Movies Ltd

"I live, I love, I slay... and I am content!" Κι όμως έχουν περάσει ακριβώς τριάντα χρόνια, από εκείνη την στιγμή, που πίσω από το πολεμικό μουσικό θέμα του Basil Polydouris και την βαριά μπάσα εισαγωγή με την φωνή του James Earl Jones, έκανε την εμφάνιση του ένας από τους διασημότερους κινηματογραφικούς ήρωες όλων των εποχών, που έμελλε να αποτελέσει και τον ρόλο - αφετηρία μιας τεράστιας καριέρας για τον αξεπέραστο Schwartz. Ο Κόναν Ο Βάρβαρος, του John Milius αποτέλεσε ένα τεράστιο χιτ για την δημιουργική δυάδα De Laurentis / Universal και ακόμη και σήμερα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που εντυπωσιάζονται στην θωριά των μπράτσων του Αυστριακού Mr Universe. Το στοίχημα λοιπόν της Lionsgate, που ανέλαβε την διανομή και της Millenium / Nu Image που χρηματοδοτεί, στην περίπτωση του ριμέικ της επικών διαστάσεων περιπέτειας Conan The Barbarian, είναι πολλαπλό. Θα τα καταφέρει η νέα εκδοχή να σταθεί στο ίδιο εισπρακτικό επίπεδο στις μέρες μας, που ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγαλύτερου μεγέθους, από εκείνον τριών δεκαετιών πριν? Και θα τα καταφέρει άραγε να αντικαταστήσει επάξια τον πάλαι ποτέ body builder, κορυφαίο action hero και νυν κυβερνήτη της Καλιφόρνια, ένας κάποιος Χαβανέζος Jason Momoa? Αν λάβουμε υπόψιν μας ότι και τότε μιλούσαμε για έναν κάποιον Arnold, ε, ίσως και να είναι πιθανόν...

Η φιλόδοξη και ακριβή παραγωγή, που θα εμφανιστεί στις αίθουσες, σε τρισδιάστατο φορμά, στις 19 Αυγούστου, φέροντας την υπογραφή του Marcus Nispel, σκηνοθέτη του Pathfinder και των πρόσφατων διασκευών των Texas Chainsaw Massacre και Friday the 13th, μόλις απέκτησε το πρώτο του τίζερ τρέιλερ, που δεν αποκαλύπτει την παραμικρή σκηνή από το φιλμ, απλά αρκείται στην παρουσίαση των χαρακτήρων εν μέσω καπνών και φλογών. Το καστ της πασίγνωστης ιστορίας που βασίζεται στο έργο του Robert E. Howard από το 1938, συμμετέχουν ακόμη οι Ron Perlman, Stephen Lang, Rachel Nichols, Rose McGowan και Saïd Taghmaoui.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2011!

Teaser Trailer

Τρία χρόνια μετά την ανώφελη απασχόληση του με την τελευταία συνέχεια των περιπετειών του Indiana Jones, στο Kingdom Of The Crystal Skull, ο Steven Spielberg κάθισε ξανά στην καρέκλα του σκηνοθέτη, αυτή τη φορά με μια ταινία εντελώς διαφορετική, ένα δράμα εποχής, που λαμβάνει χώρα κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το War Horse, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Michael Morpurgo κι έχει πολλάκις μεταφερθεί με επιτυχία στο θεατρικό σανίδι, κι εδώ διασκευάζεται από τους σεναριογράφους Lee Hall (Billy Elliot) και Richard Curtis (Pirate Radio), αφηγείται τη σχέση ενός συνεσταλμένου νεαρού, του Άλμπερτ με το αγαπημένο του άλογο, τον Τζόι και την βίαιη διάλυση της, όταν το τετράποδο υποχρεωτικά επιτάσσεται από τον στρατό, για να σταλεί στο μέτωπο. Όντας ιδιαίτερα μικρός ηλικιακά για να καταταγεί, ο γεμάτος σθένος πιτσιρικάς, θα ταξιδέψει μέχρι την ζώνη του πυρός, στη Γαλλία, για να συναντήσει και πάλι τον καλό του φίλο. Η ενδιαφέρουσα ιστορία, που αποτελεί ένα από δυνατότερα χαρτιά της Touchstone, τόσο για εμπορική όσο και για οσκαρική καταξίωση, οριοθετεί το ερμηνευτικό ντεμπούτο του ταλαντούχου Jeremy Irvine, που έχει σαν υποστήριξη σημαντικούς ρολίστες όπως την Empily Watson, τον Tom Hiddleston, τον David Thewlis και τον Niels Arestrup. Η Disney έχει ήδη προγραμματίσει την πρεμιέρα του Αλόγου του Πολέμου, μόλις τρεις ημέρες πριν εκπνεύσει το 2011 και λίγο πριν παρουσιάσει το τρέιλερ, διέρρευσε μερικά χαρακτηριστικά καρέ, που αποτυπώνουν σε μεγάλο εύρος τον χαρακτήρα του.

Θυμάμαι πριν από κάποια χρόνια, σε σινεφίλ πηγαδάκι, σχολιάζαμε το αν και κατά πόσον μπορούν να επιδείξουν δημιουργική προσωπικότητα, οι σύγχρονοι σκηνοθέτες των ακριβών παραγωγών. Το όνομα που έπαιζε διαρκώς στην στρογγυλή τράπεζα, ήταν εκείνο του Verbinski, με κανέναν από τους συνομιλητές να μην μπορεί να αντιληφθεί, ποια ακριβώς ήταν η σκηνοθετική του υπογραφή στην τριλογία των Πειρατών. Προσωπικά, δεν νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερο στίγμα για έναν καλλιτέχνη, να κατηγορηθεί για έλλειψη προσωπικής σφραγίδας. Κι επειδή υπήρξα από τους φανατικότερους κατήγορους του - άσχετα αν άπαντες οι κατά παραγγελία Pirates με ικανοποίησαν - καλούμαι με σκυμμένο το κεφάλι, σήμερα, να απολογηθώ: Συγνώμη Gore!

