Movies Ltd

Ως μια πιο εκμοντερνισμένη και πιο ενήλικη διασκευή του πασίγνωστου παραμυθιού του Τζακ και της Φασολιάς, έχει λανσαριστεί το Jack The Giant Killer, μια επική όπως αναμένεται περιπέτεια, που βρίσκεται στο στάδιο του Pre-production. Μια από τις πιο δύσκολες διαδικασίες για τον σκηνοθέτη Bryan Singer, η επιλογή των σωστών πρωταγωνιστών που θα συμμετάσχουν στο φιλόδοξο πλάνο της New Line και της Legendary, σχεδόν έφτασε στο τέλος της, με τον ταλαντούχο νεαρό Nicholas Hoult, που γνωρίσαμε σαν πιτσιρικά στο About The Boy, να κερδίζει εντέλει το χρίσμα του βασικού ρόλου στο φιλμ. Ο δημιουργός άλλωστε των Usual Suspects, είχε πλήρη άποψη για τις ικανότητες του Hoult, από την αντίστοιχη διαδικασία του X-Men: First Class - πρότζεκτ που ο Singer Υπηρετεί πλέον από την θέση του παραγωγού - στο οποίο ο 22χρονος Βρετανός, κρατά τον ρόλο του Beast. Το σενάριο, δια χειρός του οσκαρούχου Christopher McQuarrie, ήδη παίρνει την τελική του φόρμα, εξιστορώντας την διαμάχη που άνοιξε ανάμεσα στους ανθρώπους και τους γίγαντες, εξαιτίας της απαγωγής της πανέμορφης πριγκίπισσας τους βασιλείου, την ώρα που ετοιμάζονται για τα γυρίσματα ο Stanley Tucci, για να υποδυθεί τον υπερφίαλο συμβουλάτορα του μονάρχη και ο Bill Nighy με τον John Kassir, που με την βοήθεια του CGI, θα δώσουν τις μορφές τους στον δικέφαλο αρχηγό των τιτάνων. Όσο για το ποια ενζενί, θα κρατήσει τον ρόλο της princess Elaine, ακόμη δεν έχει γνωστοποιηθεί. Το φιλμ υπολογίζεται να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες στα τέλη του 2012!

Γίνε αυτόπτης μάρτυρας της αρχής. Πολύ καιρό πριν εξελιχθούν σε άσπονδους εχθρούς, ο Καθηγητής Χ και ο μέγας αντίπαλος του Μαγκνέτο, συνυπήρχαν σαν οι καλύτεροι φίλοι, στην ίδια ομάδα. Έχοντας μάλιστα μόλις ανακαλύψει τις απίστευτες ικανότητες τους, οι νεαροί τότε Τσάρλς Ξάβιερ και Έρικ Λένσερ, έκαναν από κοινού προσπάθεια να εντοπίσουν κι άλλα άτομα του περίγυρου τους, με την ίδια ακριβώς μεταλλακτική συμπεριφορά. Λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του 60, μας μεταφέρει το σενάριο που ουσιαστικά παρουσιάζει την γέννεση του διασημότερου γκρουπ υπερηρώων, που ξεπήδησαν ποτέ από τις πολύχρωμες σελίδες των κόμικ. Μετά από τρεις συνέχειες με τις περιπέτειες των X-Men, που κατέπληξαν το κοινό, αλλά και ένα ανκόρ αφιερωμένο στον δημοφιλέστερο των mutants, Wolverine, η Fox σκέφτηκε να ριμπουτάρει τον μύθο, ξεκινώντας τον, απλά, από την αρχή. Εκεί που πέντε δεκαετίες πίσω, περίοδο που ο ψυχρός πόλεμος βρίσκεται στο φόρτε του και η σοβιετική απειλή έχει πάρει τον χαρακτήρα της καθημερινότητας, μια φράξια πιτσιρικάδες, με δυνάμεις που το μέγεθος τους ξεπερνά ακόμη κι εκείνες ενός ολάκερου στρατού, αρχίζουν σιγά σιγά να οργανώνονται: First Class λέει ο τίτλος, την 3η Ιουνίου οι ανά τον κόσμο φαν έχουν ήδη μαρκάρει στο ημερολόγιο τους πως θα κάνουν την βόλτα τους στους κινηματογράφους και φυσικά η 20th Century τρίβει τα χέρια της από τώρα, εφόσον το πιασάρικο τρέιλερ, ξεπέρασε τις προσδοκίες.

