Movies Ltd

του Rob Marshall. Με τους Johnny Depp, Penelope Cruz, Geoffrey Rush, Sam Claflin, Astrid Berges-Frisbey, τον Keith Richards και τον Ian McShane

Caribbean Sparrow And The Holy Grail...

του zerVo

Επανεκκίνηση έλεγε το πρόγραμμα, περίμενα κι εγώ με αγωνία να δω τις καινοτομίες, που θα διαχώριζαν το πρώτο τεύχος των ανανεωτικών Pirates Of The Caribbean, από την σαρωτική σε όλους τους τομείς τριλογία. Φυσικά δεν ανέμενα τίποτα συγκλονιστικές αλλαγές στην δομή του προϊόντος, ούτε στην συνταγή της επιτυχίας που εξ ορισμού είναι προδιαγεγραμμένη, είχα όμως μια κρυφή ελπίδα, πως θα δήλωνε παρόν ο σπινθήρας που θα αναζωογονούσε το ενδιαφέρον του franchise. Πέρα από την πενιχρή ανταπόκριση του φιλμ στις λογικές απαιτήσεις μου, είχα να αντιμετωπίσω και το γνώριμο ζόρι του σεναρίου, που εμμένει στην προβλέψιμα απρόβλεπτη στάση και αντίδραση των βασικών του χαρακτήρων. Συνεπώς μετά την πολλοστή - μην πω αμέτρητη - φορά, που οι αλλοπρόσαλλοι ήρωες, άλλαξαν στρατόπεδο, διαταράσσοντας με αλλεπάλληλες ανατροπές τις επί της οθόνης συμμαχίες και μεταφέροντας την τρικυμία από την θάλασσα της Καραϊβικής στο μυαλό μου, έφτασα στα όρια μου. Κοινώς εξαντλήθηκα Καπετάν Ιάκωβε...

Έχοντας καταφέρει μόλις να το σκάσει από την φυλακή του Λονδίνου που κρατείται με την βαριά κατηγορία της πειρατείας, ο διαβόητος Τζακ Σπάροου, έχει ήδη σχεδιάσει στο μυαλό του το επόμενο υπερπόντιο ταξίδι του, προκειμένου να ανακαλύψει την τοποθεσία που κρύβεται η πηγή της αιώνιας νιότης. Την λεπτομέρεια που δεν είχε υπολογίσει, πως δεν έχει στην κατοχή του σκαρί για να το πραγματοποιήσει, θα την ξεπεράσει πανεύκολα, από την ώρα που θα συναντήσει ξανά την σπανιόλα Αντζέλικα, μια αγαπημένη από το παρελθόν, που θα τον πάρει μαζί της στην κορβέτα του, εν αγνοία του, πατέρα της, φόβου και τρόμου των θαλασσών, Μαυρογένη.

Κι έτσι η πλωτή κούρσα για το ποιος θα φτάσει πρώτος στο τρεχούμενο νερό, που όποιος το πιει ποτέ του δεν γερνά, ξεκινά, με τον αγαπημένο μας πειρατή να μην την διανύει μόνος όπως αρχικά φανταζόταν, αλλά έχοντας αμέτρητους μνηστήρες να κοντράρει. Συμπεριλαμβανομένου και του παλιού άσπονδου φίλου Μπαρμπόσα, που φορώντας πλέον την ρεντιγκότα του βασιλικού ναυτικού, έχει στην κατοχή του όλα τα επίσημα μέσα για να κόψει το νήμα πρώτος, αλλά και των Ισπανών θαλασσοπόρων, που δύσκολα μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει τα ταχύτατα τρικάταρτα τους. Κανένας από τους ουκ ολίγους διεκδικητές του μαγικού υγρού όμως, δεν διαθέτει την πονηριά και την ναυτική καπατσοσύνη του Σπάροου, που είτε με τον καλό τρόπο, είτε με τον πλάγιο, θα στρίψει πρώτος στην τελική ευθεία. Ο τερματισμός όμως είναι πολύ μακρυά και οι παγίδες που κρύβει μέχρι το φώτο φίνις είναι αμέτρητες!

