Movies Ltd

Είναι και με μεγάλη διαφορά ο πιο φιλόδοξος λαός της γης. Πρωταρχικός σκοπός τους μέσα στα επόμενα χρόνια, είναι να μπουν μέσα στην πρώτη επτάδα των πιο αναπτυγμένων κρατών της γης, ενώ στοχεύουν να αποδείξουν, ταυτόχρονα, στην δυτική υπεροψία, πως είναι ικανοί και με την βούλα, για να ενταχθούν στον συνασπισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όντας όμως η Τουρκία και μια χώρα, που στέκεται ιδιαίτερα στην μουσουλμανική παράδοση, πρέπει να αντιμετωπίσει δικά της κοινωνικά ζητήματα, που έχουν να κάνουν με το χαώδες χάσμα, ανάμεσα στο κυρίαρχο παλιό πνεύμα και το ανανεωτικό κι εκσυγχρονιστικό ρεύμα που δηλώνει εδώ και καιρό παρόν, τάσεις που σύντομα αναμένεται να συγκρουστούν στο εσωτερικό των γειτόνων. Συνεπώς φιλμς όπως το Μajority, που φωτογραφίζουν σε κάποιο βαθμό την κατάσταση, θα πρέπει να περιμένουμε να κάνουν την εμφάνιση τους, πολύ περισσότερες στο άμεσο μέλλον.

Μπουνταλάς και βαριεστημένος είναι ο εικοσιπεντάχρονος Μερτκάν, που είναι υποχρεωμένος να εργάζεται παρά την θέληση του στην οικογενειακή κατασκευαστική επιχείρηση του εύπορου πατέρα του, δίχως να βρίσκει τον τρόπο, να ξεκινήσει την δική του επανάσταση. Απουσία ιδανικών και οραμάτων περισσότερο, αφού κι ο ίδιος δεν δείχνει ικανός να αποχωριστεί την γονεϊκή σκέπη, μια κατάσταση, όμως, που θα αλλάξει όταν στην ζωή του θα μπει η συνομήλικη του Γκιουλ, ένα κορίτσι που το έσκασε από τα βάθη της Ανατολίας, για να αναζητήσει την τύχη της στην Κωνσταντινούπολη, που με σταθερούς ρυθμούς, θα μεταβάλλει τον τρόπο σκέψης του βολεψάκια Μέρτ.

Γλυκιά και ανθρώπινη η ιστορία που αφηγείται ο αξιόλογος Τούρκος σκηνοθέτης Seren Yuce και με αμέτρητα νοήματα, που δεν χρειάζεσαι κόπο να τα αποκωδικοποιήσεις. Σου σερβίρονται σχεδόν μασημένα, πλάνο με το πλάνο, ουσιαστικά δίχως να απαιτούν ιδιαίτερη χρήση φαιάς ουσίας και προβληματισμού. Δεν το κρύβω ότι με πείραξε ελαφρώς που δεν με άφησε η ταινία να βγάλω μόνος μου κάποια συμπεράσματα, αντίθετα με καθοδήγησε λεπτό προς λεπτό στην απεικόνιση της μοντέρνας Τουρκίας, που επικρατούν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ο νόμος του Ισλάμ, που φέρνει στην κορυφή της διαστρωμάτωσης τον πατέρα αφέντη, ακολουθούμενο από τα φέροντα ελπίδες αγόρια του, ενώ γυναίκες και κόρες στριμώχνονται σε μια γωνιά, σιωπηλές, βουβές και δίχως κρίση και ο κανόνας του νέου κινήματος, που φυσά έναν άλλο αέρα, φιλελεύθερο για όλους και ειδικά για όλους όσους θα σηκώσουν τα βάρη του μέλλοντος της πατρίδας. Το Majority, προχωρά μάλιστα κι ένα βήμα παραπέρα προβλέποντας τον τελικό νικητή της κόντρας, αυτόν που η δική του τάση θα επικρατήσει, είτε με το καλό, είτε με τον βούρδουλα. Απαισιόδοξη άποψη. Δεν ξέρω αν μπορώ να την ενστερνιστώ, μακάρι να βγει ψέμα...

Μια χαρά το πηγαίνει το εμπορικό πλάνο η Marvel. Όχι μονάχα κτίζει πάνω στις ήδη υπάρχουσες κινηματογραφικές εκδοχές των κόμικ της, είτε παράγοντας σίκουελς μεγάλων επιτυχιών της (Iron Man, Ghost Rider) είτε ριμπουτάροντας τις, όπως συνέβη στον Spiderman και στους X-Men, αλλά ρίχνει στην ανοιχτή μάχη με την DC καινούργιο υλικό, που με το κατάλληλο πρόμο, αναμένεται να σκίσει στα ταμεία. Κακά τα ψέματα, όμως, δίχως ποιοτική δουλειά, όσο μεγάλη κι αν είναι η αδημονία των superhero fans, αν το αποτέλεσμα δεν πληρεί τα στάνταρντς και επικρατήσει η απογοήτευση, τότε οι συνέπειες θα έχουν αρνητικό χαρακτήρα. Ευτυχώς που η summer battle ξεκίνησε με τις καλύτερες πρυποθέσεις, εφόσον ο ολοκαίνουργος Thor, ανταποκρίθηκε πλήρως στις - έτσι κι αλλιώς υψηλές - προσδοκίες μου.

