Movies Ltd

Είμαι ερωτευμένος μαζί της και δεν ξέρω τι να κάνω γι αυτό... Με την ευαίσθησία της αντρικής καρδιάς και τα κτυπήματα που δέχεται όχι και λίγες φορές από το ισχυρό φύλο, ασχολείται η ταινία Crazy, Stupid, Love, του διδύμου Glenn Ficarra και John Requa, που επιχειρούν το δεύτερο δημιουργικό τους βήμα, μετά το αξιόλογα γλαφυρό, μέσα στις ιδιαιτερότητες του, I Love You Phillip Morris. Η ιδανική ζωή ενός μεσήλικου άντρα, διαλύεται μονομιάς, όταν η υπεράνω πάσης υποψίας σύζυγος του, τον εγκαταλείπει από την μια στιγμή στην άλλη, για τα μάτια κάποιου άλλου. Μέσα στην παραζάλη του ποτού, που το έχει ρίξει για να ξεχάσει, θα γνωρίσει 30χρονο ζεν πρεμιέ, που με τον μαγικό τρόπο του στην προσέγγιση των όμορφων κυριών, θα του μεταλλάξει ολοκληρωτικά τον τρόπο σκέψης. Ένα ντουέτο που συνθέτουν οι αξιόλογοι ερμηνευτές Steve Carrell και Ryan Gosling, σε ένα συνδυασμό του κωμικού ταλέντου του πρώτου, με το πιο δραματικό του δεύτερου, συνεπικουρούμενου από πληθώρα γνώριμων σταρς, όπως η Julianne Moore, η Emma Stone, η Marisa Tomei και ο Kevin Bacon.

Το τρέιλερ του φιλμ, που μόλις κυκλοφόρησε η Warner Bros, ξεκινώντας την προωθητική του καμπάνια, δεν αφήνει και πολύ την φαντασία να ταξιδέψει, εφόσον είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για όσα θα παρακολουθήσουμε στην μεγάλη οθόνη, από τις 29 Ιουλίου, όταν και το Crazy, Stupid, Love, θα κάνει επισήμως την παγκόσμια πρεμιέρα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Σεπτεμβρίου 2011 με τον τίτλο Crazy, Stupid, Love

Πίσω από τις λέξεις, ανάμεσα στις γραμμές, κρύβεται η αλήθεια... Εδώ κι αν μιλάμε για πλήρη δημιουργική μεταστροφή. Από κει που είχε διαλύσει ολοσχερώς ολάκερο τον κόσμο - ειδικά τη Νέα Υόρκη - τρεις, τέσσερις φορές, μέσα από τις καταστροφολογικές εικόνες του Independence Day, του Godzilla και του 2012, ο σκηνοθέτης των ακριβών χολιγουντιανών μπλοκμπάστερς Roland Emmerich, αλλάζει σκεπτική και αποφασίζει να ασχοληθεί με κάτι πολύ κλασσικότερο, στο Anonymous. Η κάμερα του Γερμανού ταξιδεύει πολλές εκατονταετηρίδες πίσω, στην εποχή της βασίλισσας Ελισάβετ της πρώτης, με την κατάσταση να είναι έκρυθμη εξαιτίας της αβεβαιότητας της διαδοχής της, με τους Τυδώρ και του Σεσίλ, να την διεκδικούν μετά μανίας. Μέσα αυτό το αβέβαιο πολιτικό περιβάλλον, της καλλιτεχνικής σκηνής του Λονδίνου κυριαρχεί η μορφή ενός χαρισματικού συγγραφέα θεατρικών έργων, του Έντουαρντ ντε Βερ. Τα πονήματα του οποίου, κατοπινά θα πάρουν την υπογραφή, κάποιου Ουίλιαμ Σέξπιρ. Το θρίλερ στην ουσία ασχολείται και με αυτή την αστυνομική προέκταση, σε ποιον δηλαδή ανήκει η ιδέα, όλων αυτών των σπουδαίων συγγραμμάτων και την απάντηση στο ερώτημα, θα την πάρουμε στις 30 Σεπτεμβρίου, όταν η Columbia θα κυκλοφορήσει το φιλμ παγκοσμίως.

