Movies Ltd

Άτιμο πράγμα όταν ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του πάνω σου. Ειδικά όταν για δέκα, δεκαπέντε χρόνια, έχεις υπάρξει το απόλυτο σύμβολο του κινηματογραφικού ερωτισμού, είναι κομματάκι δύσκολο να παίρνεις την απόφαση να επισημοποιήσεις οριστικά το πέρασμα σου στην τρίτη ηλικία του καλλιτεχνικού στερεώματος. Όχι πως η αποκάλυψη του De Palma στον Σημαδεμένο και αιώνια λατρεμένη μαντάμ Ολένσκα, δηλώνει έτοιμη προς γηροκόμηση, το αντίθετο, ελάχιστες στα 53 τους θα μπορούσαν να είναι τόσο ποθητές και σέξι. Όταν όμως οπλισμένη με θάρρος η Michelle, δανείζει την ακόμη αγγελική της μορφή, για να υποδυθεί την ώριμη ερωτοκτυπημένη, πάει να πει πως έχει πάρει απόφαση πως οι παλιές καλές ημέρες που ο αντρικός πληθυσμός έλιωνε στην θωριά της, φύγανε ανεπιστρεπτί...

Μπελ Επόκ. Έχοντας μαζέψει ένα γερό κομπόδεμα, από την πολυετή της ενασχόληση με το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, η Λέα ντε Λονβάλ, μια δημοφιλής στην υψηλή παρισινή κοινωνία πόρνη, αποφασίζει να αποσυρθεί στην ηρεμία που της χαρίζει η ακριβή της έπαυλη. Για χάρη του παλιού καλού καιρού, μια πρώην συνάδελφος και διάσημη πολυλογού, θα της αναθέσει να πάρει κάτω από την ερωτική εποπτεία της τον δύστροπο 19χρονο γιο της, τον Σερί όπως εκείνη αποκαλούσε από μικρό. Έξι χρόνια μετά η σχέση τους όχι απλά έχει διακοπεί, αλλά ζει και βασιλεύει, με εκείνη να έχει εντοπίσει στην νιότη του το συστατικό που της χαρίζει ζωντάνια και φρεσκάδα και εκείνον να έχει βρει στην έμπειρη αγκαλιά της, τον συνδυασμό προστάτιδας και ερωμένης που αναζητούσε. Η ανακοίνωση του επερχόμενου γάμου του Σερί, με μια δεσποινίδα της καλής κοινωνίας, θα προκαλέσει άμεση αναταραχή στην ισορροπία, που οι δύο αταίριαστοι ηλικιακά εραστές, έχουν προσαρμοστεί.

Ο Stephen Frears επιστρέφει στην συλλογιστική των Επικίνδυνων Σχέσεων, που του άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες για μια διεθνή καριέρα, άσχετα αν εκείνος, με την ανατρεπτική του λογική, ποτέ δεν κατάφερε να σπάσει τα σύνορα του νησιού. Γνωρίζοντας καλά πως να κτίσει το κλίμα εποχής, δύο αιώνων πριν, ο σκηνοθέτης του My Beautiful Laundrette, αλλά και του πιο πρόσφατου Tamara Drewe, καθορίζει τις διαφορές στην σκεπτική των δύο περιόδων, του χθες και του σήμερα, με μέσον έναν έρωτα που από την γέννηση του ήταν μοιραίο να μην προχωρήσει. Η ειρωνεία, που πάντοτε αποτελεί το βασικό όπλο, ενός Βρετανού φλεγματικού δημιουργού, είναι που στο περιθώριο της αγάπης, της κατακριτέας εξαιτίας της διαφοράς ηλικίας των ερωτευμένων, τα πάντα κινούνται σε μια τροχιά ασυδοσίας και υποκρισίας, που αντανακλά σαν καθρέφτης της κοινωνίας.

Για πες: Στην κινηματογραφική διασκευή του διηγήματος της Colette, δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως τον κεντρικό ρόλο θα μπορούσε να κρατήσει άλλη από την Michelle Pfeiffer. Ακόμη και διανύοντας την 5η δεκαετία της ζωής της, η πάλαι ποτέ αστραφτερή προσωποποίηση της Lux, λάμπει πραγματικά. Γνωρίζοντας όμως πως την ζωντάνια των 20 έχει υποκαταστήσει η εμπειρία της ωριμότητας, το εκμεταλλεύεται για να αποδώσει με ζεστασιά τον - όχι ιδιαίτερα απαιτητικό - ρόλο της. Χημεία που δένει πολύ καλά με τον αξιόλογο ζεν πρεμιέ Rupert Friend, σε ένα φιλμ που αν έλειπαν οι παλιομοδίτικες κουβέντες του αφηγητή, πιθανότατα να ήταν και πιο ρυθμικό, άρα και ελκυστικό.