Βίοι όχι ιδιαίτερα παράλληλοι καλλιτεχνικά, εκείνοι που διάγουν ο Εγγλέζος James McAvoy και ο Αλεμάνος Michael Fassbender, με τον πρώτο να δείχνει πιο σοφιστικέ στις εκφράσεις του και τον δεύτερο να τονίζει σε πρώτη ευκαιρία τις σωματικές του αρετές. Οι δυο τους πάντως, καλούνται να δέσουν όσο το δυνατόν καλύτερα, ως οι βασικές επιλογές του Matthew Vaughn, του χαρισματικού, όσο και ανατρεπτικού σκηνοθέτη του Kick Ass, που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την διεύθυνση του FC. Μαζί τους βέβαια συνυπάρχει μια ολόκληρη αρμάδα, νεαρών ερμηνευτών, που ζητούν μερίδιο από την λάμψη των X-Men, όπως οι January Jones ως Emma Frost, η Jennifer Lawrence ως Mystique, η Rose Byrne ως Moira, ο Nicholas Hoult ως Beast, η Zoë Kravitz ως Angel Salvadore, ο Jason Flemyng ως Azazel, ο Lucas Till ως Havoc και ο Edi Gathegi ως Darwin.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιουνίου 2011...

Με την υποψήφια σε δέκα οσκαρικές κατηγορίες, νέα ταινία των αδελφών Coen, True Grit, άνοιξε τις πύλες του για 61η φορά, το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Βερολίνου, ένα από τα τρία δηλαδή σημαντικότερα φιλμικά ραντεβού της Ευρώπης. Για δέκα ημέρες η γερμανική πρωτεύουσα, γίνεται το επίκεντρο του σινεμά της Γηραιάς Ηπείρου, όπως πάντα ακολουθώντας πιστά την πορεία που έχει ορίσει την τελευταία δεκαετία, άκρως πολιτικοποιημένο και με ευαισθησία στις προσπάθειες των ανεξάρτητων δημιουργών. Κατά την διάρκεια του δεκαημέρου, θα προβληθούν περισσότερες από 400 ταινίες, από περίπου 60 χώρες, με το κύριο ενδιαφέρον να εστιάζεται όπως συνήθως γύρω από το διαγωνιστικό τμήμα, όπου 20 νέες δημιουργίες θα κονταροκτυπηθούν για να κερδίσουν την βαρύτιμη Χρυσή Άρκτο, έπαθλο που κατά την περσινή χρονιά πήγε στην Τουρκία και τον Semih Kaplanoglu για το πανέμορφο Bal - Honey του. Την επόμενη Κυριακή κι ενώ από τις οθόνες της πλατείας Potzdamer θα έχουν παρελάσει οι υποψήφιες ταινίες του concorso, η πρόεδρος της επιτροπής Isabella Rossellini, θα ανακοινώσει τους νικητές ανά κατηγορία. Ειδικά φέτος που στον Βερολινέζικο στίβο συμμετέχουν ονόματα όπως του JC Chandor, του Bella Tarr, του Ralph Fiennes, του Werner Herzog και του Wim Wenders, η έκβαση αναμένεται με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Σε ότι αφορά στην εκτός συναγωνισμού μεγάλη πρεμιέρα των φετινών εκδηλώσεων, το μεγάλο γεγονός αποτελεί η επιστροφή των Coen στην πόλη που πριν από 13 χρόνια παρουσίασαν για πρώτη φορά τον εξαιρετικό τους Big Lebowski, έχοντας μάλιστα για πρωταγωνιστή, τον ίδιο ακριβώς που σήμερα βρέθηκε δίπλα τους στην συνέντευξη τύπου, τον έμπειρο Jeff Bridges. Στο Αληθινό Θράσος, ο κάτοχος του Όσκαρ ανδρικής ερμηνείας για το Crazy Heart, υποδύεται τον ίδιο ακριβώς ρόλο που το 1968, στην πρωτότυπη εκδοχή του φιλμ, οδήγησε στην υπέρτατη διάκριση των διασημότερο πρωταγωνιστή γουέστερν, John Wayne, εκείνον δηλαδή του γηρασμένου πιστολέρο της Άγριας Δύσης, που παίρνει κάτω από την προστασία του μια ανήλικη κοπέλα και ξεκινούν μαζί την αναζήτηση ενός στυγνού εγκληματία, δολοφόνου του πατέρα της. "Η νέα βερσιόν του True Grit, είναι περισσότερο βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο, που αν το διαβάσει κανείς θα νομίσει πως πρόκειται για ένα σενάριο, που ήδη έχουν γράψει οι Coen, είναι τα πρώτα λόγια του Bridges στο πόντιουμ. Και ευτυχώς που δεν πρόκειται για μια ανάπλαση του αρχικού έργου, διότι σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να κοντράρω ερμηνευτικά τον Wayne." Από κοντά και ο έτερος συμπρωταγωνιστής Josh Brolin, υποστήριξε πως "το φιλμ έχει ήδη κάνει μια πολύ επιτυχημένη πορεία στις αμερικάνικες αίθουσες και το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και στις ευρωπαικές, γιατί ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις του μέσου θεατή, για απεικόνιση των ανθρώπινων αξιών στην οθόνη." Όσο για τους Coen, διαρκώς έδειχναν πως η ύπαρξη του πασίγνωστου ορίτζιναλ, ελάχιστα δυσκόλεψε το έργο τους: "Αποφασίσαμε να κάνουμε την ταινία, λέει ο Joel, γιατί μείναμε ενθουσιασμένοι από το μυθιστόρημα, αδιαφορώντας για το αν έχει υπάρξει και πάλι ως φιλμ. Δεν θελήσαμε να ακολουθήσουμε σε καμία περίπτωση τα βήματα του Henry Hathaway, προσεγγίζοντας με την δική μας οπτική, ένα είδος εντελώς άσχετο με ότι κι αν έχουμε κάνει μέχρι τώρα."

