Movies Ltd

Είσαι πολύ όμορφη και ιδιαίτερα ταλαντούχα. Εμείς θα σε κάνουμε ακόμη πιο όμορφη και πολύ πιο ταλαντούχα. Κάτι τέτοια ελκυστικά και πλάνα λόγια είναι εκείνα που μάγεψαν την πιτσιρίκα σπουδάστρια, να αναζητήσει τρόπον τινά το εύκολο κέρδος και την καλύτερη ζωή. Τα πάντα όμως έχουν την τιμή τους, γι αυτό η ομορφούλα Λούσι, σε αντάλλαγμα, είναι υποχρεωμένη να δίνει τις χαρές της σε πλούσιους κυρίους και κυρίες, σε ερωτικά πάρτι της υψηλής κοινωνίας, υποδυόμενη ως πόρνη πολυτελείας, με χαρισματικό τρόπο την σέξι Ωραία Κοιμωμένη. Αυτός είναι και ο τίτλος - Sleeping Beauty - της δημιουργίας της Αυστραλέζας Julia Leigh, γνωστής μέχρι τώρα συγγραφέως, που επιχειρεί το σκηνοθετικό της ντεμπούτο, με ένα μεταλλαγμένο παραμύθι, που την παραγωγή του υπογράφει η Jane Campion. Όσοι παρακολούθησαν πρόσφατα την στυλιζαρισμένη περιπέτεια Sucker Punch, έχουν διακρίνει ήδη την μορφή της πιτσιρίκας Emily Browning, που κράτησε εκεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μπέιμπι Ντολ, η οποία εδώ επιστρέφει σε ένα εντελώς διαφορετικό ύφος από εκείνο που την έστησε ο Snyder, όπως αποκαλύπτει το ιδιόμορφα ακραίο τρέιλερ.

Η ταινία Sleeping Beauty είναι μία από εκείνες που θα διαγωνιστούν στα μέσα Μαΐου για το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, όπως ανακοίνωσε η διοργανώτρια αρχή του φεστιβάλ. Κάτι που σημαίνει πως η φημισμένη γι αυτό Κρουαζέτ, θα αποκαλύψει ακόμη ένα αστεράκι, που σύντομα θα λάμπει πολύ ψηλά στον χολιγουντιανό ουρανό.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Στην τελική ευθεία έχει μπει η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα του δεύτερου επεισοδίου του ανατρεπτικού Hangover και κατοπινά και του δεύτερου και ολοκληρωμένου τρέιλερ, που έκανε μόλις την εμφάνιση του, η διανομέας Warner, κυκλοφόρησε έξι χιουμοριστικά πορτρέτα των πρωταγωνιστών, σχεδόν στο ίδιο κόνσεπτ, με εκείνα της πρώτης φοράς. Η ίδια τετράδα εμφανίζεται και πάλι ταλαιπωρημένη και προβληματισμένη από τα ζόρια που αντιμετωπίζει, μιας και το ταξίδι αναψυχής στην Ταϊλάνδη, προκειμένου να γιορτάσει η παρέα τον γάμο του γιατρού της συντροφιάς, μόνο που και πάλι τα πάντα πήγαν στραβά και οι κομπανιέροι βρέθηκαν και πάλι μπλεγμένοι. Τις περιπέτειες της wolf pack, σε σενάριο των Scot Armstrong και Craig Mazin, σκηνοθετεί ξανά ο Todd Phillips, που έχει την χαρά να τους έχει όλους μαζεμένους όπως στο προ διετίας μέγκα χιτ, δηλαδή τον Zack Galifianakis, τον Ed Helms, τον Bradley Cooper και τον Justin Bartha, ενώ συμπληρωματικά συνυπάρχουν δύο αφισάκια, ένα με την φιγούρα του πιτσιρικά Ken Jeong κι ένα με μια μαϊμού, που δεδομένα πρέπει να παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας.

Όσο για τους γκεστ σταρς, που παρελαύνουν από τις εικόνες του Hangover Part II, μια θέση είναι κρατημένη για τον βετεράνο πυγμάχο Mike Tyson, που τόσο ντόρο είχε προκαλέσει στο πρώτο μέρος, ενώ οι υπόλοιπες δόθηκαν στον Nick Cassavetes, στην Jamie Chung και στην Juliette Lewis. Αφετηρία παγκοσμίως στις 26 Μαΐου, για να δούμε αν το σίκουελ θα αποδειχτεί αντάξιο του ονόματος του προκατόχου του...