Πόσο υπέροχο είναι όταν οι ίδιοι οι δημιουργοί, βάζουν στους εαυτούς τους εμπόδια τέτοια, που να ανεβάζουν σε πανύψηλα επίπεδα τον δείκτη δυσκολίας. Μια περιπέτεια δράσης, ομολογεί ο ποιητής του 127 Hours, που ο πρωταγωνιστής της δεν μπορεί καν να κινηθεί. Είναι ποτέ δυνατόν? Η πρόσφατη περίπτωση του Buried, που ενώ εκτυλισσόταν αποκλειστικά μέσα σε ένα κασόνι 1χ2, εκτόξευσε τους δείκτες αδρεναλίνης, αποτέλεσε μιας πρώτης τάξης μπούσουλα για τον Boyle, που παίρνει μια από τις πιο διάσημες ιστορίες ανθρώπινης θέλησης για επιβίωση και την οπτικοποιεί, με γνώμονα τις γνώριμες τεχνοτροπίες του. Το τελικό αποτέλεσμα, αγωνιώδες και ανατριχιαστικό, αναδεικνύει πλήρως την αδυναμία του ανθρώπου, μπροστά στην ισχύ της φύσης, που μπορεί να τον κρατήσει δέσμιο, μέχρι την τελευταία του ανάσα. Εκτός και το μυαλό του μόνου λογικού όντος, δώσει για ακόμη μια φορά την λύση. έστω κι αν οι απώλειες είναι σημαντικές.

Η ζωή του όλη ένα extreme game. Μια ακροβασία στο χείλος του γκρεμού, που τον εξιτάρει, που του δημιουργεί ακραία συναισθήματα. Μοναδικό λάθος του ορειβάτη Άρον Ράλστον, που στις ριψοκίνδυνες και δίχως σχέδιο αποστολές που στήνει, δεν έχει συντροφιά, προτιμά να δρα μοναχικά, στοιχείο που δεν τον εξασφαλίζει σε περίπτωση ατυχήματος. Η ζημιά δεν θα αργήσει να συμβεί. Ένας κακός υπολογισμός, ένα στραβοπάτημα στην ράχη του φαραγγιού και ο άτυχος αναρριχτής θα βρεθεί στον πάτο, με το χέρι του ακινητοποιημένο κάτω από έναν θεόρατο βράχο. Απόγνωση, που θα κορυφωθεί όταν ο νεαρός θα αντιληφθεί πως στο δισάκι του δεν υπάρχει πάρα μια βιντεοκάμερα, ένα σκοινί κι ένα σουγιάς της κακιάς ώρας.

Και κάπως έτσι ξεκινά ο εφιάλτης του πιτσιρικά, που θα διαρκέσει ακριβώς 127 Ώρες. όσο του πήρε να μελετήσει στο νου του τις πιθανότητες να αποδράσει ζωντανός από τον τάφο. Η επικοινωνία αδύνατη. Τα τρόφιμα και το νερό δεν αρκούν ούτε για μία μέρα. Για να διαβεί την δύσβατη περιοχή, κάποιος άλλος με τα ίδια τρελά χούγια, είναι μάλλον απίθανο. Οπότε ο θάνατος από το κρύο, την κακή κυκλοφορία του αίματος και την δίψα, φαντάζει κάτι παραπάνω από βέβαιος. Εκτός κι αν... Εκτός κι αν καταφέρει να ξεμπλέξει το άκρο του από την πέτρα κόβοντας το! Φρίκη, που αυτομάτως όμως σημαίνει και σωτηρία. και κάπως έτσι ξετυλίγεται - σε ζωντανή μετάδοση μάλιστα - το δράμα της απώλειας, που μονομιάς δίνει και την μοναδική ελπίδα για ζωή. Μια απόφαση είναι, αλλά πως να την πάρεις φουκαρά γιάνκη...

Γιατί μέχρι τώρα η ζωή σου δεν έκρυβε τίποτα ιδιαίτερες εκπλήξεις. Είσαι μαθημένος στην καλοπέραση, στα πάρτι, στα λάγνα κοριτσάκια και στο χρόνο που σου επέμενε πηδούσες από κορφή σε κορφή με το mountain bike για να κάνεις την πλάκα σου. Τώρα που έφτασαν τα πραγματικά δύσκολα, πως αντιδράς? Ο Boyle, έχοντας καταφέρει πολύ νωρίς το peak της καριέρας του με τον Millionaire, δεν έχει κανένα απολύτως λόγο για να αγχώνεται, για να αποδείξει την αξία του. Κτίζοντας σχεδόν πανομοιότυπο κλίμα φαντασιώσεων με εκείνο του The Beach, με την μόνη διαφορά πως τα όνειρα πλέον δεν τα παράγουν οι ουσίες, μα η ασιτία, παρουσιάζει ένα περιεκτικό, ταχύτατο σε παλμό και συμπυκνωμένο βίντεο κλιπ, που δεν καταφεύγει σε φτηνούς μελοδραματισμούς για να κερδίσει τον θεατή του.