Καλομαθημένος πετ χαμαιλέοντας, από ατύχημα θα βρεθεί ολομόναχος κι εντελώς αναπάντεχα στο μέσον απέραντης ερημικής περιοχής, περικυκλωμένος από ένα σωρό κινδύνους, που παραμονεύουν να τον κατασπαράξουν. Ξεπερνώντας τους από καθαρή σύμπτωση, θα πάρει το μακρύ μονοπάτι, που θα τον οδηγήσει σε φτωχική και αφιλόξενη κωμόπολη, εκεί που υποδυόμενος τον - φανταστικό - πιστολέρο του Φαρ Ουέστ, Ράνγκο και χάρη σε ένα τυχαίο συμβάν, θα αναδειχτεί σε τοπικό ήρωα. Με το αστέρι του σερίφη στο στήθος, ο γεμάτος πείσμα και θέληση, να βάλει τάξη στην πόλη που μόλις ανέλαβε τις τύχες, μοναχικός καουμπόη, θα επιχειρήσει να λύσει με όση δύναμη διαθέτει το τεράστιο πρόβλημα λειψυδρίας, που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της.

Η ιστορία είναι τόσο απλή, όσο εκείνες οι αντίστοιχα αγαπημένα λιτές του Corbucci, του Leone ή του Castellari. Εύκολα προσαρμοσμένος στις αντιξοότητες οργανισμός - εξού και ο χαμαιλέων - φορά την μάσκα του superhero, πείθει τον περίγυρο, όχι όμως και το - πάντα ορφανό, με έναν παππού για να συντηρεί - κορίτσι / σαύρα, τα βάζει με τον προύχοντα βλαχοδήμαρχο, που έχει σκοπό να μετατρέψει το ήσυχο χωριό σε πολύβουη μεγαλούπολη και με το πρωτοπαλίκαρο του, μια λυσσασμένη κόμπρα και βεβαίως κόντρα στις προβλέψεις βγαίνει νικητής. Το ζήτημα όμως δεν είναι ακριβώς τι εξιστορείς, αλλά το πως το προσφέρεις. Και σε αυτό τον τομέα ο Ράνγκο - ο μουσαντένιος Ρίνγκο δηλαδή - αξίζει μόνο έναν χαρακτηρισμό.

Ευφυέστατο! Δεν μπορώ να εντοπίσω άλλο κοσμητικό επίθετο για το animation που με εκπληκτικό τρόπο παίρνει την μαγιά από το σπαγγέτι για να προσφέρει ένα μεταμοντέρνο ζωγραφιστό γουέστερν πολύ υψηλού διανοητικού επιπέδου. Ακολουθώντας την ιδιαίτερη τεχνική της συρραφής πολλών μαζί κοπιαρισμένων σεκάνς από πασίγνωστα φιλμς, ο Verbinski παρουσιάζει ένα ενήλικο κινούμενο σχέδιο άριστης σκεπτικής και αισθητικής. Ξεκινώντας σε χαμηλούς παλμούς, βαδίζοντας πάνω στην σουρεάλ συλλογιστική των Arizona Dream και Fear And Loathing, με τον ήρωα απομονωμένο, απομονωμένο και μισοτρελαμένο πάνω στην καυτή άμμο και δίχως σταγόνα νερό, το έργο βαθμιαία ανεβάζει στροφές, για να περάσει μέσα από την μανιέρα του Κάποτε στη Δύση, σε πλάνα που εύκολα φέρνουν στον νου, αποσπάσματα του Πολέμου των Άστρων ή της Αποκάλυψης Τώρα. Το πως καταφέρνει τώρα, όλα αυτά, ο δημιουργός να τα δέσει κόμπο, με την κορδέλα των Looney Tunes, πείθοντας με πως αυτή η ηλίθια φάτσα του ερπετού, μπορεί να μεταλλαχθεί σε εκείνη Giuliano Gemma, είναι στοιχείο έμπνευσης, που αξίζει πολλών συγχαρητηρίων...

Οι προϋποθέσεις ήταν οι ιδανικές. Με τίτλο που παραπέμπει σε μια πραγματικά ιστορική ταινία, με καστ από αυτό που αποκαλείται all star, με φόντο την πάντοτε γοητευτική πρωτεύουσα της Αγγλίας και βασισμένο σε ένα αναγνωρισμένο διεθνές μπεστ σέλλερ, διασκευασμένο από εκείνον που έφτασε μέχρι την οσκαρική καταξίωση για τον Departed, το London Boulevard κάλυπτε εξ ορισμού όλες τις συνθήκες για ένα ποιοτικό, μοντέρνο νουάρ. Κι όμως κάπου το πράγμα σκάλωσε και τελικά το φιλμ δεν απογειώθηκε όπως θα περίμενα. Και ο φταίχτης αποκαλύφθηκε εύκολα στο πρόσωπο του υπερφιλόδοξου Monahan, που θέλησε να καθίσει και στην σκηνοθετική καρέκλα, κάνοντας την λάθος εκτίμηση, πως ο ικανός σεναριογράφος, μπορεί να υπάρξει και ως ικανός δημιουργός. Μαθηματικός κανόνας, που στο σινεμά όπως πολλάκις έχει αποδειχτεί, δεν ισχύει...

Έχοντας μόλις αποφυλακιστεί, μετά από τριετή εγκλεισμό για συμμετοχή σε ληστεία, ο σε υψηλή εκτίμηση από το σύνολο του υποκόσμου γκάνγκστερ, Μίτσελ, παίρνει την απόφαση να αποσυρθεί από το επάγγελμα και να βρει μια καθόλα νόμιμη εργασία. Η τύχη του θα τον οδηγήσει μέχρι την πόρτα της ανερχόμενης σταρ Σάρλοτ, που απηυδισμένη από το ολοήμερο κυνηγητό των παπαράτσι, θα βρει στο πρόσωπο του την λύση για να τους κάνει πέρα. Ενώ τα πάντα μοιάζουν να μπαίνουν σε μια σωστή πορεία για τον πρώην κατάδικο, ο βαρόνος του λονδρέζικου εγκλήματος, έχει εντελώς διαφορετική άποψη το μέλλον του παλιού του πρωτοπαλίκαρου.