Περιπλανώμενος - εξωγήινος - πιστολέρο. Πως να ταιριάξεις αυτές τις τρεις λέξεις μαζί, τοποθετώντας τις μάλιστα και μπροστά από το πετρώδες και άγριο έδαφος του Φαρ Ουέστ? Δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο, το πέτυχε και μάλιστα με χαρακτηριστικό χιτ, ο Scott Mitchell Rosenberg, που με το κόμικ του Cowboys And Aliens, το 2006, σε έκδοση της Platinum, κέρδισε την εκτίμηση του νεανικού κατά βάση κοινού. Αλλά και την υποστήριξη της Ιερής τριάδας Universal, Touchstone και Dreamworks, ώστε οι πολύχρωμες σελίδες να μεταλλαχθούν σε σελιλόιντ, ώστε να βρισκόμαστε μπροστά σε μια από τις πλέον αναμενόμενες φιλμικές στιγμές του καλοκαιριού του 2011. Ξημέρωμα στην Άγρια Δύση και ο μοναχικός καουμπόης, με το χαρακτηριστικό όνομα Τζέικ Λόνεργκαν, ξυπνά από λήθαργο, δίχως να θυμάται τίποτα από το παρελθόν του, με ένα παράξενο βραχιόλι στον καρπό και όλη την κοινωνία της κωμόπολης του Αμπσολούσιον να τον κυνηγά, κατηγορώντας τον για μια σειρά φονικών, που έλαβαν χώρα στην περιοχή. Για την πραγματική απειλή όμως οι φιλήσυχοι κάτοικοι, έχουν άγνοια, εφόσον πολύ σύντομα θα δεχτούν την μαζική επίθεση μηχανικών τεράτων από τον ουρανό, αγνώστου ταυτότητας και προέλευσης.

Τα αποκαλούμενα ΟΥΦΟ δηλαδή, που θα απαγάγουν όχι και λίγους από τους πολίτες, κάτι που θα σημάνει ώρα για δράση για τον λόνερ πιστολά και τον αγριεμένο σερίφη - και πρώην συνταγματάρχη - Ντόλαρχάιντ, που έχουν πλήρη άγνοια για τον εχθρό που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Σκηνοθετημένο από τον δημιουργό των δύο Iron Man, Jon Favreau, σε σενάριο των χρυσοφόρων Kurtzman και Orci, το Cowboys And Aliens, υπολογίζεται με ευκολία να σαρώσει τα box offices στις 29 Ιουλίου, που θα κάνει την πρεμιέρα του στις αίθουσες, μόνο σε 2D, προς απογοήτευση πολλών. Διαθέτοντας στις εικόνες του, ένα πανίσχυρο καστ, που ορίζουν ο Τζέιμς Μποντ, Daniel Craig, με τον Ιντιάνα Τζόουνς, Harrison Ford κι έχοντας μαζί τους τον Sam Rockwell, τον Clancy Brown και την κουκλίστικη αποκάλυψη της χρονιάς Olivia Wilde. Όπερ σημαίνει, με air condition ή σε θερινό, ΔΕΝ χάνεται!

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2011.

Πόσοι άγγελοι μπορούν να χορέψουν, πάνω στην κεφαλή μιας βελόνας? Συνοδευόμενο από τις μετριότερες των κριτικών, από όσους το παρακολούθησαν στην επίσημη πρώτη του στο φεστιβάλ του Τορόντο, έρχεται το τρέιλερ του Passion Play, μιας ταινίας που υπόσχεται να συγκινήσει συνδυάζοντας την φαντασία με το μοντέρνο νουάρ. Πρόκειται για την ιστορία της Λίλυ, μιας νεαρής πεταλουδίτσας, που νιώθει έντονα καταπιεσμένη από τον πατρόνο της, έναν κυνικό, άκαρδο, μα και πάμπλουτο βαρόνο της νύχτας και αναζητά θαλπωρή στην αγκαλιά ενός περιθωριακού, σαξοφωνίστα, με αγριεμένη εμφάνιση, αλλά και μεγάλη καρδιά. Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Mitch Glazer, σεναριογράφο αξιόλογων στιγμών όπως το Scrooged, το Great Expectations και το The Recruit, που εδώ επιχειρεί το δημιουργικό του ντεμπούτο, το έργο ξετυλίγεται σχεδόν εξ ολοκλήρου, κάτω από το ημίφως των πιπεράτων κέντρων διασκέδασης και των καμπαρέ, κοινών πεδίων δράσης και των τριών χαρακτήρων, που οριοθετούν το στόρι. Το χαμηλών τόνων ύφος του, δείχνει πως πρόκειται για μια χαμηλού κόστους παραγωγή, που θα κάνει την εμφάνιση της στους κινηματογράφους σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα στις ΗΠΑ, στις 6 Μαΐου και 25 ημέρες αργότερα, θα πάρει τον δρόμο του βίντεο.

Ακόμη κι αν το μπάτζετ είναι μέτριο πάντως, αυτό δεν στερεί από το Παιχνίδι Πάθους, το καμάρι να διαθέτει στα πλάνα τρεις διακεκριμένες χολιγουντιανές μορφές, δηλαδή τον Mickey Rourke, σε ρόλο συνηθισμένο για τα κυβικά του, τον Bill Murray, σχεδόν αγνώριστο, με μαλλί λαδωμένο, να παίζει τον μαφιόζο και την Megan Fox, που από τα καταιγιστικά πυρά των Transformers, μονομιάς μεταφέρεται σε ένα πολύ πιο ήρεμο βελούδινο σκηνικό, φορώντας φτερά αγγέλου και υποδυόμενη την μοιραία θηλυκή ύπαρξη, που νωρίς κυλίστηκε στο βούρκο...