Αν λάβω υπόψη μου πως ο κινηματογράφος είναι το μέσο εκείνο που αντανακλά περισσότερο από κάθε άλλο την πραγματικότητα, τότε το συγκεκριμένο - μαζικό πια - φαινόμενο, μοιάζει ιδιαίτερα ανησυχητικό. Κι αν την πρώτη φορά τον τελευταίο χρόνο, που μια γυναίκα συμπεριφέρθηκε σκληρά, έως και βάναυσα, σε εκείνον που έλιωνε στην ματιά της, στο 500 Days Of Summer, το πήρα αψήφιστα, την δεύτερη, στο Eat, Pray, Love, που συνέβη κάτι ανάλογο, ένα καμπανάκι κτύπησε μέσα μου. Η τρίτη, όπως την επεξεργάζεται το Blue Valentine, όχι μόνο είναι η πιο ακραία, μα και η πλέον μακάβρια, στην όψη του ποδοπατημένου στην άσφαλτο άψυχου ράκους, από τα τακούνια της βαριεστημένης ξανθιάς. Κάπως έτσι ολοκληρώνεται, μάλλον, η αντιμετάθεση ανάμεσα στο ισχυρό και το ασθενές φύλο, που αποδεδειγμένα όμως και για περαιτέρω μαθηματική χρήση, έχει ένα και κοινό αποτέλεσμα: Το κενό σύνολο...

Έξι μόλις χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που ορκίστηκαν αιώνια πίστη, ο ένας προς τον άλλο και η κατάρρευση της σχέσης τους είναι ορατή όσο ποτέ. Εκείνη, έχοντας χάσει την ζωντάνια και το ενδιαφέρον της, προτιμά να περνά τον χρόνο της στην κλινική που εργάζεται, παρά κοντά στην οικογένεια της, την ίδια στιγμή που εκείνος, παλιμπαιδίζει και ξεσπά την μοναξιά του στο ποτό. Για χάρη των παλιών καλών στιγμών που έζησαν η Σίντι και ο Ντιν, αλλά και για να μεγαλώσει σε μια ενωμένη φαμίλια, η μικρή κορούλα τους, πρέπει να κάνουν μια τελευταία προσπάθεια, μήπως και περισώσουν ότι απέμεινε. Όταν η μάχη δίνεται μονόπλευρα και άνισα, όμως, η έκβαση δεν μπορεί ποτέ να είναι αίσια.

Πρόκειται για μια από εκείνες τις περιπτώσεις ταινιών, που εντελώς διαφορετικά θα την αποκωδικοποιήσει ο παντρεμένος από τον ανύπαντρο, που αλλιώς θα την δει εκείνος που έχει παιδιά από τον άτεκνο. Η ιστορία τοποθετημένη σε μια εργατική φτωχογειτονιά της Νέας Υόρκης, αμέσως περικυκλώνεται, αγκαλιάζεται και τελικά πνίγεται από την μιζέρια που νιώθει το κάθε ζευγάρι, λίγο καιρό αφού εκστομίσει ενώπιον θεού το I Do, όταν τα μεγάλα ζόρια κάνουν την εμφάνιση τους και αντικαταστήσουν τις γλύκες και τα μέλια των πρώτων ημερών. Τα νεαρά αντρόγυνα που παρασυρομένα από την ορμή του πάθους, παίρνουν αψήφιστα τον ρόλο τους σαν σύζυγοι και μετέπειτα γονείς, είναι στοιχείο πλέον όχι μόνο της αμερικάνικης, μα της παγκόσμιας πραγματικότητας, με ακραία δυσάρεστες συνέπειες για τις κοινωνίες που λειτουργούν. Είναι πολύ λογικό λοιπόν το ασυμβίβαστο indie σινεμά να μην κλείνει τα μάτια στο γεγονός, μα να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε όλους όσους σχεδιάζουν να κτίσουν το νυφικό τους παλάτι, πάνω στην άμμο.

Έχω πει πολλές φορές, όποτε ξεκινώ να βλέπω ένα φιλμάκι, να πατάω το erase στον σέκτορα των προκαταλήψεων του μυαλού, ώστε να μην επηρεάζομαι από τον - συνήθως κακό - παρελθόντα βίο των συντελεστών του. Στην περίπτωση του Έτερου Ημίσεος, δεν το πάλεψα καθόλου για να σταθώ ακέραιος στην αρχή μου, μάλλον γιατί χρειαζόμουν ιδιαίτερο σθένος, για να βάλω μονοκοντυλιά στις κάκιστες πρόσφατες επιλογές - όλων - των πρωταγωνιστών του, μα κυρίως διότι ήθελε τόλμη για να ξεχάσω ποίου σκηνοθέτη ήταν η - μακράν - χειρότερη εγχώρια παραγωγή, της περσινής χρονιάς. Συνεπώς, από την στιγμή που η κομεντί, με θέμα την προαιώνια μάχη των δύο φύλων, ήταν τουλάχιστον ανεκτή, αυτό από μόνο του μεγαλώνει και το μέγεθος της - θετικής μου - έκπληξης...

