξιόλογη Carey Mulligan συνθέτει ένα υπέροχο ζευγάρι, ενώ από τις εικόνες του Drive παρελαύνουν ακόμη οι Bryan Cranston, Ron Perlman, Christina Hendricks, Oscar Isaac κι ο βετεράνος - κωμικός συνήθως - Albert Brooks.

Στα τέλη του 21ου αιώνα ο χρόνος έχει αντικαταστήσει το χρήμα ως νομισματική μονάδα. Στα 25 χρόνια ζωής η ενηλικίωση τερματίζει και καθένας έχει μπροστά του μόλις έναν χρόνο ζωής. Εκτός κι αν καταφέρει να ξεγελάσει το ατομικό του χρονόμετρο. Έχοντας ήδη αλλάξει δύο φορές τον τίτλο του, αφού αρχικά ξεκίνησε σαν Im'mortal για να εξελιχθεί σε Now, πριν αποκτήσει τον τελική του ονομασία In Time, το καινούργιο φιλμ του υπερτιμημένου σκηνοθέτη Andrew Niccol, που εντυπωσίασε με το Gattaca, αλλά δεν έδειξε έκτοτε την ίδια δημιουργική ικανότητα, μόλις παρουσίασε στην Comic - Con του Σαν Ντιέγκο το προωθητικό κλιπ, που αν μη τι άλλο είναι ομολογουμένως χορταστικό. Όχι τόσο από πλευρά θεάματος, αλλά κυρίως λόγω της χρονικής του διάρκειας, η οποία αγγίζει τα τέσσερα λεπτά, με συνέπεια να μην αφήνει και πολλά στην φαντασία εκείνου που πρόκειται να το παρακολουθήσει από τις 28 Οκτωβρίου, όταν η Fox θα το ρίξει στην παγκόσμια αγορά. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, ένας άντρας, που διαθέτει περιορισμένο χρόνο ζωής στον κουμπαρά του, μα από την μια στιγμή στην άλλη γίνεται κάτοχος ενός τεράστιου χρονικού όγκου, τον οποίο δεν έχει την δυνατότητα να εξηγήσει πως απέκτησε. Ειδικά στις αστυνομικές αρχές που τον καταδιώκουν κατηγορώντας τον ως παραχαράκτη. Σε ότι αφορά στο ύφος, το φιλμ ελάχιστα διαφέρει από το αρκετά ενδιαφέρον πρόσφατο The Adjustment Bureau, αφού δείχνει να βαδίζει σε παρόμοια sci fi λογική, έχοντας μάλιστα στο επίκεντρο του ένα ζευγαράκι που αγωνιά να ξεφύγει των διωκτών του.

Δηλαδή τον δημοφιλέστατο ποπ σταρ Justin Timberlake, που το έχει γυρίσει στην υποκριτική εσχάτως με αρκετά αξιόλογη ερμηνευτική συμπεριφορά και την Amanda Seyfried, όχι πλέον παιδούλα ξανθούλα όπως στο Mamma Mia, ούτε με κόκκινο σκουφάκι όπως στην Red Riding Hood, μα με καστανό βρετανικό καρέ, που την κάνει ελαφρώς αγνώριστη. Το ενδιαφέρον καστ συμπληρώνουν ο πάντοτε αξιόλογος και ικανός σε αινιγματικούς ρόλους Cillian Murphy, η κουκλάρα Olivia Wilde και ο Alex Pettyfer υποδυόμενος τον πιο κακό χαρακτήρα της μέχρι τώρα γλυκανάλατης καριέρας του...

Πως θα ένιωθες αν το μυστήριο που προσπαθείς να λύσεις αφορά εσένα? Ακόμη κι αν η δημιουργική πορεία του Jim Sheridan, δηλαδή του ιρλανδικής καταγωγής υπεύθυνου για μια εκ των κορυφαίων ταινιών των 90s (In The Name Of The Father) έχει πάρει μια κατηφορική πορεία, ουδέποτε η ποιότητα των φιλμς που υπογράφει έχει πέσει κάτω από το ικανοποιητικό. Έχοντας διανύσει μια σημαντική πορεία στο στρατευμένο πολιτικό σινεμά, ο Sheridan, επιχειρεί με το Dream House μια σημαντική στροφή στην καριέρα του, παρουσιάζοντας ένα ψυχολογικό θρίλερ με έντονες μεταφυσικές προεκτάσεις. Ζευγάρι αγαπημένο κι ευτυχισμένο μετακομίζει με τα δυο του κοριτσάκια στο καινούργιο τους σπίτι, αγνοώντας πως κάποτε σε αυτό συνέβη ένα βάναυσο αποτρόπαιο έγκλημα. Μια κατάσταση που θα αρχίσει να γίνεται ακόμη πιο μυστηριώδης, όταν τα μέλη της φαμίλιας αντιληφθούν πως κι οι ίδιοι σχετίζονται άμεσα με το φονικό. Το τρέιλερ - που εμφανίστηκε πολύ αργοπορημένα από την Universal, που θα μοιράσει την ταινία στα τέλη του ερχόμενου Σεπτέμβρη - προχωρά λίγο παρακάτω από το βασικό πλοτ, ξεδιπλώνοντας σημαντικά στοιχεία της ιστορίας, κάτι που λειτουργεί μπερδευτικά στο μυαλό του υποψήφιου θεατή, ο οποίος δεν έχει στα χέρια του πολλά κομμάτάκια του παζλ. Ελπίζω η πραγματικότητα στα χέρια του έμπειρου σκηνοθέτη να είναι πολύ διαφορετικότερη από το προωθητικό κλιπάκι.

Πέραν της παρουσίας του ικανότατου βρετανού δημιουργού στην καρέκλα του διευθυντή, υπάρχει ένας ακόμη τριπλός λόγος για να δώσει κανείς ψήφο εμπιστοσύνης στο Dream House. Κι αυτός έχει να κάνει με το δυνατό πρωταγωνιστικό καστ που συνθέτουν ο πειστικός σε τέτοιου είδους ρόλους Daniel Craig και οι δύο κούκλες του Rachel Weisz και Naomi Watts, που έχουν δοκιμαστεί και σε πολύ πιο απαιτητικές συνθήκες στην καριέρα τους.