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Δεκεμβρίου 2011...

Πρέπει να είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις, που παιδική ταινία αφιερωμένη σε γιορτινή περίοδο, δεν αναφέρεται στα Χριστούγεννα, που πανεύκολα κερδίζουν την θεματική μερίδα του λέοντος, αλλά στο Πάσχα, που συνήθως ξεπερνιέται πολύ πιο επιδερμικά από τους σεναριογράφους. Αναδεικνύοντας μάλιστα σε ήρωα βεληνεκούς τον χαριτωμένο Ι Μπι (από το E.B. που δεν χρειάζεται τίποτα IQ υψηλό για να το αποκωδικοποιήσεις) που σάρωσε τους πάντες και τα πάντα στην λαμπριάτικη κούρσα του αμερικάνικου box office, πατώντας στην κορυφή του και μάλιστα με διαφορά.

Βαριεστημένο λαγουδάκι, από την μονότονη ζωή που περνά εκεί στο νησί του στ' ανοιχτά του Ειρηνικού, στο Ράπα Νούι, αποφασίζει να το σκάσει από την αυστηρή επιτήρηση του πατέρα του και να ταξιδέψει στο Λος Άντζελες, την πόλη που τα ταλέντα, μετατρέπονται σε υπέρλαμπρα αστέρια. Κάτι που επιθυμεί διακαώς και ο E.B., όντας ένας εκπληκτικός σολίστας των ντραμς, με την μόνη διαφορά πως δεν γνωρίζει καν την διαδικασία, για να δηλώσει συμμετοχή σε ένα talent show. Πρόβλημα που θα του λύσει ο μοναδικός μέχρι τώρα φίλος του, ο ενήλικος Φρεντ Ο'Χειρ, που θα τον πάρει υπό την προστασία του, έχοντας και ο ίδιος να επιλύσει τον δικό τους γρίφο, να βρει μια εργασία της προκοπής, μέχρι το Πάσχα, όπως υποσχέθηκε στον απαιτητικό γονιό του. Κάτι που σημαίνει πως του απομένει, κάτι λιγότερο από δύο εβδομάδες διορία.

Απλά και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του σκηνοθέτη Tim Hill, αντιλαμβάνεσαι πως μπροστά σου θα ξεδιπλωθεί μια ανάλαφρη περιπετειούλα, που συνδυάζει καρτούν και αληθινούς χαρακτήρες, όπως συνέβη στο παρελθόν στην εξίσου επιτυχημένη περίπτωση του Alvin And The Chipmunks. Η συνταγή κι εδώ πανομοιότυπη, με την μόνη διαφορά πως το φιλμ δεν εξαντλείται στα καλλιτεχνικά σολαρίσματα των σκιτσαρισμένων πρωταγωνιστών, όπως συνέβη στην περίπτωση των χαρισματικών τρωκτικών, αλλά έχει ένα κάποιο μεγαλύτερο βάθος, δείχνοντας το λαγουδάκι, όχι σαν ένα απλό εκπρόσωπο του είδους του, μα σαν εκείνο που φέρνει το χαρμόσυνο μαντάτο της πασχαλιάς στη γη. Για τα παιδάκια που συγκινούνται σε αυτές τις φανταστικές αφίξεις, που πάντοτε φέρουν δώρα, παιχνίδια και κάθε λογής λιχουδιές, μια χαρά ακούγεται...

Δύο πράγματα. Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω, πόσο πολύ μου έχει λείψει εκείνο το σλάπστικ κόμεντι των πολύ παλιών, των βωβών κινηματογραφικών στιγμών, όταν παντελώς ασυνάρτητα μεταξύ τους πρωταγωνιστικά τρίγωνα, με έκαναν να ξεκαρδίζομαι με τα εξτρεμιστικά γελοία καμώματα τους, δίχως να παγώνω στην προσπάθεια αποκωδικοποίησης των εξυπνακίστικων διαλόγων, όπως κατά κόρον συμβαίνει σήμερα. Κάτι τέτοιες στιγμές, επίσης, καταλαβαίνω, πόσο μικρό ρόλο παίζει το χρήμα, το μπάτζετ, μπροστά στο μεράκι του δημιουργού, να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη άποψη, ακόμη κι αν η τσέπη δεν το πολυεπιτρέπει.

Μια ευχετήρια κάρτα από έναν μακρινό συγγενή του μεθοδικού και ελάχιστα ριψοκίνδυνου Αλόγου, με ευχές για τα γενέθλια του, θα προκαλέσει αναστάτωση στο σπίτι, που συγκατοικεί μαζί με τον dumb Ινδιάνο και τον dumber Καουμπόη. Τα δύο φιλαράκια του περήφανου ζώου, έχοντας λησμονήσει την γιορτή, θα αποφασίσουν από κοινού να του κάνουν δώρο ένα κτιστό μπάρμπεκιου, μόνο που στην παραγγελία τους στην μάντρα οικοδομών, το νούμερο των τούβλων, από μια στιγμιαία απροσεξία, έφτασε τα 50 εκατομμύρια! Ένα λάθος που οι τρεις κολλητοί θα το πληρώσουν πολύ ακριβά...