Για να ξεφύγω από την εμμονή της σύγχυσης με το προ έξι δεκαετιών Sunset Boulevard, που ελάχιστη σχέση έχει με την παρούσα εκδοχή, το φιλμ περισσότερο φέρνει σε μια μίξη του Carlito's Way, του Bodyguard και της Mona Lisa, αφού στην ουσία αποσπά στοιχεία και από τις τρεις αυτές επιτυχημένες ταινίες. Από την πρώτη το κοινωνικό, αφού εδώ ο ήρωας, λειτουργεί και κινείται καθ εικόνα και κατ ομοίωση του αντίστοιχου χαρακτήρα που υποδύθηκε ο Al Pacino, από την δεύτερη το συναισθηματικό, εφόσον πολύ σύντομα ανάμεσα σε φύλακα και καλλιτέχνιδα αναπτύσσεται ερωτική έλξη και από την τρίτη το γκαγκστερικό - και όχι μόνο - με το παρελθόν να κάνει πάντα την εμφάνιση του, σαν ο φράκτης που κλείνει στον ex con, κάθε οδό διαφυγής. Δεδομένα όμως κι όσο κι αν προσπαθεί ο Μonahan, να φτιάξει το σωστό κλίμα, με την πεντακάθαρη φωτογραφία των προαστίων της Λόνδρας, τις ενδυματολογικές ιδιαιτερότητες και το σάουντρακ με τις 60s αναμνήσεις, δεν πετυχαίνει να αγγίξει ούτε γι αστείο το πρότυπο του Jordan.

Επ, λάθος προγραμματισμός. Αυτές οι ταινίες κανονικά θα έπρεπε να κυκλοφορούν όλες μονομιάς την εβδομάδα του Βαλεντίνου, όταν τα ζευγαράκια συρρέουν αγκαλιασμένα και σε γούτσου γούτσου mood στις αίθουσες, για να απολαύσουν ρομαντζαδούρα κατά συρροήν. Κατά σχεδόν ένα μήνα out of focus, το ανάλαφρο κωμωδιάκι, Just Go With It και ανεπίκαιρο φαντάζει στην όποια θεματική του, αλλά δίχως και να έχει να προσφέρει οτιδήποτε το καινούργιο στο είδος, προκαλεί και την λογική απορία για την ύπαρξη του στην σκοτεινή αίθουσα και όχι στο ράφι του βίντεο κλαμπ. Από την άλλη μεριά θα με ρωτήσεις, πότε υπήρξε άλλο πανομοιότυπο φιλμάκι με τον Sandler, που δεν πήρε διανομή και αποσύρθηκε σταμπαρισμένο ως straight to DVD? Ποτέ απαντώ, αλλά με τον Εβραίο πρωταγωνιστή να βαδίζει στα 44 του, συνεπώς να έχει ξεφύγει πια από την ηλικία που μπορεί να το παίξει σούπερ γόης, αυτή η ώρα, προβλέπω πως δεν θα αργήσει πολύ...

Πάμπλουτος πλαστικός χειρουργός, που χρησιμοποιεί με χαρακτηριστική άνεση το παλιό καλό κόλπο του βασανισμένου παντρεμένου για να ρίχνει στο κρεβάτι του ανυποψίαστες ξανθιές, βρίσκει επιτέλους τον δάσκαλο του, στο πρόσωπο μιας ζωντανής Μπάρμπι με θανατηφόρες καμπύλες. Όταν εκείνη εντοπίσει στην τσέπη του το ντεμέκ γαμήλιο δακτυλίδι και πιστέψει πως είναι έγγαμος, ο γιατρός - μετρ της απάτης, πρέπει να εμφανίσει άμεσα μια σύζυγο, για να επιβεβαιώσει πως η διαδικασία του διαζυγίου τους κοντεύει να ολοκληρωθεί. Και που πανεύκολα θα την εντοπίσει στο πρόσωπο της ζωντοχήρας και με δύο παιδιά βοηθού του στην κλινική.

Και η φάρσα με την ρομαντική διάθεση καλά κρατεί, έχοντας μάλιστα και την αρωγή του ειδυλλιακού περιβάλλοντος της Χαβάης, εκεί που συν γυναιξί και τέκνοις ταξιδεύει η ομάδα, ως αντάλλαγμα του λεβέντη προς τα πρόσωπα που συμμετέχουν στην μηχανορραφία του. Φυσικά στην πορεία και όσο ο Φουστάνος παλεύει απεγνωσμένα να κρατήσει στην αγκαλιά του την playmate, τα βέλη του θεού έρωτα για τα μάτια της assistant θα κάνουν την εμφάνιση τους, με συνέπεια να μην αργήσει να νιώσει κάτι παραπάνω για εκείνη. Ενώ όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν ολοκληρωθεί μέσα σε 60, άντε βία 70 λεπτά, ο μέγας κωμωδιογράφος Dennis Dugan, με την αστείρευτη έμπνευση στο να σκορπά το γέλιο, παρατραβά το θέμα του χωρίς λόγο κι αφορμή κοντά στις δύο ώρες, με συνέπεια να καταντά σε πολλά σημεία του μαρτυρικό.

του Guillaume Canet. Με τους Benoît Magimel, François Cluzet, Marion Cotillard, Jean Dujardin, Gilles Lellouche

La Big Chill

του zerVo

Επηρεασμένος από το προωθητικό τρέιλερ, είχα την εντύπωση πως το Les Petits Mouchoirs, είναι ακόμη μια γαλλόφωνη κομεντί που παρακολουθεί τις διασκεδαστικές στιγμές μιας πολυμελούς παρέας ενηλίκων φραντσέζων, κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών τους διακοπών. Άντε, αυτό το ξέφρενο κέφι και την καλοπέραση, να έσπαζαν καναδυό πλάνα κυκλοθυμίας - από αυτά που κάνουν σχεδόν πάντα την εμφάνιση τους σε πολυμελείς συνυπάρξεις - σαν παρενθεσούλες στο γενικότερο ευδιάθετο κλίμα. Λογικό λοιπόν να νιώσω μια μικρή έκπληξη, όταν στο διάρκειας 150 λεπτών φιλμ, δεν υπάρχει ούτε μισό - ούτε μισό!!! - κεφάτο στιγμιότυπο, αφού από το πρώτο συνταρακτικό δευτερόλεπτο, μέχρι και το τελευταίο τα πάντα έχουν ακραία δραματική όψη. Εξού και ο τίτλος με τα χαρτομάντηλα, δηλαδή...

Το τραγικό τροχαίο δυστύχημα του καλού τους φίλου, Λουντό, δεν εμπόδισε τα μέλη της παλιοπαρέας να μαζευτούν στο πολυτελές εξοχικό σπίτι του πλουσιότερου εξ αυτών στις ακτές του Ατλαντικού, για να περάσουν λίγες εβδομάδες ξενοιασιάς. Από τις πρώτες κοινές ώρες όμως, τα σύννεφα της μελαγχολίας θα κάνουν την εμφάνιση τους πάνω από το σπίτι που διαμένουν οι ζορισμένοι σαραντάρηδες, αφού ο καθένας στην βαλίτσα του, εκτός από την καλή διάθεση, κουβαλά και τις νευρώσεις της καθημερινότητας του.

