27/1/11

The Green Hornet - Review

Η Πράσινη Σφήκα
του Michel Gondry. Με τους Seth Rogen, Jay Chou, Cameron Diaz, Tom Wilkinson, Christoph Waltz


Ο Παράς κι ο Φουκαράς...
του zerVo
Διατηρώντας ανέκαθεν πολύ κακή σχέση με τα προϊόντα που χαρακτηρίζονται ως τηλεοπτικά, θα πρέπει να ομολογήσω πως ο τίτλος Η Πράσινη Σφήκα - παρότι μυθικά δημοφιλής και με φανατικούς οπαδούς - ουδέποτε μου προκάλεσε την παραμικρή συγκίνηση. Ούτε το όνομα του Van Williams, που ταυτίστηκε με τον ρόλο μου λέει κάτι, ούτε τον Bruce Lee γνώρισα μέσα από τα κατορθώματα του στο σίριαλ κι αν δεν μου το σφύριζαν ούτε θα γνώριζα πως μια από τις μουσικούλες που επέλεξε ο Tarantino για τον Kill Bill του, υπήρξε το βασικό σάουντρακ της σειράς. Γιατί τα αναφέρω τώρα αυτά? Μα για να αποστασιοποιηθώ από την οποιαδήποτε γνώση μου για την περσόνα του κόμικ ήρωα, που για την προσωπικότητα τους - σε αντίθεση με ότι έχει συμβεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις superhero της DC και της Marvel - δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα...

Διασκέδαση και καλοπέραση! Τίποτα άλλο δεν υπάρχει στο μυαλό του πλούσιου γλεντζέ Μπριτ Ριντ, ώστε να μην νοείται πάρτι στις ακριβές συνοικίες της Πόλης των Αγγέλων, δίχως την παρουσία του. Ας όψεται η τεράστια περιουσία του μεγιστάνα μπαμπά, που του επιτρέπει να ζει μια έκλυτη ζωή, γεμάτη ξενύχτια, ποτά και πανέμορφες γυναίκες. Όταν εντελώς αναπάντεχα ο αυταρχικών αντιλήψεων πατέρας του χάσει την ζωή του, εκείνος θα γίνει ο μοναδικός κληρονόμος του εκδοτικού κολοσσού της Sentinel, της νούμερο ένα σε πωλήσεις εφημερίδας του Λος Άντζελες. Η γνωριμία του με τον Κάτο, τον πανέξυπνο Ασιάτη που ο γονιός του είχε στην δούλεψη του, για να του συντηρεί τα πανάκριβα αμάξια, θα ξυπνήσει στον υπερφίαλο νεαρό την ιδέα, της δημιουργίας μιας φανταστικής περσόνας, ώστε να καταπολεμήσει με ιδιαίτερα ακραίες μεθόδους το έγκλημα που βρωμίζει τους δρόμους της μεγαλούπολης.

Όπερ σημαίνει ο παράς βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει. Λειτουργώντας με την ίδια ακριβώς σκεπτική του Batman / Μπρους Γουέιν, που δίχως τα λεφτά του, δεν θα ήταν παρά ένας ακόμη τυπικός καθημερινός αστός, ο Μπριτ θα δει το κυνηγητό των κακών σαν ένα παιχνίδι, που ο ίδιος και τα ζάρια ρίχνει και τα πιόνια κινεί. Όχι δηλαδή πως διαθέτει τίποτα υπερφυσικές δυνάμεις, που θα τον βοηθήσουν να αποκαταστήσει την τάξη, αλλά μέσα στο φαντασμένο μυαλό του, έχει φτιάξει ένα πανίσχυρο παραμύθι με αυτόν πρωταγωνιστή να τα βάζει με κάθε λογής κακοποιό και να βγαίνει και θριαμβευτής στο τέλος. Είπαμε, ο παράς έχει τον κύριο λόγο, γι αυτό και περνά σε πρώτο πλάνο, αφήνοντας στο φόντο, να φορά την στολή του ρολίστα τον MVP του δυναμικού ντουέτου, ο οποίος όμως είναι φτωχός, μετανάστης, μεροκαματιάρης, συνεπώς δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να στηρίξει την φαντασίωση. Γι αυτό και χάνεται ανώνυμος ο βοηθός - το αφεντικό δεν μπήκε καν στην λογική να του δώσει τύποις ένα ηρωικό ονοματάκι του φουκαρά - αρκούμενος να βγάζει τα κάστανα από την φωτιά, όταν φτάνουν τα δύσκολα, αλλά την δόξα να κερδίζει ο Green Hornet, στα πηχυαία εξώφυλλα της εφημερίδας που διευθύνει. Κι αν δεν σου αρέσει σχιστομάτη κούλη, να πας στην ευχή του Θεού, ξεκινώντας από την αρχή να στέλνεις βιογραφικά, μην σε πάρει κανένας άλλος φραγκάτος στην δούλεψη του. Δικό μου το μαχαίρι, δικό μου και το καρπούζι...

Διακρινόμενος για την ευστροφία που προσέγγισε τα μέχρι τώρα πονήματα του, μεταξύ των οποίων υπήρξε και μια από τις σημαντικότερες μετα-millenium κινηματογραφικές στιγμές, το Eternal Sunshine Of The Spotless Mind, ο Michel Gondry δίνει στην παρωδία του έναν ιδιαίτερα γλαφυρό τόνο, που πηγάζει από την εμφανή ανοησία εκείνου που πετά τα φράγκα του, για να κάνει πραγματικότητα την ματαιοδοξία του. Χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τις όποιες αλληγορίες μπορούν να ξεφυτρώσουν μέσα από την φανφαρα των πυροβολισμών και των καταδιώξεων στους αυτοκινητόδρομους, για να αναδείξει την κοινωνική ανισότητα και την αδικία. Κακά τα ψέματα το θέμα δεν τον ευνοεί, ενώ απειροελάχιστοι είναι εκείνοι που θα αναπτύξουν σε μια φασαριόζικη περιπέτεια δράσης, αυτή την διάσταση. Αντίθετα θα παραμείνουν στην ανάλυση του ψευτοτρισδιάστατου, που είναι ορατό μόνο σε κάποια σλόου μόσιον καλά μελετημένα πλάνα, άντε και στις δυο τρεις αστείες στιγμές του dynamic duo, που εύκολα θα σου φέρουν στην μνήμη την σούπερ πετυχημένη περίπτωση του Rush Hour...