Αρχικά στην απόπειρα εντοπισμού των διαφορών, η πιο σημαντική έχει να κάνει με την οριστική απόσυρση της δευτερεύουσας ιστορίας του ρομάντζου ανάμεσα στην Knightley και τον Bloom, που πραγματικά λείπει. Ο βασικός λόγος ύπαρξης της στα τρία προηγούμενα τεύχη, δεν ήταν τόσο γιατί το κοινό δεν έκανε δίχως αυτούς, αλλά γιατί έσπαγε τρόπον τινά την συνεχή παρουσία του τρελομάτη Τζακ, από το πρώτο πλάνο, κάτι που εδώ δεν συμβαίνει, με συνέπεια ο πειρατής να μην απουσιάζει ούτε από μισό καρέ, συνεπώς από ένα σημείο και μετά να τον βαριέσαι. Το ντουέτο των σεναριογράφων, κατανόησε αυτό το μισμάτς και πρόσθεσε στην εξέλιξη το ρομαντζάκι, που πλασάρεται δια μέσου της πιο εφετζίδικης σεκάνς του φιλμ, στον όρμο των Σειρηνών, αυτό συμβαίνει όμως πάρα πολύ αργά χρονικά, σε στιγμή που ο θεατής να μην έχει άλλο χώρο στο νου, για να το χωρέσει.

Η δεύτερη πασιφανής αλλαγή, έχει να κάνει με τον τρόπο σκέψης του δημιουργού Rob Marshall, που είναι αξιόλογος στο κτίσιμο ατμόσφαιρας, η οποία όμως ελάχιστα μυρίζει ιώδιο και αλμύρα. Κατόπιν του εντυπωσιακού πράγματι ίντρο - που με έφτιαξε δεν το κρύβω - που λαμβάνει χώρα στην έξοχα κτισμένη στο στούντιο Λόνδρα και πριν το καταιγιστικό φινάλε, που εκτυλίσσεται πάνω στην καταπράσινη ατόλη, τα εν πλω πλάνα είναι τόσο λίγα, που δεν δικαιολογούν τον τίτλο On Stranger Tides. Ούτε ναυμαχίες, ούτε κανονιές, ούτε ακροβασίες με τα σκοινιά, ούτε μεταφυσικά τέρατα να αναδύονται από τον πυθμένα. Ανταυτού θα παρακολουθήσεις αθροιστικά περισσότερο από ένα μισάωρο ξιφομαχιών, με τις κλαγγές των μετάλλων να πέφτουν ρυθμικά κάτα τέτοιο τρόπο, που είναι πιθανόν να σε υπνωτίσουν. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά αν χάσεις μισό λεπτό ίντριγκας, δεν θα γνωρίζεις πλέον, ποιος είναι με ποιον στην εξέλιξη.

Για πες: Επ ουδενί δεν διανοούμαι να πω πως οι νέοι Πειρατές, δεν είναι μια καλογυρισμένη περιπέτεια, από αυτές που ο σινεφίλ πληρώνει αδρά για να χορτάσει υπερθέαμα. Εύκολα μπορώ να υποστηρίξω όμως, πως είναι το πιο αδύναμο τσάπτερ του σίριαλ, που μου δημιούργησε και μια μίνι αρνητική προκατάληψη για την συνέχιση της. Ευθύνη που βαρύνει τους πάντες. Από το παραγωγό Bruckheimer, που δεν αντιλαμβάνομαι τον λόγο της μη θεματικής συνέχισης από εκεί που είχε σταματήσει, στον σούπερ σταρ Johnny Depp, που δεν φρόντισε να ανανεώσει με καινούργια τρικ την περσόνα του και από τους χαλαρούς συμπαίκτες του, με ειδική αναφορά στην Penelope, που ο ρόλος της είναι παντελώς αδιάφορος, μέχρι την σεναριακή έμπνευση που δεν κατανόησε, πως η πολυπλοκότητα λειτουργεί πλήρως δυσπεπτικά. Εξαίρεση? Δεδομένα ο Rush, που ακόμη και να κοιμάται αν τον βλέπεις σολάρει και ο μυθικός Rolling Stone, που μέσα στην μονόλεπτη παρουσία του, προλαβαίνει να εκστομίσει την ατάκα της ταινίας!