Φιλμ που σαν βασικό του χαρακτηριστικό έχει το παντοδύναμο Βρετανικό καστ, που συνθέτουν ο Rhys Ifans στον ρόλο του ντε Βερ, η Vanessa Redgrave ως Ελισάβετ, ο David Thewlis και ο Derek Jacobi.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Νοεμβρίου του 2011

Για ποιο λόγο παλεύεις? Σαν να μου μοιάζει συνδυασμός του The Fighter και του Black Swan, αυτό το Warrior, με την έννοια πως κομπινάρει την αθλητική φορεσιά του πρώτου, με το θρίλερ της διττής προσωπικότητας του δεύτερου, σε μια δραματική περιπέτεια που υπόσχεται να μοιράσει έντονες συγκινήσεις. Από το τρέιλερ άλλωστε της Lionsgate γίνεται σαφές πως δεν υπάρχει ένας βασικός πρωταγωνιστής, μα δύο, που τυγχάνει να ασχολούνται με το ίδιο άθλημα, την πυγμαχία και το κυριότερο, να τρέχει στις φλέβες τους το ίδιο αίμα, εφόσον είναι αδέλφια. Ο μικρότερος εξ αυτών - αυτός είναι ο Tom Hardy, που οι περισσότεροι έμαθαν μέσα από το Inception - επιστρέφει στο σπίτι μετά από χρόνια απουσίας, εκεί που τον αναλαμβάνει προπονητικά ο παλιός πρωταθλητής του μποξ, πατέρας του (Nick Nolte) με σκοπό να τον αναδείξει σε τσάμπιον. Ο δρόμος προς την απόλυτη καταξίωση, περνά όμως μέσα από την κόντρα, με τον εξίσου ικανό αδελφό του, ρόλο που κρατά ο Αυστραλός Joel Edgerton, ηθοποιός που σίγουρα κάτι σου θυμίζει, μα που ποτέ δεν τον έχεις δει να παίζει το πρώτο βιολί. Μαζί τους συνυπάρχουν στο καστ, η ξανθούλα Jennifer Morrison από το House MD και ο Noah Emmerich, ενώ το σενάριο που βασίζεται σε μια νουβέλα του Cliff Dorfman, επεξεργάστηκαν ο ίδιος ο συγγραφέας, ο Chris Tambakis και ο Gavin O'Connor, που υπογράφει τον Πολεμιστή και σκηνοθετικά, όπως είχε κάνει και στο αξιόλογο Miracle.

Για τους φανατικούς φίλους του σπορ, που δεν είναι λίγοι και μάλλον ήδη έχουν προσθέσει το Warrior στο καλαντάρι τους, για να το παρακολουθήσουν, να θυμίσω πως παγκόσμια πρεμιέρα θα κάνει πέραν του Ατλαντικού, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2011.

Στις δικές μας αίθουσες? Το Φθινόπωρο του 2011!

Η μεγάλη επιστροφή του Κυβερνήτη στην μεγάλη οθόνη, οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά τον τελευταίο του ρόλο στον τρίτο Terminator, είναι γεγονός. Μάλιστα θα πραγματοποιηθεί στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του χαρισματικού Kim Jee Woon - του Κορεάτη σκηνοθέτη του συγκλονιστικού A Bittersweet Life και του διασκεδαστικού The Good, The Bad, The Weird - με τον τίτλο Last Stand. Πρόκειται για μια περιπέτεια καταδίωξης, που στο επίκεντρο της έχει έναν δραπέτη, που κατορθώνει να ξεφύγει κατά την διάρκεια της υψίστης ασφαλείας μεταγωγής του στις φυλακές και κατευθύνεται ολοταχώς προς το Μεξικό, για να κερδίσει ξανά την ελευθερία του. Τελευταίο εμπόδιο πριν περάσει το φυσικό σύνορο του Ρίο Γκράντε, ένας σερίφης συνοριακής κωμόπολης, που θα βάλει όλη του την εμπειρία προκειμένου να τον σταματήσει και να τον συλλάβει. Ο ρόλος του Τεξανού ρέιντζερ, πρέπει να ομολογήσω πως ταιριάζει γάντι στον 64χρονο πλέον Schwarzenegger, που τον απέσπασε στο νήμα από τον έτερο διεκδικητή Liam Neeson και σηματοδοτεί το come back του στο πανί, προς τέρψη των αμέτρητων φανατικών θαυμαστών του.

Πόσο πίσω είμαστε τελικά? Το καταλαβαίνεις όταν βάζεις σε αντιπαράθεση, εικόνες της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας, με τις αντίστοιχες που μέσα από την κινηματογραφική γραφή απεικονίζουν ότι ισχύει στα οργανωμένα κράτη. Σαν την περίπτωση του Βελγίου, επί του παρόντος, που στην ουσία αντανακλά μια οπτασία επιστημονικής φαντασίας, για τα δικά μας δεδομένα. Μια χώρα δηλαδή που έχει έναν κάποιο έλεγχο του ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, που υπάρχει σύστημα αντιμετώπισης ακραίων φαινομένων εισροής, που περνά στους οικονομικούς της επισκέπτες την συνείδηση πως πρέπει να εργαστούν για να τα βγάλουν πέρα και που στο φινάλε δημιουργεί και την προσδοκία σε κάποιους - όπως τον δημιουργό - να κρίνουν αν η συγκεκριμένη πολιτική είναι σωστή ή σε κάποια σημεία αποκτά απάνθρωπο χαρακτήρα. Εδώ απλώς αρκούμαστε να παίζουμε μονόπολη, στις πλάτες φουκαράδων που αν ήξεραν που πάνε, μάλλον θα έμεναν μετά χαράς στην πατρίδα τους, με φόντο τα καλογυαλισμένα μάρμαρα της Υπατίας...