Το διαγωνιστικό τμήμα της Berlinale 2011 συνεχίζεται την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου με την προβολή των ταινιών Margin Call με τον Kevin Spacey και El Premio (The Prize) της ισπανίδας Paula Markovitch

Ρώτα με: Τι θα χαλάλιζα για να μετατρέψω το Sanctum, σε μια αξέχαστη περιπέτεια δράσης, που θα την βλέπεις με το ίδιο ενδιαφέρον, ακόμη και δυο δεκαετίες μετά την κυκλοφορία της? Θα σου θυσίαζα όλο το ακριβό προμόσιον, που την διαλαλεί σαν την φυσική εξέλιξη της Αβύσσου, θα σου χάριζα το πρεστίζ που της έχει δώσει, η παραγωγική αιγίδα του Cameron, αλλά και όλο τον ακριβό εξοπλισμό του, μη σου πως πως θα πέταγα και στο καλάθι το τρισδιάστατο της, που αν μη τι άλλο είναι πολύ πιο προσεγμένο από πολλές άλλες περιπτώσεις. Ένα αντάλλαγμα θα ήθελα μόνο να μου δώσεις. Τον Stallone! Τον φαντάζομαι τον μπαγάσα τον Ιταλιάνο, να σκαρφαλώνει εκείνος τα απότομα κοφτερά βράχια, βάζοντας τα ολομόναχος με τα στοιχειά της φύσης, για να μην αφήσει ούτε έναν σύντροφο πίσω του. Μιλάμε για το απόλυτο μπλοκμπάστερ, ε! Ενώ τώρα πρέπει να αρκεστώ με αυτόν τον νερόβραστο τον Roxburgh και μάλιστα σε 3D...

Η αχαρτογράφητη ακόμη σπηλιά, που εκτείνεται σε βάθος χιλιομέτρων στην καρδιά της ζούγκλας της Νέα Γουινέα, αποτελεί το μεγάλο σχέδιο μιας ομάδας έμπειρων σπηλαιολόγων, που καλά οργανωμένοι σκοπεύουν να την εξερευνήσουν. Με αφετηρία το θεόρατο πηγάδι και ταξιδεύοντας στις αχανείς στοές, οι ριψοκίνδυνοι μελετητές θα επιχειρήσουν να εντοπίσουν την υδάτινη διέξοδο της, στην θάλασσα του Σολομώντα. Οι κακοί οιωνοί θα κάνουν την εμφάνιση τους από πολύ νωρίς, όταν ο φυσικός ηγέτης της αποστολής, δεν θα καταφέρει να σώσει από τον πνιγμό, μια από τις πιο στενές του συνεργάτιδες. Σαν να μην έφτανε η πρώτη απώλεια, η ομάδα θα βρεθεί παγιδευμένη στην σπηλιά, από τους τεράστιους όγκους νερού που την γέμισαν, εξαιτίας μιας τροπικής καταιγίδας που ξέσπασε στην περιοχή.

Για να ισοπεδώσω τα πάντα, θα μπορούσα να αναρωτηθώ, που στην ευχή πηγαίνουν οι ματαιόδοξοι φουκαράδες, δίχως καν να έχουν πάρει στα χέρια τους την δυσμενή πρόγνωση της ΕΜΥ, που αμέσως αμέσως θα ανέβαλε τα πλάνα τους. Για χάρη της εξέλιξης του αγωνιώδους θρίλερ, όμως δεν θα το κάνω, δίνοντας μια ευκαιρία στο φιλμάκι να αναπτύξει την βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα ιστορία του. Μια υπόθεση που ξεχωρίζει σημαντικά από άλλες παρόμοιες, στο κομμάτι της συντροφικότητας και της αυτοθυσίας, εφόσον τα συγκεκριμένα στοιχεία δεν υπάρχουν στον βαθμό που θα περίμενε κανείς. Οι εγκλωβισμένοι στο πλημμυρισμένο γιγαντιαίο σιφόνι, άλλοτε δείχνουν εγωιστικές τάσεις επιβίωσης κι άλλοτε δεν διστάζουν να εγκαταλείψουν στην μοίρα τους φίλους τους, με βάση το δόγμα που λέει πως το μοναδικό όριο του ρίσκου, είναι ο ίδιος ο θάνατος. Συνεπώς οι όποιες συναισθηματικές σχέσεις υπάρχουν ανάμεσα στο τιμ δοκιμάζονται στην πιο ακραία τους μορφή, ενώ η μοναδική αίματος, μεταξύ του λίντερ και του φιλόδοξου γιου του, περνά από μύρια κύματα.