Στις δικές μας αίθουσες, 19 Μαΐου 2011 από την Feelgood

Rewind /// Trailer - Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides

Δεν νομίζω πως φταίχτες είναι άλλοι, από εκείνους που επιμένουν να τον καλούν, αγνοώντας (?, ή μήπως ο ντόρος τους συμφέρει) πως ο τύπος είναι επικίνδυνος και εκτός ελέγχου. Αν και οι περισσότεροι του την είχαν στημένη του Trier στη γωνιά, για τα προπέρσινα καμώματα του - εντάξει εκτός από τον indiewire, που εξελίσσεται σε κομματικό του όργανο - εκείνος με την γνωστή προβοκατόρικη στάση του, τους βγήκε και από πάνω, με συνέπεια από το πόντιουμ του σημαντικότερου διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ, να ακουστούν πράγματα πρωτόγνωρα, που διακυβεύουν το κύρος του θεσμού. Οι κατοπινές συγνώμες, επιβεβλημένες από αρκετές μεριές, προκειμένου να περισωθούν τα όποια προσχήματα, δείχνουν και το μέγεθος της ανακατωσούρας που βασιλεύει στο μυαλό του βορειοευρωπαίου - θάθελε - κινηματογραφιστή. Το προκλητικότατο ύφος του και οι Hitler - friendly δηλώσεις του, ευτυχώς κατακεραυνώθηκαν από το σύνολο του υγιούς τύπου. Οι λοιποί που δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί το "ιδιαίτερο" που κουβαλά μέσα του, να το κοιτάξουν...

Εις μνήμη των περισσοτέρων από ένα εκατομμύριο συμπατριωτών μου, που έχασαν την ζωή τους από την μπότα των Ναζί - φίλων του κινηματογραφικού σκουπιδιού, δεν θα ασχοληθώ ούτε τώρα, ούτε ποτέ με την ταινία του, οποιαδήποτε κι αν είναι η διαδρομή της στην χώρα μας ή παγκοσμίως. Απαντώ στις προκλήσεις δια μέσου της - τροποποιημένης σε πρώτο πρόσωπο - επίσημης ανακοίνωσης των Αμερικανών επιζώντων του Ολοκαυτώματος:

Καταδικάζω τα αποκρουστικά σχόλια του Von Trier, που αποτελούν εκμετάλλευση της δυστυχίας των θυμάτων, προκειμένου να εξυπηρετήσουν την τάση για αυτοπροώθηση και διαφήμιση του. Τα παράξενα σχόλια πιθανόν να έγιναν προς χάριν αστεϊσμού ή για να σοκάρουν, μα η αναφορά στις βιαιότητες και τις αγριότητες των Ναζί, δεν μπορούν να λειτουργήσουν διασκεδαστικά, αν θυμηθούμε τα βασανιστήρια και τους θανάτους που προκάλεσαν. Δεν είμαι σε θέση να αποδώσω εντυπώσεις από την ταινία του, αλλά ως πρόσωπο ο Trier είναι μια ηθική αποτυχία.

Με τα πρόσφατα γεγονότα, του πολύκροτου και άριστα σκηνοθετημένου στησίματος, του πλέον φιλόδοξου πολιτικά προσώπου της σημερινής Γαλλίας, νωπά ακόμη στις μνήμες, δόθηκε μιας πρώτης τάξης πάσα στην ταινία Pater, που σχολιάζει το πατριαρχικό σύστημα διακυβέρνησης της δυτικοευρωπαϊκής χώρας, να προβάλλει με σατιρική όψη, τα τρωτά σημεία εκείνων των ισχυρών, που κρατούν στα χέρια τους, τις τύχες του λαού. Στην πέμπτη φορά που ο βετεράνος σκηνοθέτης Alain Cavalier επισκέπτεται την κρουαζέτ και τρίτη με διαγωνιστικό σκοπό, από το 1986 και την Therese του, θεματικά ασχολείται με την στενή παρακολούθηση, εν είδει ψευδοντοκιμαντέρ, της ζωής του πρωθυπουργού. Το πρωτότυπο της υπόθεσης, που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα ενός φεστιβάλ σαν κι αυτό των Καννών, είναι πως η εξέλιξη γίνεται μέσα από μια ταινία μέσα στην ταινία, που στήνει ο δημιουργός, γύρω από την συγκεκριμένη προσωπικότητα. "Δεν περίμενα το Pater να μου βγει κωμωδία, εκμυστηρεύεται ο Cavalier στο κοινό, μα αυτό ακριβώς είναι που άρεσε μάλλον στον κόσμο, που το χειροκρότησε με θέρμη. Και δεν μπορώ να πω, πως δεκαπέντε λεπτά επιφωνημάτων, δεν μου δείχνουν πως η ταινία μου τους άρεσε. Στα γυρίσματα όλοι μας αισθανθήκαμε πως η κατάσταση ξεφεύγει προς το σατιρικό, μα αυτό που όλοι ζητούσαμε ήταν εκείνο που θέλουμε να δείξουμε, να απεικονίζει όσο το δυνατόν καλύτερα την πραγματικότητα."