Για πες: Κυρίως διότι και εκεί όπως και εδώ, την παράσταση κλέβει με τις αέρινες κινήσεις του ένας απωανατολίτης, που στα μέρη του λατρεύεται σαν θεός. Και μπορεί σε εμάς στην γηραία το όνομα του Jay Chou να λέει λίγα πραγματάκια, στο Χονγκ Κονγκ όμως ο πολυτάλαντος νέος, είναι το απόλυτο είδωλο. Μετοχές που προβλέπω να ανεβαίνουν και διεθνώς για τον τριαντάρη Ταϊβανέζο, που στην Σφήκα πανεύκολα βάζει πλάτη τον βασικό πρωταγωνιστή Seth Rogen. Μια επιλογή λανθασμένη αποξαρχής, εκτός κι αν ο σκοπός της Sony ήταν να ισιώσει την μορφή του δημοφιλούς σούπερ ήρωα με εκείνου της καρικατούρας, οπότε τον σκοπό της τον πετυχαίνει απόλυτα...






Στις δικές μας αίθουσες, 27 Ιανουαρίου 2011 από την Audiovisual

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Black Swan - Review

Ο Μαύρος Κύκνος
του Darren Aronofsky. Με τους Natalie Portman, Mila Kunis, Vincent Cassel


Darren...Tchaikovsky
του zerVo
Εκ πρώτης όψεως η σύγκριση ενός σταδίου κατάμεστου από όχλο φανατισμένο και διψασμένο για να παρακολουθήσει ένα ματς επαγγελματικής πάλης, με πρωταγωνιστές τις λαβές τανάλιες, τα τσακισμένα πλευρά και τα ματωμένα δόντια κι ενός μεγάρου τεχνών, που το καλοντυμένο κι ευπρεπές κοινό, προσέρχεται πνευματικά προετοιμασμένο πως θα απολαύσει μια άρτια καλλιτεχνικά παραγωγή, μοιάζει άνιση. Ίσως και άδικη προς την δεύτερη περίπτωση, που δεδομένα αποκαλείται ψυχαγωγία, εν αντιθέσει με την πρώτη, που ορίζεται ως ένα φτηνό, προκάτ θέαμα, για χαμηλής διανόησης μυαλά. Τι συμβαίνει όμως με τους πρωταγωνιστές του θεάματος, εκείνους που δίνουν και την ζωή τους προς τέρψη αυτού που πλήρωσε το εισιτήριο? Πόσο πιο ντελικάτο είναι το πάθος του χορευτή, σε κόντρα με εκείνο του βρομερού ξανθομάλλη κατσέρ? Ο Aronofsky, υποστηρίζει διόλου, το αντίθετο μάλιστα και μάλλον πρέπει να έχει δίκιο...

Όνειρο ζωής αποτελεί για την φιλόδοξη και ταλαντούχα Νίνα, ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην παράσταση της Λίμνης των Κύκνων, που θα ανεβάσει η Λυρική της Νέας Υόρκης. Η οντισιόν θα είναι επιτυχής και η χαρισματική μπαλαρίνα, θα κερδίσει ανέλπιστα το χρίσμα. Οι μακροσκελείς πρόβες, που απαιτούν απόλυτη ακρίβεια και αυτοσυγκέντρωση, θα αρχίσουν να ζορίζουν τον ψυχικό κόσμο της ενζενί. Το άγχος για την όσο το δυνατόν αρτιότερη ερμηνεία του διπλού ρόλου, του κουκλίστικου λευκού και του άγριου μαύρου κύκνου, η καταπίεση της αυταρχικής μάνας, οι μυστηριώδεις κατευθύνσεις του χορογράφου αλλά και η αγωνία μην τυχόν και υποπέσει σε λάθη, γεγονός που θα σημάνει την άμεση αντικατάσταση της, θα διαλύσουν την αυτοκυριαρχία της χορεύτριας, ώστε με σταθερούς ρυθμούς να αρχίσει να μεταλλάσσεται, από συνεσταλμένη κοπελίτσα, σε ένα εκδηλωτικό αγρίμι.

Είναι ιδιαίτερα γοητευτική η τεχνοτροπία που χρησιμοποιεί ο αναγνωρισμένος δημιουργός, για να συνδυάσει το ανθρωποκεντρικό μελό με την ποίηση και την ακραία σεξουαλική έκφραση με το εικαστικό άριστα. Καταφέρνοντας να ισορροπήσει μέχρι τέλους, πάνω σε ένα λεπτότατο σκοινί, δίχως να πέσει στην limbo είτε της μπαλαφάρας είτε της αστειότητας. Την διαθέτει αυτή την ικανότητα ο Aronofsky, να περιστρέφει γύρω από μια τεχνητή δίνη, χαρακτήρες απλούς και καθημερινούς και το έχει αποδείξει από τα πρώτα του βήματα. Απλώς από την εποχή του Requiem For A Dream, με τις παραγωγές να γίνονται ολοένα και ακριβότερες, δίνει σημασία και στο πολύχρωμο περιτύλιγμα που προσφέρει το paranoid story του.

Για να ολοκληρώσει το σχέδιο του ο Νεοϋορκέζος, χρησιμοποιεί το συναίσθημα, περνώντας το με την θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων, από την σε εξελισσόμενο τρανσφορμάρισμα πιτσιρίκα, στο μυαλό του θεατή, που υποχρεωτικά πρέπει να δουλέψει ακατάπαυστα για να λειτουργήσει ως δέκτης. Τα ερεθίσματα που δέχεται το υποκείμενο είναι διαρκή και επαναλαμβανόμενα, από τον γονιό, από τον μέντορα, από την αναπληρωματικιά. Η συνέπεια δισυπόστατη και μπορείς να την αποκωδικοποιήσεις με όποιον τρόπο θέλεις. Άλλωστε σε έχει μάθει ο Darren σε αυτή την λογική. Μεταμόρφωση ή νευρικός κλονισμός? Τα κοιτάζεις και τα δύο και σκέφτεσαι, πόσο πιο επώδυνο είναι το δεύτερο. Ρωτάς όμως και εκείνον που το βιώνει?

Για πες: Πάντοτε το κάστινγκ αποτελούσε το δυνατό χαρτί του Aronofsky, αλλά εδώ στην επιλογή αυτού που θα αποδώσει τον βασικό του χαρακτήρα, κτυπά διάνα. Η Portman, που δεν πέτυχε να εξαργυρώσει την έκπληξη του Leon, ούτε στα πρίκουελ του Star Wars, ούτε με την θυσία της κώμης της στο V, ως αέρινη χορεύτρια αναδεικνύει ολόκληρο το εύρος του ταλέντου της, αποτυπώνοντας όλες τις δυνατές συμπεριφορές, στο κουκλίστικο πρόσωπο της. Με λίγα λόγια μαγευτική, παραμυθένια και πολυδιάστατη, ώστε πάνω στις κυκνίσιες καμπύλες της, να κτίσει ο δεξιοτέχνης auteur την ευφυέστατη σονάτα του Black Swan.