Άκου τι απλό σκέφτηκαν οι Βέλγοι, που οι γείτονες τους οι Γάλλοι, κουτούς τους ανεβάζουν, ανόητους τους κατεβάζουν. Να αφήσουν απλώς την φαντασία τους να τρέξει, πολύ μακριά από την οποιαδήποτε συμβατικότητα, τοποθετώντας κάτω από την ίδια στέγη, τρεις παντελώς αταίριαστους τύπους, που οι πράξεις τους θα προκαλέσουν το απόλυτο κομφούζιο, στο όχι και τόσο συνηθισμένο χωριουδάκι που κατοικούν. Μετά από μια απίθανη νύχτα διασκέδασης, η κομπανία θα παγιδευτεί σε έναν ακόμη πιο σουρεαλιστικό υδρόβιο κόσμο, από τον ήδη παραμυθένιο πραγματικό τους, που κυριαρχούν εξωγήινα πλάσματα βγαλμένα από το Humans Are Among Us και παρανοϊκοι επιστήμονες του Wells, που έχουν βάλει σκοπό τους να τους αφανίσουν. Σιγά μην μείνουν αμέτοχοι στην απουσία των συγχωριανών τους όμως, ο ταχυδρόμος, ο αστυνόμος, ο αγρότης με την κυρά του και η θηλυκή φοράδα, που κάνει τα γλυκά μάτια στον Ίππο πρωταγωνιστή, που θα κινήσουν γη και ουρανό για να τους φέρουν και πάλι κοντά τους.

Ε, δεν με είχε πιάσει και κανένα στερητικό σύνδρομο, που τόσο καιρό το franchise του Scream δεν έπαιρνε την απόφαση να παρουσιάσει καινούργιο επεισόδιο. Μολονότι οι παραγωγοί του είχαν πρωτίστως πειστεί οι ίδιοι πως δεν θα υπάρξει chapter 4, πιθανότατα λόγω έλλειψης ιδεών στο κεφάλι του εξαφανισμένου εμπνευστή του σίριαλ, εντούτοις οι κραυγές αγωνίας των μυριάδων έφηβων Screamers, που βίωναν την απόλυτη ηδονή στην θωριά του χασαπομάχαιρου του Ghostface και η προοπτική γέμισης των ταμίων της Dimension με ζεστό μετρητό, μετάλλαξαν την αρνητική σκεπτική. Όσο λοιπόν τα εφηβάκια μετρούσαν ένα προς ένα τα χρόνια απουσίας της λατρεμένης τους σειράς, κάποιοι - λέγε μας και Kevin Williamson - μελετούσαν το πως θα πετύχουν το εντυπωσιακότερο reunion. Και εκ του αποτελέσματος, πρέπει να ομολογήσω πως δεν τα πήγαν άσχημα...

Μια δεκαετία μετά τα τελευταία αιματηρά περιστατικά, η μικρή κωμόπολη του Γούντσμπορο, έχει ηρεμήσει από τις ορέξεις των επίδοξων φονιάδων, ποτέ της όμως δεν λησμονεί τα περιστατικά που αναστάτωσαν την καθημερινότητα της. Ο αστυνομικός Ντιούι Ράιλυ, φορά πλέον το αστέρι του σερίφη στο στήθος, η πρώην δυναμική ρεπόρτερ Γκέιλ Γουέδερς, νιώθει μετανιωμένη που εγκατέλειψε το επάγγελμα της για να τον παντρευτεί και η συγγραφέας πλέον, Σίντνι Πρέσκοτ, επιστρέφει στην γενέτειρα της, τον τελευταίο σταθμό της περιοδείας για την παρουσιάση του νέου της αυτοβιογραφικού βιβλίου. Το σμίξιμο της τριάδας, που βίωσε όσο κανείς άλλος την οργή των εγκληματιών, δεν θα περάσει απαρατήρητο από τους καινούργιους, επίδοξους μαχαιροβγάλτες, που επιθυμούν ξανά να αιματοκυλίσουν την περιοχή.

Δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα, από τον βασικό κορμό μιας γνώριμης ταινίας νεανικού τρόμου, στο ολοκαίνουργο Scream. Το βασικό τρίο επανασυνδέεται - αλλιώτικα, σε περίπτωση απωλειών θα υπήρχε θέμα - καμιά δεκαριά πιτσιρικάδες, παίρνουν θέση στο καστ, δίχως συγκεκριμένο σεναριακό λόγο, αλλά με προφανή σκοπό σε κάποια στιγμή του φιλμ να μαχαιρωθούν, εκτός από έναν (τουλάχιστον) που είναι ο φονιάς και την ταυτότητα του δεν θα πληροφορηθείς, παρά μόνο λίγα λεπτά πριν το ταινιάκι εκπνεύσει. Ένα στοιχείο που διαθέτει σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από το παρελθόν η τέταρτη Κραυγή Αγωνίας, αφορά στην σατιρική ματιά του Craven, που υπερισχύει κατά πολύ της ίντριγκας, του σασπένς και του ξαφνιάσματος, έχοντας σκοπό να δοκιμάσει τις γνώσεις των φανατικών των Scary Movies και να δημιουργήσει ανέκδοτα, που εγώ προσωπικά δεν τα κατάλαβα. Όχι πως απουσιάζουν οι καλές στιγμές, με αποκορύφωμα εκείνη που ο δολοφόνος (πάμε στοίχημα, δεν θα τον βρεις?) σκηνοθετεί το λουτρό αίματος για να βγει λάδι και που μακράν είναι η πιο εμπνευσμένη, μα θα προτιμούσα ο αγαπημένος γερο -Wes, να με κάνει να ταρακουνηθώ στο κάθισμα από το τρόμαγμα, παρά από τους παρωδιακούς αστεϊσμούς του. Που από το πρώτο δευτερόλεπτο, με τα καταιγιστικά σίκουελς του movie in the movie, Stab, θα καταλάβεις πως μέσα στο δίωρο θα είναι αμέτρητοι...

Με αφορμή την περίπτωση του προ διετίας Mesrine, που ήμουν υποχρεωμένος να περιμένω δυο - τρεις, εβδομάδες μέχρι να ολοκληρώσω, ως θεατής, το τετράωρο βιογραφικό έπος, δεν είδα ευθύς εξαρχής με καλό μάτι μια ενδεχόμενη, παρόμοια φάση, του κατά μια ώρα παραπάνω, αλλά και κατά ένα επιπλέον επεισόδιο, biopic του διαβόητου Τσακαλιού. Η τηλεοπτική, κατά βάση, παραγωγή άλλωστε είχε φροντίσει, να σπάσει την πενταωρία, σε τρία τεύχη, διάρκειας 110 λεπτών έκαστο, που θα ξεδίπλωνε στην άνεση της Plasma, ολάκερη την δράση του πιο γνωστού τρομοκράτη, του τελευταίου μισού αιώνα. Το ερώτημα είναι, όλη αυτή η σφαιρική αναπαράσταση, θα μπορούσε να απεικονιστεί σωστά σε μια κινηματογραφική εκδοχή, που θα συρρικνωνόταν στο εν τρίτον του αρχικού χρόνου? Η απάντηση μου είναι πως όχι! Να προτιμήσετε να παρακολουθήσετε το mini series...

Από πολύ νεαρή ηλικία, ο Βενεζουελάνος Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσεζ, μεγαλωμένος μέσα σε περιβάλλον λενινιστικών αντιλήψεων, έδειξε την έφεση του να γίνει πολεμιστής του κόσμου. Μόλις είκοσι ετών θα καταταγεί στο Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του συνδέσμου στην Γαλλική πρωτεύουσα, μέχρι την ώρα, που για να διαφύγει τον κίνδυνο, θα δολοφονήσει δύο ασφαλίτες της Παρισινής αστυνομίας. Από τούδε και στο εξής, θεωρείται ένας εξαιρετικά επικίνδυνος εγκληματίας, καταζητούμενος από την Ιντερπόλ, που ακούει στο ψευδώνυμο Κάρλος.

Βασικά η παραγωγή το ξεκίνησε το πρότζεκτ, προκειμένου να δείξει δραματοποιημένες, τις τελευταίες ώρες ελευθερίας του Τσακαλιού, κάτω από τον καυτό ήλιο του Σουδάν, λίγο πριν συλληφθεί από τις μυστικές υπηρεσίες στα μέσα του 1994. Η ραγδαία αύξηση του προϋπολογισμού, συνετέλεσε στο να επιχειρηθεί μια πιο ενδελεχής μελέτη της διαδρομής του νούμερο ένα εξτρεμιστή, μέσα από ένα κολάζ των γνωστότερων ριψοκίνδυνων αποστολών που έλαβε μέρος. Συνέπεια τούτου είναι το φιλμ, να ακολουθεί μια πορεία περισσότερων των είκοσι χρόνων, ταξιδεύοντας δεκάδες χιλιάδες μίλια σε κάθε γωνιά του πλανήτη και συστήνοντας μας έναν τεράστιο αριθμό συνεργατών - συντρόφων του Κάρλος, ώστε από ένα σημείο και μετά να χάνεται το μέτρημα.