Χρειάζεται σθένος για να πάρεις την απόφαση να το δεις. Δίχως καν να γνωρίζεις σε τι συναισθηματικά ύψη θα ανεβάσει την φόρτιση του, ούτε αν κινείται διαρκώς στην ζώνη του δακρύβρεχτου μελό, απλά και μόνο το ότι η θεματική του Rabbit Hole περιστρέφεται γύρω από την υπέρτατη απώλεια, που μπορεί να νιώσει η ανθρώπινη καρδιά, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος, να περάσεις δύσκολες στιγμές μαζί του. Ακόμη κι αν πρέπει να παραδεχτώ πως η προσέγγιση του πόνου γίνεται με όσο περισσότερο σεβασμό μπορεί να δείξει ο κινηματογραφικός φακός, εντούτοις είναι κάπως απίθανο να πεις αν αυτό το κάνει σωστά ή λάθος, έμμετρα ή υπερβολικά, αφού σε αυτό τουλάχιστον το επίπεδο, καμία ζυγαριά δεν είναι ικανή να μετρήσει το συναίσθημα.

Οκτώ μήνες έχουν περάσει από την μαύρη ημέρα, που ο χάρος έκοψε βίαια το νήμα της ζωής του πεντάχρονου γιου τους. Διαλύοντας συνάμα την ευτυχία και την γαλήνη της φαμίλιας τους, καθιστώντας τους ίδιους ψυχικά ράκη, ερείπια που δεν έχουν κανένα πλέον ενδιαφέρον για την ζωή, για την δημιουργία, για την ίδια τους την ύπαρξη. Η Μπέκα και ο Χάουι Κόρμπετ, αναπολώντας στο μυαλό τους τις στιγμές πριν εκείνο το μοιραίο πρωινό, δεν μπορούν να φανταστούν πως η τύχη τους έπαιξε το σκληρότερο παιχνίδι. Κι επειδή ο κόσμος τριγύρω τους συνεχίζει να κινείται στους δικούς του ρυθμούς, οι ίδιοι καλούνται να ορθοποδήσουν και να ακολουθήσουν τις ρεαλιστικές επιταγές του. Το ζήτημα είναι αν οι ίδιοι θέλουν πραγματικά μέσα τους, κάτι τέτοιο...

Σιωπή, πένθος, σπαραγμός. Από την μια μεριά μπορείς να γίνεις ο θεατής, που φορά το κατάμαυρο κοστούμι των γονιών, οπότε δεδομένα γίνεσαι αποξαρχής σμπαράλια και δεν έχεις την ψυχική δυνατότητα, ούτε να μελετήσεις εκείνα που ζητά να πει, ούτε να κρίνεις τις ικανότητες του. Έτσι πρέπει να ακολουθήσεις τον άλλο δρόμο, εκείνον της ψυχρής ματιάς, για να δεις την κατάσταση όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά. Γιατί υποκειμενικά αν το καλοσκεφτείς, οι δύο αυτοί άνθρωποι έχουν πλέον το δικαίωμα της οποιασδήποτε βίαιης και απρόσμενης αντίδρασης. Αμηχανία λοιπόν! Αμφίδρομη! Όντας χαροκαμένος, τι ευχή να δώσεις στην αδελφή σου, που μόλις έμεινε έγκυος και το πολύ σε εννιά μήνες, θα φέρει στον κόσμο ένα παιδάκι? Όντας χαροκαμένος, με τι ψυχή να μαζέψεις τα ρουχαλάκια του παιδιού σου και να τα δώσεις προίκα να τα φορέσει το μωρό, που σε λίγο θα έρθει στον κόσμο? Όντας χαροκαμένος, πως μπορείς να καταλάβεις πως ο απέναντι σου, έστω κι αν είναι ο στενότερος συγγενής σου, αυτή της τόσο συνηθισμένη προσφορά, την αντιμετωπίζει σαν σάβανο? Βασανιστήριο. Δίχως φινάλε...