Υπό κανονικές συνθήκες και με βάση την ρωμέικη λογική, το σενάριο σταματά στο πλάνο που η κομπανία επισκέπτεται στο κρεβάτι του πόνου, τον τσακισμένο και σχεδόν σε κωματώδη κατάσταση τραυματία κολλητό της. Φυσιολογικά, κατόπιν τούτης της σπαραξικάρδιας - πραγματικά - σκηνής, το έδαφος δεν κρίνεται πρόσφορο για ταξιδάκια, βόλτες με το κρούζερ και παιχνίδια με το κρις κραφτ στα ανοιχτά του Μπιαρίτζ. Ακόμη κι αν δεχτώ, με βαριά καρδιά, την ξενική αντίληψη του life goes on όμως, το συγκεκριμένο δραματικό συμβάν, που εμφανίζεται μόνο στην εισαγωγή και στον επίλογο της ιστορίας, θα μπορούσε με άνεση να αποφευχθεί από τον δημιουργό, ως ελάσσονος συνδεσιμότητας με το υπόλοιπο σκηνικό. Εκτός κι αν ο Guillaume Canet, που δεν το έχει για σκηνοθέτης (ακόμη και το Tell No One του, άλλος θα το είχε πλασάρει με πολύ πιο ενδιαφέροντα τρόπο) επιθυμούσε διακαώς να προσφέρει μια ζωντανή σεκάνς τρακαρίσματος ή δεν μπορούσε να βρει άλλο τρόπο να φέρει και πάλι κοντά τους κομπανιέρους, που τα έσπασαν στο θέρετρο για ψύλλου πήδημα.

Για να πω την αλήθεια, αν από τα καρέ του Little White Lies, δεν έκανε παρέλαση η μισή εθνική Γαλλίας, ελάχιστη σημασία θα του έδινα, μένοντας ανεπηρέαστος κι από το γεγονός της σαρωτικής του επιτυχίας στα ντόπια box office. Για να μην το αδικώ όμως, η ερμηνευτική ικανότητα του καστ, είναι τόσο υψηλή, ώστε σε κανένα σημείο το πολυλογάδικο σενάριο να μην βαραίνει τη ματιά, μολονότι τα πάντα συνηγορούν για το αντίθετο. Κορυφαίος ο Cluzet ως παρανοϊκός παραλής, εξαίρετος ο Magimel σαν ιδιότροπος ερωτευμένος, αγνώριστος ο Dujardin ως πολυτραυματίας, αποκάλυψη ο Lelouch ως δυναμικός ζεν πρεμιέ, που καταρρέει στην απώλεια της αγάπημένης του. Όσο για την Cotillard, εύκολα προσφέρει μια δυνατή ερμηνεία ως νευρωσική απογοητευμένη γυναίκα, από εκείνες που καλείται να κάνει τακτικότερα για να μην λησμονηθεί εξαιτίας των χολιγουντιανών μεν, αλλά ελάχιστα αβανταδόρικων, πρόσφατων ρόλων της.

Για πες: Εν ολίγοις, αν έχεις αποφύγει την θέαση του δίλεπτου πρόμο και βαδίζεις στην τέταρτη δεκαετία της ζωής σου, το φιλμ δεν θα σε απογοητεύσει, αντίθετα θα εντοπίσεις μπόλικα χαρακτηριστικά στοιχεία που ταιριάζουν με τις συμπεριφορές της ηλικίας. Και που εκτιμώ πως με τόση δόση ρεαλισμού, μόνο γαλλικό χέρι, θα μπορούσε να τα αποτυπώσει στην μεγάλη οθόνη...

Στις δικές μας αίθουσες, 10 Μαρτίου 2011 από την Odeon

του Denis Villeneuve. Με τους Remy Girard, Melissa Desormeaux Poulin, Maxim Gaudette, Lubna Azabal

1 + 1 = 1

του zerVo

Το Incendies μας συστήθηκε σαν το αντίπαλον δέος του δικού μας Κυνόδοντα, στην κούρσα για την ανάδειξη της καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας, κατά την φετινή οσκαρική απονομή. Ατυχώς για αμφότερες τις - εξαιρετικές - δημιουργίες, το χρυσάφένιο αγαλματάκι δεν κατέληξε ούτε στην πατρίδα μας, αλλά ούτε και στην Γαλλόφωνη ζώνη του Αληθινού Βορρά, αν και οι εκτιμήσεις, τουλάχιστον για την καναδέζικη παραγωγή, μιλούσαν για αδιαφιλονίκητο φαβορί. Το μέγεθος των (δύο + δύο) φιναλίστ όμως, είναι αυτό που αναδεικνύει ως σημαντικότατη, την αξία της ίδιας της κατηγορίας, που εξελίσσεται χρόνο με τον χρόνο, ως η πιο σπουδαία του θεσμού, κατόπιν της δεδομένα κορυφαίας του best film. Αυτά για όσες άτεχνες Κασσάνδρες έκαναν λόγο, ακόμη και για ήττα...

Κανένα από τα δύο δίδυμα αδέλφια, δεν περίμενε πως θα νιώσει τέτοια έκπληξη, στο άνοιγμα της διαθήκης της μάνας τους. Μέσα από τα φιλικά λόγια του συμβολαιογράφου, που υπηρέτησε για κοντά δύο δεκαετίες, η Ναβάλ Μαρβάν, τα παιδιά της πληροφορήθηκαν την ύπαρξη ενός ακόμη άγνωστου αδελφού, αλλά και το ότι ο πατέρας τους, που νόμισαν για νεκρό, βρίσκεται ακόμη εν ζωή. Οι οδηγίες των δύο ιδιόχειρων φακέλων της κληρονομιάς είναι σαφείς: Να ακολουθήσουν πιστά τα ίχνη των δύο αντρών, που χάνονται στα βάθη της Μέσης Ανατολής, τον τόπο που εκείνη μεγάλωσε, πριν μεταναστεύσει στον Καναδά, προκειμένου να τους εντοπίσουν. Τότε και μόνο τότε η ψυχή της μητέρας, θα αναπαυτεί πραγματικά...