Με διαφορά από την δεύτερη, σε ότι αφορά στο αργό της τέμπο, αποδείχτηκε η εκπρόσωπος της Ιαπωνίας στο διαγωνιστικό των Καννών, δίνοντας λαβή σε ουκ ολίγους από τους παρευρισκόμενους στην πρεμιέρα, να το σκάσουν, πολύ πριν η προβολή μεσιάσει. Στοιχείο που δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως στα φεστιβαλικά καθεστώτα, λειτουργεί σαν τεράστιο προσόν, αρκεί να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να δούμε χαρακτηριστικές πανομοιότυπες περιπτώσεις, που σήκωσαν στο φινάλε το βαρύτιμο τρόπαιο. Ο Movieline μάλιστα είναι σχεδόν προσβλητικός, στην άποψη του, πως κανείς δεν θα κατηγορούσε ευθέως εκείνον, που θα ροχάλιζε στην αίθουσα, ενώ ο Guardian, με σαφώς πιο σινεφίλ καταβολές, το χαρακτηρίζει ως ευγενικό και πανέμορφο φιλμ. Διχασμός! Η ταινία αφηγείται τον έρωτα που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα νεαρό ζευγάρι, μια κατάσταση που περιπλέκεται εξαιτίας μιας ήδη υπάρχουσας σχέσης. Μια απρόβλεπτη εγκυμοσύνη, θα αναγκάσει το αντρόγυνο να επανεξετάσει την σχέση με τους γονιούς του, τον τρόπο που θα μνημονεύει τους προγόνους του, αλλά και την θέση τους στην αιωνιότητα της χώρας του ανατέλλοντος ήλιου, που τόσο σκληρά δοκιμάστηκε πρόσφατα: "Η κατάσταση στην Ιαπωνία αυτή την στιγμή είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, ομολογεί στην κουβέντα της με τους ρεπόρτερ η σκηνοθέτιδα Νaomi Kawase. Υπάρχουν ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, που η σκέψη μου είναι μόνιμα κοντά τους. Εδώ παρατήρησα πως υπάρχουν πολλά σημεία, που οι πολίτες μπορούν να συνεισφέρουν την βοήθεια τους για την πατρίδα μου, γεγονός που με συγκινεί και μου προκαλεί ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη."