Μπορεί να έχει προσαρμοστεί στα πρότυπα που απαιτούν οι συνθήκες της νέας της πατρίδας, η σαραντάχρονη Τάνια, πρόσφυγας από τη Ρωσία, η έλλειψη επίσημων εγγράφων όμως, που να πιστοποιούν, πως μπορεί να παραμείνει σε βελγικό έδαφος, την καθιστούν παράνομη, διακυβεύοντας έτσι τα όνειρα της. Ένας τυπικός έλεγχος από τις αρχές, την ημέρα των γενεθλίων του δεκατετράχρονου λατρεμένου της γιου, θα προκαλέσει την άτσαλη αντίδραση της, με συνέπεια να συλληφθεί και να οδηγηθεί εσώκλειστη στο κέντρο κράτησης μεταναστών. Με το μονάκριβο παιδί της μακριά και την θηλιά της απέλασης να σφίγγει ολοένα και περισσότερο, θα ακολουθήσει την τακτική της σιωπής, εκτιμώντας πως έτσι, σε λίγο καιρό θα αποκτήσει ξανά την ελευθερία της, ζητώντας πολιτικό άσυλο.

Μια ακόμη δημιουργία από την γαλλόφωνη μεριά της Ευρώπης, που ασχολείται με το φλέγον, όσο και παγκόσμιο ζήτημα των μεταναστών, που δίχως να πληρούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις, εγκαταλείπουν, σχεδόν κυνηγημένοι τις χώρες τους, προς αναζήτηση της δικής τους Γης της Επαγγελίας. Όπως και στην πρόσφατη ιστορία που αφηγήθηκε το πάρα πολύ καλό Welcome, έτσι κι εδώ το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένας φοβισμένος λάθρος γκασταρμπάιτερ, δίχως πράσινη κάρτα, που βρίσκεται σε έναν ξένο τόπο και είναι διατεθειμένος να δώσει και την ψυχή του αν χρειαστεί, για να μην επιστρέψει ποτέ στην κόλαση που γεννήθηκε. Ακόμη κι αν οι διωκτικές αρχές, μετατρέψουν την επιβίωση του σε χειρότερο μαρτύριο από αυτό που κάποτε βίωσε: "Δεν είμαστε μαζοχιστές" βροντοφωνάζει αλυσοδεμένη στους βασανιστές της η Τάνια, για να δείξει το μέγεθος του δράματος που θα ξαναζήσει, σε περίπτωση που απελαθεί...

Αρχίζω να ανησυχώ. Αυτός ο εξτρίμ τύπος ο Snyder θα επιχειρήσει το ριμπούτ του διασημότερου υπερήρωα, που αναδύθηκε ποτέ από τις σελίδες των κόμικ της DC? Δεν διανοούμαι να πιστέψω πως και στον νέο Superman, ο σκηνοθέτης που έγινε διάσημος ελέω 300, θα ακολουθήσει αυτή την τακτική, του ζωγραφισμένου φόντου, των διαρκών σλόου μόσιον και της βιντεοκλιπίστικης λογικής. Και που ενώ είδε πως μια φορά με τους Watchmen δεν του τράβηξε, ούτε πλαστικά, ούτε εμπορικά, αυτός εκεί το βιολί του, να μετατρέπει τον θεατή του από σινεφίλ σε gamer. Και καλά ο θεατής να έχει την τάση να έλκεται από την αισθητική του παιχνιδιού, θα καλοπεράσει με τις πίστες που απλώνονται στο εκράν και τις σέξι παίκτριες που καλούνται να τις περάσουν μία προς μία, δίχως την δυνατότητα να χάσουν κανονάκι. Αν δεν την έχει, τι ακριβώς συμβαίνει mr Zach?