Το αρχικό σοκ θα διαδεχτεί η αποδοχή των δεδομένων. Για την πιο συνεσταλμένη Ζαν, η επιθυμία του γονιού, φαντάζει με άμεσα εκτελέσιμη εντολή, ακόμη κι αν ο ιδιότροπος και μεθυσμένος ακόμη από την απώλεια Σιμόν, δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να την ακολουθήσει στην επιλογή της. Το μονοπάτι που θα οδηγήσει την νεαρή κοπέλα στην φτωχική και μόνιμα ποτισμένη με έχθρα εμπόλεμη ζώνη, θα ξεθάψει το ένα μετά το άλλο περιστατικά και συμβάντα, που ενωμένα συνθέτουν την μοιραία πορεία της χαμένης μάνας. Και που όσο περισσότεροι κρίκοι προστίθενται στην αλυσίδα της ζωής της, τόσο το αίμα παγώνει στην θωριά εκείνων, που αυτή, με τα ίδια της τα μάτια έχει αντικρίσει. Και το ταξίδι έχει ακόμη δρόμο πολύ, από χωριό σε χωριό, της πολύπαθης λωρίδας...

Το πρώτο στοιχείο που σου προκαλεί εντύπωση στο έργο του Denis Villeneuve, είναι η σταδιακή αύξηση των επιπέδων έντασης της εξιστόρησης των περιστατικών, που δοσμένα σε δύο πλήρως ασύμμετρες μα γοητευτικά διασταυρούμενες χρονικές τροχιές, περιγράφουν τα στάδια εξέλιξης της Μαρβάν, από δεκαοκτάχρονο κοριτσόπουλο, σε συνειδητοποιημένη επαναστάτρια. Μέσα από μια απίθανα προσεγμένη αφήγηση, ο θεατής, φορώντας την οπτική του παιδιού - αρχικά της κόρης, μέχρι να παραδώσει την σκυτάλη στον γιο - γίνεται μάρτυρας ακροτήτων και θηριωδιών, που ναι μεν σοκάρουν, αλλά δεν είναι και πρωτοφανέρωτες κινηματογραφικά. Ας μην γελιόμαστε όμως. Οτιδήποτε κάνει την εμφάνιση του στην οθόνη του Incendies, έχει αλληγορικό και μόνο χαρακτήρα, που αν καταφέρεις και τον αποκωδικοποιήσεις, αντιλαμβάνεσαι πως μπροστά σου ξεδιπλώνεται ένα πραγματικό αριστούργημα.

Η ταλαιπωρημένη Μαρβάν, μέσα από την ατέρμονη Οδύσσεια της απεικονίζει την ίδια την πονεμένη περιοχή, που δεν ονοματίζεται ποτέ, μα εύκολα μπορείς να της βάλεις ταμπέλα: Παλαιστίνη, Λίβανος, Κατεχόμενα. Ο νεανικός έρωτας μιας χριστιανής για έναν μουσουλμάνο, σπάει τα όποια όρια έχουν καθορίσει οι "Άγιοι Πατέρες", οι ορκισμένοι φονταμενταλιστές, που δεν διανοούνται καν, το σμίξιμο δύο ετερόθρησκων. Το παιδί που θα φέρουν στον κόσμο, η ερχόμενη γενιά, είναι δακτυλοδεικτούμενο από τον άκρατο φανατισμό, κανείς δεν αποζητά την πατρότητα του. Εκτός κι αν από αθώο ορφανό, πετύχουν οι συνθήκες να το μετατρέψουν σε γενίτσαρο, σε στυγερό ελεύθερο σκοπευτή, που δεν διστάζει να αφαιρέσει ζωές, προς χάρη της δίψας για επικράτηση. Στην λυσσαλέα και αδυσώπητη διαμάχη, που δεν φαίνεται να έχει τέλος και που δεν πρόκειται ποτέ της να αναδείξει νικητή. Μονάχα θύματα, ζωές που ποτέ τους καμιά δεν πρόκειται να ευτυχίσει. Εκτός κι αν αποκαλυφθεί η πικρή αλήθεια. Μονάχα, που αυτός που θα επιδιώξει να την μάθει, πρέπει να είναι απίστευτα δυνατός, για να μην λυγίσει στη θωριά της.

Για πες: Μέσα από το πρίσμα της μεταφορικότητας, μερικά ερωτηματικά και κάποια κενά χρονισμού που δημιουργεί ο λόγος, περνούν απαρατήρητα, μπροστά στην θέα της απανθρωπιάς και του πόνου που μπορεί να προκαλέσει το μυαλό του...μοναδικού λογικού όντος. Ανατριχιαστικές, συνταρακτικές στιγμές, που κλονίζουν με την ρεαλιστική τους ωμότητα και που μόνο μέσα από τόσο παθιασμένα για αποκάλυψη φιλμικά διαμάντια, δύνανται να κάνουν το γύρο του κόσμου. Έστω κι αν δεν αποτέλεσαν την κορυφαία επιλογή των Ακαδημαϊκών...

Στις δικές μας αίθουσες, 10 Μαρτίου 2011 από την Seven

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να κατανοήσει κανείς την αλήθεια. Ο απλούστερος και πιο επώδυνος ίσως, αν αυτό που η πραγματικότητα αντικατοπτρίζει, είναι δυσμενές, είναι να την κοιτάξει κατάματα. Γι αυτό και οι περισσότεροι αποφεύγουν αυτό το οδυνηρό τετ α τετ μαζί της και πιθανολογώντας πως θα αποφύγουν τις συνέπειες, γυρίζουν πλάτη, που λέμε και μοιρολατρούν, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο. Υπάρχουν όμως και κάποιοι, εξυπνότεροι, που μετατρέπουν το σύμπαν σε σουρεαλισμό και αντιλαμβάνονται τα πάντα μέσα από μια θολή λογική. Πάντα διασκεδαστική. Ένα στριφτό καλαματιανό είναι αρκετό για να δημιουργήσει την κατάλληλη διάθεση. Και για την πικρίλα που αφήνει, έχουν και αντίμετρο, παστελάκι με μελάκι, ιδίας προελεύσεως...