Άσχετα αποτελέσματος, πρέπει να παραδεχτώ πως ο Cameron τον πήρε πολύ ζεστά τον ρόλο του παραγωγού του Sanctum. Άλλωστε αυτή η κατάβαση στην άβυσσο του πλανήτη, σε οποιαδήποτε μορφή της, πάντα έδειχνε να ενθουσιάζει τον πιο επιτυχημένο σκηνοθέτη της κινηματογραφικής ιστορίας. Η υπόθεση των ριψοκίνδυνων σπηλαιολόγων να χαρτογραφήσουν το πλέον άβατο σημείο της υδρογείου, που δέχτηκε την μήνη των στοιχείων της φύσης, με τραγικά για τις ζωές τους αποτελέσματα, κάνει την πρεμιέρα της σε λίγες ημέρες και στη χώρα μας, δια μέσου ενός ρυθμικού θρίλερ, που σκοπό έχει να σβήσει την δίψα των φαν της περιπέτειας δράσης. Το Άβατο, που σκηνοθετικά υπογράφεται από τον Alister Grierson και μεταξύ του καστ του περιλαμβάνει ονόματα όπως του Ioan Gruffudd, του Richard Roxburgh και του Rhys Wakefield, ξετυλίγει τις δυσκολίες της δημιουργίες του, μέσα από δύο κατατοπιστικά featurettes, που έδωσε στην κυκλοφορία η διανομή. Μια γεύση για το πως επελέγησαν οι τοποθεσίες, ώστε να δείξουν ακόμη πιο ρεαλιστικές, το πως κατάφεραν οι ηθοποιοί να αντεπεξέλθουν στις αντιξοότητες του παγωμένου νερού, το πως στήθηκαν οι κάμερες, κατά τρόπο τέτοιο ώστε να αναπτύξουν πλήρως την τρισδιάστατη απεικόνιση, αλλά και τον τρόπο που κτίστηκαν τα σκηνικά και μελετήθηκαν τα ειδικά εφέ, μπορείτε να πάρετε αμέσως στα προωθητικά κλιπάκια που επιμελήθηκε η Universal.


Το ταξίδι στα έγκατα της γης, με όχημα τα καταιγιστικά πλάνα του Sanctum, ξεκινά στις ελληνικές αίθουσες στις 10 Φεβρουαρίου 2011, από την Odeon.

Δεν έχουν κλείσει δύο χρόνια, από την ημέρα που η Meryl Streep υποδύθηκε μια δυναμικότατη γυναικεία προσωπικότητα, την διάσημη μαγείρισσα Τζούλια Τσάιλντ, στο Julie And Julia, ρόλος που της χάρισε την δέκατη έκτη - !!! - οσκαρική της υποψηφιότητα και η σπουδαία ηθοποιός επιστρέφει με ακόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες, για να υποδυθεί την διασημότερη, ίσως, πολιτικό των τελευταίων τριάντα χρόνων. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης της Μεγάλης Βρετανίας στις αρχές της δεκαετίας του 80 και με την πυγμή της, υπερασπίστηκε όσο λίγοι τα συμφέροντα της πατρίδας της - φτάνοντας μέχρι και την εμπόλεμη ρήξη για τα Φόλκλαντς - και κερδίζοντας συνάμα την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων της, για ακόμη δύο τετραετίες. Την ζωή της Σιδηράς Κυρίας, όπως αποκλήθηκε παγκοσμίως, εξαιτίας της άτεγκτης πορείας της, ως κάτοικος του νούμερου 10 της οδού Ντάουνινγκ, θα αφηγηθεί η ταινία The Iron Lady, που σκηνοθετεί η Phyllida Lloyd του Mamma Mia, ενώ το σενάριο υπογράφει η Abi Morgan Του Sex Traffic. Δίπλα στην Streep, που δεδομένα υπολογίζει στο τσεπάκι της ακόμη μια ακαδημαική nod, συμπρωταγωνιστεί ο Jim Broadbent, υποδυόμενος τον σύζυγο της πρωθυπουργού, Ντένις, σε μια παραγωγή, τα γυρίσματα της οποίας ξεκίνησαν τον περασμένο μήνα, στο μεγάλο νησί. Η Pathe και η Film 4 που έχουν αναλάβει την χρηματοδότηση του πρότζεκτ, πάντως, ακόμη δεν έχουν ανακοινώσει επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας.

Υπάρχει σημαντικός λόγος ύπαρξης και αυτού του είδους ταινιών. Του χαλαρού, μουσικοχορευτικού, που αφηγείται ανθρώπινες ζορισμένες ιστοριούλες, οι οποίες ελάχιστα διαφέρουν από φιλμάκι σε φιλμάκι και συνήθως στο φινάλε, μετά από έναν πραγματικό καταιγισμό στρας, γκλίτερ, μάσκαρας και καλτσοδέτας, έχουν ευτυχή κατάληξη. Στην πιο βαριά, από άποψης θεματολογίας, περίοδο που διανύουμε, με τα οικογενειακά δράματα να παίζουν μόνιμα σε πρώτο πλάνο, διεκδικώντας την οσκαρική τους καταξίωση, το Burlesque έρχεται για να δώσει ένα πιο ευδιάθετο τόνο, με τα ακατάπαυστα μπιτ, τα φρου φρου και τις συμπαθητικές του χορογραφίες. That's All Folks!