Ορφανούλα πιτσιρίκα, κλείνεται από τον βάναυσο πατέρα της σε ίδρυμα αποκατάστασης ψυχισμού, που το νοσηλευτικό του προσωπικό ακολουθεί ιδιαίτερες και παράξενες μεθόδους, για να γιάνει τους ασθενείς. Το συναίσθημα του αποκλεισμού και της στέρησης των ελευθεριών, που θα νιώσει άμεσα η ξανθούλα με το παρατσούκλι Μπέιμπι Ντολ, θα την οδηγήσει να οργανώσει μαζί με άλλες τέσσερις συγκρατούμενες, πλάνο απόδρασης από την φυλακή. Για να πετύχει το σχέδιο της, θα χρειαστεί να αποσπάσει δια της βίας πέντε σημαντικά στοιχεία, τον χάρτη της διεξόδου, την φωτιά του αντιπερισπασμού, το μαχαίρι της επίθεσης, το κλειδί της πόρτας κι ένα μυστικό έλεμεντ, που μόνο με την εμπειρία της θα αποκαλύψει.

Το έριξες στη σχισμή το ευρώ? Πάμε για να παίξουμε τώρα το videogame, εφόσον από την στιγμή που η μικρή, ανεβαίνει στο πάλκο του μουρλοκομείου, για να μαγέψει με το λάγνο λίκνισμα της το κοινό της - κάτι που ουδέποτε θα δεις επί της οθόνης - το περιβάλλον αλλάζει από σανατοριακό σε πεδίο μάχης, όπου οι αντίπαλοι παραμονεύουν, αδίστακτοι και διψασμένοι για αίμα. Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και Κάιζερ, Μεσαίωνας και φλεγόμενοι Δράκοι, Star Wars και επιτιθέμενα διαστημόπλοια, είναι μερικά μόνο από τα levels που καλείται να ξεπεράσει η μαχητική πεντάδα. Κι αν φτάσει στο τέρμα, επιστρέφει στην πραγματικότητα (?) μόνο για να αποσπάσει το φρουτάκι - μπόνους και ξανά προς τη δόξα τραβά. Για να μην είμαι εντελώς άδικος, ένα ελκυστικό υφάκι, ακραία προκλητικό όμως, το έχει ο Snyder και αν δεν θέλεις και πολύ να πέσεις στην έξυπνη animation παγίδα του, δεν θα αργήσεις να την πατήσεις. Και θα σου αρέσει. Αν από την άλλη μεριά, αναζητάς νεορεαλισμό, προβληματισμό και αναζητήσεις της λέσχης, όχι, το Sucker Punch, δεν είναι η ταινία που σε νοιάζει.

Το πακέτο ούτε άγνωστο είναι στους λάτρεις τους περιπετειώδους θρίλερ, ούτε και πρωτοφανέρωτο. Το αγωνιώδες ταξίδι αναζήτησης της πραγματικής ταυτότητας, σε έναν κόσμο μόνιμα απειλητικό, που δεν υπάρχει η παραμικρή γνώση, για το ποιος είναι ο φίλιος και ποιος ο εχθρικός, διδάχτηκε στο εξαιρετικό πρώτο επεισόδιο της τριλογίας του Bourne, ενώ το πέρασμα της δολοφονικής γνώσης, από τον γονιό στο ανήλικο παιδί του, έχει δεν έχει χρονίσει, από την περσινή περίπτωση του Kick Ass. Το μιξάζ των δύο περιπτώσεων, παρότι κάπου το έχουμε ξαναδεί, δεν στερείται ενδιαφέροντος, αλλά ενώ το παλεύει ο δημιουργός για να το σερβίρει με μια εναλλακτική όψη, εντούτοις νιώθεις στο φινάλε πως κάποιο συστατικό του λείπει. Ίσως το καρύκευμα της έκπληξης θάλεγα...

Απομονωμένη σε μια αχανή παγωμένη δασώδη έκταση της Αρκτικής, η δεκαεξάχρονη Χάνα, εκπαιδεύεται από τον πατέρα της, με σκοπό να εξελιχθεί στην απόλυτη πολεμική μηχανή, ώστε να εκδικηθεί την δολοφονία της μητέρας της, ενόσω εκείνη βρισκόταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία. Με το πάτημα ενός κουμπιού, η επιδέξια πιτσιρίκα, θα βρεθεί ενώπιος ενωπίω, με την στυγνή πράκτορα Μαρίζα Βίγκλερ, δηλώνοντας πανέτοιμη για την τελική αναμέτρηση, ενώ όμως η γνώση της στην μάχη αγγίζει το άριστα, η πλήρης άγνοια της για τις συνθήκες που επικρατούν στον πραγματικό κόσμο, θα της στερήσει το αγωνιστικό πλεονέκτημα.