Θύμα της κρίσης έχει πέσει και ο φουκαράς ο Τηλέμαχος, πάλαι ποτέ επιτυχημένος ηθοποιός, που η τελευταία του παράσταση πήγε άπατη, με συνέπεια τα χρέη να τρέχουν και οι τράπεζες να τον κυνηγούν ολημερίς. Για να διαφύγει από τους πιστωτές του, θα το σκάσει, φορτώνοντας σε μια σκουπιδιάρα όλο του το βιος, δυο τρία σκηνικά κι ένα παλιομπούζουκο, βάζοντας πλώρη για το άγνωστο. Ο δρόμος του θα τον βγάλει σε μια άγνωστη στον ευρύ κόσμο, κοινοβιακή πολιτεία, το Πολύπυλον, εκεί που ανάμεσα σε άλλους κατατρεγμένους, θα δει το φως το αληθινό, που θα ξυπνήσει μέσα του την ελπίδα, για ένα καλύτερο αύριο.

Δείγμα τυπικόν του σύγχρονου αστού είναι ο κεντρικός ήρωας των Ιππέων. Άτομο που ξεκίνησε με όνειρα χίλια, μα στου δρόμου τα μισά το αδηφάγο σύστημα τον κατακρεούργησε, με αποτέλεσμα να χάσει τα πάντα σε μια νύκτα. Όλα εκτός από την ηθική συμπαράσταση των εξίσου σμπαραλιασμένων συντρόφων, που αποκομμένοι από τον "πολιτισμό" οργανώνουν την δική τους μικρή επανάσταση, γνωρίζοντας όμως πως οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος τους. Για τον οργισμένο φιλόσοφο, τον τρελαμένο καλλιτέχνη, τον κατά φαντασίαν ασθενή, τον μπαφιασμένο μεταφορέα και εσχάτως τον φοβισμένο φίλο μας τον Τηλέμαχο, αυτό το αποτράβηγμα από την μίζερη καθημερινότητα, στο παλιό κάστρο και στις γύρω ανέγγιχτες από την διάλυση περιοχές, μοιάζει με επιλογή παραδεισένια, που θα τους γεμίσει δύναμη να αντεπεξέλθουν στις αντιξοότητες.

Αυτό περίπου το μήνυμα θέλει να δώσει μέσα από τις εικόνες του ο Καλογερόπουλος. Το ριζοσπαστικό, το τσεγκεβάρικο, το αναζωογονητικό, το οικολογικό. Καβάλα στο άλογο, που ζορίζεται να το ζέψει, ακολουθεί κατ αποκλειστικότητα τον δρόμο της αλληγορίας, για να ανάψει το φιτίλι της ανατροπής. Το διάβα όμως, εκτός από τα όμορφα τοπία και τις ζυγισμένες νότες που το συντροφεύουν, είναι μονότονο και σε πολλά του σημεία ελλιπές. Άρα αυτός που παρακολουθεί την μοναχική του διαδρομή, από τον καταρράκτη στο γκρεμό κι από την παραλία στο σπίτι της μυλωνούς, δεν έχει στα χέρια του όλα εκείνα τα κομμάτια που θα ολοκληρώσουν το παζλ, αυτού που θέλει να εκφράσει. Ίσως να μην διαθέτει και την παιδεία να αποκωδικοποιήσει όλα εκείνα τα πρόσωπα, που ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί στο σενάριο του, με εντελώς άλλη διάσταση από εκείνη της πραγματικότητας. Κακά τα ψέματα όμως, από ένα σημείο και μετά, το γκέμι ξεφεύγει από τα χέρια του συμπαθέστατου καλλιτέχνη και στον Καιάδα δεν πέφτει, μόνο γιατί το άλογο ξέρει πως να σταματήσει, από μόνο του, πριν τσακιστεί στα βράχια...

Το μεγαλύτερο ερωτηματικό που προκαλεί η παρακολούθηση μια τέτοιας χλαμυδοπεριπέτειας, είναι το αν και κατά πόσο, αυτά που περιγράφει ανταποκρίνονται στην ιστορική αλήθεια ή κατά συντριπτικό ποσοστό αποτελούν αποκύημα της φαντασίας των σεναριογράφων. Αν και προ δεκαετιών υπήρξε μια περίοδος που η Αρχαία Ρώμη και τα κατορθώματα της, βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, εντούτοις το είδος πέρασε μια μακρά περίοδο εξαφάνισης, μέχρι να το επαναφέρει στο προσκήνιο κατά σαρωτικό τρόπο ο Ridley Scott και να φτάσει μέχρι το ανώτερο επίπεδο καταξίωσης, τόσο εμπορικής όσο και καλλιτεχνικής. Συνεπώς, όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, το κοινό ελάχιστα ενδιαφέρεται αν οι περιπέτειες των Εκατόνταρχων και των Gladiators, αποδίδουν στο πανί πραγματικά περιστατικά, αρκεί αυτό όμως να το κάνουν με αξιοπρέπεια και μέθοδο. Άρα με βάση αυτή την συλλογιστική, ο Αετός της Αυτοκρατορίας δίκαια μπορεί να θεωρηθεί άξιο τέκνο του Μονομάχου...

Η ανάληψη των καθηκόντων της διοίκησης του συνοριακού φυλάκιου της Καληδονίας, από τον νεαρό και φιλόδοξο Μάρκο Ακύλα, έχει μόνο ένα στόχο: Να δώσει και την τελευταία ρανίδα αίματος για την Ρωμαική Αυτοκρατορία, αισθανόμενος ντροπή για την τραγική κατάληξη της φημισμένης ενάτης λεγεώνας, που αποδεκατίστηκε στην βόρεια Βρετανία, κάτω από τις εντολές του εκατόνταρχου πατέρα του. Αν και βαρύτατα τραυματισμένος, μετά την τελευταία μάχη που έδωσε ενάντια στους Κέλτες, μόλις πληροφορηθεί πως το έμβλημα της λεγεώνας, ο ολόχρυσος αετός, βρίσκεται στα χέρια μιας φιλοπόλεμης φυλής, στα βόρεια των τειχών του Αδριανού, θα ζητήσει την άδεια των Συγκλητικών, για να ταξιδέψει μόνος του μέχρι την αφιλόξενη γη, προκειμένου να γυρίσει πίσω το χαμένο λάβαρο και να αποκαταστήσει την χαμένη τιμή της οικογένειας του.