Η πιο ανατριχιαστική ιστορία φαντασμάτων όλων των εποχών, ζωντανεύει! Με ένα τίζερ, που δεν ξεπερνά σε διάρκεια τα 45 δευτερόλεπτα, η Hammer Films, ξεκινά την διαφημιστική διαδρομή του θρίλερ The Woman In Black, του φιλμ που σηματοδοτεί την πρώτη ουσιαστικά πρωταγωνιστική στιγμή του Βρετανού Daniel Radcliffe, πέραν των συμμετοχών του στο σχεδόν ολοκληρωμένο σίριαλ του Χάρι Πότερ, που τον ανέδειξαν σε σούπερ σταρ. Πρόκειται για μια ανατριχιαστική υπόθεση, που λαμβάνει χώρα στην Αγγλία του προπερασμένου αιώνα και στο επίκεντρο της έχει έναν νεαρό δικηγόρο που ταξιδεύει σε επαρχιακή κωμόπολη, για να διευθετήσει τα κληρονομικά στοιχεία της διαθήκης, ενός πολύ πλούσιου κτηματία, που προσφάτως απεβίωσε. Για εκείνο που δεν είναι προετοιμασμένος όμως ο συμβολαιογράφος, είναι το θανάσιμο μυστικό που κρύβεται πίσω από τα γραμμένα, που θα ξυπνήσει την κατάρα της Γυναίκας με τα Μαύρα! Το φιλμ που σκηνοθετικά υπογράφει ο James Watkins, που στο παρελθόν έχει παρουσιάσει το επίσης φοβιστικό Eden Lake και σεναριακά επιμελείται η Jane Goldman, βασισμένη στην γνωστή νουβέλα της Susan Hill, ανήκει στην κατηγορία των πλέον αναμενόμενων στην πατρίδα του το Μεγάλο Νησί, εκεί όπου θα διανεμηθεί από την Momentum στα μέσα Οκτώβρη. Αντιθέτως η Αμερική ακόμη δεν το έχει ανακαλύψει, συνεπώς επίσημη ημερομηνία εξόδου δεν έχει προς το παρόν οριστεί.

Δίπλα στον Radcliffe, που αναμενόμενα κερδίζει τις εντυπώσεις, αλλά και τα ελάχιστα ζωντανά καρέ του creepy τρέιλερ, συνυπάρχουν ο αξιόλογος ρολίστας Ciaran Hinds, η Janet McTeer και ο Shaun Dooley.

Στις δικές μας αίθουσες? Το Φθινόπωρο του 2011!

Από την μια μεριά, φονιάδες των λαών Αμερικάνοι και από την άλλη, μη συναντήσουμε κατά τύχη κανέναν Γιάνκη στο δρόμο, θα του ζητήσουμε να μας αφηγηθεί, ακόμη και τις πιο κοινότυπες εμπειρίες του, από την διαβίωση του στο Αμέρικα. Δείχνοντας με την πρώτη στάση μας, την τάση ανεξαρτησίας από τα θεόρατα υπερδυναμικά φτερά του γερακιού και με την κατοπινή, την βλαχιά της ακριτικής βαλκανικής μας καταγωγής, λες και όποιος ζει και αναπνέει στο ακριβοθώρητο Μεγάλο Μήλο, την περνάει παραδεισένια. Μήπως πρέπει λιγάκι να κοιτάξουμε τα πράγματα ρεαλιστικότερα και πιο προσγειωμένα, από το να παρασυρόμαστε από την θωριά των επιβλητικών μπετόν αρμέ γιγάντων, που δημιουργούν εκ προοιμίου μια αίσθηση υποταγής στο Boss? Το Boss σε εισαγωγικά, ε?

Μπατίρης Νεοϋορκέζος μουσικός, με αντίτιμο πέντε χιλιάρικα, δέχεται την πρόταση ενός Σέρβου μετανάστη, για να παντρευτεί την μνηστή του, προκειμένου εκείνη, να πάρει ως σύζυγος Αμερικάνου την πράσινη κάρτα και να καταφέρει να φτάσει μέχρι τη "γη της επαγγελίας". Σύμφωνα με τις διαδικασίες, που πρέπει να τηρηθούν, ο μεσήλικας Ρόμπερτ, καλείται να ταξιδέψει μέχρι το μακρινό Βελιγράδι, ώστε να λευκο-στεφανώσει την πιτσιρίκα Ιβάνα με πολιτικό γάμο, δίνοντας της έτσι την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το όνειρο της.