Στις δικές μας αίθουσες, 27 Ιανουαρίου 2011 από την Odeon

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

26/1/11

The Extra Man - Review

Ο Συνοδός
των Shari Springer Berman και Robert Pulcini. Με τους Kevin Kline, Paul Dano, Katie Holmes, John C Reilly


Too Clever...δυστυχώς!
του zerVo
Ευτυχώς που είχα προετοιμαστεί γι αυτήν την περίπτωση της πανέξυπνης και καλογραμμένης, ανεξάρτητης, αμερικάνικης σάτιρας, που θα επιδίωκε να ξεπεράσει στην ευστροφία ακόμη και τον ίδιο της τον εαυτό. Κάπου ήταν άλλωστε λογικό με τις χιλιάδες παραγωγές της indie γιάνκικης φιλμικής βιομηχανίας, να υπάρξουν μυαλά που θεωρούν εαυτόν, πολύ πιο προχωρημένο από την λοιπή πλέμπα και ή θα το ρίξουν στο σουρεάλ - όπως στην Συνεκδοχή - ή θα θελήσουν να αποδώσουν με άλλο βλέμμα το...ρεάλ. Μια τέτοια περίπτωση νέο-διανοουμενίστικης λογικής είναι το The Extra Man, που προς καμία μου έκπληξη υπογράφεται το προοδευτικό δίδυμο του American Spendor, γνωστό για την έπαρση του δημιουργικού iq του...

Μπερδεμένος σεξουαλικά νεαρός καθηγητής, διώχνεται απο το κολέγιο που διδάσκει , όταν τον πιάνουν επ αυτοφόρω να προβάρει στηθόδεσμους. Ο μοναχικός και θυελλώδης δρόμος θα τον βγάλει στην Νέα Υόρκη, εκεί που αναζητώντας στέγη θα βρεθεί συγκάτοικος σε φτωχικό διάρι με ηλικιωμένο, ξεπεσμένο συνοδό γηρασμένων κυριών. Κι έτσι ο πιτσιρικάς που μόλις έπιασε δουλειά στο μάρκετινγκ περιοδικού οικολογικού περιεχομένου, έρημος από άλλες συνομήλικες παρέες, θα αφεθεί στην μεντορική διάθεση του παράξενου εξηντάρη, που θα θελήσει να τον μυήσει στην τεχνική της συνοδείας. Παρευρισκόμενος σε βαρετά δείπνα, με κατά πολύ μεγαλύτερους του συνδαιτημόνες, να σκορπούν στον αέρα τις αμπελοφιλοσοφίες τους, ο Λούις Άιβς, που βλέπει την ζωή σαν θεατρκή παράσταση, που απλώς κι εκείνος συμμετέχει σε μια άκρη της, θα δει την κατάσταση με ένα διαφορετικό μάτι.

Θέλει πολύ να δείξει μπροστά από τον τρόπο σκέψης του μέσου αστού το πόνημα του αντρόγυνου Springer - Pulcini. Βάζοντας στο επίκεντρο της ιστορίας του ένα δίδυμο που κολλάει από την πρώτη κιόλας συνάντηση του, αν και εμφανώς τα κοινά τους στοιχεία είναι κάτι περισσότερο από ανύπαρκτα. Νέος - γέρος, χαμηλών τόνων - υπερφίαλος, μικρομεσαίος - αριστοκράτης, γυναικωτός - ομοφοβικός. Λογικό είναι λοιπόν, παρόλο το όμορφο ξετύλιγμα των έξυπνων διαλόγων, ο θεατής να αναρωτιέται, ποιο ακριβώς στοιχείο είναι εκείνο που φέρνει τόσο κοντά αυτούς τους πασιφανώς αταίριαστους χαρακτήρες.

Για πες: Απόσταση που δεν χωρίζει τον φιλόδοξο Λούις και τον ματαιόδοξο Χένρι μόνο ως ρόλους, αλλά και ως ερμηνευτές που τους υποδύονται. Κι αυτό γιατί κακά τα ψέματα, η υποκριτική οντότητα του Kevin Kline είναι τόσο σπουδαία - όσο και υποτιμημένη - που στο πλάι του ο Dano φαντάζει απλό μαθητούδι. Με συνέπεια όταν ο 63χρονος, τιμημένος με όσκαρ για την Wanda ηθοποιός, απουσιάζει από τα πλάνα, να χάνεται σχεδόν ολοκληρωτικά και το νόημα παρακολούθησης της άνοστης ιστορίας. Ενός θέματος που απεγνωσμένα παλεύει με την indie νεοϋορκέζικη αισθητική, να προσεγγίσει καθημερινά ανθρώπινα ζητήματα, μα τελικά πνίγεται μέσα στην ίδια του την τυπικά Sundancική εξυπνάδα, στοιχείο που θεωρεί και προσόν του μάλιστα...






Στις δικές μας αίθουσες, 27 Ιανουαρίου 2011 από την Nutopia


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Season Of The Witch - Review

Το Κυνήγι των Μαγισσών
του Dominic Sena. Με τους Nicolas Cage, Ron Perlman, Stephen Campbell Moore, Claire Foy


Αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού..
του zerVo
Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση, το παλικάρι δοκιμάζει τις αντοχές μας. Για να μην διαβάζει τα σενάρια που του στέλνουν, πριν τα τζιφράρει και οριστικοποιήσει την συμμετοχή του στα επικείμενα πρότζεκτ, το θεωρώ απίθανο. Για να τα θεωρεί τόσο εκπληκτικής ποιότητας και στοχασμού, ώστε να δικαιολογούν την παρουσία ενός γόνου Coppola, μεταξύ των συμμετεχόντων τους, μάλλον το αποκλείω. Οπότε ο Cage, κάτι άλλο έχει στο μυαλό του, γι αυτό γυροφέρνει εσχάτως γύρω από θεματικές μαύρης μαγείας και βουντού. Και πιθανόν εκεί που θα παρασυρθούμε από την γενική κουταμάρα, καμαρώνοντας την οικολόγα εναλλακτική κώμη του, να μας πετάξει κατάμουτρα ένα τέτοιο spell, που όλοι μας μαγεμένοι θα τον θεωρούμε πια, ως τον μεγαλύτερο αστέρα από καταβολής Έβδομης Τέχνης. Πως αλλιώς να το εξηγήσω?

