Movies Ltd

Ποιητής ή κλόουν? Καλλιτέχνης ή τσαρλατάνος? Εκπρόσωπος μιας γενιάς που το επαναστατικό αίμα της κόχλαζε ή ένας τυπικός καιροσκόπος, που απλώς διασκέδαζε τον κοσμάκη? Από όποια σκοπιά κι αν προσεγγίσει κανείς την περσόνα του εκκεντρικού Ian Dury, δεν μπορεί να διαφωνήσει πως με την ιδιαίτερη μέθοδο προσέγγισης της έννοιας της μουσικής, έγραψε την δική του ιστορία, στο κίνημα του new wave. Ίσως κάτω από διαφορετικές συνθήκες κι αν ο ίδιος το επιθυμούσε κάνοντας υποχωρήσεις, το όνομα του, ίσως, να βρισκόταν καταχωρημένο δίπλα στα σημαντικότερα ονόματα της ροκ, όπως οι Floyd, οι Stones, ο Bowie. Η αυτοκαταστροφική του μανία, σε συνδυασμό με τον εύθραυστο χαρακτήρα του όμως, δεν τον άφησαν ποτέ να ξεπεράσει τα τραύματα της νεαρής ηλικίας, ώστε να περάσει στην συνείδηση του κόσμου ως ροκ σταρ. Ίσως να μην είναι όλοι όσοι πατούν το stage, γεννημένοι με την αύρα τους, πνιγμένη στην αστερόσκονη...

Άλλωστε και η μοίρα δεν στάθηκε στο πλευρό του ίδιου, όταν έπεσε στα έξι του χρόνια θύμα της επιδημίας της πολιομυελίτιδας. Τα σημάδια στο σώμα του, δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα που χαράχτηκαν στην ψυχή του. Η απώλεια του κάτω μέλους, μοιάζει ασήμαντη μπροστά στον τρόμο που προκαλεί το ψυχρό ίδρυμα, μπροστά στον φόβο αντιμετώπισης του απόμακρου πατέρα, μπροστά στην αβεβαιότητα για το μέλλον. Με κληρονομιά ένα ξύλινο ποδάρι, αλλά γεμάτος νέες ιδέες και δημιουργική ευστροφία, ο Dury θα σχηματίσει το δικό του γκρουπ, τους Blockheads και με βατήρα την ανεξάρτητη δυναμική της Stiff Records, θα πιάσει τον παλμό του βρετανικού κοινού, ιδιαίτερα στα χρόνια της δύσκολης δεκαετίας του 70. Διόλου άδικα, μεταγενέστεροι του μουσικοί, θα τον αποκαλέσουν σαν τον απόλυτο οδηγό, πάνω στον οποίο έκτισαν την δική τους καριέρα...

Με ιντριγκάρει η κόντρα. Ειδικότερα άμα το επίπεδο είναι τόσο υψηλό. Όταν λοιπόν μιλάμε για το δυτικό ριμέικ μιας από τις σημαντικότερες μετά -millennium κινηματογραφικές στιγμές, στο πρώτο πράγμα που πηγαίνει το μυαλό είναι αν το αντίγραφο ανταποκρίνεται στην ποιότητα του ορίτζιναλ. Κι εδώ είναι η ευτυχία. Στο ότι τα δύο Άσε το Κακό να Μπει, όρισαν επακριβώς την απόσταση του εξαιρετικού από το αριστουργηματικό, του καλογυρισμένου από το πρωτοποριακό και του ενδιαφέροντος από το ανεκτίμητο. Πόση είναι αυτή ακριβώς? Ε, όση από την Σουηδία ίσαμε το Λος Άντζελες. Ίσως και μεγαλύτερη...

Ο μοναχικός δωδεκάχρονος Όουεν αντιμετωπίζει πάμπολλα προβλήματα εξαιτίας της βίαιης συμπεριφοράς των συμμαθητών του, προς το πρόσωπο του. Κατάσταση που επιδεινώνεται από την στιγμή που ο μικρός δεν έχει κάποιον να τον προστατεύσει, εφόσον ο πατέρας του δηλώνει διαρκώς απών και η μητέρα του δείχνει τάσεις βαριάς κατάθλιψης. Η μετακόμιση στο διπλανό διαμέρισμα ενός συνομήλικου κοριτσιού μαζί με τον πατέρα του, θα του κινήσει την περιέργεια, ειδικά από την στιγμή που η μελαγχολική και εκκεντρική Άμπι θα τον προσεγγίσει φιλικά. Όταν κάποια ιδιαίτερα αιματηρά φαινόμενα κάνουν την εμφάνιση τους στην μικρή επαρχιακή κοινωνία, ο πιτσιρικάς θα αντιληφθεί πως η καινούργια του φίλη, κρύβει μέσα της ένα παράξενο μυστικό. Κάτι που η ίδια δεν θα αργήσει να του αποκαλύψει...