Και κάπως έτσι ξεκινά μια διαδρομή από την κάτασπρη ζώνη της Σκανδιναβίας, στην έρημο της Βορείου Αφρικής και από τις τουριστικές τοποθεσίες της Ισπανίας στους ταχύτατους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους, με τελικό προορισμό το μελαγχολικό, μα και ιντριγκαδόρικο Βερολίνο, που αποτελεί και το τελικό σημείο συνάντησης των προσώπων που συμμετέχουν στο φονικό παιχνίδι. Σε όλη αυτή την καταιγιστική πορεία, ο θεατής όμως δεν έχει στα χέρια παρά ελάχιστα κομματάκια του παζλ, που καλείται να συμπληρώσει, που προκύπτουν από ένα μονόλεπτο φλασμπάκ και από κάποιες διάσπαρτες πληροφορίες, οι οποίες ξεπετάγονται μέσα από τα χάι τεκ εργαστήρια της Μυστικής Υπηρεσίας. Ο Βρετανός σκηνοθέτης Joe Wright, που μέχρι τώρα μας είχε συνηθίσει σε πολύ χαμηλού τέμπο αφηγήσεις στο Atonement και στο Pride And Prejudice, εδώ αλλάζει ολοκληρωτικά πρόσωπο, μπολιάζοντας με αδρεναλίνη τα καρέ του, τρεχαλητά και σώμα με σώμα μονομαχίες - όχι υψηλής τεχνικής - έχοντας μονίμως στο φόντο τα μπιτ των Chemical Brothers, που αν εξαιρέσω την πιτσιρίκα Saoirse Ronan, παίζουν και τον ρόλο του κύριου πρωταγωνιστή.

Το πόσο παρορμητικά διασκεδαστικό είναι το Rio, το κατάλαβα από την πλήρη μεταστροφή της διάθεσης μου, που την πήρε από τα πολύ χαμηλά και την εκτόξευσε στα ύψη, με χαρακτηριστική μάλιστα άνεση. Μέσα στην παραζάλη των χρωμάτων, του 3-D και της σάμπας, πρέπει να έπιασα τον εαυτό μου να παίζει τα πόδια του στο κάθισμα στους λάτιν παλμούς του Sergio Mendes, πέντε, έξι φορές, παρασυρόμενος σε μεγάλο βαθμό και από τις εκπληκτικού κάλλους, ζωγραφισμένες καρτ ποσταλ, μιας από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου. Εσείς που ετοιμάζεστε για το animation ταξίδι στην μακρινή Μπραζίου, προσδεθείτε λοιπόν καλά στο παραπέντε, η βουτιά από το άγαλμα του Ιησού στο Κορκοβάδο, με τελικό προορισμό της Κοπακαμπάνα, μόλις ξεκινά!

Δίχως εκπλήξεις κυλά η καθημερινότητα, του οικόσιτου παπαγάλου Μπλου, που από πολύ μικρός έφυγε, παρά τη θέληση του, από τα τροπικά κλίματα της Νότιας Αμερικής, για να μεγαλώσει στην ζεστή αγκαλιά της αφεντικίνας του, στην παγωμένη επαρχία των ΗΠΑ. Μοναδική του έγνοια η καλοπέραση, γι αυτό και αρκείται στο χουζούρι του κλουβιού και ελάχιστα τον νοιάζει αν καταφέρει να πετάξει. Η γαλήνη και η ηρεμία του θα διαταραχθούν, όταν ένας βραζιλιάνος ορνιθολόγος, ανακαλύψει πως είναι ο μοναδικός αρσενικός από μια σπάνια ράτσα Μακάου και εφόσον το είδος πρέπει να διαιωνιστεί, είναι υποχρεωμένος να ταξιδέψει μέχρι το μακρινό Ρίο Ντε Τζανέιρο, για να βρει το θηλυκό ταίρι του.

Βεβαίως για να πάρει μπροστά η περιπέτεια, στην εκδρομή του πουλιού στο άλλο ημισφαίριο, τίποτα απολύτως δεν θα τσουλίσει πρίμα, εφόσον η φουντωτή, επίσης κυανής απόχρωσης Τζουλ, δεν πηγαίνει με τα νερά του, ενώ πάνω στον πανικό, το όμορφο ζευγαράκι θα πέσει και θύμα απαγωγής από μια συμμορία λαθρεμπόρων, που γνωρίζουν καλά την ανεκτίμητη αξία τους. Κι έτσι η δράση μετατοπίζεται από την ειδυλλιακή παραλία της μεγαλούπολης, στην ζώνη με τις φτωχικές παράγκες, που το έγκλημα ζει και βασιλεύει, αν και για να πάρεις ιδέα της πραγματικότητας θα χρειαστεί να δεις το Cidade de Deus και δεν σου αρκεί η επιδερμική προσέγγιση του Rio. Φιλμ που καθώς φαίνεται αποτέλεσε όνειρο ζωής για τον πολύπειρο καριόκα Carlos Saldanha, που μετά από τρία υπέρ επιτυχημένα Ice Age, αφήνει πίσω του την συνεργασία με τον Chris Wedge και τους ατελείωτους παγετώνες, για να γεμίσει το σκίτσο του με όσο πιο πολύ ήλιο μπορεί, βάζοντας στο φόντο την πολιτεία που μεγάλωσε.

