Movies Ltd

Τον ενθουσιασμό στο κοινό, που το παρακολούθησε, ξεσπώντας σε έντονες επευφημίες μετά την λήξη του, σκόρπισε το φιλμ The Artist, που στην ουσία έκλεισε την εικοσάδα των διαγωνιζόμενων για τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Σκηνοθετημένο από τον Michel Hazanavicius, γνωστό από την στυλιζαρισμένη διλογία του μυστικού πράκτορα OSS 117 και δοσμένο σε ασπρόμαυρο κλασσικό κάδρο, το φιλμ γυρνά τον χρόνο σχεδόν ένα αιώνα πριν, σε εποχές που το σινεμά ήταν ακόμη βωβό. Λαμπερός πρωταγωνιστής της εποχής, ο μυστακιοφόρος Ζορζ Βαλεντίν, ένα καθρέφτισμα μεταξύ Eroll Flynn και Dοuglas Fairbanks, που στα μέσα της δεκαετίας του 30 κυριαρχεί στο Χόλιγουντ, δεν έχει υπολογίσει όμως στο οικονομικό κραχ του 1929, που θα τον γκρεμίσει από την κορυφή, καθιστώντας έναν απλό θνητό. Τότε είναι η στιγμή που θα αναλογιστεί την υπερφίαλη συμπεριφορά του, προς το πρόσωπο της μικρού βεληνεκούς ενζενί Πέπι Μίλλερ, που κάποτε τον είχε ερωτευτεί και τώρα δρέπει δάφνες, ως η κορυφαία αμερικανίδα σταρ. O THR κατηγορηματικά υποστήριξε πως θα ικανοποιήσει απόλυτα τους σινεφίλ, με την λατρεία που επιδεικνύει στην χρυσή περίοδο του σινεμά, ενώ η Austin 360 ακόμη πιο ενθουσιωδώς αναφέρει, πως πρόκειται για μια από τις καλύτερα σχεδιασμένες ταινίες που παίχτηκαν στις Κάννες, την τελευταία δεκαετία.

Πρώτος στόχος επετεύχθη και μάλιστα με χαρακτηριστική άνεση, από τον εκπρόσωπο του Ισραήλ στις διαγωνιστικές διεργασίες του φεστιβάλ των Καννών. Μία ημέρα πριν την επίσημη πρεμιέρα του στις αίθουσες της Ριβιέρας, η δραματική κομεντί που υπογράφει ο γεννημένος στην Νέα Υόρκη, μα μεγαλωμένος στο Τελ Αβίβ, Joseph Cedar, αγοράστηκε από την Sony Classics, που θα αναλάβει την διανομή της σε όλη την αμερικάνικη ήπειρο. Το Footnote αφηγείται την όχι και τόσο ευγενή άμιλλα που αναπτύσσεται ανάμεσα σε πατέρα και γιο, διακεκριμένους επιστήμονες και καθηγητές φιλολογίας του πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, ειδικά από την στιγμή που ο γηραιότερος ορίζεται να τιμηθεί, με μια από τις σημαντικότερες διακρίσεις της χώρας. Τα ηθικά διλήμματα που γεννιούνται είναι πολλά, ειδικά όταν πέφτει στο τραπέζι η υποψία σαμποταρίσματος του έργου του γονιού, από το φιλόδοξο παιδί. Μια πραγματική έκπληξη από την Μέση Ανατολή, που μας έχει συνηθίσει μόνο σε κινηματογραφικές απεικονίσεις της κόντρας του Ισραήλ με τα γειτονικά κράτη, παρότι το μπαζ στο κοινό, πριν την πρεμιέρα, δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο, αναφέρει η Αustin Chronicles. "Η ταινία μου είναι αφιερωμένη, λέει ο σκηνοθέτης του γνωστού μας Βeaufort, σε όλους εκείνους του ακαδημαϊκούς, που έχουν εργαστεί μια ολόκληρη ζωή, πάνω στην έρευνα της επιστήμης τους και έχοντας φτάσει, ηλικιωμένοι πια, ένα βήμα πριν την παρουσίαση ενός ολοκληρωμένου έργου, φοβούνται να το πράξουν, μην τυχόν και η εργασία τους αποδειχτεί λανθασμένη και ακυρώσει την δουλειά δεκαετιών. Πορεία που έχει σημαδευτεί από άγχη και αντιπαλότητες, ανάμεσα στους υποστηρικτές διαφορετικών δογμάτων, που τρέμουν στην ιδέα να υπάρχει το παραμικρό λάθος στα πιστεύω τους."