Δεν μου έκανε καμία απολύτως εντύπωση η μέθοδος που ακολούθησε ένας Αμερικάνος κινηματογραφιστής, προκειμένου να στήσει στα δικά του μέτρα την ευρωπαϊκή συλλογιστική. Το πρώτο εργαλείο που έβγαλε από την θήκη του, το φλασμπάκ. Ανατροπή του χρόνου, με αφετηρία από ένα σημείο κλειδί της υπόθεσης, σημαίνει αυτομάτως και εκτόξευση του σασπένς στα ύψη, από την στιγμή που πέφτει η μαρκίζα "two weeks earlier". Το δεύτερο είναι η τοποθέτηση του στόρι σε μια ιδιαίτερη και σχετικά περίεργη εποχή για τις ΗΠΑ, τα μέσα της δεκαετίας του 80, περίοδο του Ριγκανισμού και μεταίχμιο ανάμεσα στα χρόνια του ψυχρού πολέμου και του νεοφιλελευθερισμού. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση, όσο και σημειολογική. Η Αμερική ως συνήθως αναπτύσσεται, οι τριγύρω κίνδυνοι όπως πάντα ουκ ολίγοι. Το αγκάλιασμα του φαινομενικά επικινδυνότερου, είναι κίνηση πανέξυπνη: Όποιον δεν καταφέρνεις να βάλεις πλάτη, κάλλιο να τον έχεις με το μέρος σου. Η τρίτη παρέμβαση του Γιάνκη - λέγε με και Matt Reeves, που κάποτε είχα σκηνοθετήσει ένα υβριδικό sci fi τρόμου με τον τίτλο Cloverfield - είναι και η πλέον αναπόφευκτη. Καλό το κοπιάρισμα, αλλά υπάρχει κι ο εμπορικός στόχος. Και δίχως horror περιβάλλον, δεν προβλέπεται τα multiplex να φισκάρουν. Τουλάχιστον σε αυτό δεν ξέφυγε ο auteur για να μετατρέψει το Let Me In σε νέο Hostel, αλλά τον ψιλοφόβο θέλησε να τον προκαλέσει. Ήταν αυτή όμως μια από τις αρχικές απαιτήσεις των σεναριογράφων του αρχικού?

Και έτσι όμορφα και προπαντός παραμυθένια, η Disney τοποθέτησε στον animation θυρεό της, το πεντηκοστό αστέρι της. Νούμερο συμβολικό για το στούντιο της καρδιάς μας, εφόσον πέραν ελαχιστότατων περιπτώσεων το κινούμενο σχέδιο παραγωγής της εταιρίας του λατρεμένου θείου Walt, δεν σκόρπισε συγκινήσεις στο κοινό οποιασδήποτε ηλικίας. Τα τιγκαρισμένα ταμεία σε τέτοιες στιγμές είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα. Η δημιουργικότητα προέχει, που εκτοξεύει στα ύψη τον θρύλο στα μάτια των ανήλικων αρρένων και θηλέων, που ακινητοποιούνται απλά και μόνο στην θωριά του Ντισνεικού πύργου - trade mark. Καλά, επί της παρούσης, το αρρένων μπορείς να μην το λογίσεις ιδιαίτερα, διότι δεν μπορώ να φανταστώ και τόσα πολλά αγοράκια, που θα παρασυρθούν στην θέα της ξανθομαλλούσας μορφονιάς του Tangled...

Ο ήλιος, με το άγγιγμα του, της έδωσε το χάρισμα να ομορφαίνει και να γιατρεύει όποιον ακουμπά με τα χρυσαφένια της μαλλιά. Γι αυτό δεν υπάρχει κανείς στην χώρα, που να μην λατρεύει την μικρούλα Ραπουνζέλ, την μονάκριβη κόρη του ευτυχισμένου βασιλικού ζευγαριού. Κανείς, εκτός από την μοχθηρή γριά Γκόθελ, που μωρό ακόμη θα την κλέψει από την αγκαλιά των γονιών της, απομονώνοντας την σε ένα απομακρυσμένο πανύψηλο πύργο, κρατώντας για τον εαυτό της το μυστικό, που θα της χαρίσει την αιώνια νιότη. Απομόνωση που θα κρατήσει μέχρι την ημέρα που η καλοσυνάτη Ραπουνζέλ, κλείνοντας τα δεκαοκτώ της χρόνια, θα θελήσει να αφήσει πίσω της το περιοριστικό περιβάλλον, που καθόρισε η ψεύτικη μητέρα της, για να αναζητήσει το όνειρο της και την ελευθερία της.