Οι σεναριακές ιδέες, εξέλιξης της υπόθεσης, επικεντρώνουν περισσότερο στον διασκεδαστικό τομέα και λιγότερο στο να μεταφέρουν ένα πιο συγκινητικό, ευαίσθητο και ηθικό δίδαγμα, όπως συμβαίνει με τις δημιουργίες της Pixar, ακολουθώντας πιστά τις εντολές της Fox, για ένα κινούμενο, που θα σερβίρει στην σινεφίλ φαμίλια το κέφι που ζητά. Και σε αυτό τον τομέα τουλάχιστον, το Ρίο, τα καταφέρνει περίφημα, μέσα τόσο από το σπιντάτο μοντάζ και τα κοφτά, καταιγιστικά πλάνα, αλλά κυρίως από την απίστευτη λεπτομέρεια του σχεδίου, που η τελειότητα του αφήνει τον θεατή με το στόμα ορθάνοικτο.

Έχω την εντύπωση ότι σε μερικά πράγματα, δεν χωρά η σάτιρα. Το έχουμε ματαπεί πολλάκις, πως το συγκεκριμένο καυστικό κοινωνικό σχόλιο, με τις κωμικές προεκτάσεις δεν έχει όρια, αλλά πως μπορείς να δείξεις ας πούμε το γλαφυρό πρόσωπο μιας απεργίας? Σοβαρού χαρακτήρα, μάχιμου κι ανυποχώρητου κι όχι αυτές τις χαβαλέδικες που οι εργατοπατέρες ξεσηκώνουν για ψύλλου πήδημα. Πως να αποδώσεις διασκεδαστικά μια διαδήλωση, ένα συλλαλητήριο, ακόμη ακόμη και μια γραμμή παραγωγής, που πάνω της ο εργάτης λιώνει καθημερινά? Η απάντηση είναι πως δεν μπορείς, τουλάχιστον αν δεν έχεις το αδιαμφισβήτητο χάρισμα του Σακελάριου. Γι αυτό και στις σκηνές του Potiche, που η κάμερα πλευρίζει τους αγώνες της εργατιάς, το βλέμμα αγωνιά πως και πως να τις ξεπεράσει. Αλλά... Με όση δυσκολία μπορείς να απεικονίσεις χαμογελαστά τα ζόρια της φάμπρικας, άλλο τόσο εύκολα μπορείς να παρουσιάσεις καρικατουρίστικα, τα αφεντικά, τους συνδικαλιστές, τους βλαχοδήμαρχους και τα τσιράκια τους. Και που στην ηλίθια θωριά τους, δεδομένα γελάς με την ψυχή σου...

Για κοντά σαράντα χρόνια, η ευγενική και καλόκαρδη Σουζάν, παίζει τον ρόλο της γλάστρας στην πολυτελή κατοικία της οικογένειας Πουζόλ, υπομένοντας στωικά τις προσβολές του υπερφίαλου συζύγου της, διαχειριστή της βιομηχανίας ομπρελών, που τους άφησε κληρονομιά ο πατέρας της. Η ημέρα που θα αλλάξει ολοκληρωτικά τη ζωή της, θα είναι εκείνη που κύρης του σπιτιού, θα αισθανθεί έντονη αδιαθεσία και προκειμένου η εταιρεία να μείνει ακέφαλη, τώρα που αντιμετωπίζει απίστευτα ζόρια, με τους ξεσηκωμούς των εργαζομένων, θα αναλάβει τα ηνία της κατόπιν παρότρυνσης των παιδιών της και ενός καριερίστα πολιτικού, αλλά και παλιού της αμόρε. Λίγους μήνες κατοπινά, οι δείκτες ευημερίας της φίρμας έχουν εκτοξευτεί στα ύψη, οι υπάλληλοι είναι τρισευτυχισμένοι και η προεδρίνα χαίρει της πλήρους εκτίμησης όλων. Πλην του συμβίου της φυσικά...