Ήταν αποξαρχής γνωστό, πως η ταινία με τον Michael, ήταν κι εκείνη που από το σύνολο των υποψηφίων για τον φετινό Παλμ Ντορ, ισορροπούσε περισσότερο πάνω στο λεπτότατο σκοινί της ταμπού θεματικής. Χρειάζεται ειδικό σθένος άλλωστε για να ασχοληθείς στο σενάριο σου, με τον βίο και την πολιτεία ενός άντρα που διαπράττει ενσυνειδήτως το μεγαλύτερο έγκλημα, που μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους. Και δεν υπήρξε ούτε ένας από όσους παρακολούθησαν το φιλμ του πρωτάρη αυστριακού Markus Schleinzer, που να μην του αναγνώρισε τα γκατς, επειδή έκανε πρωταγωνιστή της ιστορίας του έναν παιδόφιλο. Δεν υπήρξε όμως και κανείς, που να υποστήριξε πως ρίσκαρε μέχρι τέλους. Είναι χαρακτηριστική η άποψη του THR, που λέει πως αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον δημιουργό, που καταπιάστηκε με ένα θέμα, το οποίο ελάχιστοι θα άγγιζαν. Υπάρχει όμως μια σημαντική αποτυχία, να προκαλέσει αίσθηση, με την αποκρουστική συμπεριφορά του τύπου που απεικονίζει. Την ίδια στιγμή που ο σχολιαστής του entertainment weekly, ομολόγησε πως το έργο ήταν το λιγότερο εμετικό. Ο Μάικλ είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, λειτουργεί και συμπεριφέρεται σαν να είναι τα πάντα φυσιολογικά. Πλην όμως πίσω από τους τείχους του διαμερίσματος του, κρατά φυλακισμένο και παρά την θέληση του ένα δεκάχρονο αγόρι, χρησιμοποιώντας το για να καλύψει τις σεξουαλικές του ορμές. Έχουν ενδιαφέρον οι απόψεις του δημιουργού, που μοιάζουν αρκετά αιρετικές και σε καμία περίπτωση δεν κατακεραυνώνουν τον εγκληματία: "Απεικονίζοντας κάποιον που έχει ακραία παραβατική συμπεριφορά ως κτήνος, στην ουσία δημιουργείται ένα τείχος ψεύτικης προστασίας, ανάμεσα στις ορέξεις του και στον πολίτη. Αν τον δείξεις σαν τέρας, ουσιαστικά τον μετατρέπεις σε ένα μυθικό ον και όχι σε ανθρώπινο, όπως πραγματικά είναι. Γι αυτό κι εγώ ήθελα να δείξω τον Μάικλ, σαν μια πραγματική μετριότητα, ώστε ο θεατής να συλλογιστεί, πως ναι, έναν τέτοιο τον γνωρίζω."

Πολυσυλλεκτική στον εθνικό της προσανατολισμό, μοιάζει η περίπτωση του La Source Des Femmes, μιας από τις είκοσι επιλογές της επιτροπής, που θα διαγωνιστούν για την κατάκτηση του Χρυσού Φοίνικα του φεστιβάλ των Καννών. Γαλλική η παραγωγή, εφόσον υποστηρίζεται από την Europa Corp. του Besson, Ρουμανική η σκηνοθεσία, που υπογράφει ο αναγνωρισμένος Radu Mihaleanu, Βορειοαφρικάνικο το σκηνικό, πάνω στο οποίο κτίζεται το σκηνικό της γλαφυρής, μέσα στην δραματικότητα της ιστορίας. Οι καταπιεσμένες γυναίκες ενός μικρού πάμφτωχου χωριού στις ρίζες του Άτλαντα, ξεσηκώνουν την δική τους επαναστατική παντιέρα, ενάντια τους ράθυμους και τεμπέληδες συζύγους τους, οι οποίοι ακολουθώντας τα δόγματα της παράδοσης τους, πιστεύουν ακράδαντα στο υπεράνω του φύλου τους. Έχοντας ταλαιπωρηθεί από το διαρκές πέρα δώθε με τα κανάτια στο χέρι, για να προμηθεύσουν με νερό την κοινότητα τους, θα ορίσουν λοκ άουτ σε οποιαδήποτε σεξουαλική ορμή του συμβίου τους, εκτός κι αν εκείνος αποφασίσει να αρματωθεί παγούρια και αναλάβει επ ώμου την αγγαρεία της πηγής. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ο Mihaleanu επισκέπτεται την Ριβιέρα, για να παρουσιάσει ταινία του, έχοντας σαν πρότερη φεστιβαλική εμπειρία εκείνη την πολυβραβευμένη στο Βερολίνο με το συγκλονιστικό Va Vis Et Deviens, που δεν είχε όμως ιδιαίτερη συνέχεια, εφόσον το φιλόδοξο περσινό Le Concert, δεν κατάφερε ποτέ να πάρει ευρεία διανομή ανά τον κόσμο, κάτι που συνέβη και με την δική μας χώρα, όπου δεν προβλήθηκε.