Πρόκειται για την ένατη συνολικά φορά που ο Φινλανδός Aki Kaurismaki, αποφάσισε να πάρει τον ανοιξιάτικο αέρα του στην Γαλλική Ριβιέρα και την τέταρτη, που του προκαλεί την αγωνία για το Σαββατόβραδο θα σηκώνει ψηλά στον ουρανό των Καννών τον Παλμ Ντορ. Άγχος ο Kaurismaki? Jamais, θα πει στην γλώσσα που για δεύτερη φορά υπηρετεί σκηνοθετικά στην καριέρα του, μέσα από τις εικόνες του Le Havre, ενός κοινωνικού δράματος, με αμέτρητες ενωτικές προεκτάσεις, προς κάθε συμμετέχοντα στην ιστορία του. Άλλωστε σύμφωνα με το δημιουργικό του δόγμα, αν είναι κάτι να πάει στραβά, καλά θα κάνεις να συμβιβαστείς μαζί του και να το ακολουθήσεις... "Με ρωτάνε όλοι εδώ στο φεστιβάλ, αν η ταινία μου έχει πάρει αναφορές από αγαπημένους μου σκηνοθέτες, σαν τον Tati, τον Bresson, τον Becker, τον Rene Clair. Ελπίζω να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, γιατί εγώ δεν έβαλα το παραμικρό σε αυτήν" είναι οι πρώτες κουβέντες του σημαντικού auteur από το βήμα της press conference, δίχως να λησμονεί την αγαπημένη του συνήθεια, παίζοντας ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δάκτυλα. Η Χάβρη, αφηγείται την ιστορία ενός άντρα που περνά το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, απασχολούμενος να γυαλίζει παπούτσια, ώσπου δύο στιγμές αλλάζουν την ηρεμία της καθημερινότητας του. Η αγαπημένη του σύζυγος χτυπιέται από βαριά ασθένεια και πρέπει να νοσηλευτεί επειγόντως σε νοσοκομείο, την ίδια στιγμή που στο λιμάνι της πόλης θα ανακαλύψει έναν αφρικανό λαθρομετανάστη, που οι τοπικές αρχές έχουν επικηρύξει. Ο δύσμοιρος, πρέπει να κάνει τα πάντα για να σώσει την γυναίκα του και ακόμη περισσότερα για να οδηγήσει το φτωχό αγόρι, στην άλλη πλευρά της Μάγχης για να ξαναβρεί την μητέρα του. Καταφέρνει να γίνει λυρικό, ακόμη κι αν φέρει φαρδιά πλατιά την τυπική παράλογα αστεία υπογραφή του δημιουργού του, τονίζει ο Movieline, ενώ ο THR υποστηρίζει πως ενώ ο Φινλανδός ασχολείται με ένα τόσο καυτό ζήτημα, σαν κι αυτό της παράνομης μετανάστευσης προσφύγων, αυτό το πράττει μέσα από ένα έξοχο, γοητευτικό πρίσμα. Και το χειροκρότημα στην αίθουσα τελειωμό δεν έχει...

Takin' Care of Business... Και να που ξαφνικά, η αναμφισβήτητη κομεντί του καλοκαιριού, το πρώτο σίκουελ του σπαρταριστού Hangover, αποκτά ανταγωνιστή, που μάλιστα φιλοδοξεί με πάμπολλες ελπίδες να αμφισβητήσει την κυριαρχία του. Ο τίτλος του, Horrible Bosses, όχι ιδιαίτερα πιασάρικος, αποδίδει όμως σε όλο του το εύρος το βαθύτερο νόημα της υπόθεσης. Τρία κολλητάρια, αντιλαμβανόμενα πως η ζωή τους έχει γίνει πραγματική κόλαση εξαιτίας της σαδομαζοχιστικής τάσης των αφεντικών, προς το πρόσωπο τους, παίρνουν την απόφαση να τους εξολοθρεύσουν, μήπως και γαληνέψει η ψυχή τους, από τα βασανιστήρια που διαρκώς τους υποβάλλουν. Κι έτσι ο ένας πρέπει να βγάλει από την μέση τον υπερφίαλο CEO της πολυεθνικής που για χρόνια εργάζεται, ο δεύτερος την σεξομανή οδοντογιατρίνα που διαρκώς τον παρενοχλεί σεξουαλικά και ο τρίτος τον πολυλογά εργοδότη του, που ολημερίς του αναθέτει τις πιο επικίνδυνες αποστολές. Μια, όπως αποκαλύπτει και το πανέξυπνο τρέιλερ, καλοστημένη μαύρη κομεντί, που το σενάριο της υπογράφει ο τηλεοπτικός Michael Markowitz και την σκηνοθεσία ο Seth Gordon, ο αξιόλογος δηλαδή δημιουργός του Four Christmasses και του ντοκιμαντέρ Freakonomics. Πρεμιέρα για την κομεντί στις 8 Ιουλίου, την αμερικάνικη επικράτεια από την Warner, σαράντα ημέρες μετά την κυκλοφορία του αντιπάλου δέους, σε μια χιουμοριστική κόντρα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Την τριάδα των καταπιεσμένων ειλώτων συνθέτουν ο διαρκώς ανερχόμενος Jason Bateman, ο Charlie Day με την ήδη ικανή καριέρα στην μικρή οθόνη και ο Jason Sudeikis που δεν τα κατάφερε καλά στο Hall Pass, ενώ την τρόικα των μισητών boss τους αποτελούν ο Kevin Spacey, που υποσκέλισε σημαντικούς αντιπάλους στην κούρσα του ρόλου, η Jennifer Aniston, που δείχνει μια νέα πτυχή του υποκριτικού της χαρακτήρα (!) μέσα στα σέξι δαντελωτά εσώρουχα και ο Colin Farrell, που δύσκολα θα τον γνωρίσεις έτσι μεταμφιεσμένος που εμφανίζεται...