Επηρεασμένοι οι φίλοι μας οι Γάλλοι, από την παρουσία της δυναμικής Σεγκολέν, που έφτασε ένα μόλις βήμα πριν τον προεδρικό θώκο, ρίχνουν κλεφτές ματιές στο πως διαδρομή εξέλιξης του γυναικείου στοιχείου, από διακοσμητικό σε κυρίαρχο. Μην το πολυψάχνεις, μίξη εξυπνάδας, παγαποντιάς και ικανότητας στην διατήρηση των ισορροπιών είναι το κόλπο, τριπλέτα που ελάχιστοι αρσενικοί διαθέτουν σε ποσότητα ανάλογη με εκείνη των κυριών, που την έχουν εν αφθονία, ακόμη κι αν δεν το δείχνουν. Στο Potiche - διακοσμητικό βάζο, "γλάστρα" ελληνιστί - μια τέτοια περίπτωση είναι η ηρωίδα, που ενώ εξωτερικά δείχνει ικανή μόνο για να γράφει κουτά ποιηματάκια και να μαγειρεύει νόστιμες συνταγές, στην αλήθεια είναι μια πραγματική πηγή γνώσης, ικανή να βγει σώα ακόμη κι από καταστάσεις SOS. Βεβαίως το εύθυμο κλίμα που διατηρεί ο Ozon, από το πρώτο, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του φιλμ, πρωτίστως τοποθετώντας το χρονικά σε μια περίοδο - τα 70s - που βασιλεύει η διασκέδαση, η λάμψη και τα στρας και ακολούθως δίνοντας του μια μολιερική θεατρικότητα, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για σοβαρές αναλύσεις. Αν είσαι άντρας δηλαδή, γιατί αν είσαι γυναίκα και δη επαναστάτρια, ήδη έχεις βάλει το πόστερ του έργου, δίπλα στην αφίσα της Πασιονάριας!

Αν το ελληνικό σινεμά, νιώθει κάποιες μικρές, αμυδρές ανοιξιάτικες ηλιαχτίδες να το φωτίζουν και να το ζεσταίνουν τελευταία, είναι γιατί οι εγχώριοι κινηματογραφιστές αποφάσισαν να κάνουν ένα κάποιο βήμα, προς τα μπρος, εκμοντερνίζοντας το βλέμμα τους και αφήνοντας πίσω τις μίζερες ματιές του παρελθόντος. Σκεπτική που μάλλον δεν βρίσκει ιδιαίτερα σύμφωνη την σκηνοθέτιδα Λάγια Γιούργου, που στην ταινία της Κόκκινος Ουρανός - παραγωγής 2011, έχει σημασία - "ρισκάρει" για να αποδείξει για πρώτη φορά στα παγκόσμια φιλμικά χρονικά, πως μια γυναίκα μπορεί να γίνει ο παράγοντας κατακερματισμού, μιας πανίσχυρης αντρικής φιλίας. Μα είναι δυνατόν?

Αντίθετοι χαρακτήρες είναι ο Άρης και ο Στέλιος, γι αυτό κι έχουν δέσει τόσο καλά την κολεγιά τους. Ο πρώτος συνεσταλμένος, φιλοσοφημένος, σπουδαγμένος και ενίοτε προσεγμένα αγενής κι ο δεύτερος εκρηκτικός, γκροτέσκος, δυναμικός, μα και κρυφά ευαίσθητος, αποφάσισαν από κοινού να εγκαταλείψουν το κλεινόν άστυ, για να στήσουν την γεωργική τους επιχείρηση, σε μια παραθαλάσσια ερημιά της Κρήτης. Την γαλήνη και την ησυχία, που έχουν συνηθίσει να γεύονται εδώ και καιρό, μακρυά από ανέσεις και πολυτέλειες, θα διαλύσει η παρουσία της όμορφης συνομήλικης τους Γερμανίδας Κόρντομπα, στέλνοντας σε αμφότερους ερωτικά καλέσματα...

Κι έτσι πολύ γρήγορα τα φιλαράκια, θηλυκού παρόντος εντός του θερμοκηπίου τους, θα αρχίσουν να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, συμμετέχοντας σε μια άτυπη κούρσα, για το ποιος πραγματικά θα κερδίσει την καρδιά της σύγχρονης Εύας. Περιορίζοντας κατά πολύ τις κοινές τους στιγμές, στο ανέμελο τάβλι, στις ρακές, στις φούμες, ακόμη και στο χωράφι που τους τρέφει. Η φιλία διαλύεται και για τα πάντα φταίει η cherche la femme. Οποία πρωτοτυπία θα μου πεις. Και θα συμφωνήσω όχι απλώς απόλυτα, αλλά και με στόμφο, εφόσον πέρα από το τα φτιάχνω με τον ένα, πηδιέμαι με τον άλλο, τα ρίχνω στον ένα και κλέβομαι με τον άλλο, δεν υπάρχει η παραμικρή σεναριακή ιδέα, που θα κάνει την διαφορά, έτσι για να σου ξυπνήσει το ενδιαφέρον, μετά από δύο ώρες συνύπαρξης του τρίο, κάτω από τον καυτό κρητικό ήλιο.