Αποσπώντας τα κυριότερα στοιχεία του περίφημου μύθου των αδελφών Γκριμ και συρράφωντας τα με συγκίνηση, τραγούδι, σασπένς και φυσικά αμέτρητα ηθικά νοήματα, η Disney με την μαγική της μπαγκέτα, προσθέτει ακόμη ένα διαμάντι στο περιδέραιο που ξεκίνησε να μοντάρει κάπου στα 1937, με την Χιονάτη. Ένα ταξίδεμα χρωμάτων και ήχων, ακριβώς στα χνάρια που έχει ορίσει εδώ και δεκαετίας το πρωτοπόρο στούντιο, που συναρπάζει όχι μόνο τους μικρούς σε ηλικία θεατές, αλλά και τα πολύ μεγαλύτερα "παιδιά" που σίγουρα θα παραδοθούν στο ταμπεραμέντο της ηλιόλουστης πριγκίπισσας. Ένα πραγματικό ποίημα που δια μέσου των αλληγοριών του, κάνει λόγο για την ανάγκη ακόμη και του πιο μικρού, του πιο αδύναμου στο όνειρο, δείχνοντας του την μέθοδο που πρέπει να ακολουθήσει για να το πραγματοποιήσει. Οι επισήμως πρωτάρηδες στο σκίτσο Greno και Howard, ακολουθώντας την επιτυχημένη πεπατημένη της Πεντάμορφης Μπελ και της Αχαλίνωτης Εσμεράλντας, κτίζουν μια ακόμη λαμπερή παραμυθένια φιγούρα, που μοιάζει σαν να έχει βγει από τα πενάκια πολύπειρων σχεδιαστών της παλιάς γενιάς. Εικόνες που συμβαδίζουν με τις προσεκτικές σεναριακές πινελιές του σεναρίου, με συνέπεια να μην είναι διόλου τυχαίο που τα Μαλλιά Κουβάρια, βγάζουν το περισσότερο συναίσθημα σε παραγωγή της Disney, από την εποχή των - παρεξηγημένων, μα τεχνικά άριστων - Δεινοσαύρων...

Για πες: Το Tangled που είναι κτισμένο πάνω στην λογική των δύο διαστάσεων, δεν θα ήταν δυνατόν να μην συμβαδίσει με την μόδα και να αποδοθεί και σε 3-D φόρμα. Στιγμή - κάπου εκεί κοντά στο φινάλε, όταν τα πικραμένα φαναράκια θα σε ζεστάνουν στην αγκαλιά τους - που το animation μετατρέπεται σε ένα πραγματικό αριστούργημα, σε ένα επικό όνειρο που έγινε επιτέλους αληθινό. Στιγμή που θα κατανοήσεις την δυναμική του κινουμένου σχεδίου, του κινηματογραφικού είδους που γεννήθηκε για να εντυπωσιάσει τους άμαθους μικρούς, αλλά κυρίως για να αιχμαλωτίσει με την αρτίστικη τελειότητα και τις σημασίες του θέματος του, τις καρδιές των πεπειραμένων μεγάλων.

Παραδοσιακά αποτελούν το σημαντικότερο πρόκριμα για τα Όσκαρς, στις κατηγορίες του σεναρίου, εφόσον απονέμονται από την Ένωση των ίδιων των Αμερικάνων Σεναριογράφων. Η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων έγινε απόψε με μια λιτή τελετή και η απονομή τους θα γίνει στις 5 του ερχόμενου Φλεβάρη, ταυτόχρονα σε Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες. Οι πεντάδες πάντως δεν έκρυβαν ιδιαίτερες εκπλήξεις, εφόσον γνώριμα ονόματα ταινιών - ήδη από τις Χρυσές Σφαίρες - δηλώνουν το παρόν κι εδώ. Πιο συγκεκριμένα ανά κατηγορία οι nods αφορούν στα φιλμς:

- Black Swan των Mark Heyman, Andres Heinz και John McLaughlin. Ιστορία του Andres Heinz, Fox Searchlight

- The Fighter των Scott Silver, Paul Tamasy και Eric Johnson; Ιστορία των Keith Dorrington, Paul Tamasy και Eric Johnson, Paramount Pictures

- Inception του Christopher Nolan, Warner Bros.

- The Kids Are All Right των Lisa Cholodenko και Stuart Blumberg; Focus Features

- Please Give της Nicole Holofcener; Sony Pictures Classics

Διασκευασμένο Σενάριο

- 127 Hours των Danny Boyle και Simon Beaufoy. Βασισμένο στο βιβλίο Between a Rock and a Hard Place του Aron Ralston, Fox Searchlight

- I Love You Phillip Morris των John Requa και Glenn Ficarra. Βασισμένο στο βιβλίο του Steven McVicker, Roadside Attractions

- The Social Network του Aaron Sorkin. Βασισμένο στο βιβλίο The Accidental Billionaires του Ben Mezrich, Sony Pictures

- The Town των Peter Craig, Ben Affleck και Aaron Stockard. Βασισμένο στην νουβέλα Prince of Thieves του Chuck Hogan, Warner Bros.