Κι έτσι δίχως την βοήθεια των πάνοπλων φαλαγγών, με μοναδικό του στήριγμα έναν ντόπιο σκλάβο, που έχει δώσει όρκο τιμής να τον προστατεύσει μέχρι τέλους, ο νεαρός αξιωματικός, καβάλα στ'άλογο θα βρεθεί ολομόναχος στην κόλαση των Χάιλαντς, για να τα βάλει με τις ορδές των αγριεμένων ιθαγενών. Αν και το στόρι θυμίζει κάτι από Lone Wolf McQuade, εντούτοις η πραγματικότητα είναι σημαντικά διαφορετική, με συνέπεια το σενάριο να μην πέφτει στον λάκκο της εξτρίμ αφέλειας και της γραφικότητας, αλλά να αποτυπώνει μια επική περιπέτεια, με συνοχή, δυνατή αρχή, ισορροπημένη μέση και ηρωικό φινάλε. Αν κάτι κάνει πάντως μεγαλύτερη εντύπωση στην σωστή αναβίωση του - περίπου - 140 anno domini, είναι που ο ικανότατος Σκωτσέζος Kevin McDonald, δεν στέκεται απλώς στην αναφορά των περιστατικών, αλλά αφορίζει και την επεκτατική τάση της κυρίαρχου της εποχής Ρώμης, που είχε σαν μοναδικό μέλημα την επέκταση των εδαφών της αυτοκρατορίας της, πνίγοντας στο αίμα τους λαούς που δεν θέλησαν να υποταχθούν στο ξίφος της. Οι συσχετισμοί με το σήμερα είναι και άμεσοι και ευκρινείς, με συνέπεια τούτου το φιλμ, να έχει μια μετριότατη πορεία στα box office της Υπερδύναμης. Η κριτική πολλές φορές δεν αντέχεται...

Ανεξάρτητα αν σαν αποτέλεσμα ικανοποιεί ή όχι, το grindhouse που ακόμη και στην χώρα μας μεγάλωσε γενιές σινεφίλ - me included - φαίνεται πως επανέρχεται για τα καλά στη μόδα. Τα ενενηντάλεπτα των σκοτωμών, εκρήξεων και διαμελισμών, όχι με βασική αρχή την λογική συνέχεια, αλλά την άναρχη ασυναρτησία, που διασκεδάζουν το κοινό, περισσότερο με την αφέλεια της μεθόδου που απεικονίζονται, ολοένα και πιο πολύ κάνουν την εμφάνιση τους, αντιλαμβανόμενα τις πρόσφατες επιτυχίες του γνωστού ντουέτου των αναβιωτών. Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά. Είναι άλλο να έχεις φάει την ζωή σου σε αίθουσες τύπου "δύο έργα καράτε" και να επιθυμείς να επαναφέρεις κατά κάποιο τρόπο το genre και άλλο να έχεις δει μια δυο ταινίες του Tarantino και του Rodriguez και να προσπαθείς να τους μιμηθείς.

Έχοντας μόλις αποδράσει από την κόλαση, πνιγμένος από θυμό και ορκισμένος να εκδικηθεί τον θάνατο της κόρης του, ο Μίλτον, αναζητά απεγνωσμένα τα ίχνη της συμμορίας που προκάλεσε το φονικό και έχει απαγάγει την ούτε ενός έτους εγγονή του, με σκοπό να την θυσιάσει σε απόκρυφη τελετή. Ο δρόμος θα τον βγάλει σε κωμόπολη του Νότου, που οι σερβιτόρες θυμίζουν Μις Αμερική, φορούν καυτά σορτς και ψηλές μπότες, με μια από αυτές να παίρνει το ρίσκο να τον ακολουθήσει στην θανάσιμη καταδίωξη του, μόνο και μόνο επειδή την βοήθησε να ξεκάνει τον άπιστο μνηστήρα της. Εκείνο που δεν έχουν υπολογίσει όμως είναι η ύπαρξη ενός απεσταλμένου του διαβόλου, του περιβόητου Λογιστή, που βρίσκεται στο κατόπι τους, έχοντας αναλάβει την υποχρέωση να τσακώσει τον Μίλτον και να τον επιστρέψει στο καθαρτήριο...

Απίθανα πράγματα! Και όλα μαχαιρωμένα στο βωμό του επιτηδευμένου trash, για να προκαλέσουν εντύπωση σε όποιους δεν τα έχουν ζήσει στην ορίτζιναλ 70s εκδοχή τους, τότε που τον ρόλο του - δεδομένα - αήττητου παλικαριού δεν κρατούσε υπεραστέρας και μάλιστα τιμημένος με όσκαρ ερμηνείας. Ας είναι... Με μπόλικη πρώτη ύλη βίαιου κι αιματηρού σπλάτερ, αλλά και μια στροφή προς το κολασμένο μεταφυσικό, το πειραγμένο τρισδιάστατο Drive Angry του Patrick Lussier - σκηνοθέτη, που λίγο πολύ είχε δείξει την ίδια έφεση στην μίξη γυμνού και άιματος στο Bloody Valentine - διαθέτει μια κεφάτη χιουμοριστική λογική, που σπάει σε πολλά σημεία την ένταση του action adventure. Όσο όμως πλησιάζουμε στο τυλιγμένο στις φλόγες φινάλε, εκεί που οι συμμαχίες ανασυντάσσονται και ο έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτος κακός, φοράει την μάσκα του γελοίου, επικρατεί η άσχημη αισθητική του Ghost Rider, με τα κακότεχνα - και καλά επίτηδες - ειδικά εφέ και τους γλαφυρούς διαλόγους.

"Το μόνο που χρειάζομαι είναι οι...μπότες μου!" Με την δημοτικότητα του στον τελευταίο - οριστικά και αμετάκλητα - Shrek να ξεπερνά ακόμη κι εκείνη του πρωταγωνιστή της επιτυχημένης τετραλογίας, ήταν ζήτημα χρόνου να αποκτήσει κι εκείνος την ολόδικη του animation ταινία. Ο Παπουτσωμένος Γάτος, o φοβιτσάρης και δειλούλης, αλλά και απίστευτα γοητευτικός, φιλικός και με ακαταμάχητο σεξ απίλ κολλητός του πράσινου αγαθού όγκρε, κέρδισε με το ξίφος του τον πρωταγωνιστικό ρόλο του νέου animation της Dreamworks. H οποία με την σειρά της ποντάρει πολλά στο γκελ, του διασκεδαστικού χαρακτήρα, για μια εξαιρετική πορεία στα box offices, όταν θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 4 Νοεμβρίου, σε φόρμα τρισδιάστατη φυσικά. Στην ιστορία που σεναριακά υπογράφει η τετράδα των Brian Lynch (Hop), David H. Steinberg (The Babysitter), Tom Wheeler (The Cape) και Jon Zack (Shrek the Third), ο χαρισματικός ξιφομάχος, συντροφιά με τον πανέξυπνο Humpty Dumpty και την αγριόγατα Κίττυ, αναζητούν σε όλη την χώρα την χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά, για να την κλέψουν και να γίνουν πλούσιοι. Φυσικά σε πρώτο πλάνο στην δημιουργία του Chris Miller, Puss In Boots, παίζει το κέφι και η πολυχρωμία, στοιχεία που αναδύονται και από το πρώτο - πλημμυρισμένο από τις νότες του Pitbull - τίζερ τρέιλερ που μόλις ελευθέρωσε το στούντιο.