Αλαζόνας, υπερφίαλος, εγωιστής, πλεονέκτης, επιπόλαιος. Αλλά και πρώτος στη μάχη, μπορεί να βάλει με μια ολόκληρη στρατιά αν χρειαστεί να υπερασπιστεί την τιμή της πατρίδας του. Αυτός είναι ο παντοδύναμος Θωρ, ο ξακουστός πρωτότοκος γιος του βασιλιά Οντίν της Άσγκαρντ, που δηλώνει πανέτοιμος να αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης της αχανούς χώρας. Όταν παρασυρόμενος από την ορμή του πολεμιστή, απαντήσει στις προκλήσεις των προαιώνιων εχθρών, των Παγωμένων Γιγάντων του Γιοτουνχάιμ, προκαλώντας αιτία πολέμου, ο σοφός μονάρχης πατέρας του, θα τον εξορίσει σε έναν μακρινό πλανήτη, προκειμένου να κτίσει έναν πιο συνετό και λιγότερο παρορμητικό χαρακτήρα.

Για να γίνει παιχνίδι βέβαια, ο πλανήτης αυτός είναι ο δικός μας, κάτι που σημαίνει πως ο πανύψηλος πολεμιστής, θα βρεθεί ανάμεσα στους κατά πολύ πιο αδύναμους του ανθρώπους και για να αποκτήσει και μια πιο πιπεράτη υφή το σενάριο, πολύ σύντομα ο Θωρ θα νιώσει κάτι παραπάνω από φιλία για την γλυκύτατη επιστήμονα Τζέιν Φόστερ. Τα ζόρια όμως ολοένα και πληθαίνουν, από την στιγμή που στο παιχνίδι θα εισέλθουν και οι μυστικές υπηρεσίες, έστω και επιφανειακά, ενώ χάρη στις ταχύτατες εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στον Άσγκαρντ, όπου η συμπεριφορά του μικρού αδελφού Λόκι έχει προκαλέσει καταστροφικό ντόμινο, γρήγορα ο όλεθρος θα μεταφερθεί επί γήινου εδάφους, σε ένα γνώριμο ρεπρίζ από τους Transformers, πολύ λιγότερο θορυβώδες όμως.

Καταρχήν πρέπει άπαντες να συμφωνήσουν πως ο Thor, παρότι ανήκει στην κατηγορία των κατά παραγγελία μπλοκμπάστερς, διαθέτει δημιουργική προσωπικότητα. Ο Branagh, αναμενόμενα, δίνει στον κόσμο του υπερήρωα, την γνώριμη σεξπιρική υφή των έργων του, που του ταιριάζει απόλυτα, στην αναπαράσταση του επικού, σκανδιναβικού θρύλου. Τεράστια, αχανή CGI σκηνικά, τονισμένα όμορφα από το converted 3D, που συνθέτουν το απαραίτητο φόντο δράσης του Θωρ και της ομάδας του, με απίθανες λεπτομέρειες που κόβουν την ανάσα και μονομιάς χορταίνουν το μάτι, το απαιτητικότερο των οργάνων. Το δεύτερο μέρος, που κατά βάση εκτυλίσσεται στην Γη, στερείται αυτού του εντυπωσιασμού στο βάθος πεδίου, μεταφέροντας τον όμως σε πρώτο πλάνο, εκεί που λαμβάνουν χώρα οι σώμα με σώμα μονομαχίες των τιτάνων. Όπως συμβαίνει κατά κύριο λόγο στο εισαγωγικό επεισόδιο κάθε Marvelικού πρωταγωνιστή, δεν δίνεται τόση σημασία στον βασικό αντίπαλο, αλλά στο φτιάξιμο της κεντρικής φιγούρας, που άπαξ και πετύχει, αυτό αμέσως θα σημάνει και πολλά πολλά σίκουελς.

Κάθε φαμίλια έχει και τον χαζό της. Με διαφορά το πιο θορυβώδες μπαζ της φετινής διοργάνωσης του Sundance, από πολύ νωρίς επιλέχθηκε από το κοινό του φεστιβάλ της Γιούτα, σαν το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα της ανεξάρτητης αμερικάνικης γραφής της σεζόν. Και όχι άδικα, αφού μέχρι να πουν οι Weinstein το ΟΚ και να το προσθέσουν στην φαρέτρα της διανομής τους, οι παραγωγοί πέρασαν από χίλια μύρια κύματα μέχρι να καταφέρουν να μαζέψουν το δεκάρι των εκατομμυρίων, που απαιτούνταν για να βάλουν μπρος. Πρόκειται για την ιστορία του μοναχικού και ιδεαλιστή 30+ Νεντ, που μόλις βγήκε από την φυλακή, που εξέτισε ποινή για εμπόριο ινδικής κάνναβης, αφού κατάφερε να εμπορευθεί το προϊόν με...αστυνομικό. Η παρουσία του όμως, μόνο την καταστροφή μπορεί να προκαλέσει στις τρεις αδερφάδες του, την μια που κτίζει καριέρα μεγαλοδημοσιογράφου, την δεύτερη που επιθυμεί να κάνει outing τις σεξουαλικές της ιδιαιτερότητες και την τρίτη που θέλει να το παίξει ακέραιη μητέρα, που μεγαλώνει μονάχη το παιδί της, ειδικά από την στιγμή που αποφασίζει να ζήσει κοντά τους... Το Our Idiot Brother, μετά το αξιόλογο τρέιλερ που προβλήθηκε μόλις, θα κάνει την πρεμιέρα του στις ΗΠΑ, την τελευταία Παρασκευή του Αυγούστου (26), φέροντας την υπογραφή του mr The Ex, Jesse Peretz, στην σκηνοθεσία και της αδελφής του Evgenia στο σενάριο.