Έχοντας δώσει το παρόν σε όλες σχεδόν τις μάχες που έδωσε ο στρατός των Σταυροφόρων ανά τον κόσμο, ο δυναμικός μαχητής Μπέιμαν, αποφασίζει να δώσει τέλος στην πολεμική του καριέρα και να επιστρέψει στην γαλήνη του σπιτιού του. Γυρνώντας στα μέρη του, συντροφιά με τον άφοβο συμπολεμιστή του Φέλσον, θα βρεθεί μπροστά στην τρομακτική αποκάλυψη, πως στην χώρα έχει πέσει θανατερή πανούκλα, που εντός ολίγου θα αφανίσει κάθε ίχνος ζωής. Με το ανάθεμα να έχει πέσει από τους εκκλησιαστικούς σε νεαρή κοπέλα, που κατηγορείται ως η μάγισσα που έχει προξενήσει το Κακό, ο ατρόμητος ιππότης θα δεχτεί να την συνοδεύσει στο μακρινό Σεβεράκ, προκειμένου να περάσει την Ιερά Εξέταση, ώστε να εξορκιστούν τα δαιμόνια που κρύβει μέσα της.

Στον σκοτεινό Μεσαίωνα μας ταξιδεύει το Season Of The Witch του Dominic Sena, περίοδο που οι φυσικές καταστροφές εξηγούνταν από τον κλήρο, ως ταχυδακτυλουργικά τρικ κάποιων περαστικών φουκαράδων, που έτυχε να πουλούν φυλακτά και ματζούνια, πράγματα ανεπίτρεπτα από την θρησκεία, συνεπώς η τιμωρία που τους περιμένει είναι αμείλικτη: Θάνατος! Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που προσεγγίζονται κινηματογραφικά οι δεισιδαιμονίες περασμένων αιώνων, είναι όμως μια από εκείνες τις περιπτώσεις που το θέμα, με την συνύπαρξη του ασόβαρου σεναρίου, των κακοτράχαλων ειδικών εφέ και τον κλόουν ερμηνειών, προκαλεί αποξαρχής την θυμηδία του θεατή. Ειδικότερα όταν το παραμύθι του πάλαι ποτέ φέρελπη σκηνοθέτη της Kalifornia, περνά στη τρίτη και τελευταία του πράξη, μέσα στο στοιχειωμένο Μοναστήρι της Σολομωνικής, η καταστροφή είναι ολοσχερής. CGI διαβολάκια χοροπηδούν και μπούκλες ανεμίζουν...

Για πες: Δεκαπέντε μόλις χρόνια πριν, ο γαλανομάτης Nicolas έφτασε στον κολοφώνα της δόξας του σηκώνοντας το αγαλματάκι της Ακαδημίας, ως κορωνίδα μιας θριαμβευτικής πενταετίας, που κυριολεκτικά οτιδήποτε κι αν άγγιζε γινόταν χρυσάφι. Εποχή που ο Cage λανθασμένα εξαργυρώνει σήμερα με την συμμετοχή του σε περιπέτειες επιπέδου Δ' Εθνικής κατηγορίας, ενώ δεδομένα έχει αποδείξει πως διαθέτει ικανότητες για πολύ υψηλότερα. Πέρα από τα αστεία, κάποια στιγμή, ελπίζω όχι μακρινή, θα τις ρίξει τις κάκιστες επιλογές του στην πυρά, βάζοντας τους ένα θεόρατο Χ, το ζήτημα είναι αν θα μπορεί - τότε - να κερδίσει ξανά, την χαμένη εκτίμηση του κοινού του...






Στις δικές μας αίθουσες, 27 Ιανουαρίου 2011 από την Village

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

You Again - Review

Πάλι Εσύ
του Andy Fickman. Με τους Kristen Bell, Jamie Lee Curtis, Sigourney Weaver


Ο Γάμος του Καλύτερου μου...Αδελφού
του zerVo
Κατά το συντριπτικό ποσοστό τους τέτοιου είδους κομεντί, με αφήνουν παγερά αδιάφορο, τόσο στο επίπεδο της θεματικής τους, όσο και σε εκείνο του γενικότερου κτισίματος της παραγωγής τους. Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές, όπως η περίπτωση του You Again, που η σεναριακή τους βάση διαθέτει κρυφές δυνατότητες για μια εξαιρετική μαύρη κωμωδία - τύπου Death Becomes Her, που μου ήλθε έτσι πρόχειρα στο νου - που θα ξεχώριζε από το σωρό, διατηρούμενη για πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία της. Ατυχώς για το φιλμάκι, η Disney επέμεινε στην γνωστή πεπατημένη του παραμυθιού, που στο φινάλε φίλοι κι εχθροί αγκαλιάζονται και φιλιούνται σαν να μην συνέβη τίποτα, για να ζήσουν εκείνοι καλά κι εμείς καλύτερα...

Αφού κατάφερε και βελτίωσε την εξωτερική της εμφάνιση, πετώντας τα παλιομοδίτικα γυαλιά, βγάζοντας τα αποκρουστικά σιδεράκια και χτενίζοντας πιο μοντέρνα τις τσουλουφένιες αφέλιες, η 25χρονη Μάρνι, έχει ανοίξει τα φτερά της στον χώρο των δημοσίων σχέσεων, φτάνοντας μέχρι και την θέση του διευθυντή της εταιρίας της, στο γραφείο της Νέας Υόρκης. Γυρνώντας στο πατρικό προκειμένου να παραστεί στον γάμο του αδελφού της, θα αντιληφθεί πως η νύφη είναι εκείνη η συμμαθήτρια που πριν από οκτώ χρόνια είχε κάνει την ζωή της κόλαση, λοιδορώντας την ασχήμια της. Η στιγμή της παγωμένης εκδίκησης μόλις έφτασε, ακόμη κι αν χρειαστεί να πικράνει το αδελφάκι της, δεν έχει υπολογίσει όμως πως η αντίπαλη μορφονιά, έχει κερδίσει με ευκολία, την συμπάθεια όλων των μελών της φαμίλιας της.

Γι αυτό ακριβώς υποστηρίζω πως είναι κρίμα που ένας τέτοιος ικανότατος σπινθήρας, έσβησε πολύ πριν καταφέρει να ανάψει την φλόγα. Που θα φούντωνε ακόμη περισσότερο από την στιγμή που στην ιστορία εμβαθύνει σε μια παλιότερη (μα διόλου ξεχασμένη) κόντρα ανάμεσα στην μαμά της Μάρνης και την ζάπλουτη θεία της νυφούλας, που κρατά επίσης από την εποχή που οι δυο τους πήγαιναν στο λύκειο. Δυστυχώς ενώ η εισαγωγή είναι ενδιαφέρουσα - και σκηνοθετικά - η εξέλιξη καταρρέει πολύ γρήγορα όταν το κωμωδιάκι εξελίσσεται σε κακέκτυπο του My Best Friends Wedding, με τις γαμήλιες αμερικανιές να παίρνουν τον πρώτο ρόλο και τα φτηνά αστεία να μην καταφέρνουν να σκάσουν το χειλάκι του θεατή, ούτε για μισή φορά.