Κάποιοι νομίζουν πως σε ξέρουν. Τα αγαπημένα σου πρόσωπα νομίζουν πως σε ξέρουν. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που φτάνεις στα όρια σου, που ακόμη κι εσύ, τότε αρχίζεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου. Αρχικά, την περίπτωση τους ριμέικ μιας ιστορικής ταινίας σαν του Straw Dogs, δεν την είδα με πολύ καλό μάτι. Έχω την εντύπωση βλέπεις, πως το ανατριχιαστικό κλίμα του πρωτότυπου από το 1971, όπως το αποτύπωσε ένας ανεπανάληπτος δημιουργός, όπως ο Peckinpah, δύσκολα μπορεί να επαναληφθεί στις μέρες μας. Το καλοφτιαγμένο τρέιλερ, που κυκλοφόρησε η Screen Gems, ενόψει του release των ολοκαίνουργων Αδέσποτων Σκυλιών, επίσημα στις 16 του Σεπτέμβρη, μου άλλαξε εν μέρει την άποψη. Και αυτό γιατί εκσυγχρονίζει την ίντριγκα, δείχνοντας ικανό να ανεβάσει τα επίπεδα της αδρεναλίνης, εκεί που τα έφτασε κάποτε με την συγκλονιστική του ερμηνεία ο σπουδαίος Dustin Hoffman. Το φιλμ, που θεματικά βασίζεται στην νουβέλα του Gordon Williams, The Siege Of Trencher's Farm, περιγράφει την αγωνιώδη πάλη ενός πρωτευουσιάνου συγγραφέα, ενάντια στους μανιασμένους κοκκινολαίμηδες, που έχουν περικυκλώσει και πυροβολούν την καινούργια κατοικία του, εκεί που επιθυμεί να κτίσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του. Την σκυτάλη από τον δημιουργό της Άγριας Συμμορίας, στην νέα βερσιόν παίρνει ο Ισραηλινής καταγωγής Rod Lurie, που το παρελθόν του έχει να επιδείξει κάποιες αξιοπρεπέστατες στιγμές όπως το The Last Castle με τον Redford, το The Contender με την Allen, τον Oldman και τον Bridges και το απελπιστικά αδικημένο Nothing But The Truth με την Beckinsale και τον Matt Dillon.

Στον ρόλο που εκτόξευσε η ερμηνευτική ποιότητα του Hook, συναντάμε τον James Marsden, γνώριμο στους περισσότερους ως Cyclops στους X-Men, ενώ την κοντούλα πλην σέξι αγγλίδα Susan George, αντικαθιστά η σούπερ αισθησιακή Καλιφορνέζα Kate Bosworth. Το τιμ των βλαχοφονιάδων, τέλος, απαρτίζουν οι Alexander Skarsgård, Walton Goggins και Drew Powell.

Το Unicorn... Ποια μυστικά να κρύβει άραγε? Ο χριστουγγενιάτικος μποναμάς, από τα χέρια του κορυφαίου παραμυθά της κινηματογραφικής ιστορίας, ακούει στον τίτλο The Adventures Of Tintin (Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν) και φυσικά σημαίνει την animation μεταφορά της λατρεμένης ιστορίας που ξεπήδησε από την έμπνευση του Herge, με κεντρικό ήρωα τον νεαρό Βέλγο δημοσιογράφο, που διαρκώς μπλέκεται σε μυστηριώδεις και δυσεπίλυτες καταστάσεις. Σε παραγωγή του Peter Jackson και φέροντας την για πρώτη φορά digital υπογραφή του Steven Spielberg, το φιλμ είναι μια τρισδιάστατη δημιουργία κινουμένων σχεδίων, δοσμένη μέσω της ψηφιακής επεξεργασίας του motion capture - όπως το Polar Express και το Beowulf δηλαδή - και αφηγείται την αγωνιώδη προσπάθεια του Τεν Τεν, να εντοπίσει την άκρη του νήματος που θα τον οδηγήσει στον κρυμμένο θησαυρό, του αριστοκράτη πρόγονου, του στενού του φίλου Κάπτεν Χάντοκ. Σεναριακά τρεις ευφυείς συγγραφείς ένωσαν τις δυνάμεις τους, πάνω από τα επιλεγμένα τρία βιβλία του ήρωα (The Crab With The Golden Claws, Red Rackham's Treasure και The Secret Of The Unicorn, μέρος που δίνει και τον υπότιτλο στο φιλμ) προκειμένου να τα μιξάρουν και να αναπτύξουν την ίντριγκα, που τονισμένη από τα ειδικά εφέ της Weta Digital, θα έχουμε την χαρά να απολαύσουμε - ελαφρώς καθυστερημένα από τις αρχικές εξαγγελίες - στις 23 Δεκεμβρίου του 2011 στην μεγάλη οθόνη, από την Paramount / Sony.