Αλλά διαθέτοντας στις τάξεις του μια πραγματική πληθώρα διάσημων πρωταγωνιστών, αρχής γενομένης από τον αξιόλογο κωμικό Paul Rudd, που δεν δείχνει να εξελίσσεται σε σούπερ αστέρα, αλλά δεν τον νοιάζει κιόλας, ο οποίος έχει για παρέα του τις Emily Mortimer, Zooey Deschanel και Elizabeth Banks, για να υποδυθούν τα αδελφάκια του. Μαζί τους, στο φιλμ που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Νέα Υόρκη και οι Steve Coogan, Rashida Jones, Hugh Dancy και Kathryn Hahn.

Σε όλους έχει τύχει, να απολαμβάνουν το γεύμα τους σε ρεστοράν ή να πίνουν τον καπουτσίνο τους σε ένα καφέ και στο απέναντι τραπέζι, να υπάρχουν δύο κομπανιέροι, που για ώρες δεν έχουν ανταλλάξει κουβέντα. Ίσως και ματιά. Χαϊδεύουν τα κινητά τους, ατενίζουν στο άπειρο, χασμουριούνται, κατεβάζουν μια γουλιά νερό και κοιτάζουν το ρολόι τους με τέτοιο τρόπο, που νομίζεις πως κάθε λεπτό που περνά κάποιος τους μαστιγώνει. Πόσο γελάω με κάτι τέτοιους τύπους, που μέσα στην ατέρμονη βαριεστημάρα τους, μπορεί και να πίστεψαν πως πέρασαν καλά στην έξοδο τους. Πόση σχέση έχει τώρα αυτή η εισαγωγή, με μια ταινία όπως το The Trip? Καμία απολύτως!

Ο Ομπσέρβερ του ζήτησε ένα σχόλιο για έξι πασίγνωστα πολυτελή εστιατόρια, στην ύπαιθρο της βόρειας Αγγλίας, μα δίχως παρέα, το ταξίδι της μιας εβδομάδας, φαντάζει τουλάχιστον βαρετό. Αφού η αγαπημένη του, δεν έδειξε την διάθεση να τον συνοδεύσει στην μικρή του περιπέτεια, ο Στιβ, θα καταλήξει στην λύση του παλιόφιλου Ρομπ, που για κάτι τέτοιες εκδρομές πετάει την σκούφια του. Πόσο μάλλον όταν οι δύο κολλητοί θα βρουν τον χρόνο να τα πουν μετά από καιρό, μεταξύ τυριού και αχλαδιού και να περάσουν λίγες ώρες ξενοιασιάς μακρυά από την βουή της πόλης. Άντε και να ανοίξουν για μια ακόμη φορά την κόντρα, για το ποιος μιμείται καλύτερα τον Sean Connery...

Στην ουσία το The Trip δεν είναι μια αμιγής κινηματογραφική παραγωγή, μα μια συρραφή των μπεστ οφ διαλόγων και περιστατικών, που συνέβησαν κατά την διάρκεια των έξι ημίωρων επεισοδίων, της ομώνυμης σειράς του BBC. Που στην ουσία παρακολουθεί έξι ημέρες από την διαδρομή δύο γνώριμων προσώπων της βρετανικής σόου μπιζ, στην ύπαιθρο, προκειμένου να γευτούν πρωτότυπες λιχουδιές από τα χέρια διάσημων σεφ - συνήθως όχι Άγγλων - με την μόνη διαφορά πως αυτή η συνύπαρξη ξεφεύγει από τα στενά όρια της παρέας. για να εξελιχθεί σε άτυπη κόντρα γνώσεων και ικανότητας κοπιαρίσματος των εκφράσεων πολύ γνωστών σταρς. Από τον Pacino στον Albert Finney δηλαδή και από τον Michael Caine στον Anthony Hopkins. Δεν λέω ανάμεσα στις διασκεδαστικές - αρχικά - γκριμάτσες, παρεμβάλλονται και κάποιες από τις ανθρώπινες στιγμές των πρωταγωνιστών, ειδικά όταν δεν βρίσκονται ταυτόχρονα στο ίδιο πλάνο, που και το γνώριμο φλεγματικό χιούμορ των νησιωτών βγάζουν και κρατάνε το ενδοαφέρον σε ένα κάποιο επίπεδο. Για πόσο όμως μπορείς να αντέξεις, δυο - χαρισματικούς αναμφίβολα - κωμικούς να πολυλογούν πάνω από master chef πιάτα, κυριολεκτικά περί ανέμων και υδάτων?