Για πες: Ευθύνη που βαραίνει κατ αποκλειστικότητα την λιγοστή έμπνευση του δημιουργού Andy Fickman - του Race To Witch Mountains και του Game Plan - που όχι μόνο δεν πέτυχε να παρουσιάσει ένα ενδιαφέρον, αστείο και κυρίως πρωτότυπο σύνολο, αλλά έχασε και την ευκαιρία να ταιριάξει σε σύνολο τις ακριβές γυναικείες μονάδες του καστ. Δηλαδή την Kristen Bell, που δεν διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της για να βγάλει γέλιο, την κουκλίνα Odette Yustman, που η ομορφιά της είναι αντιστρόφως ανάλογη του ταλέντου της, αλλά κυρίως των δύο ώριμων κυριών, της Sigourney και της Jamie Lee, με την εξηντάρα - πια - Ρίπλευ, να κερδίζει κατά κράτος εμφανισιακά την πενηντάρα - πια - Γουάντα...






Στις δικές μας αίθουσες, 27 Ιανουαρίου 2011 από την Feelgood

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

25/1/11

Oscar Nominations 2011 - Οι υποψηφιότητες των Όσκαρς 2011




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
Black Swan
The Fighter
Inception
The King's Speech
The Social Network
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter's Bone
The Kids Are Alright

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Darren Aronofsky - Black Swan
David Fincher - The Social Network
Tom Hooper - The King's Speech
Joel And Ethan Coen - True Grit
David O. Russell - The Fighter

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Jesse Eisenberg - The Social Network
Colin Firth - The King's Speech
James Franco - 127 Hours
Jeff Bridges - True Grit
Javier Bardem - The Fighter

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Annette Bening - Frankie and Alice
Nicole Kidman - Rabbit Hole
Jennifer Lawrence - Winter's Bone
Natalie Portman - Black Swan
Michelle Williams - Blue Valentine

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Christian Bale - The Fighter
John Hawkes - Winter's Bone
Mark Ruffalo - The Social Network
Jeremy Renner - The Town
Geoffrey Rush - The King's Speech

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Amy Adams - The Fighter
Helena Bonham Carter - The King's Speech
Hailee Steinfeld - True Grit
Melissa Leo - The Fighter
Jacki Weaver - Animal Kingdom

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Danny Boyle & Simon Beaufoy - 127 Hours
Aaron Sorkin - The Social Network
Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich - Toy Story 3
Joel Coen, Ethan Coen - True Grit
Debra Granik, Anne Rosellini - Winter's Bone

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Mike Leigh - Another Year
Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson - The Fighter
Christopher Nolan - Inception
Lisa Cholodenko & Stuart Blumberg - The Kids Are All Right
David Seidler - The King's Speech

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ANIMATION
How to Train Your Dragon
The Illusionist
Toy Story 3

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΗ ΑΓΓΛΟΦΩΝΗ ΤΑΙΝΙΑ
Biutiful (Spain) - Alejandro González Iñárritu
Incendies (Canada) - Denis Villeneuve
Hors-la-loi (Algeria) - Rachid Bouchareb
Dogtooth (Hellas) - Giorgos Lanthimos
In a Better World (Denmark) - Susanne Bier

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Robert Stromberg, Karen O'Hara - Alice In Wonderland
Stuart Craig, Stephenie McMillan - Harry Potter And The Deadly Hallows, part 1
Guy Hendrix Dyas, Larry Dias, Douglas A. Mowat - Inception
Eve Stewart, Judy Farr - The King's Speech
Jess Gonchor, Nancy Haigh - True Grit

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Matthew Libatique - Black Swan
Jeff Cronenweth - The Social Network
Wally Pfister - Inception
Danny Cohen - The King's Speech
Roger Deakins - True Grit

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ
Colleen Atwood - Alice In Wonderland
Antonella Cannarozzi - Io Sono L'Amore
Sandy Powell - The Tempest
Jenny Beavan - The King's Speech
Mary Zophres - True Grit

ΚΑΛΥΤΕΡO MONTAZ
Jon Harris - 127 Hours
Andrew Weisblum - Black Swan
Pamela Martin - The Fighter
Tariq Anwar - The King's Speech
Kirk Baxter, Angus Wall - The Social Network

ΚΑΛΥΤΕΡO ΜΑΚΙΓΙΑΖ
Adrien Morot - Barney's Version
Edouard F. Henriques, Greg Funk, Yolanda Toussieng - The Way Back
Rick Baker, Dave Elsey - The Wolfman

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ
A.R. Rahman - 127 Hours
John Powell - How To Train Your Dragon
Hans Zimmer - Inception
Alexandre Desplat - The King's Speech
Trent Reznor, Atticus Ross - The Social Network

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
A.R. Rahman, Rollo Armstrong, Dido("If I Rise") - 127 Hours
Tom Douglas, Hillary Lindsey, Troy Verges("Coming Home") - Country Strong
Alan Menken, Glenn Slater("I See the Light") - Tangled
Randy Newman("We Belong Together") - Toy Story 3

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΙΞΗ ΗΧΟΥ
Inception
Salt
True Grit
The King's Speech
The Social Network

ΚΑΛΥΤΕΡA ΗΧΗΤΙΚΑ ΕΦΕ
Inception
Toy Story 3
Tron Legacy
True Grit
Unstoppable

ΚΑΛΥΤΕΡA ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ
Alice In Wonderland
Harry Potter And The Deadly Hallows, part 1
Hereafter
Inception
Iron Man 2

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
Exit Through the Gift Shop - Banksy
GasLand - Josh Fox
Inside Job - Charles Ferguson
Restrepo - Tim Hetherington, Sebastian Junger
Waste Land - Lucy Walker

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ANIMATION
Day & Night
The Gruffalo
Let's Pollute
The Lost Thing
Madagascar, carnet de voyage

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
The Confession
The Crush
God of Love
Na Wewe
Wish 143
Περισσότερα... »