Όταν όμως η ανάσα του Δούναβη δίπλα στα θεόρατα οικοδομικά μπλοκ της παλιάς εποχής, αποδειχτεί στην ματιά του American Friend, πολύ πιο ανθρώπινη από την βρώμα της Πέμπτης Λεωφόρου και του γιοφυριού του Μπρούκλυν, ο απομονωμένος και ψιλοξεχασμένος στην βουή της μεγαλούπολης καλλιτέχνης, θα πιστέψει πως μέσα σε λίγες μόλις ημέρες, ανακάλυψε εκεί που δεν το περίμενε, την δική του Ιθάκη. Κούνησε βεβαίως το δαχτυλάκι του και ο φτερωτός θεός Έρως, εφόσον ο πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης φίλος μας, πάνω που πίστευε πως αισθηματικά είναι τελειωμένος, βρήκε την θαλπωρή στην ζεστή αγκαλιά της συνομήλικης του Σέρβας, μητέρας του εντολέα του. Η κάμερα του δημιουργού, κινούμενη - λογικά - σε δύο τροχιές, πετάγεται μία στην πρωτεύουσα του κόσμου - η weak side του σεναρίου - και μια στην πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας, απεικονίζοντας τα περιστατικά με γλαφυρή διάθεση, προς την κωμική θα έλεγα, φροντίζοντας όμως να βγάλει και το τραγικό στοιχείο από μέσα τους. Απελευθερώνοντας στον αέρα κάποιες μπηχτές, για την δεινή οικονομική κατάσταση της Υπερδύναμης - όπως την συμβολίζει ο άφραγκος σαξοφωνίστας - αλλά και για τις φρούδες υποσχέσεις του νέου καθεστώτος, που άφησε στο παρελθόν εκείνες τις καλές ημέρες, "που τα καλά ρεστοράν του Βελιγραδίου, ήταν γεμάτα"...

Αρχικά είναι, τριών λέξεων, Non Educated Delinquents, που μεταφράζονται σε Αμόρφωτοι Παραβάτες. Ο όρος ανακαλύφθηκε και χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα, τέσσερις δεκαετίες πριν, στην Σκοτία, το επίκεντρο της εξτρεμιστικής συμπεριφοράς των ανήλικων χούλιγκανς, που εγκατέλειπαν την υποχρεωτική εκπαίδευση, για να αλητέψουν και να λάβουν μέρος στις αυτοσχέδιες μάχες των δρόμων. Φαινόμενο που σε βάθος χρόνου μελετήθηκε και αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερες μεθόδους από όλες τις κυβερνήσεις, τόσο του μεγάλου νησιού, όσο και της υπόλοιπης Ευρώπης, που γρήγορα διαδόθηκε, με διαφορετικά αποτελέσματα κατά περίπτωση. Το σίγουρο είναι πως ουδέποτε εξαλείφτηκε, εκμηδενίστηκε, αντιθέτως παραμένει ζωντανό, πανέτοιμο να εμφανίσει καινούργιες εκρήξεις βίας. Ειδικά στα μέρη μας...

Με τις καλύτερες προοπτικές ξεκινά την γυμνασιακή του σταδιοδρομία ο 13χρονος Τζον, παιδί των φτωχικών οικογενειών των προαστίων της Γλασκόβης. Πανέξυπνος, αυτό που αποκαλούμε διάνοια, έχει αναγνωριστεί ως χρυσή ελπίδα από όλους τους δασκάλους του και το μέλλον του προδιαγράφεται λαμπρό. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή με εκείνο του αλητάμπουρα μεγάλου του αδελφού, που πρωτοστατεί στους πολέμους των συμμοριών, έχοντας κτίσει ένα σεβάσμιο όνομα στους κύκλους των άμυαλων πάνκηδων. Αποτελώντας συνάμα είδωλο για τον μικρό Τζον, που μέρα με την ημέρα δείχνει να αμελεί τα μαθήματα του, περνώντας ολοένα και περισσότερες ώρες με τους Neds, με συνέπεια από επιμελής μαθητής, να μεταλλάσσεται με γοργούς ρυθμούς σε παραβατικό έφηβο.

Κοντά δέκα χρόνια μετά τις καθηλωτικές του Μαγδαληνές, ο πολυσύνθετος Peter Mullan, επιστρέφει στην σκηνοθετική καρέκλα, για να ασχοληθεί και πάλι με το αγαπημένο του κοινωνικό ζήτημα, την κακή εκπαίδευση, που είναι και η βασικότερη αιτία της εξέλιξης των πολιτών σε άρρωστα επιθετικά ζώα. Εκπαίδευση που διδάσκει την βία σε όλες της τις όψεις, αρχίζοντας από το το σπίτι - με επίκεντρο τον μέθυσο πατέρα, σύμβολο σχεδόν κάθε εγγλέζικης φαμίλιας - συνεχίζοντας στο σχολειό - η βίτσα, η ζωστήρα, το τράβηγμα της φαβορίτας, μνήμες αξέχαστες ενός άρρωστου εκπαιδευτικού συστήματος - και ολοκληρώνοντας στην πλατεία, με την παρέα, που μια ζαριά μόνο μπορεί να απαντήσει, αν θα φορά γραβατίτσα και σακάκι κολεγίου ή στενό τζιν, με γυρισμένα ρεβέρ και φανταρικό άρβυλο.