Αυτό ήταν το παραμύθι με τους πολυδιαφημισμένους Farrelly, πάει και τέλειωσε. Απλά δυο τρεις υπερεκτιμημένες ατάκες στο There's Something About Mary, καναδυό τραβηγμένα γκαγκς στον Ηλίθιο και τον Πανηλίθιο και that's all. Εδώ και δύο χρόνια, οι αποκαλούμενοι σαν εκσυγχρονιστές της αμερικάνικης σπαρταριστής κωμωδίας, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να ανακυκλώνουν πάνω σε μια δική τους - ας πούμε - ιδέα, ένα υποτίθεται πρωτότυπο θέμα. Όπως εδώ που δεν έκαναν κάτι περισσότερο από το να περάσουν βέρες στον Dumb And Dumber και να τους αμολήσουν λεύτερους πίσω από τον ποδόγυρο.

Αυτοκόλλητοι και για χρόνια παντρεμένοι, ο Ρικ κι ο Φρεντ, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο ονειρεύονται το πως θα ρίξουν στην αγκαλιά τους καμιά πιτσιρίκα, σπάζοντας έτσι την μονοτονία της συζυγικής καθημερινότητας. Μέχρι που οι γυναίκες τους θα τους πάρουν χαμπάρι και αντί να τσινίσουν και να βάλουν τις φωνές, θα δώσουν σε αμφότερα τα συζυγάκια, άδεια μιας ολόκληρης εβδομάδας, για να ξεδώσουν, ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς. Και μόλις περάσει το επταήμερο η σχέση τους, να τεθεί ξανά υπό διαπραγμάτευση...

Είναι όμως τόσο κουτορνίθια οι δύο οι σαραντάρηδες, που και με τα μούτρα θα πέσουν στο κυνηγητό των κοριτσόπουλων και δίχως το παραμικρό τακτ, λησμονώντας πως από την εποχή που τα έκαναν αυτά ως νέοι, έχουν περάσει ουκ ολίγες δεκαετίες. Άσε που πάντοτε κουβαλάνε μαζί τους έναν συρφετό κομπανιέρων, με ακόμη χαμηλότερο IQ από το δικό τους, που θα σκορπίσουν την καταστροφή στο κάθε τους βήμα. Συνέπεια τούτου, οι μέρες να περνούν, να κοντεύει το πάσο να σωθεί κι ενώ το λάδι φαινόταν μπόλικο, εντέλει τηγανίτα δεν ψήθηκε καν. Και μην γυρίσει η κάμερα να δει τι κάνουν οι κυράδες μονάχες τους στο σπίτι, τώρα που βρήκαν την υγειά τους από την απουσία των πολυλογάδων τους. Σιγά μην άφηναν οι σιγανοπαπαδιές την ευκαιρία να πάει χαμένη...

Συνήθως τα ζόρια που αντιμετωπίζω με τέτοιου είδους φιλμάκια, που παιχνιδίζουν με τον χωροχρόνο, κάνουν την εμφάνιση τους πολύ νωρίς στην εξέλιξη της υπόθεσης, την στιγμή που το σενάριο σου σερβίρει το ταξίδι, δίχως μια έστω απόπειρα εξήγησης για τα όσα φανταστικά παρακολουθείς. Επί του παρόντος πρέπει να παραδεχτώ, πως αυτό το σκοπελάκι το ξεπέρασα σχετικά εύκολα, επιθυμώντας περισσότερο να εντοπίσω το προς τα που το πηγαίνει ο ποιητής και τι έκπληξη μου επιφυλάσσει για το φινάλε. Κι ενώ οι προσδοκίες μου υπερκαλύφθηκαν με την έμπνευση της τελικής αποκάλυψης, αυτά τα λίγα αχρείαστα λεπτά λίγο πριν πέσουν τα κρέντιτς, εκτιμώ πως λειτούργησαν καταστροφικά στην τελική μου άποψη. Αγαπητέ Zowie, μάλλον πρέπει να βρεις τον Source Code αυτού που τα σκηνοθέτησε και που αποκλείεται να ήσουν εσύ και να επιστρέψεις για να τα διορθώσεις. Ή και ακόμη καλύτερα να τα διαγράψεις...

Το μόνο που έχει αρχικά κατανοήσει ο δυναμικός πεζοναύτης Λοχαγός Κόλτερ Στίβενς, είναι πως βρίσκεται εγκλωβισμένος στο σώμα ενός αγνώστου και ταξιδεύει πάνω σε ένα τρένο με προορισμό του Σικάγο και σε λίγα λεπτά, ο πανίσχυρος ωρολογιακός μηχανισμός που μεταφέρει θα εκραγεί, σκορπώντας τον θάνατο σε όλους τους επιβάτες του. Επανερχόμενος στην πραγματικότητα, κατόπιν της έκρηξης, θα του καταστεί σαφές, πως αποτελεί μέρος ενός ιδιόμορφου επιστημονικού προγράμματος και η αποστολή που καλείται να φέρει εις πέρας, είναι ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη: Να εντοπίσει τον βομβιστή τρομοκράτη, να αποκαλύψει τα ίχνη του και να γλυτώσει την μεγαλούπολη από μια ακόμη μεγαλύτερη επίθεση που σχεδιάζει.