Πιτσιρίκα που έχει βαρεθεί να σερβίρει περαστικούς, σε καφέ της Άιοβα, παίρνει το ρίσκο να ταξιδέψει στο LA, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, γεμάτη πίστη στις αρτίστικες ικανότητες της. Κι εκεί με ένα δίσκο στο χέρι θα βρεθεί, σε ένα από τα ελάχιστα κλαμπ της πόλης, που διατηρούν αναλλοίωτο το ντεμοντέ στυλ του βαριετέ, πολύ σύντομα όμως, η χάρη της στο λίκνισμα, θα την στείλει στην σκηνή, όπου θα κερδίσει με άνεση το χειροκρότημα του κοινού. Αλλά και της ιδιοκτήτριας του κέντρου, μιας χαρισματικής τραγουδίστριας, που δεν κατάφερε ποτέ να εξαργυρώσει το ταλέντο της και τώρα παλεύει με νύχια και με δόντια να διατηρήσει το μαγαζί της ζωντανό, παρόλο που τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που την πνίγουν, το απειλούν με κλείσιμο, από στιγμή σε στιγμή.

Περισσότερο στην ιδέα του αξέχαστου Flashdance, παρά στου ξεχασμένου Showgirls, με οδήγησε η ιστορία της πολυτάλαντης νεαράς, που βιώνει το δικό της american dream. Κι αυτό γιατί το φιλμ δεν εστιάζει κατά κύριο λόγο στις συνήθως bitchy συμπεριφορές των κυριών, σε στιγμές έντονου ανταγωνισμού, μα στην απλούστερη λογική, του αξιότερου, που εντέλει θα προκόψει, επικρατώντας στην δύσκολη άμιλλα. Ο μέτριας δημιουργικής πείρας Steve Antin, που σε καμία περίπτωση δεν είναι Fosse, ούτε καν Adrian Lyne, για να υπάρχουν ανάλογες απαιτήσεις στην μιούζικαλ αισθητική του, δεν τα καταφέρνει κι άσχημα στο κτίσιμο της ατμόσφαιρας nightclub, υστερεί όμως εμφανώς στην δυναμική της ιστορίας του, που λειτουργεί απλώς σαν γεφυράκι, ανάμεσα στις μελωδίες. Καμιά δεκαριά τραγούδια, δηλαδή, που συνθέτουν ένα όμορφο soundtrack, δείγμα τυπικό χολιγουντιανό, με πιασάρικες μπαλάντες σαν το You Haven't Seen The Last Of Me, που πηγαίνει ολοταχώς για το οσκαράκι, αλλά και MTV χιτάκια, που σε συνδυασμό με τους δαντελένιους κορσέδες της ερμηνεύτριας τους, μοιάζουν με καλοστημένα - και πιπεράτα - βίντεo κλιπς.

Παραδοσιακά η βραδιά του Super Bowl, του τελικού δηλαδή του αμερικάνικου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, που αποτελεί το θέαμα με την μεγαλύτερη τηλεθέαση σε εύρος έτους, αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για τους διαφημιστές, να διαλαλήσουν το προϊόν τους. Στο κινηματογραφικό κομμάτι, τα τελευταία χρόνια, το προμόσιον έχει αντιληφθεί πως τα τριάντα δευτερόλεπτα που δίνονται κατά την διάρκεια των τάιμ άουτ, ισοδυναμούν με χρυσάφι, εφόσον τα καλά μελετημένα σποτάκια, παρακολουθούν εκατομμύρια θεατών σε ολόκληρη την αμερικάνικη επικράτεια. Μια παρέλαση λοιπόν, των πιο σημαντικών στιγμών της χολιγουντιανής παραγωγής, που θα κάνουν την εμφάνιση τους στις αίθουσες το καλοκαίρι, έχουμε την ευκαιρία να δούμε στα κλιπς που ακολουθούν, παίρνοντας μια πρώτη γεύση από καθαρόαιμο μπλοκμπαστερικό θερινό σινεμά!

FAST FIVE του Justin Lin
με τους Vin Diesel, Paul Walker, Dwayne Johnson
Πρεμιέρα 29 Απριλίου 2011



PIRATES OF THE CARIBBEAN: ON STRANGER TIDES του Rob Marshall
με τους Johnny Depp, Ian McShane, Penelope Cruz, Geoffrey Rush
Πρεμιέρα 20 Μαίου 2011



BATTLE: LOS ANGELES του Jonathan Liebesman
με τους Michelle Rodriguez, Bridget Moynahan, Aaron Eckhart, Michael Pena
Πρεμιέρα 11 Μαρτίου 2011



SUPER 8 του J J Abrams
με τους Elle Fanning, Amanda Michalka, Kyle Chandler
Πρεμιέρα 10 Ιουνίου 2011



THOR του Kenneth Branagh
με τους Chris Hemsworth, Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Rene Russo, Stellan Skarsgard
Πρεμιέρα 6 Μαίου 2011



CAPTAIN AMERICA: THE FIRST AVENGER του Joe Johnston
με τους Chris Evans, Hugo Weaving, Samuel L Jackson, Stanley Tucci, Tommy Lee Jones
Πρεμιέρα 22 Ιουλίου 2011