Το μικρό σπιτάκι δίπλα στο άλσος, που στεγάζει τα όνειρα ενός φτωχού βιοπαλαιστή και της φαμίλιας του, κληροδοτείται σε έναν διάσημο μεγαλογιατρό, που μαζί με την γυναίκα του έχουν οργανώσει μια πρώτης τάξης συμβουλευτική εταιρία προβληματικών παντρεμένων ζευγαριών. Επιθυμώντας καλά και σώνει να βγάλει τους νοικάρηδες από την βολή τους, ο υπερφίαλος ψυχολόγος, θα σκαρφιστεί κάθε δυνατό τρόπο για να πετύχει τον σκοπό του, μέχρι που θα τους αποδεχτεί για να κάνουν παρέα, στήνοντας τους συνάμα έξυπνες παγίδες. Καθώς τα αταίριαστα ζευγάρια θα γνωριστούν καλύτερα, θα αντιληφθούν πως ενώ η ταξική τους απόσταση είναι χαώδης, οι συζυγικοί τους βίοι μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Οι ζήλιες, τα ακραία πάθη και οι αντιπαραθέσεις είναι τόσο συχνές, ώστε η έκρηξη που θα βάλει τέλος στην γάμο τους, να φαντάζει πολύ κοντινή. Κι αν οι μεν γνωρίζουν καλά τις επιστημονικές μεθόδους, που θα βάλει την ζωή τους και πάλι σε τάξη, οι δε δείχνουν πως καμία απολύτως δύναμη δεν μπορεί να τους συνεφέρει. Ή μήπως λες να ισχύει το αντίστροφο..?

Φυσικά η οποιαδήποτε σεναριακή πρωτοτυπία πηγαίνει περίπατο από τις πρώτες κιόλας ατάκες, αφού η υπόθεση της κόντρας του άντρα και της γυναίκας, είναι τόσο αρχαία, όσο και η ζωή στον κόσμο μας. Στοιχείο που γνωρίζει ο δημιουργός, τοποθετώντας έξυπνα στο φόντο των δύο παράλληλα εξελισσόμενων ιστοριών, μια τρίτη, εκείνη των Πρωτόπλαστων, που καλώς ή κακώς, έδωσαν τα φώτα τους σε όλους τους απογόνους τους, με τα καμώματα τους. Μπορεί λοιπόν η βασική ιδέα να μοιάζει κοινότυπη, δεν είναι όμως τόσο κλισέ ο τρόπος που ο Σειτανίδης την εξελίσσει, αποδεικνύοντας πρωτίστως πως η οικογενειακή ανακατωσούρα είναι ένα ευρύτερο κοινωνικό φαινόμενο και δεν διακρίνει πλούσιους ή φτωχούς, πατρίκιους ή πληβείους. Οι χιουμοριστικές ενεσούλες δεν τα πηγαίνουν άσχημα - ιδίως όταν σε αυτές συμμετέχει ο Ράδιο Αρβύλα Στάθης - όπως αρκετά καλά ανταποκρίνονται και κάποιες ατάκες - καρφιά, που μπορεί να μην σε ξεκαρδίσουν, δεν θα τις προσπεράσεις κι εύκολα όμως.

Από την πρώτη στιγμή, δεν μου είχε κτυπήσει καλά η χρονική διάρκεια. Δυόμισι ώρες κοντά, τι στην ευχή έχει να πει Η Υπογραφή, που δεν μπορεί να το εκφράσει μέσα σε λιγότερο χρόνο? Είτε η ίντριγκα θα έπρεπε να είναι τόσο ισχυρή που να δικαιολογεί το μακροσκελές της αφήγησης, είτε η αναφορά στους χαρακτήρες της ιστορίας να απαιτεί λίγη παραπάνω μελέτη από το κανονικό. Δυστυχώς εν προκειμένω δεν ίσχυσε ούτε το ένα, ούτε όμως και το άλλο. Δεδομένα η εξέλιξη, δίχως τις αδικαιολόγητες σάλτσες, θα μπορούσε να περιοριστεί στο σκάρτο ενενηντάλεπτο, ενώ προσωπικά έμεινα και ανικανοποίητος στην επεξήγηση του μοιραίου πάθους, του τόσο ικανού που μπορεί να οδηγήσει μέχρι την υπέρτατη θυσία. Από πακετάρισμα πάντως και καλλιτεχνική διεύθυνση, πρέπει να ομολογήσω πως ο Χαραλαμπόπουλος παίρνει πολύ μεγάλο βαθμό...

Μια δεκαετία έχει περάσει από τον αιφνίδιο και μυστηριώδη θάνατο της διάσημης ζωγράφου Μαρίας Δήμου και μια αθηναϊκή γκαλερί, ετοιμάζει μια ειδική ρετροσπεκτίβα στο διεθνώς αναγνωρισμένο έργο της. Ο πρώτος που θα μπορούσε να δώσει επιπλέον πληροφορίες για την προσωπικότητα της καλλιτέχνιδας, είναι ο επί χρόνια σύντροφος της ζωής της, Άγγελος Μαβίλης, ένας ζωγράφος που από καιρό έχει αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο τρόπος που η νεαρή γκαλερίστα θα προσεγγίσει την ψυχή του μοναχικού άντρα, θα τον ωθήσει στο να πάρει την απόφαση, να της αποκαλύψει την πλήρη αλήθεια, για τις συνθήκες που οδήγησαν την αγαπημένη του στον θάνατο. Μια πορεία ποτισμένη με πάθος και έρωτα, ιδρώτα και χρώματα, με μοιραία, όμως και απρόσμενη κατάληξη.