Το εξπλανέισον που δίνεται από τους εκπονητές του άκρως απόρρητου - φυσικά - πλάνου, αφορά στα τελευταία οκτώ λεπτά, που παραμένουν ζωντανά στον εγκέφαλο ενός προσφάτως νεκρού από δυστύχημα, που με μια κάποια αδιευκρίνιστη μέθοδο, δύνανται οι ευφυείς υπολογιστές να τα αποκωδικοποιήσουν και να στείλουν κάποιον ικανό, να προλάβει το μοιραίο. Ακόμη κι αν η βάση του θεωρούμενου sci-fi - εφόσον οποιαδήποτε σχέση με science πολύ νωρίς πηγαίνει περίπατο - δεν με καλύπτει στο ελάχιστο, δεν χαλάστηκα από την πορεία της ίντριγκας, για δύο λόγους που με κρατούσαν στο κάθισμα σοβαρό και όχι με το χαμόγελο της λοιδορίας ζωγραφισμένο στα χείλη. Ο πρώτος ήταν πως το ένιωθα μέσα μου πως πέρα από την τρυπάρα του ταξιδέματος, στην πορεία θα εμφανιστεί ένα ικανό μπάλωμα που θα καλύψει το κενό και δεν θα με αφήσει σε εκκρεμότητα. Αρκεί να δείξω κι εγώ την απαιτούμενη θέληση, να πιστέψω πως τέτοια κινηματογραφικά παραμύθια, μπορούν μια φορά κι έναν καιρό στο μέλλον, να συμβούν στα αλήθεια...

Ο δεύτερος έχει να κάνει με τον σκηνοθέτη, ο οποίος παρότι έχει μόλις ένα και μοναδικό πόνημα να επιδείξει στην σύντομη καριέρα του, μου είχε αφήσει τόσο καλή εντύπωση με το Moon, που έδειξα εμπιστοσύνη στις νεανικές ικανότητες του, για να προσπεράσει τις εμφανείς αντιξοότητες και να προσφέρει εντέλει ένα βιντεοκλιπίστικο θρίλερ της προκοπής. Και δεν είχα το παραμικρό άδικο ποντάροντας στις δεξιότητες του Duncan Jones, αφού κάτι με την διαρκώς βελτιωμένη ανακύκλωση του οκταλέπτου, εν είδει Groundhog Day, κάτι με τις δευτερεύουσες υποιστορίες που τροφοδοτούσαν με ενδιαφέρον την βασική Back To The Future ιδέα ώστε να μην εξατμιστεί, κάτι με τον έντονο φαντασιόπληκτο παλμό του παράλληλου σύμπαντος (όπως Inception) που δεν σου άφησε εκείνο το δευτερόλεπτο για να σκεφτείς πως παρακολουθείς μια πατάτα, μια χαρά πήγα, μέχρι να δείξει το ρολόι 80 minutes παιχνιδιού. Κι ενώ όλα έχουν όμορφα κι ωραία πάρει το δρόμο τους και οι χρόνοι ταιριάζουν, δίχως να προκαλούν το φαινόμενο των ασυμβίβαστων παζλ, έρχεται ο σκαληνός επίλογος, για να βροντοφωνάξει μέσα στο αυτί μου, πως δεν μπορεί να κουμπώσει με τα υπόλοιπα, με καμία λογική. Μόνο με την χολιγουντιανή, που θα ήταν και η τελευταία που θα επιθυμούσα να συναντήσω στη βόλτα μου με το Source Code...

Πολύ σπουδαίος σκηνοθέτης! Ο κορυφαίος χωρίς καμία αμφιβολία που έχει αναδείξει την τελευταία δεκαετία η μαύρη ήπειρος, εφόσον έχει καταφέρει μέσα από τις μόλις τέσσερις δημιουργίες του να κτίσει ένα μικρό θρύλο γύρω από το όνομα του. Από το κατώφλι του μιλένιουμ, που παρουσίασε στην Βενετία το ντεμπούτο του, La Faute A Voltaire, μέχρι το προ τριετίας καθηλωτικό φολκλορικό δράμα La Graine Et Le Mulet, ο Τυνήσιος Abdellatif Kechiche, έχει διαγράψει μια μόνιμα ανοδική διαδρομή εξαιρετικής αισθητικής και πολιτικής άποψης, με συνέπεια κάθε καινούργιο πόνημα του να παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Κανόνας από τον οποίο δεν ξεφεύγει ούτε το ιστορικής βάσης Venus Noire, που υπήρξε μια από τις ποιοτικότερες φιλμικές στιγμές της Μόστρας του 2010.

Λονδίνο αρχές του 19ου αιώνα. Ένα από τα πλέον δημοφιλή θεάματα για το κοινό τείνει να εξελιχθεί η παράσταση της Venus Hottentote, μιας εύσωμης μαύρης από το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, που παρουσιάζεται από τον γητευτή της σαν αγρίμι, μπροστά στο διψασμένο για πρωτότυπα βαριετέ κοινό. Η φήμη της ιθαγενούς Αφροδίτης, με τα ιδιόμορφα εξωτερικά χαρακτηριστικά, θα ξεπεράσει την φήμη του βρετανικού νησιού και πολύ σύντομα θα ταξιδέψει στην Γαλλία, εκεί που θα αρχίσει τις παραστάσεις για την υψηλή κοινωνία των Παρισίων.