RIO του Carlos Saldanha
με τους Anne Hathaway, George Lopez
Πρεμιέρα 15 Απριλίου 2011

Ε, μόνο σαν αστείο μπορείς να πάρεις το ενδεχόμενο της συνύπαρξης του διασημότερου δραματικού έργου, που γράφτηκε αιώνες πριν από τα χέρια του γνωστότερου συγγραφέα, με τις πιο πολυτραγουδισμένες μελωδίες, ενός εκ των πλέον αγαπημένων σύγχρονων τραγουδοποιών, σε ένα επικό διασκεδαστικό παραμύθι, ζωγραφισμένο πάνω στον τρισδιάστατο καμβά του animation. Αν μη τι άλλο, απαιτείται πολύ προσοχή, πέρα από έμπνευση, για να μην παρεκκλίνει το σχέδιο από την πορεία του και τσακιστεί στον γκρεμό της γραφικότητας, αλλά και για να μην θεωρηθεί ιερόσυλη η προσέγγιση. Για να μεγαλώσω το αστείο, να σου πω, πως το κέφι του Gnomeo And Juliet, ελάχιστες φορές το συνάντησα στην αίθουσα κατά την φετινή σεζόν. Συνεπώς το διαχρονικό μίτινγκ του Sir William, του Sir Elton και των πολύχρωμων Gnomes, κρίνεται ως απόλυτα επιτυχημένο!

Μια μάντρα χωρίζει τα σπίτια τους, μεταξύ τους όμως δεν ανταλλάσσουν ούτε καλημέρα. Είναι γνωστή η αντιπαλότητα που διακρίνει άλλωστε την κυρία Μοντέγι και τον κύριο Καπουλέτι, ώστε να αποτελούν τους πιο άσπονδους γείτονες της οδού Βερόνα. Μια κόντρα που συνεχίζεται και στις αυλές τους, εφόσον κατά την διάρκεια της απουσίας τους, οι μπλε διακοσμητικοί νάνοι της πρώτης, με τους κόκκινους του δεύτερου, έχουν ανοίξει πόλεμο μεταξύ τους, μέχρις εσχάτων. Όταν όμως συναντηθούν οι ματιές του μορφονιού, πλην αλητάκου Ζουμπαίου, πρίγκιπα της μιας πλευράς, με εκείνη της Ιουλιέτας, της κούκλας κόρης του αρχηγού των απέναντι, κάτι αστραπιαίο θα γεννηθεί μεταξύ τους. Ένα αίσθημα που δεν είναι ικανό να πνίξει, ούτε η προαιώνια έχθρα των οικογενειών τους.

Μπορεί να συμπληρώνει μισή χιλιετία ζωής, η τραγική ιστορία του μοιραίου ζευγαριού, που ξεπήδησε από τον νου του William Shakespeare και να έχει διασκευαστεί στο σανίδι και το πανί αμέτρητες φορές, τέτοια περίπτωση όμως σίγουρα δεν έχει ξαναυπάρξει. Βεβαίως από το πρωτότυπο, εδώ, διατηρείται μόνο η ιδέα της βεντέτας και του έρωτα που γεννιέται ανάμεσα της, εφόσον το φιλμ, που απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε μικρής ηλικίας θεατές δεν θα μπορούσε να σηκώσει, αρνητικό φινάλε. Η βασική αρχή εξέλιξης της ιστορίας, ομοιάζει με εκείνη των Toy Story, με την μόνη διαφορά, πως απόντων των αφεντικών τους, εδώ δεν ζωντανεύουν παιχνίδια, μα πορσελάνινα κουκλάκια, ζωγραφισμένα στο χέρι με ζωηρή μπογιά και φατσούλες τόσο αστείες, που άμεσα σου φτιάχνουν την διάθεση. Η διαφορά αυτή πάντως δεν είναι κι η μοναδική, εφόσον οι ήρωες μας δεν είναι άτρωτοι, αλλά υπερβολικά εύθραυστοι. Και μια απρόσεκτη κίνηση, μπορεί να τους θρυμματίσει, οπότε αντίο ζωή.