Με την έννοια του πόσο πολύ μπορεί κανείς να δοθεί στο άλλο του μισό, με το πόσο ακραία μπορεί να θυσιάσει το ίδιο του το είναι, προκειμένου να ζήσει την απόλυτη ευτυχία ο άνθρωπος που λατρεύει, ασχολείται η ταινία του ικανού Έλληνα δημιουργού και χαρισματικού ντοκιμαντερίστα. Μια καθαρόαιμη αστυνομική υπόθεση, με ένα θύμα και αρκετούς εμπλεκόμενους σε μια νοσηρή και σκοτεινή πλεκτάνη, που έχει στο φόντο της, ένα ζουμερό love story, που εκτυλίσσεται στην διαδρομή Ορεινή Αρκαδία - Παρίσι. Χώρους που έζησε και δημιούργησε το αρτιστίκ ζευγάρι τα έργα του, που κέρδισαν την εκτίμηση των ακριβότερων πινακοθηκών της Πόλης του Φωτός. Ακόμη κι αν υποθέσω, όμως, πως στο κτίσιμο του φιλμ σωστά καταναλώθηκε τόσος χρόνος μελέτης των πρωταγωνιστών και των συνθηκών που τους έφεραν κοντά, σε κανένα σημείο δεν αποκαλύπτεται το πως αυτός ο δεσμός απογειώθηκε, ώστε οι δύο ζωγράφοι να θεωρηθούν, έστω στην δική τους αντίληψη, ως ένα. Δύο, τρεις βιντεοκλιπίστικες στιγμές ερωτικής έξαψης, εν ολίγοις, δεν είναι ικανές για να ζωγραφίσουν το απόλυτο πάθος...

Όπως και το ότι η νεαρή κοπελιά που έχει αναλάβει την οργάνωση της έκθεσης, μοιάζει εμφανισιακά λιγουλάκι, στην ζωγράφο, δεν είναι λόγος για να λύσει ο μοναδικός γνώστης, το μυστήριο που πλανάται, γύρω από τον άξαφνο χαμό της λατρεμένης του. Ο Χαραλαμπόπουλος, διαθέτοντας εικαστική δεινότητα στην ματιά του, δεν αφήνει τα πλάνα του αφρόντιστα, ενώ εντοπίζει και ιδιότυπες μεθόδους για να μιξάρει τα - πάμπολλα - χρονικά πέρα δώθε, που απαιτεί η εξιστόρηση. Όμως η απόφαση του να μην χρησιμοποιήσει το ψαλίδι εκεί που θα έπρεπε, προς χάριν της αφηγηματικής οικονομίας, μακραίνει υπερβολικά το πόνημα του, κάνοντας το δύσπεπτο και αφόρητα αργό, μια ανισορροπία άδικη, ίσως, σε σχέση με το καλά μελετημένο οπτικά αποτέλεσμα.

Για πες: Όπως και να έχει πάντως, η παρουσία και μόνο του πλέον αναγνωρίσιμου δικού μας ηθοποιού, Γιώργου Χωραφά, δίνει μια άλλη οντότητα στην συνολική παραγωγή, ακόμη κι αν η ερμηνεία του δεν είναι η καλύτερη, παρούσης εκείνης της Μαρίας Πρωτόπαππα, που με εξαιρετικό ρεαλισμό στην ματιά της, υπάρχουν στιγμές που πραγματικά σε καθηλώνει...

Η παρουσία σου είναι απαραίτητη, σε αυτή την ξεχωριστή τελετή! Το τρομερό παιδί της αμερικάνικης ανατρεπτικής κωμωδίας, ο Judd Apatow, επιστρέφει στην δράση, αυτή την φορά από την θέση του παραγωγού, με μια ταινία που αναμένεται να σπάσει τα ταμεία, αλλά και να σκορπίσει άφθονα γέλια στους θεατές της. Στο Bridesmaids - υποθέτω θα μεταφραστεί Οι Παράνυφες - μια ανύπαντρη ακόμη μεγαλοκοπέλα, καλείται να οργανώσει τις επιμέρους παρεΐστικες εκδηλώσεις, του γάμου της καλύτερης της φίλης, εκεί που θα συναντήσει κάποιες κολλητές από τα παλιά, που ντυμένες στα ροζ το παίζουν κυρίες των τιμών, γεγονός που θα ταρακουνήσει την μίζερη καθημερινότητα της. Θα καταφέρει η παρά κάτι σαραντάρα Άνι, να κρατήσει μακριά από την γυναικεία συντροφιά, την προσωπική της ζωή ή θα αναγκαστεί να προβεί σε αποκαλύψεις? Κάτι που την φοβίζει όσο τίποτα, ειδικά από την ώρα που θα ξεκινήσουν οι αντιπαραθέσεις με τις άσπονδες φιλενάδες της, όπως αποκαλύπτει το αρκετά χιουμοριστικό τρέιλερ της Universal, που θα κυκλοφορήσει το φιλμ στις 13 Μαΐου, στην έναρξη δηλαδή της εμπορικότατης θερινής σεζόν.