Αυτή είναι η πραγματική ιστορία της Σάρκε - Σάρα - Μπάρτμαν, μιας καθαρόαιμης Βουσμάνας, που δυο αιώνες πριν ένας παμπόνηρος Αφρικάνερ, άρπαξε από την πατρίδα της, για να την μεταβάλλει σε ζωντανό θέαμα, των καλά εξευγενισμένων σοσιετέ. Μια διαδρομή που ξεκίνησε από τον κάτω από καθεστώς απαρτχάιντ αφρικάνικο νότο, για να ολοκληρωθεί, λίγα χρόνια μετά και όταν τα χειροκροτήματα του πρωτότυπου σόου του αλυσοδεμένου θεριού θα κοπάσουν, στα φτηνά παρισινά πορνεία, όπου σε ηλικία τριανταπέντε μόλις ετών η Αφροδίτη, θα αφήσει την τελευταία της πνοή από την πνευμονία, απόρροια των κακουχιών.

Έστω και νεκρή όμως, η Σάρκε δεν έπαψε να αποτελεί θέαμα, για επιστημονικούς πλέον σκοπούς, εφόσον μέλη της και το γύψινο αντίγραφο της, χρησιμοποιήθηκαν από τους φυσιοδίφες, για να αποδείξουν τον άμεσο συσχετισμό των πρωτόγονων φυλών, με τον πίθηκο, ως ο επόμενος κρίκος της αλυσίδας με το ανθρώπινο γένος. Τραγωδία και συνάμα ταλαιπωρία, μιας ψυχής, που βρέθηκε μακριά από το φυσιολογικό της περιβάλλον, περιφερόμενη από τσίρκο σε τσίρκο, με χαλκά στο λαιμό ως θέμα μοναδικής σπανιότητας, δίχως να έχει την τόλμη - ακόμη κι όταν της δόθηκε η δυνατότητα στο δικαστήριο - να διεκδικήσει το δικαίωμα στην ελευθερία.

Με την μάχη του animation να έχει φτάσει σε ύψη που ούτε καν φανταζόμαστε λίγο καιρό πριν, το κοινό διαρκώς γίνεται μάρτυρας μιας διαρκούς τελειοποίησης του προιόντος, που αρχικά είχε να κάνει με το σκίτσο, κατοπινά με την πιο πολύπλοκη θεματική, για να οδηγηθούμε στην ολοκλήρωση, με τον πιο εμπορικό τύπο κινουμένου σχεδίου, εκείνο με την εντυπωσιακή τρισδιάστατη υφή. Κάπου στην πορεία ο έλεγχος ξέφυγε, με τα στούντιο να δίνουν πολύ μεγαλύτερη σημασία στο πως θα αφήσουν το πιτσιρίκι με το στόμα ανοικτό, χάνοντας ένα μεγάλο μέρος της ρομαντισμού, στο είδος που οι μικροί αποκαλούν μονολεκτικά "μικιμάους". Για τους θιασώτες της παλιάς, δισδιάστατης γραφής, με τους σαν ζωγραφιστούς στο χέρι ήρωες, όμως, ευτυχώς πάντα θα υπάρχει ένας Winnie The Pooh, για να μας θυμίζει τον παλιό, τεχνολογικά υποδεέστερο, αλλά με πολύ περισσότερη ψυχή, καιρό...

Το γουργουρητό στο στομαχάκι του λούτρινου αρκούδου Γουίνι, δεν λέει να σταματήσει με τίποτα, ακόμη κι αν ο κόσμος τριγύρω του, βρίσκεται σε διαρκή αναστάτωση. Όπως συμβαίνει τώρα, που η παλιοπαρέα του Τίγρη, του Γκαρή, του Καγκουρώ, του Γουρουνάκι και της Κουκουβάγιας, καλείται να βρει τι ακριβώς κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση του αγαπημένου τους φίλου Κρίστοφερ Ρόμπιν. Όλες οι ενδείξεις από το τελευταίο σημείωμα που άφησε πίσω του ο δωδεκάχρονος, μιλούν για απαγωγή του, από το θηρίο του δάσους, που ακούει στο απαίσιο όνομα Γυρίντομα!

Κι έτσι τα φιλαράκια, αναγκαστικά θα αφήσουν πίσω την ηρεμία της φωλιάς, για να αναζητήσουν στις ερημιές τον μοναδικό ανθρώπινο κολλητό τους, προκαλώντας τον εχθρό να πέσει στις αυτοσχέδιες παγίδες τους, δίχως συνάμα οι ίδιοι να έχουν ξεπεράσει τους αρχικούς τους φόβους. Και συν όλα τα άλλα, να έχουν και τον χαριτωμένο Γουίνι να διαμαρτύρεται, που το μέλι του έχει τελειώσει εδώ και καιρό και η πείνα του έχει φτάσει στο κατακόρυφο. Δεν λέω, πλακίτσα έχει μια ακόμη κινηματογραφική ιστορία, που γεννήθηκε μέσα από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά, έχοντας αυτή την φορά στο επίκεντρο του στόρι, τον πιο γνώριμο της συντροφιάς, μετά από τις περιπέτειες του Piglet, του Tigger ή του Φελαντάκι παλαιότερα. Και μάλιστα κάποιες ιδέες στο δημιουργικό, με τα παιχνιδίσματα των γραμμάτων και των παραγράφων του βιβλίου, να τονίζουν ακόμη περισσότερο την εμμονή στο animation της παλιάς κοπής. Όμως...