Με τις γυναίκες να παίζουν τον πρώτο ρόλο στην ιστορία του La Source Des Femmes - αγγλικός τίτλος The Source - είναι λογικό που το καστ είναι γεμάτο από ικανότατες αναγνωρισμένες ρολίστριες, όπως η Hafsia Herzi (πρωταγωνιστεί και στο συνδιαγωνιζόμενο L'Apollonide), η Leila Bekhti (Un Prophete), η Sabrina Ouazzani (La Graine Et Le Mulet) και η αλγερινή ποπ σταρ Biyouna.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Μπήκε την τελευταία στιγμή και από το παράθυρο, στο πάνελ των υποψηφίων για την καλύτερη ταινία του φεστιβάλ των Καννών και αυτό από μόνο του, στους έμπειρους παρατηρητές τέτοιων διοργανώσεων, πάντα σημαίνει κάτι. Ποτέ μια τέτοια εμβόλιμη εισαγωγή δεν έφυγε από την βράβευση με άδεια χέρια... Ο The Artist είναι η τελευταία ταινία του Michel Hazanavicius, του Γάλλου δημιουργού με τις εμφανώς βαλτικές ρίζες, που έχει γίνει διάσημος για την εμμονή του στις παλιομοδίτικες χροιές, όπως τις παρουσίασε στις δύο μέχρι στιγμή δημιουργίες του, με κεντρικό χαρακτήρα τον διάσημο μυστικό πράκτορα των 60s, OSS 117. Εδώ θεματικά, σύμφωνα με το τρέιλερ, που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό, ο χρόνος γυρίζει ακόμη πιο πίσω, στην δεκαετία του 20', τότε που το λαμπερότερο αστέρι του πλανήτη Χόλιγουντ, ήταν ο μοναδικός Ζορζ Βαλεντίν, ένας χαρισματικός ερμηνευτής ρόλων του βωβού σινεμά. Για την ερωτευμένη δευτεραγωνίστρια Πέπυ Μίλερ, η λάμψη του είναι κάτι που δεν μπορεί να αγγίξει, απογοήτευση που θα νιώσει όταν εκείνος, παρασυρόμενος από την υπερφίαλη λογική του θα την αγνοήσει επιδεικτικά. Ο καιρός όμως έχει γυρίσματα και οι προβολείς ανά πάσα στιγμή μπορούν να επιλέξουν άλλη φιγούρα για να στοχεύσουν... Ο Αρτίστας είναι η πρώτη από τις επιλογές της εικοσάδας της κρουαζέτ, που κίνησε την περιέργεια του μάρκετ, με τους Weinstein να ρίχνουν βαθιά τα δίχτυα τους για να την αποκτήσουν, βλέποντας στην ασπρόμαυρη φωτογραφία της, μια μοναδική ευκαιρία για έναν μελλοντικό καλλιτεχνικό - και εμπορικό - θρίαμβο.

Άριστος γνώστης απόδοσης του στυλ, ο πρωταγωνιστής Jean Dujardin, στενός συνεργάτης του Hazanavicius από τον καιρό του κατασκόπου Χιμπέρ Μπονισέρ ντε λα Μπαθ, πιάνει την ευκαιρία από τα μαλλιά και αποδίδει έναν ρόλο που μπορεί να εκτοξεύσει πολύ ψηλά την δημοτικότητα του. Δίπλα του, υποδυόμενη την βαμπ της εποχής η εκφραστική Berenice Bejo, ενώ το καστ συμπληρώνουν εξαιρετικοί ρολίστες όπως ο John Goodman, η Penelope Ann Miller και η Missi Pyle. Η διεθνής πρεμιέρα του φιλμ ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Δεκεμβρίου 2011