Η Υπογραφή - Trailer

Ποιον ενδιαφέρει η αλήθεια? Η αλήθεια είναι σχετική, η ομορφιά είναι πραγματική. Είναι μπροστά μας... Με αφετηρία την εικαστική τέχνη και μέσα από ένα ριψοκίνδυνο ψέμα, που πρόκειται να έχει απρόσμενες και απρόβλεπτες συνέπειες, εκτυλίσσεται η ερωτική σχέση ανάμεσα σε δύο χαρισματικούς ζωγράφους με διεθνή καριέρα. Κάποια χρόνια μετά τον θάνατο εκείνης, με αφορμή την έκθεση που διοργανώνεται προς τιμήν της, ξεκινά μια αφήγηση από τον ηλικιωμένο πλέον, άντρα που την λάτρεψε πραγματικά, προς αποκατάσταση της αλήθειας που κρύβεται πίσω από το μυστήριο. Πάθος και απληστία, υποχώρηση και πλεονεξία, συνυπάρχουν στην τελευταία ταινία του ικανότατου δημιουργού Στέλιου Χαραλαμπόπουλου (Άδης, Ημερολόγια καταστρώματος - Γιώργος Σεφέρης), Η Υπογραφή, που τα γυρίσματα της είχαν διάρκεια μεγαλύτερη των οκτώ μηνών, σε Αθήνα, Αρκαδία και στο πάντοτε ερωτικό Παρίσι. Δυνατό στοιχείο της παραγωγής, το καστ που ηγείται ο παγκοσμίου φήμης αστέρας Γιώργος Χωραφάς, που περιστοιχίζεται από την εκφραστικότατη Μαρία Πρωτόπαππα, τον γοητευτικό Νίκο Κουρή και την ταλαντούχα Αλεξία Καλτσίκη.



Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Φεβρουαρίου 2011

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

24/1/11

Insidious - Trailer

Δεν είναι το σπίτι που είναι στοιχειωμένο, αλλά ο γιος σου! Πέρα από τα όνειρα σου, πέρα από την φαντασία σου, πέρα από από τον έλεγχο σου. Είναι Ύπουλο... Με ένα μίνι τρέιλερ, διάρκειας σκάρτου λεπτού, που όμως είναι ικανό για να αποδώσει τον τρόμο που κρύβεται πίσω από τους αιματοβαμμένους τοίχους μιας διώροφης μονοκατοικίας, ξεκινά την διαφημιστική του διαδρομή το Insidious, που απλά και μόνο μια ματιά να ρίξεις στους συντελεστές του καταλαβαίνεις απόλυτα περί τίνος πρόκειται. Σε παραγωγή της Blumhouse εταιρίας που ευθύνεται για το καταιγιστικό χιτ του Paranormal Activity, σε σενάριο του Αυστραλού Leigh Whannell που εμπνεύστηκε τα τρία πρώτα επεισόδια του Saw και σκηνοθεσία από τον Διόσκουρο συμπατριώτη του James Wan, που έβαλε φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του στο πρώτο - και εξαιρετικό - Σε Βλέπω, έρχεται μια ακόμη δημιουργία, που υπόσχεται να μοιράσει ανατριχίλες, σε όσους το παρακολουθήσουν. Πίσω από την τυπική ιστορία του δίπατου που έχουν κυριεύσει τα δαιμόνια, υπάρχει η αγωνία ενός νεαρού και φιλόδοξου ζευγαριού για την πορεία της υγείας του μικρού αγοριού τους. Όταν θα καταλάβουν ποια είναι η πικρή αλήθεια, θα αντιληφθούν πως είναι και πολύ αργά για να την αντιμετωπίσουν. Η πρώτη προβολή του Ύπουλου στο Τορόντο συνοδεύτηκε από επιφωνήματα από τους παρευρισκόμενους, συνεπώς η Filmdistrict έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχη για μια αξιόλογη εμπορική πορεία του Insidious από την Πρωταπριλιά που θα κυκλοφορήσει επίσημα.


Προσωπικά δεν υποτιμώ διόλου τις προσδοκίες των υπευθύνων, που καθώς φαίνεται δεν στάθηκαν απλά στις ικανότητες του δημιουργικού ντουέτου, μα επένδυσαν και στο ερμηνευτικό κομμάτια, εντάσσοντας στο καστ ερμηνευτές υψηλού επιπέδου, σαν τον Patrick Wilson, την Rose Byrne και την Barbara Hershey, στοιχείο που με προετοιμάζει για μια ολοκληρωμένη πρόταση και όχι για ένα τρομακτικό βίντεο κλιπ, φτιαγμένο στο πόδι...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαϊού 2011, με τον τίτλο Παγιδευμένη Ψυχή

Περισσότερα... »

σχόλια (8)

23/1/11

The Adjustment Bureau - Ballerina's Featurette

Πρόκειται για ένα θρίλερ πολιτικού περιεχομένου, που συνδυάζει και το ερωτικό στοιχείο, από εκείνα που προσελκύουν εύκολα την ματιά του κοινού. Κι όμως η επίσημη έξοδος στις αίθουσες, για ανεξήγητους μέχρι στιγμής λόγους, πήρε αναβολή έξι ολόκληρους μήνες με την Paramount να το μεταθέτει από τον Σεπτέμβριο, στον Μάρτιο, αφήνοντας να διαφανεί πως κάτι στο post production, μάλλον δεν πήγε καλά. Με λιγότερες από σαράντα ημέρες να απομένουν μέχρι την πρεμιέρα του φιλμ που υπογράφει ο (ποιος?) George Nolfi και βασίζεται σε μια νουβέλα του εύστροφου Philip Dick, το Adjustment Bureau μέσα από ένα τρίλεπτο featurette, ουσιαστικά αποκαλύπτει την τροχιά πάνω στην οποία κινείται η υπόθεση του. Μια ιστορία που εμπλέκει έναν χαρισματικό και εξελισσόμενο πολιτικό, μέλος του Κογκρέσου με μια πανέμορφη όσο και μυστηριώδη μπαλαρίνα, σε μια θυελλώδη σχέση που θα προκαλέσει τριγμούς τόσο στις μυστικές υπηρεσίες, όσο και στις ζωές των ίδιων. Στην ουσία το βίντεο κάνει αναφορά στην ύπαρξη μιας ειδικής αόρατης οργάνωσης, που μοναδικός σκοπό της έχει να επαναφέρει στην τάξη πρόσωπα της πολιτικής σκηνής, που η καριέρα τους έχει ήδη πάρει τον δρόμο της, όταν εκείνα για κάποιο λόγο δεν ακολουθούν τις προσταγές του αποκαλούμενου correct. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως τις θα υπερισχύσει? Η απεριόριστη ισχύς του συστήματος, που δημιουργεί ηγέτες ρομποτάκια ή το συναίσθημα δύο ανθρώπων ερωτευμένων, που μέσα από το πάθος τους δύναται να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες?