Ένα ταξίδι, ένα όνειρο, μια απόδραση... Ξεχωριστή περίπτωση αυτή η ταινία. Από εκείνες που δεν βοηθιούνται - τουλάχιστον εμπορικά - από το δίλεπτο πρόμο βιντεάκι, με τις στιγμές εκείνες που θα ωθήσουν τον θεατή να το επισκεφτεί στην σκοτεινή αίθουσα. Το ομολογεί άλλωστε και μόνος του ο δημιουργός στις λίγες εξομολογητικές σειρές, που μοίρασε η παραγωγή στο δελτίο τύπου: "Στους Ιππείς, η αλληγορία έχει τον πρώτο λόγο και ύστερα οι ήρωες". Πως να περάσεις λοιπόν μέσα στο τρέιλερ, αυτό που θες να πεις με άλλο τρόπο, να συμπιέσεις την σκέψη σου τόσο πολύ, ώστε να πετύχεις το σωστό διαφημιστικό? Αδύνατον! Γι αυτό επειδή μάλλον λίγοι θα αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει στους Ιππείς της Πύλου, την πρώτη (για δεύτερη?) δημιουργία του πολυτάλαντου Νίκου Καλογερόπουλου, ας επιχειρήσω να βάλω μια τάξη. Φουκαράς, υπερδανειζόμενος ηθοποιός, ονόματι Τηλέμαχος, που δεν μπορεί να τα βγάλει πλέον πέρα, αποφασίζει να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα, προκειμένου να γλυτώσει από τις δαγκάνες του Τειρεσία και τις συνέπειες του νόμου. Αφού τον περιμαζέψει ένα σκουπιδιάρικο, θα τον οδηγήσει σε μια απομονωμένη περιοχή κοντά στην Πύλο, όπου ο χαμένος στην απόγνωση μέχρι τα χθες ΔυΝηΤικός κακομοίρης, θα ανακαλύψει ξανά τον εαυτό του, θα ονειρευτεί και πάλι, κάτι που του είχε στερήσει η μιζέρια και η ανέχεια της πόλης.

Με την σπαρακτική φωνή της Βιτάλη, για χορωδία, μιας νεοελληνικής τραγωδίας με βάση ομηρικές μνήμες της Οδύσσειας, που δεν φείδεται συμβολισμών και μεταφορών, ο Καλογερόπουλος υπόσχεται να προσφέρει μια ανατρεπτική κοινωνικοπολιτική σάτιρα, πολυεπίπεδης ανάλυσης. Συνοδοιπόροι στην προσπάθεια του, πρωταγωνιστές που μαζί τους στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με επιτυχία, όπως ο Κιμούλης, ο Σπυριδάκης, η Βάνα Μπάρμπα, ο Ηλίας Λογοθέτης κι ο Δημήτρης Καμπερίδης. Προσωπικά πάντως, πολύ θα ήθελα να είμαι από εκείνους που θα ανακαλύψουν αν η θεματική ανταποκρίνεται στον ρεαλισμό ή στην φαντασία, για να κερδίσω το παστελάκι Λάμπου, που κρυφά έχει ταξει ο σκηνοθέτης και που είναι από τα αγαπημένα μου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2011

Για όλους τους αδικημένους ήρωες του σήμερα... Το Route Irish υπήρξε μια από εκείνες τις παράξενες περιπτώσεις των φιλμς που μπαίνουν από το παράθυρο και την τελευταία στιγμή, στο διαγωνιστικό τμήμα των μεγάλων φεστιβάλ της Ευρώπης και αν δεν σηκώσουν στο τέλος το βαρύτιμο τρόπαιο, φτάνουν μια ανάσα από αυτό. Έστω κι αν στην περίπτωση της τελευταίας ταινίας του αγαπημένου Ken Loach, που έκανε την πρεμιέρα της στις Κάννες, δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που έκαναν λόγο για μια από τις πιο αδύναμες στιγμές της καριέρας του. Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα, που αρνούμενος να δεχτεί την επίσημη εκδοχή της κυβέρνησης, για τον θάνατο του καλύτερου του φίλου, που εργαζόταν στο Ιράκ, θα ξεκινήσει ο ίδιος την έρευνα προκειμένου να εξακριβώσει τα αίτια, που προκάλεσαν το τραγικό συμβάν. Με μοναδικά του όπλα την γνώση για το ποια κατάσταση επικρατεί στην διαδρομή από το Αεροδρόμιο στην Πράσινη Ζώνη και ένα κινητό που έχει καταγραφεί μια από τις τελευταίες συνομιλίες του νεκρού, ο Φέργκους θα κάνει περνά από το χέρι του για να ξεσκεπάσει την αλήθεια. Το θρίλερ, με τις πολιτικές όπως μας έχει συνηθίσει ο σπουδαίος Βρετανός δημιουργός προεκτάσεις, υπογράφεται σεναριακά από τον μόνιμο συνεργάτη του Loach, Paul Laverty και θα κάνει την πρεμιέρα του στις αίθουσες του μεγάλου νησιού στις 18 Μαρτίου.

Αντιθέτως στην Αμερική, η τύχη του δεν είναι ανάλογη, άλλωστε αυτού του είδους η ευρωπαϊκή ματιά, δεν έχει ιδιαίτερη πέραση, με το Route Irish, να παίρνει κατευθείαν τον δρόμο για το video on demand, την ίδια ακριβώς ημέρα, που θα προβληθεί στην άλλη άκρη του ατλαντικού. Πρωταγωνιστούν μεταξύ άλλων, ο Mark Womack, ο John Bishop και η Andrea Lowe.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν μετά το Πάσχα του 2011...