Από εδώ ο Ντέιβ, ένας τυπικός οικογενειάρχης. Κι από εδώ ο Μιτς, ένας ορκισμένος εργένης... Τι ακριβώς μπορεί να συμβεί όταν σμίγουν, οι σεναριογράφοι του ανατρεπτικού Hangover, με τον σκηνοθέτη των πιπεράτων Γαμομπελάδων? Η απάντηση είναι απλούστατη, μια φρέσκια κομεντί με τον τίτλο The Change-Up, που στην ουσία ακολουθεί πιστά την ίδια και την ίδια συνταγή της επιτυχίας του Big ή του Freaky Friday ή του All Of Me ή του Switch, που το χιουμοριστικό στοιχείο εντοπίζεται στην - δίχως σαφή εξήγηση - εναλλαγή των αντίθετων προσωπικοτήτων, από το ένα σώμα στο άλλο. Όπως ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση των δύο στενών φίλων και καλών συνεργατών, με τον παντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής όμως ο καθένας, που ως εκ θαύματος, ο ένας μετατρέπεται σε σούπερ γόη, ενώ ο άλλος παίρνει την θέση του στο σπίτι, για να αλλάζει πάνες στα μωρά... Την όχι και τόσο πρωτότυπη, σε ότι αφορά στον σπινθήρα της ιστορίας της, κομεντί, σεναριακά συνυπογράφουν οι Jon Lucas και Scott Moore, που δικά τους είναι ακόμη τα επίσης ανάλαφρα Rebound, Four Christmases και Ghosts Of Girlfriends Past, ενώ την σκηνοθετική καθοδήγηση έχει αναλάβει ο βετεράνος David Dobkin, που στο παλμαρέ του έχει επίσης καταχωρημένα τα όχι και τόσο ενδιαφέροντα Shanghai Knights και Fred Claus.

Το τρέιλερ πάντως του The Change-Up, που μόλις έριξε στην κυκλοφορία η Universal που έχει αναλάβει την διανομή της παραγωγής της Spyglass, από τις 5 του ερχόμενου Αυγούστου, αν και φέρει την σήμανση Red Band, δεν είναι και τόσο "ακατάλληλο" όσο θα νόμισε κανείς. Ούτε και ιδιαίτερα χιουμοριστικό. Ελπίζω δηλαδή τα διασκεδαστικά πλάνα να μην εξαντλούνται μόνο στις γκριμάτσες του διδύμου Ryan Reynolds και Jason Bateman, των αξιόλογων πρωταγωνιστών, που για χάρη της ιστορίας εναλλάσσουν ρόλους στο πανί, αν και η παρουσία της Olivia - δεν υπάρχει - Wilde, από μόνη της είναι ένας σημαντικότατος λόγος, για να δώσει κανείς λίγη σημασία παραπάνω στο κωμωδιάκι...

Μια φιλία που θα αλλάξει τα πάντα. Στον αμερικάνικο Νότο της δεκαετίας του 60, εποχή που οι φυλετικές διακρίσεις, γνώριζαν μια έντονη έξαρση, μας ταξιδεύει η ταινία The Help, που αποτελεί μια από τις λιγότερο προβεβλημένες και ακριβές παραγωγές της Dreamworks. Το φιλμ που σκηνοθετεί ο γεννημένος στον Μισισιπή - και ηθοποιός - Tate Taylor, είναι μόλις το δεύτερο του, μετά το ανεξάρτητο Pretty Ugly People του 2008 και παρακολουθεί από κοντά τις ζωές τριών γυναικών - δύο καταπισεμένων μαύρων, που εργάζονται ως υπηρέτριες σε σπίτια πλουσίων και μιας φιλελεύθερης λευκής, που επιστρέφει στην γενέτειρα της μετά από χρόνια απουσίας - που βιώνουν μια ιδιαίτερα φιλική, όσο και αποκαλυπτική σχέση, κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Μια συνύπαρξη που πρόκειται να μεταβάλλει ολοκληρωτικά τον τρόπο σκέψης και δράσης τους. Το τρέιλερ που μόλις κυκλοφόρησε η διανομή, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για όσα πρόκειται να παρακολουθήσουμε στην μεγάλη οθόνη, στις 12 Αυγούστου, όταν οι Υπηρέτριες, θα κάνει την πρεμιέρα της στις αίθουσες. Ένα δράμα εποχής, που βασίζεται θεματικά στην ομώνυμη νουβέλα της Kathryn Stockett, που είχε προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στην πρώτη του κυκλοφορία.

Δεδομένα το ατού του φιλμ είναι το αμιγώς γυναικείο καστ του, που ορίζουν πολύ αξιόλογες πρωταγωνίστριες, όπως η πολύ καλή κι αδικημένη Emma Stone, η Viola Davis, η Octavia Spencer, η Bryce Dallas Howard, η Allison Janney, ενώ έναν χαρακτηριστικό ρόλο κρατά και η πάλαι ποτέ κορυφαία ηθοποιός Sissy Spacek, που πλέον διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Νοεμβρίου 2011 με τον τίλο Υπηρέτριες