Μια ιδιαίτερα φιλόδοξη παραγωγή της Amblin, που σε κόστος έχει ήδη αγγίξει τα 150 εκ, δολάρια, στην οποία συμμετέχουν διαθνώς αναγνωρισμένοι αστέρες, δανείζοντας τις φωνές τους στους πρωταγωνιστ'ες της ιστορίας, όπως ο Jamie Bell (Τεν Τεν), ο Andy Serkis (Κάπταιν Χάντοκ), ο Simon Pegg και ο Nick Frost (ως δίδυμοι αδελφοί Τόμπσον) και ο Daniel Cregg που κρατά τον ρόλο του κακού Κόκκινου Ράκαμ.

Όχι μία, ούτε δύο αλλά μια ολόκληρη ντουζίνα από πανέμορφες γυναίκες, βάδισαν παρέα το κόκκινο χαλί της κρουαζέτ την Δευτέρα, όλες συμμετέχουσες στην ταινία εποχής του Bertrand Bonello, L'Apollonide, που αποτελεί και την τρίτη χρονικά συμμετοχή των αμφιτρυώνων, στην φετινή διοργάνωση. Πρόκειται για ένα ταξίδεμα της κάμερας πίσω από τις σφαλιστές πόρτες ενός παρισινού μπορντέλου των αρχών του εικοστού αιώνα σε μια παρουσίαση της καθημερινότητας και των κινδύνων που αντιμετωπίζουν τα ελευθέρων ηθών κορίτσια και η μαντάμα τους, από τις ορέξεις των παρορμητικών πελατών τους. "Για να οργανώσεις την ομάδα, πρέπει πρωτίστως να διαθέτεις τα άτομα, αναφέρει ο δημιουργός ενώπιον των ρεπόρτερς, αμέσως μετά την πρώτη προβολή του έργου του. Η επιλογή του καθενός έγινε με γνώμονα, διαφορετικούς λόγους ανά περίσταση. Χρειαζόμουν γυναίκες ηθοποιούς που θα είχαν την δυνατότητα να κάνουν το ταξίδι από την σύγχρονη εποχή στο 1900 και να δώσουν πνοή σε αυτό το μπουκέτο. Η οργάνωση του μου πήρε ακριβώς εννέα μήνες, αλλά νομίζω πως το παζλ ήταν όμορφο τελικά. Όλα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, αφορούν το πως αντιλαμβάνεται την ζωή του πορνείου ένας άντρας. Αυτό που εγώ ήθελα να παρουσιάσω, ήταν η ίδια ακριβώς ιστορία, από την ματιά του θηλυκού, που βρίσκεται και στην μειονεκτικότερη θέση από τους πρωταγωνιστές." Δεν είχαν όμως την ίδια άποψη με τον Bonello και εκείνοι που έτυχε να παραβρεθούν στην πρεμιέρα του L'Apollonide. Ο Movieline εκτοξεύει βέλη προς τον σκηνοθέτη για την ανούσια στροφή που έκανε στην ταινία του στο φινάλε "θυμίζοντας μου, πόσο οδυνηρό είναι να πετιέται ο θεατής έξω από το φιλμ, ενώ μέχρι εκείνη την ώρα νιώθει ασφαλής στην αγκαλιά του" ενώ ο THR δείχνει να τον ξενίζει αρκετά "η άστοχη χρήση μοντέρνας μουσικής, σε πλάνα ακραίας δραματουργίας."