Όπως ήταν αναμενόμενο, το Σαββατόβραδο που ήταν προγραμματισμένη η πρεμιέρα του ριμπούτ των Pirates Of The Caribbean, αποτέλεσε και την πλέον λαμπερή στιγμή των φετινών φεστιβαλικών εκδηλώσεων, κάτι που δύσκολα θα ξεπεραστεί μέχρι το φινάλε του φεστιβάλ, σε μια βδομάδα από τώρα, με την ανακοίνωση των κερδισμένων των βραβείων. Κόντρα που ουδόλως ενδιαφέρει τον εκκεντρικό, μισότρελο αλλά και πάντοτε αποφασιστικό να πάρει την κατάσταση στα χέρια του Κάπτεν Τζακ Σπάροου, που η τέταρτη εμφάνιση του στα πολύχρωμα νερά της μεγάλης οθόνης, πέρασε από το εκτός συναγωνισμού τμήμα του θεσμού, περισσότερο σαν καλοστημένο κόλπο του Bruckheimer, για να κάνει τέτοιο μπούγιο και πάταγο, ώστε από την ερχόμενη Πέμπτη, που επίσημα οι Πειρατές ξεκινούν το ταξίδι τους, να υπάρξει και το ανάλογο κέρδος στα box offices. Οι πρώτες αντιδράσεις των παρόντων στην προβολή, δεν δείχνουν πάντως ανάλογα ενθουσιώδεις, με τον movieline, να κάνει λόγο για το μετριότερο μέχρι ώρας επεισόδιο του σίριαλ, που κρύβει τις αδυναμίες του πίσω από την ακατάπαυστη δράση, η οποία από ένα σημείο και μετά κουράζει, εξουθενώνει. Κρίσεις που ελάχιστα μοιάζει να αγγίζουν τον σούπερ σταρ Johnny Depp, που στα πενήντα του κοντά, άσχετα αν δεν το δείχνει, κρατά με περίσσεια άνεση τον ρόλο που τον έφτασε για πρώτη φορά μέχρι τις οσκαρικές πεντάδες: "Πρόκειται για μια πολύ παράξενη μίξη ενός ροκ αστέρα του 18ου αιώνα, ενός Keith Richards εποχής και του Πέπε Λε Πιου, είναι ένας πολύ ρομαντικός παλιάνθρωπος. Για να αποδώσεις σωστά έναν κουρσάρο παλιάς κοπής, πρέπει να διαθέτεις άγνοια κινδύνου και επιμονή", ομολογεί ενώπιον των ρεπόρτερς ο babyface Johnny, κάνοντας μικρή αναφορά και στον θρυλικό Rolling Stone - μπαμπά του στο franchise, που κάνει ένα μικρό πέρασμα και από το νέο τεύχος. Μετά το πέρας της πρώτης κεφάτης τριλογίας, η έναρξη μιας νέας, σηματοδοτεί και θεόρατες αλλαγές, αρχής γενομένης από τον σκηνοθέτη, που την σκυτάλη από τον Gore Verbinski παίρνει ο Rob Marshall, ενώ διακριτικά αποσύρθηκαν οι Orlando Bloom και Keira Knightley, δίνοντας την θέση τους στα νέα αστεράκια Astrid Berges Frisbey και Sam Claffin, αλλά και στην αστραφτερή Penelope Cruz, που η παρουσία της στην κρουαζέτ, την έδειξε κουρασμένη και με πολλά σημάδια εξάντλησης στο πρόσωπο.

Δεν υπάρχει περίπτωση το λατρεμένο εξ - άπω - ανατολών είδος να μην δηλώσει το παρόν σε μια ακόμη μεγάλη κινηματογραφική διοργάνωση, έστω κι αν κρίθηκε σκόπιμο, ο εκπρόσωπος του στις Κάννες, να πατήσει το εκτός συναγωνισμού κόκκινο χαλί. Έχοντας βεβαίως την πλήρη αρωγή των Weinstein bros, η ταινία Wu Xia, το τελευταίο πόνημα του ικανότατου στο είδος δημιουργού Peter Chan, έκανε την πρεμιέρα τους στην Ριβιέρα, δίχως όμως να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στους διψασμένους για ένα αριστοτεχνικό martial arts film, οπαδούς του genre. Πιθανότατα όπως υποστηρίζει ο twitch, ο κινέζικος τίτλος, με την επική σημασία, να προδιέθετε για κάτι το ξεχωριστό τους φίλους των πολεμικών τεχνών, που να απογοητεύτηκαν ελαφρώς, από την πιο δραματική εξέλιξη της ιστορίας του. Την ίδια ακριβώς στιγμή που ο ropeofsilicon, επισημαίνει επίσης πως δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε, έχοντας πάμπολλες χαμηλότονες στιγμές, οι οποίες όμως αναδεικνύουν καλύτερα τις πιο θεαματικές. "Για εκείνους που δεν το γνωρίζουν, το wu xia είναι ένα δημοφιλέστατο φιλμικό είδος στην πατρίδα μου, που έχει μεγαλώσει εδώ και μισό αιώνα, πολλές γενιές θεατών, δηλώνει ο σκηνοθέτης στην συνέντευξη τύπου. Με αυτή εδώ την ταινία, θέλησα να δώσω μια πιο ανανεωτική πνοή στο wu xia, Που έτσι κι αλλιώς τον τελευταίο καιρό, δείχνει θεματικά να εκσυγχρονίζεται. Είναι η πρώτη φορά που ασχολήθηκα με ένα έργο, για να αποδώσω το στυλ και το ύφος, παρά το περιεχόμενο του. Δεν μου έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν κάτι παρόμοιο."