Οι απαντήσεις θα δοθούν από τον πάντοτε σε υψηλά επίπεδα Matt Damon και την αγαπημένη μου Βρετανίδα Emily Blunt στις 4 Μαρτίου, αν δεν προκύψει μια τρίτη αναβολή στο επίσημο release.

Στις δικές μας αίθουσες, την άνοιξη...

Περισσότερα... »

X-Men: First Class - First Look

Αναμφίβολα αποτελεί το μεγάλο χαρτί της Fox για την επερχόμενη καλοκαιρινή σεζόν. Υπέχει όμως και πολύ μεγάλο ρίσκο η απόφαση της να κάνει ένα τύποις reboot στο θέμα που στην μέχρι στιγμής πορεία των τεσσάρων ταινιών του, έχει αποφέρει στα ταμεία της περισσότερα από 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ακόμη κι αν οι X-Men ποτέ δεν υπήρξαν το βαρύ πυροβολικό της κραταιάς Marvel, εντούτοις η κινηματογραφική αποδοχή τους από τον κόσμο υπήρξε τόσο μεγάλη, ώστε οι περισσότεροι να κάνουν λόγο για την καλύτερη μεταφορά κόμικ στην μεγάλη οθόνη. Ο σκηνοθέτης των τριών πρώτων καταιγιστικών επεισοδίων, από την θέση του παραγωγού πλέον, αναλαμβάνει και την ευθύνη της αλλαγής των γνώριμων προσώπων που μέχρι τώρα αποτέλεσαν την κόντρα των μεταλλαγμένων, μεταφέροντας την ιστορία πέντε δεκαετίες πριν, εποχή που ο Stan Lee με τον Jack Kirby, παρουσίασαν για πρώτη φορά τους X-Men μέσα από τις πολύχρωμες σελίδες των περιοδικών. Κατά συνέπεια οι μορφές των ηγετών των αντικρουόμενων στρατοπέδων, εκείνες του Magneto και του Καθηγητή Xavier, δεν απεικονίζονται στην γνωστή φόρμα που έχουν αποδώσει ο Ian Mc Kellen και ο Patrick Stewart αντίστοιχα, μα αποδίδονται σε νεαρότερη ηλικία από τους ικανούς πρωταγωνιστές, Michael Fassbender και James Mc Avoy. Από το First Class, που αποτελεί και την πιο ακριβή δημιουργία την οποία έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας ο Matthew Vaughn του Kick Ass, θα απουσιάσουν δημοφιλέστατοι ήρωες του σίριαλ, όπως ο Wolverin, η Jean Gray, η Storm και ο Cyclops. Αντί αυτών όμως την θέση τους θα πάρουν η Emma Frost (January Jones), ο Azazel (Jason Flemyng), ο Sebastian Shaw (Kevin Bacon), η Moira MacTaggert (Rose Byrne), ο Beast (Nicholas Hoult), η Angel Salvadore (Zoe Kravitz), ο Havok (Lucas Till), ενώ την παλιά γνώριμη Mystique υποδύεται η Jennifer Lawrence. Με τον συναγωνισμό να έχει φτάσει σε πανύψηλο επίπεδο, χάρη στα παράλληλα εξελισσόμενα σχέδια του Green Lantern, του Captain America: The First Avenger και του Thor, αναμένεται καταιγισμός προωθητικού υλικού από το στούντιο, μέχρι και τις 3 Ιουνίου, που το φιλμ θα πάρει θέση στις κινηματογραφικές αίθουσες.



Περισσότερα... »

21/1/11

News - Ο Borat έγινε Dictator

Τα πάντα είναι θέμα χημείας και αφού οι δυο τους έχουν ταιριάξει τόσο καλά και επιτυχημένα, δεν είναι περίεργο που τους βλέπουμε να συνεργάζονται σε ένα καινούργιο πρότζεκτ, που αναμένεται να προκαλέσει και πάλι συζητήσεις. Ο λόγος για τον ανατρεπτικό κωμικό Sacha Baron Cohen και τον σκηνοθέτη Larry Charles, το δίδυμο που τάραξε αρχικά τα νερά με τον εκκεντρικό Borat και κατοπινά με την παράξενη γκέι διάθεση του Bruno, που επιστρέφουν στην ενεργό δράση με μια νέα ταινία, που αυτή την φορά δεν θα έχει τον χαρακτήρα του mockumentary. Ο λόγος για το The Dictator, που θεματικά βασίζεται στην διάσημη νουβέλα του πρώην μεγάλου άντρα του Ιράκ Σαντάμ Χουσείν, Zabibah And The King και μιλά για έναν δικτάτορα, που δεν βλέπει η επανάσταση του να φέρνει στην χώρα του τα αποτελέσματα που εκείνος είχε οραματιστεί. Ο πολυτάλαντος Cohen μάλιστα στο φιλμ θα κρατά διπλό ρόλο, τόσο εκείνον του εκτός δημοκρατικών διαδικασιών ηγέτη, όσο και ενός απλού λαϊκού τύπου, επιθυμώντας να τονίσει το κοντράστ συναισθημάτων ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα πρόσωπα της ίδιας κοινωνίας. Η παραγωγή της Paramount που ξεκινά τα γυρίσματα της με προϋπολογισμό 58 εκατομμύρια δολάρια, υπολογίζεται να κάνει την πρεμιέρα της στις αίθουσες, στις 11 Μαΐου του 2012.


Περισσότερα... »

20/1/11

The Fighter - Review

The Fighter
του David O. Russell. Με τους Mark Wahlberg, Christian Bale, Amy Adams, Melissa Leo, Mickey O'Keefe


Νοκ άουτ στην ρουτίνα
του zerVo
Είναι λίγο περίεργη περίπτωση αυτός ο Russell. Καλλιτεχνικά αναγνωρισμένος στην πατρίδα του όσο λίγοι, θα περίμενα πως θα έπεφτε με τα μούτρα στην δημιουργία ταινιών, προκειμένου να διατηρήσει το όνομα του σε υψηλά επίπεδα. Ανταυτού εκείνος, παίρνει την απόφαση να μην καθίσει για καιρό στην σκηνοθετική καρέκλα, δείχνοντας πως ζυγίζει ιδιαίτερα το κάθε επόμενο βήμα του. Επιστρέφοντας με τον The Fighter, μετά από εξάχρονη ραστώνη, αυτό που αποδεικνύει για ακόμη μια φορά o Νεοϋορκέζος, είναι πως το ζουμί του πονήματος του κρύβεται πολύ πίσω από την θεματική κεντρική ιδέα της ιστορίας του. Όπως δηλαδή οι Three Kings δεν ήταν Rambo, το I Heart Huckabees δεν ήταν American Beauty, έτσι και ο Μαχητής δεν είναι, σε καμία περίπτωση μονοδιάστατος Rocky...