Από καιρό είχε ακουστεί, ότι ο σκηνοθέτης της Έκτης Αίσθησης, M. Night Shyamalan, ασχολείται με ένα μυστικό πρότζεκτ, που του έχει δώσει και τον τίλο εργασίας One Thousand A.E.. Τελικά το σχέδιο αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά, έχοντας την αρωγή της οικογενείας του Will Smith, εφόσον ο διάσημος σταρ, εκτός του ότι θα το υποστηρίξει οικονομικά, μαζί με την σύζυγο του Jada Pinkett, θα κρατήσει και έναν εκ των πρωταγωνιστικών ρόλων της ιστορίας. Εκείνον του χαμένου στο διάστημα, κοσμοναύτη, που ο μικρός του γιος, θα αναζητήσει τα ίχνη, γνωρίζοντας πως το σκάφος του συνετρίβη σε έναν μακρινό πλανήτη. Στο φιλμ, που χρονικά λαμβάνει στο μακρινό μέλλον και πιθανότατα μετά το τέλος της ανθρωπότητας όπως την γνωρίζουμε - η εξήγηση για το Α.Ε., μάλλον After Earth - θα πρωταγωνιστεί και ο μικρός μπόμπιρας Jaden Smith, που ήδη έχει εμπειρία από περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, έχοντας παίξει στο The Day the earth Stood Still, ενώ στο πλάι του πατέρα του, είχε εμφανιστεί στο δακρύβρεχτο The Pursuit Of Happyness. Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν είναι τι κάνει η φαμίλια Smith, που το κάνει αν μη τι άλλο, με αξιοπρέπεια, αλλά που βαδίζει ο Ινδός, ο οποίος έχει απολέσει ολοκληρωτικά την έμπνευση και το μαγικό του άγγιγμα, εφόσον μετά και τον τραγικότατο The Last Airbender, οι δημιουργικές ικανότητες του, έχουν τεθεί εν αμφιβόλω...

Το θέμα έχει πέραση, αρκεί εκείνοι που το προσφέρουν να δώσουν και λίγη σημασία παραπάνω στο πως το προσφέρουν. Όπως ακριβώς συνέβη με τους 300. Πιθανότατα, η περιπέτεια των τριακοσίων του Λεωνίδα, να προβλημάτισε έντονα, με τις ιδεολογικές της παραπομπές, μερίδα του εγχώριου κοινού, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η άποψη, που ανέδειξε την κόμικ πλευρά της μυθολογίας, δεν είχε μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα, κάτι που είχε και άμεσο αντίκτυπο στα ταμεία. Έχοντας την αρωγή λοιπόν του παραγωγού του φιλμ του Snyder, Mike Canton, σε συνεργασία με τον Mike Cavanaugh του Zombieland, το Immortals, είναι μια ακόμη περιπέτεια δράσης, που έχει την θεματική της βάση στην Ελλάδα την εποχή του Δωδεκάθεου. Πιο συγκεκριμένα παρακολουθεί την διαδρομή του ημίθεου πολεμιστή Θησέα, στην προσπάθεια του να σώσει την τιμή των Ολύμπιων, έχοντας την βοήθεια της ιέρειας Φαίδρας κι ενός δούλου. Μια από τα ίδια με την περίπτωση του Clash Of The Titans, δηλαδή, αρκεί να μην ξεπεταχτεί πάλι κανένα Κράκεν από το νερό και κάνει την κατάσταση ξανά κωμικοτραγική ελπίζω.

Η Relativity Media, που έχει αναλάβει την διανομή των Αθανάτων (για τις 11-11-11) λίγο πριν απελευθερώσει το τρέιλερ, έριξε στην κυκλοφορία πέντε εντυπωσιακά πόστερ, με τις μορφές των βασικών ηρώων της περιπέτειας, δηλαδή του Θησέα - βέβαια, που φέρει την μορφή του Henry Cavill, με το εκτοξευμένο stameter, ελέω κυρίως του νέου Σούπερμαν που θα υποδυθεί, του Δία (Luke Evans), της Αθηνάς (Isabel Lucas), του Ποσειδώνα (Kellan Lutz) και του πολεμοχαρή Άρη (Daniel Sharman). Αν και εκτιμώ πως σύντομα θα έχουμε το δεύτερο μέρος των αφισών, εφόσον από εδώ απουσιάζουν οι φιγούρες της Freida Pinto και του Stephen Dorff, που κρατούν σημαντική θέση στο καστ.