Δυνατό στοιχείο του φιλμ, η ρεαλιστική απεικόνιση των Clockwork Orange 70s, εποχής γέννησης της νεανικής αμφισβήτησης και της κόντρας με το κατεστημένο, μέσω γνώριμων εικόνων της πρώτης πανκ περιόδου και ήχων συνδέθηκαν άρρηκτα με αυτή. Δραματικά η σύγκριση με τις Magdalene Sisters, που επικέντρωναν σε έναν ακόμη παράγοντα, άφαντο εδώ, την θρησκεία, είναι εις βάρος των Neds, που δεν απογειώνονται όσο θα περίμενα από την καυστική ματιά του Mullan, ειδικότερα σε ότι αφορά στην σχέση του μικρού με τον γονιό του. Η αλλαγή στην ψυχοσύνθεση του φοβισμένου μπουλούκου μπόμπιρα σε στέλεχος της μαφίας της γειτονιάς, γίνεται με τρόπο που δεν κρύβει εκπλήξεις, ενώ δεν είναι λίγα τα πρόσωπα της ιστορίας, που δεν εκμεταλλεύεται το σενάριο, ώστε να αναδείξει την σχέση τους με τις 180 μοίρες μεταστροφής από καλόπαιδο σε αλητάκι.

Υπήρξε αναγνωρισμένο στέλεχος, εκείνης της τεράστιας φουρνιάς Αμερικάνων σκηνοθετών της δεκαετίας του 70, που μέσα από την διεισδυτική τους ματιά, επιχείρησαν να απεικονίσουν το πραγματικό πρόσωπο της Αμερικής, σε αντιδιαστολή με τις λαμπερές προσταγές του Χόλιγουντ. Μαζί με τον Bogdanovich, τον Cimino, τον Scorsese, τον Coppola, τον Pollack, ο Sidney Lumet, δημιούργησε τον πυρήνα εκείνο των δημιουργών, που συνέθεσαν το κύμα του επαναστατικού νεορεαλισμού, σε μια δύσκολη καλλιτεχνικά εποχή, που ακολουθούσε εκείνη την σκοτεινή των ιδεολογικών διωγμών και της κυριαρχίας των κάθε λογής επιτροπών. Ότι η ματιά του γεννημένου το 1924 στην Φιλαδέλφεια, είχε ιδιαίτερη αξία, διαφάνηκε από το ντεμπούτο του στην μεγάλη οθόνη με το δικαστικό θρίλερ Οι Δώδεκα Ένορκοι (12 Angry Men) στα 1957, που ακόμη και σήμερα 55 χρόνια μετά, μπορεί να αποτελέσει σεμινάριο πολυδιάστατης προοπτικής. Η δεκαετής - και πλέον - περίοδος που ακολούθησε μέχρι το 1970, δεν ήταν εκείνη που ανέδειξε σε όλο του το εύρος το ταλέντο του Lumet, που παρουσίασε κατά κύριο λόγο εμπορικές περιπέτειες, όπως Ο Ενεχυροδανειστής (The Pawnbroker - 1964), Fail Safe (1964), Ο Λόφος (The Hill - 1965) και The Anderson tapes (1971).

Το Serpico με τον Al Pacino του 1973 είναι το φιλμ, που μεταλλάσσει την σκεπτική του Lumet προς ένα σινεμά που καλείται να ασχοληθεί με φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα της εποχής, συνεργασία με τον σπουδαίο ηθοποιό που θα φτάσει στο απόγειο της, δύο χρόνια αργότερα, με την ανατριχιαστική Σκυλίσια Μέρα (Dog Day Afternoon), που θα τον οδηγήσει για δεύτερη φορά στην πεντάδα των οσκαρικών σκηνοθετικών υποψηφιοτήτων. Εκεί που βρέθηκε ακόμη δύο φορές στην μακρά καριέρα του, για το Δίκτυο (Network) του 1976, με ένα συγκλονιστικό καστ σπουδαίων ηθοποιών (Duvall, Finch, Dunaway, Holden) και την Ετυμηγορία (The Verdict) του 1982 με τον Paul Newman, ενώ μια φορά υπήρξε υποψήφιος και για το καλύτερο σενάριο για την ταινία Τον Έλεγαν Πρίγκηπα της Πόλης (Prince Of The City - 1981). Δυστυχώς ο Lumet, δεν κατάφερε ποτέ να δει το όνομα του στην χρυσή λίστα που έχουν χαρακτεί ακόμη εκείνα των Bigelow, Sam Mendes, Ron Howard, Tom Hooper, παραμένοντας σε εκείνη των "παρακατιανών" Chaplin, Hitchcock και Fellini...

Ο Sidney Lumet παρέμεινε επί των επάλξεων μέχρι και πολύ πρόσφατα, ακόμη κι αν έχοντας ξεπεράσει τα ογδόντα χρόνια ζωής, οι ταινίες που πρόσφερε όπως το κύκνειο άσμα του Before The Devil Knows You're Dead, ήταν ποιοτικά ανάλογες της μεγάλης αξίας του. Σήμερα σε ηλικία 87 ετών, ο μεγάλος δημιουργός πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω του όμως ένα τεράστιο έργο, αποτελούμενο από περισσότερες από πενήντα σπουδαίες ταινίες, μεταξύ των οποίων μερικές πραγματικά αδαμάντινες. Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. R.I.P.