Στην σκηνοθεσία της γυναικείας κατά βάση κομεντί, βρίσκεται ο Paul Feig, που μέχρι στιγμής έχει υπάρξει υπεύθυνος κάποιων επεισοδίων του σπαρταριστού Office και του Nurse Jackie, ενώ το σενάριο έχει γράψει η πολυτάλαντη Kristen Wiig, που κρατά και τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Έχοντας γύρω της μια πολυπληθή ομάδα ικανότατων ερμηνευτριών, κυρίως της ανεξάρτητης σκηνής, σαν την Rose Byrne, την Maya Rudolph, την Melissa McCarthy, αλλά και τον γοητευτικό Jon Hamm, που υποδύεται τον ολόδικο της Mr Big, που ονειρεύεται κάποια στιγμή να της κάνει την πολυπόθητη πρόταση γάμου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιουλίου 2011

Μια ματιά να ρίξεις στο τρέιλερ του Just Go With It, μιας τυπικού χαρακτήρα και περιεχομένου ρομαντικής κομεντί, που υπογράφει ο γνωστός κωμωδιογράφος Dennis Dugan, θα καταλάβεις άμεσα, πως ο βασικός λόγος για να το δεις, δεν είναι ούτε ο Adam Sandler, ούτε η δική μας Jennifer Aniston, που συνθέτουν το πρωταγωνιστικό ζευγάρι.

Brooklyn Decker την λένε, δεν την έχεις ματαδεί σε καμία ταινία, ούτε σε τηλεοπτική σειρά που να παίχτηκε στην Ελλάδα. Ίσως όμως να την έχεις πετύχει σε κάποιες από τις αμέτρητες φωτογραφίσεις που έχει κάνει - με μαγιό - στο Sports Illustrated, ίσως και στο πόνημα κάποιου παπαράτσο, που την τράβηξε στην αγκαλιά του αντρός της, κορυφαίου τενίστα Andy Roddick.

Προς τέρψη των αρσενικών οφθαλμών, αλλά και για να συστηθεί καλύτερα στο κοινό, λίγο πριν η παρθενική της εμφάνιση σε ταινία, κάνει επισήμως πρεμιέρα, η Brooklyn περνά από τις σελίδες του Esquire, όπου εκτός από τις πόζες σε χαριτωμένες στάσεις, φροντίζει να κόψει για λίγο τις ανάσες, φορώντας τα απολύτως απαραίτητα.

Η ανακοίνωση του ονόματος του φετινού θριαμβευτή του Directors Guild Award (DGA) δεν προκάλεσε καμία έκπληξη, άλλωστε και οι πέντε υποψήφιοι, ομολογουμένως ήταν ικανοί για να κατακτήσουν το βαρύτιμο βραβείο. Στο λαμπερό Grand Ballroom του Λος Άντζελες, παρουσία 1600 καλεσμένων της Εταιρίας Αμερικάνων Σκηνοθετών, ο Tom Hooper για την εξαιρετική δουλειά που παρουσίασε στο The King's Speech, απέσπασε τον φετινό τίτλο, που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, εφόσον τον απονέμουν οι ίδιοι οι συνάδελφοι του. Ένα βραβείο που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστούμε τους αντιπάλους του Βρετανού στην κούρσα για την κατάκτηση του DGA, που ήταν ο Christopher Nolan για το Inception, ο David O. Russell για το The Fighter, ο David Fincher για το The Social Network και ο Darren Aronofsky για το Black Swan. Μια απόφαση που πάντως μπερδεύει ιδιαίτερα τα προγνωστικά για την τελική οσκαρική επικράτηση, όπου ο Mr Se7en παραμένει ακόμη το ακλόνητο φαβορί, αν και στον μήνα που απομένει μέχρι την απονομή, πάρα πολλά πράγματα μπορούν να συμβούν. Σε ότι αφορά τον νικητή της αντίστοιχης κατηγορίας του ντοκιμαντέρ, αυτός ήταν ο Charles Ferguson για την σπουδή του πάνω στην οικονομική κρίση με τον τίτλο Inside Job, που προβάλλει επίσης ως το επικρατέστερο να πάρει το Όσκαρ στον δικό του τομέα. Για εκείνους πάντως που λατρεύουν να μελετούν τους οιωνούς, να αναφερθεί, πως στην περσινή σεζόν οι νικητές του DGA (η Bigelow δηλαδή και ο Louie Psyhoyos) υπήρξαν εντέλει και οι εκλεκτοί της Ακαδημίας...