Τελευταία όλοι γύρω μου πεθαίνουν. Έχει όλα τα εχέγγυα, για να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα περιπετειώδη θρίλερ της φθινοπωρινής περιόδου. Άλλωστε η παρουσία και μόνο του αγαπημένου της νεολαίας, Taylor Lautner, του 29χρονου μελαχρινού ζεν πρεμιέ, που έχει εκτοξεύσει την δημοτικότητα του στα ύψη, ως ο ένας εκ των δύο μνηστήρων στο δημοφιλές σινέ - σίριαλ του Twilight, από μόνη της μπορεί να αποτελέσει ικανό πόλο έλξης για την κυριαρχία των box office, από το Abduction. Ο Lautner εδώ υποδύεται τον Νέιθαν Χάρπερ, έναν προβληματισμένο, πλην πανέξυπνο νέο, που βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδο, όταν κυνηγημένος από τους πάντες, έχοντας ένα τεράστιο κενό μνήμης δεν μπορεί να εξηγήσει με σαφήνεια τους λόγους. Γνώριμο το πεδίο δράσης που βαδίζει ο βετεράνος σκηνοθέτης John Singleton, γνώριμος από τις αξιόλογες δημιουργίες του Poetic Justice, Shaft και Four Brothers, που θυμίζει έντονα - για να μην πω απόλυτα - το πολύ επιτυχημένο Bourne Identity. Η Lionsgate πάντως ελπίζει σε μια δυνατή πορεία του φιλμ που σεναριακά υπογράφει ο πρωτάρης κινηματογραφικά, πρώην μουσικοσυνθέτης Shawn Christensen, από τις 23 Σεπτεμβρίου, όταν και θα κάνει την αμερικάνικη πρεμιέρα του στους κινηματογράφους.

Έχοντας επιπροσθέτως η Απαγωγή, που κόστισε περί τα 40 εκ. δολάρια και γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στο Πίτσμπουργκ, να παρουσιάσει μια πανίσχυρη ομάδα ερμηνευτικής υποστήριξης, που συνθέτουν πολύ σπουδαίοι αστέρες, όπως η Sigourney Weaver, ο Alfred Molina, η Maria Bello, ο Jason Isaacs, ο Michael Nyqvist και η ανερχόμενη ενζενί Lily Collins.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Σεπτεμβρίου 2011.

Η μεγαλύτερη μας ανακάλυψη, θα εξελιχθεί στην μεγαλύτερη μας απειλή. Δεν νομίζω να είναι και πολλοί εκείνοι, που είτε στην μία περίπτωση - του Schaffner από το 1968 με τον Heston, είτε στην πιο πρόσφατη του Burton με τον Wahlberg, δεν γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι η εξέλιξη αυτής της απειλής. Αυτό ίσως που δεν είναι απόλυτα γνωστό, είναι το πως δημιουργήθηκε αυτή η πανίσχυρη βερσιόν πιθήκων, που τελικώς οδήγησε στο να κυριαρχήσουν, ως τα λογικότερα όντα, στον πολιτισμένο κόσμο. Η πορεία που ολοκλήρωσε την προφητεία Apes Will Rise, αποκαλύπτεται στην ταινία με όνομα - τι άλλο - The Rise Of The Planet Of The Apes: Νεαρός, πλην διακεκριμένος, επιστήμονας, δοκιμάζει την θεραπεία που μόλις ανακάλυψε για την καταπολέμηση της νόσου Αλτσχάιμερ, σε πιθήκους που χρησιμοποιεί ως πειραματόζωα. Ένας εξ αυτών, ο Καίσαρας, θα αρχίσει να δείχνει σημάδια ταχύτατης εξέλιξης στην θεραπεία, γι αυτό και ο δόκτορας θα τον αποτραβήξει από το εργαστήριο, παίρνοντας τον να ζήσει μαζί του στο σπίτι. Η αρχή του τέλους... Έχοντας σαν βασικότερο όπλο του το Rise τα εκπληκτικά ειδικά εφέ της Weta, που στηρίχτηκε σχεδιαστικά στην ίδια ακριβώς τεχνική με εκείνη του Avatar, η Νεοζηλανδική πρωτοπόρος εταιρία του είδους, έδωσε την βάση πάνω στην οποία ο Λονδρέζος σκηνοθέτης Rupert Wyatt έκτισε την ταινία του. Και που όπως ο ίδιος υποστηρίζει, πρόκειται στην πραγματικότητα για reboot και όχι για prequel της πασίγνωστης ιστορίας.

Στον κεντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο, ο James Franco, που έφτασε μόλις ένα βήμα από την οσκαρική καταξίωση φέτος για τις 127 Hours, φαντάζει ιδανική επιλογή για να υποδυθεί τον προοδευτικό δόκτορα, έχοντας στο πλάι του σε υποστηρικτικές ερμηνείες την Freida Pinto, τον John Lithgow, τον Tom Felton, τον Brian Cox και τον Andy Serkis, που όπως συνηθίζει από την εποχή του Γκόλουμ, δεν θα τον πολυκαταλάβουμε, εφόσον θα είναι εκείνος, που θα δώσει την μορφή του στον μεταλλαγμένο Caesar. Η Fox έχει προγραμματίσει να βγάλει στις αίθουσες την παραγωγή που κόστισε κάτι λιγότερο από 100 εκ. δολάρια και γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στον Καναδά, την πρώτη Παρασκευή του Αυγούστου, ποντάροντας στο γνωστό πάθος των Αμερικανών για τα καλοκαιρινά μπλοκμπάστερς...

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2011.