Φυσικά όπως συνέβη και στις τρεις προηγούμενες παρουσίες του πονηρού γατούλη, έτσι κι εδώ φωνητικά θα τον αποδώσει ο σπανιόλος γόης Antonio Banderas, έχοντας αυτή την φορά στην παρέα του την λατίνα κούκλα Salma Hayek και τον ανατρεπτικό Zach Galifianakis, που υπολογίζω και πάλι να είναι όλα τα λεφτά.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2011!

Προγραμματισμός, το άλφα και το ωμέγα της επιβίωσης στην ζούγκλα της σύγχρονης κοινωνίας: Να κοιμηθώ νωρίς, να σηκωθώ νωρίς, να ξεκινήσω νωρίς και να παρκάρω νωρίς, που λέει κι ο Λουκής. Η ρουτίνα σε όλο της το μεγαλείο, κατ απαίτηση του μοντέρνου ταχύτατου ρυθμού, που δεν αφήνει και πολλά στην τύχη, υποστηρίζοντας την αρχή του καλοδουλεμένου schedule. Κι όμως, υπάρχουν κάποιες παρένθετες στιγμές, που θα μπορούσαν να φύγουν, να ξεχαστούν σαν ασήμαντες, που αν τις καλοσκεφτείς, έχουν λειτουργήσει καταλυτικά στην (αδιάφορο θετική ή αρνητική) εξέλιξη του πολίτη - ρομπότ. Μοίρα λες... Σύμπτωση... Κι αν κάποιος άλλος έχει βάλει το χεράκι του, για να σε παρακάμψει από τον δρόμο που με περισσή φρόνηση έχεις χαράξει? Αυτό το ζύγισες ποτέ?

Την νύχτα της ήττας του, στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα του γερουσιαστή της Νέας Υόρκης, ο νεαρός, φιλόδοξος και χαρισματικός βουλευτής Ντέιβιντ Νόρις, θα γνωρίσει την γυναίκα της ζωής του, στο πρόσωπο της Βρετανίδας μπαλαρίνας Ελίζ. Η μορφή της, από εκείνη την μικρή τους συνάντηση, θα στοιχειώσει στο μυαλό του για χρόνια, μέχρι που θα την βρει και πάλι στο δρόμο του, εντελώς αναπάντεχα, την ώρα που έχανε κάθε ελπίδα πως θα την έβλεπε ξανά. Μια εξέλιξη, όμως, που δεν αφήνει διόλου ικανοποιημένη την μυστική ομάδα που ελέγχει την δράση του ελπιδοφόρου πολιτικού, τους Ρυθμιστές, που θα κάνει ότι περνά από τα χέρια της για να καταστρέψει τον δεσμό, πριν ακόμη γεννηθεί. Η μάχη ανάμεσα στην χαλιναγώγηση της ελεύθερης βούλησης και στην ενστικτώδη αντίδραση, μόλις έχει ξεκινήσει.

Πιστεύω πως ακόμη και μισή, ανολοκλήρωτη φράση να έχει γράψει ο σπουδαίος Philip Dick, αν την αναλάβει ένας επιδέξιος δημιουργός, μπορεί να φτιάξει ένα πρώτης τάξης κινηματογραφικό σενάριο. Ελάχιστοι διέθεταν άλλωστε αυτό το μαγικό χάρισμα την ανατρεπτικής λογικής, όπως αυτός, που από το μυαλό του ξεπήδησε η ιδέα, που πάνω της βασίστηκε η σημαντικότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας, στην ιστορία του σινεμά. Στην αλυσίδα των επιτυχημένων διασκευών των scifi μυθιστορημάτων του, το The Adjustment Bureau δεν θα μπορούσε να αποτελέσει τον αδύναμο κρίκο. Ακόμη κι αν πρέπει να να βασίσει την λογική της θεματικής του πορείας, στον σπινθήρα που λέγεται κεραυνοβόλος έρωτας. Και κάτι παραπάνω ίσως, εφόσον ο θεατής καλείται να κάνει μια μικρή υποχώρηση, αποδεχόμενος το για καιρό μανιώδες στροβίλισμα στο νου του ανερχόμενου wanabe congressman, της εικόνας μιας απλώς σέξι χορεύτριας.

Από την ώρα, όμως, που αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα των κατευθυντών της μοίρας, ξεκινά ένα ξέφρενο κυνηγητό με το χρόνο, που αναμειγνύει πραγματικότητα, οφθαλμαπάτη και ρομάντζο, με τους νουάρ ασπρόμαυρους πρακτορικούς χαρακτήρες με τις ρεπούμπλικες, με την σουρεαλιστική λογική του Inception και το αγωνιώδες σασπένς του The Game, που κανείς δεν γνωρίζει τι από όσα συμβαίνουν στο περιβάλλον είναι αληθινό. Στα θετικά του δημιουργικού ντεμπούτου του George Nolfi, πρέπει να καταγραφεί το ότι δεν έχασε σε πολλά σημεία τον έλεγχο της κατάστασης, ώστε το υπαρξιακό παραμύθι του να εξελιχθεί σε περίγελο, αλλά και στο ότι έκτισε μια έξοχη εικαστικά, μαγική νεουορκέζικη μονόπολη, πάνω στην οποία τα πιόνια κινούνται μέσω μυστικών διόδων, ώστε να κερδίσουν τους πόντους των στιγμών, που είναι και το κόλπο γκρόσο, που θα δώσει την νίκη, στο πολυεπίπεδο παιχνίδι.