Τον αποκαλούν το Kαμάρι του Λόουελ, γιατί κάποτε, πριν πολλά χρόνια έριξε στο καναβάτσο τον θρυλικό Σούγκαρ Ρεί Λέοναρντ. Έχοντας πλέον αποσυρθεί από την ενεργό δράση, ο Ντίκι Έκλουντ έχει βάλει σαν σκοπό της ζωής του να αναδείξει τον ετεροθαλή αγαπημένο του αδελφό, Μίκι Γουόρντ, σε πρωταθλητή κόσμου στην κατηγορία των μεσαίων βαρών. Το μεγάλο του ζόρι όμως δεν είναι αν ο υποψήφιος τσάμπιον δείχνει την απαιτούμενη θέληση, σθένος και πειθαρχία για να επιτύχει το μεγαλεπήβολο σχέδιο του, μα που είναι εθισμένος ο ίδιος στις ναρκωτικές ουσίες, που του καταστρέφουν με σταθερό ρυθμό τον τρόπο σκέψης. Διαλύοντας συνάμα με τις συμπεριφορές του, την οποιαδήποτε τάση του ταλαντούχου μποξέρ, για να κάνει πραγματικότητα το όνειρο του.

Σε μια φτωχή πόλη της Μασαχουσέτης, που κάποτε προοριζόταν για βιομηχανικό επίκεντρο, μας ταξιδεύει η ιστορία του Fighter. Σημείο από το οποίο ξεκινούν οι ονειροπολήσεις χιλιάδων ντόπιων, προκειμένου κάποια στιγμή να προσγειωθούν στην Γη της Επαγγελίας τους, μην τυχόν και βρουν μια προσοδοφόρα δουλειά στη μεγαλούπολη, για να κτίσουν κι εκείνοι με την σειρά τους μια αξιοπρεπή εστία. Το ατυχές για το μοντέρνο american dream είναι που οι περισσότεροι βλέπουν την κατάληξη του στον πάτο της μιζέριας και αντί για βασιλιάδες, μετατρέπονται σε επαρχιώτες δίχως αύριο. Σημασία έχει αν στο πέρασμα του χρόνου το πείσμα διατηρείται αναλλοίωτο ή έχει μεταβληθεί σε αυτή την γνώριμη βλάχικη επιμονή, που διαθέτει όποιος είδε το τρένο να περνά αλλά ποτέ του δεν κατάφερε να γίνει επιβάτης του. Όπως ακριβώς συμβαίνει με την περίπτωση της μάνας των δύο μποξέρ, που με αυταρχικό τρόπο έχει κρατήσει τα αγόρια της, τα κορίτσια της και τον εκάστοτε σύζυγο της, κάτω από μια παράξενη επιρροή, που εκείνη αποκαλεί ασπίδα, μα στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από τροχοπέδη και των δικών τους φιλοδοξιών. Σε κάποιους αυτό αποτελεί μέρος της καθημερινότητας, όπως συμβαίνει με τις - πολλές - κόρες της, που νιώθουν αυτή την αγκαλιά σαν αγάπη, γινόμενες γλαφυρά και άβουλα πλάσματα. Για κάποιους άλλους σαν τον μεγάλο της γιο, ισοδυναμεί με αυτοκτονία, αφού αρκείται μέσα στην παραζάλη του κρακ, στις επευφημίες των εξίσου μίζερων γειτόνων για το αναμφίβολα ικανό του παρελθόν, Μοναδικό παράθυρο αισιοδοξίας, ο εν ενεργεία αθλητής, που νιώθει πως μέσα από τις γροθιές του, μπορεί να βγάλει νοκ άουτ τις δυσκολίες. Βασικότατο βοήθημα στην αναζήτηση του, η εμπειρία που έχει αφήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του, η καθοδική εξέλιξη της πορείας των αγαπημένων του προσώπων.

Χρησιμοποιώντας στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του την ντοκιμαντερίστικη γραφή, ο Russell, δίνει στο φιλμ έναν ρεαλιστικότερο τόνο παραπάνω, τονίζωντας με τον τρόπο του ένα θέμα που βασίζεται σε πασίγνωστα περιστατικά για όσους ασχολούνται με την επαγγελματική πυγμαχία. Αν αναζητήσω αρνητικά δεδομένα στο Fighter, αυτά έχουν να κάνουν με την ελάχιστα πρωτότυπη χροιά της υπόθεσης, που αναπαραγάγει την ίδια και την ίδια ρουτίνα της εξω - μητροπολιτικής Αμερικής. Στοιχείο που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την πανέμορφη μελέτη όλων των χαρακτήρων - πρωταγωνιστών του - με αρκετές γλαφυρές πινελιές - δράματος. Άλλωστε η σύνθεση του καστ, δύσκολα θα προδιέθετε για μια μη επιτυχία, σε αυτόν τουλάχιστον τον τομέα.

Για πες: Κάτι που σημαίνει πως τα βασικά στελέχη της διανομής θα βρεθούν άπαντα στις υποψήφιες πεντάδες της Αμερικάνικης Ακαδημίας του Σινεμά τον επόμενο μήνα, έχοντας βεβαίως ήδη περάσει πετυχημένα τα προκριματικά των Χρυσών Σφαιρών. Με τον Christian Bale, να προβάλλει ως το κύριο φαβορί της υποστηρικτικής αντρικής κατηγορίας, με όπλο του την υπερκινητική μέθοδο που επέλεξε να υποδυθεί τον εθισμένο στις ουσίες ξεπεσμένο τσαμπ, αλλά και για τις σωματικές θυσίες, που τον έφτασαν σε επίπεδα αδυναμίας τύπου The Machinist. Την ίδια στιγμή που ο Marky Mark, με την μετρημένη και δίχως φανφάρες ικανότητα του ελέγχει τον ρόλο που πάνω του κτίζεται το πολυεπίπεδο σενάριο, έχοντας στο πλάι του άξιους παραστάτες την ιδανική ρολίστα Melissa Leo ως νευρωτική μητέρα και την - εδώ είναι η έκπληξη, αφού επιτέλους κάνει την υπέρβαση - κούκλα Amy Adams, που παίζει την ζορισμένη μεγαλοκοπέλα, που νιώθει πως ο δημιουργικός της χρόνος έχει σωθεί.






Στις δικές μας αίθουσες, 20 Ιανουαρίου 2011 από την Village


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)