Μετά από μια μακρά περίοδο αναζήτησης του ηθοποιού που θα δώσει την μορφή του στον πιο αναγνωρισμένο ήρωα κόμικ, η Warner έδωσε στην δημοσιότητα το όνομα του πρωταγωνιστή του επόμενου κινηματογραφικού επεισοδίου με τον τίτλο Superman. Ο Henry Cavill, ένας ταλαντούχος ανερχόμενος Βρετανός ζεν πρεμιέ, με παρουσίες στο τηλεοπτικό Tudors και στο όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο Stardust, αφού δεν κατάφερε να περάσει με θετικό αποτέλεσμα το τεστ του Batman, που πριν χρόνια τον υπέβαλλε ο Christopher Nolan, βγήκε εντέλει ο θριαμβευτής της κούρσας για τον νέο superhero, με την μπλε στολή, την κόκκινη μπέρτα και το S για έμβλημα. Ο Zach Snyder, που έχει αναλάβει την σκηνοθετική καθοδήγηση του πρότζεκτ, μόνο θετικά σχόλια είχε να κάνει τόσο για τον πρωταγωνιστή του, όσο και για την παραγωγή: "Αποτελεί ιδιαίτερη χαρά και τιμή για μένα, να είμαι παρόν δημιουργικά, στην μεγάλη επιστροφή του Σούπερμαν στην μεγάλη οθόνη. Σε ότι αφορά τον Henry, το μόνο που μπορώ να πως είναι πως η συνεργασία μας θα είναι απόλυτα αρμονική, εφόσον τον κρίνω ως την ιδανική επιλογή για τον ρόλο." Αν κι ακόμη η παραγωγή - πίσω από την οποία κρύβεται και ο Nolan, με το σενάριο που συγγράφει ο David Goyer να βασίζεται σε μια δική του ιδέα - δεν έχει αποκαλύψει λεπτομέρειες, ούτε για τον τίτλο, ούτε για το περιεχόμενο του reboot (?) εντούτοις έγινε γνωστό πως το φιλμ υπολογίζεται να κάνει την πρεμιέρα του στις αίθουσες, τον Δεκέμβριο του 2012...

Μια σφαίρα σκότωσε τον Πρόεδρο. Αλλά όχι τον Άντρα... Η πραγματική ιστορία, που νόμιζες πως γνώριζες, αλλά ποτέ δεν είχες την ευκαιρία να εξακριβώσεις αν την γνώριζες καλά, γύρω από εκείνη την νύχτα της δολοφονίας του Αβραάμ Λίνκολν, ξεδιπλώνεται μέσα από τρις εικόνες του The Conspirator, του ολοκαίνουργου φιλμ που υπογράφει ο Robert Redford. Με την ευκαιρία της διεξαγωγής του Sundance, του θεσμού που ο αγαπημένος ηθοποιός και σκηνοθέτης έχει στηρίξει όσο κανείς, η για πρώτη φορά παραγωγός American Film Company και η εταιρία διανομής Roadside Attractions, έδωσαν στην κυκλοφορία το τρέιλερ μια ιστορικής ταινίας, που υπόσχεται να αποκαλύψει τις κρυφές πτυχές, που οδήγησαν στο φονικό. Αμέσως μετά την εν ψυχρώ εκτέλεση του δημοφιλούς ηγέτη, που συνέδεσε το όνομα του με την λήξη του αιματηρού εμφυλίου πολέμου, οι αρχές συνέλαβαν επτά άντρες και μία γυναίκα με την κατηγορία της συνωμοσίας. Εκείνη, η Μαίρη Σούρατ, η 42χρονη ιδιοκτήτρια της πανσιόν που λάμβαναν χώρα οι συναντήσεις της ομάδας του φονιά Τζον Μπουθ, από την πρώτη στιγμή υποστήριξε την αθωότητα της. Κάτι για το οποίο πείστηκε με τον καιρό και ο συνήγορος υπερασπιστής της, ένας νεαρός δικηγόρος και ήρωας της μάχης, που γρήγορα κατάλαβε, πως η σύλληψη της λειτουργεί σαν δόλωμα, προκειμένου να παραδοθεί στην αστυνομία, ο μοναδικός Συνωμότης που γλύτωσε από τις δαγκάνες του νόμου, ο γιος της.

Ομολογουμένως μια ταινία που επιχειρεί να παρουσιάσει στο κοινό πληροφορίες, γύρω από το συμβάν που ακόμη διχάζει την αμερικάνικη κοινή γνώμη, δεν θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από μια ακριβή παραγωγή, με διάσημους αστέρες στην σύνθεση της. Τους βασικούς ρόλους της Σούρατ και του νόμιμου υπερασπιστή της μοιράζονται η Robin Wright Penn και ο James McAvoy, ενώ σημαντικές παρουσίες στην διανομή υποδύονται ο Kevin Kline, ο Danny Huston, ο Toby Kebbell, ο Tom Wilkinson, η Alexis Bledel, η Evan Rachel Wood και ο Justin Long. Το σενάριο του The Conspirator, που μετά το Τορόντο θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις αίθουσες, στις 15 Απριλίου 2011, έχει γράψει ο πρωτάρης James Solomon, ενώ τα γυρίσματα που κράτησαν περισσότερο από τρεις μήνες, έγιναν σε περιοχές της Ουάσιγκτον και της Σαβάνα, που είναι ικανές να αναπαραστήσουν το κλίμα της τότε εποχής.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Δεκεμβρίου 2011, με τον τίτλο Ύποπτη Συνομωσίας

Ελπίζω να κρατήσει... Ακολουθώντας πιστά τους κανόνες επιτυχίας, της μελοδραματικής κομεντί τύπου The Kids Are Alright, το Beginners, αφηγείται μια ζεστή ανθρώπινη ιστορία, που ελάχιστους θα αφήσει ασυγκίνητους. Μελαγχολικός γοητευτικός άντρας, που ακόμη δεν έχει ανακαλύψει την αγκαλιά που - νομίζει πως - του αξίζει, πληροφορείται από 71 ετών πατέρα του, αρχικώς πως πάσχει από προχωρημένη μορφή καρκίνου και ακολούθως πως είναι ομοφυλόφιλος. Τα σοκαριστικά μαντάτα θα ανατρέψουν τον πεσιμιστικό μέχρι στιγμής τρόπο σκέψης του, την ίδια ώρα που ο έρωτας θα του κτυπήσει την πόρτα, έχοντας την μορφή μιας πανέμορφης Γαλλίδας. Πρεμιέρα στο περσινό Τορόντο έκανε η ταινία που το σενάριο και την σκηνοθεσία της υπογράφει ο αναγνωρισμένος - ελέω Thumbsucker - Mike Mills και απέσπασε ικανοποιητικά σχόλια κατά την πρώτη του προβολή. Λογική και επόμενη η αγορά του από την Focus, που τέτοια μικρά διαμαντάκια δεν χάνει την ευκαιρία να τα εντάξει στο καλεντάρι της, ορίζοντας συνάμα και ημερομηνία εξόδου του φιλμ στις αίθουσες, την 3η Ιουνίου.

Αν και ακόμη δεν έχουμε πολυκαταλάβει τις υποψηφιότητες της Ακαδημίας για τα φετινά Όσκαρς, κάτι βαθιά μέσα μου λέει πως κάποιοι από το καστ του Begginers, θα παίξουν στις πεντάδες της επόμενης χρονιάς. Αρχίζοντας από τον βετεράνο Christopher Plummer, που δεν το βάζει κάτω με τίποτα και στα 80 του δέχεται να παίξει τον ιδιαίτερο ρόλο, του επί τέσσερις δεκαετίες παντρεμένου, που άλλαξε τις ερωτικές του συνήθειες και συνεχίζοντας στον Ewan McGregor, που πάντοτε οι ερμηνείες του διαθέτουν υψηλό επίπεδο. Αναφοράς χρήζει και η παρουσία της αγγελικής Melanie Laurent, που μέσα από τα λιγοστά πλάνα του τρέιλερ, αποδεικνύει γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι των αρρένων θεατών, είναι ερωτευμένο μαζί της...

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2011...

Έχοντας να πιάσει κάμερα για περίπου πέντε χρόνια, από την εποχή του ημι - αποτυχημένου Redacted, ο Brian De Palma, δεν έδειξε πως του λείπει ιδιαίτερα η ενεργός δράση. Ακόμη κι αν κάποιες φήμες ενέπλεκαν τον κορυφαίο Αμερικάνο δημιουργό, με πρότζεκτς του τύπου Paranormal Activity, εντούτοις ο ίδιος αποφάσισε να πει το ναι στην πρόκληση του ριμέικ, μιας παλιότερης γαλλικής ταινίας, του Crime D'Amour, το οποίο στην νέα του εκδοχή θα ονομαστεί Passion. Πρόκειται για ένα ερωτικό θρίλερ, που τα γυρίσματα του θα διεξαχθούν στην Μεγάλη Βρετανία και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες οι αντικαταστάτες της Kristin Scott Thomas και της Ludivie Sagner από το πρωτότυπο, θα είναι ηθοποιοί από το μεγάλο νησί. "Είναι μια πρόκληση για μένα η επιστροφή στο είδος, ομολογεί ο σκηνοθέτης του Scarface, εφόσον είναι κάτι με το οποίο έχω να ασχοληθώ από την εποχή του Dressed To Kill. Μου είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, που πρέπει πάλι να συνδυάσω ερωτισμό, πάθος, σασπένς, μυστήριο και έγκλημα, σε μια και μόνη κινηματογραφική εμπειρία." Εγώ απλά να προσθέσω πως και το πρόσφατο δικό του Femme Fatale, που τώρα κάνει πως δεν το θυμάται, με τις ίδιες προοπτικές ξεκίνησε, όμως στου δρόμου τα μισά εκείνες ξεφούσκωσαν, προκαλώντας απογοήτευση στους θεατές του...