- True Grit των Joel Coen και Ethan Coen. Βασισμένο στην νουβέλα του Charles Portis, Paramount Pictures

Ντοκιμαντέρ

- Enemies of the People των Rob Lemkin και Thet Sambath, International Film Circuit

- Freedom Riders του Stanley Nelson, International Film Circuit

- Gasland του Josh Fox, HBO Documentary Films και International WOW Company

- Inside Job των Charles Ferguson, Chad Beck, Adam Bolt, Sony Pictures Classics

- The Two Escobars των Michael Zimbalist και Jeff Zimbalist, ESPN Films

- Who Is Harry Nilsson (And Why Is Everybody Talkin’ About Him)? του John Scheinfeld, Lorber Films

Χωρίς πολλή σκέψη η φιγούρα του, τοποθετείται δίπλα στο λήμμα ρολίστας. Μορφή που δεν την ξεχνάς εύκολα, αυτή του Βρετανού, που τις δύο τελευταίες δεκαετίες σημάδεψε με την παρουσία του τεράστιες στιγμές του παγκόσμιου σινεμά. Δίχως αυτόν για Πατέρα, να τον υποστηρίζει με την εκφραστικότητα του στο In The Name Of The Father, η ερμηνεία του Daniel Day Lewis, Ποτέ δεν θα ήταν ίδια. Δίχως αυτόν στην αφήγηση του, ως Κομπαγιάσι, ο Βέρμπαλ Κιντ στους Usual Suspects, δεν θα κατάφερνε να σχεδιάσει το τέλειο παραμύθι. Δίχως την μελαγχολία του, την στιγμή του ύστατου αποχαιρετισμού στο ανατρεπτικό Inception, η έννοια της "ιδέας" δεν θα είχε το ίδιο νόημα. Χαρισματικός στο να υποδύεται σεξπιρικούς ρόλους, ο Pete Postlethwaite ξεκίνησε την μακρά του πορεία από τις ακριβές παραγωγές του BBC, για να γίνει περιζήτητος ως καρατερίστας, από σκηνοθέτες εμβέλειας του Sheridan, του Nolan, του Luhrmann, του Singer. Λες και το είχε προβλέψει η εγχώρια διανομή, κυκλοφόρησε μόλις αυτή την εβδομάδα μια από τις τελευταίες ταινίες που συμμετείχε, τον Solomon Kane, όπου υποδύθηκε τον πιονιέρο, που πέφτει θύμα των φονικών ορέξεων των διαβολικών δυνάμεων. Ο εξαιρετικός Εγγλέζος ηθοποιός, σε ηλικία 64 ετών, έχασε σήμερα την μάχη με την αρρώστια, άφησε όμως πίσω του αμέτρητα καρέ με την εικόνα του, για να τον θυμόμαστε. R.I.P.

Υπόσχεται πως θα είναι η ρομαντική κομεντί που θα παρουσιάσει κάτι ξεχωριστό από όλες εκείνες τις ανούσιες, που κατακλύζουν κάθε εβδομάδα τις αίθουσες. Άλλωστε το πρωταγωνιστικό της ντουέτο, που συνθέτουν ο Jake Gyllenhaal και η Anne Hathaway, δύο από τα πιο λαμπερά και ταλαντούχα αστέρια του Χόλιγουντ, δύσκολα μπορείς να το αγνοήσεις. Έχοντας ήδη μία κοινή συνύπαρξη στο Οσκαρικό Brokeback Mountain, οι αναγνωρισμένοι πρωταγωνιστές, ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους, ορίζοντας ένα φαινομενικά αταίριαστο ζευγάρι, εκείνο του υπερφίαλου γυναικοκατακτητή και της δυναμικής κοπελιάς που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της, που για να τους φέρει η μοίρα κοντύτερα, πρέπει να βάλουν αμφότεροι αρκετό νερό στο κρασί τους. Το ρομάντζο του Love And Other Drugs που υπογράφει ο Edward Zwick, που μέχρι στιγμής μας είχε συνηθίσει σε πιο επικές περιπέτειες σαν το Last Samurai, το Glory και το Legends Of The Fall, κάνει την πρεμιέρα του στους ελληνικούς κινηματογράφους την πρώτη Πέμπτη του 2011. Με την ευκαιρία του release, η Fox, δίνει στην κυκλοφορία έξι κλιπς, διάρκειας πέντε περίπου λεπτών, που αφήνουν να διαφανεί η ερωτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον γοητευτικό ζεν πρεμιέ και την όμορφη ενζενί. Enjoy...

Love And Other Drugs Filmclips

Η ταινία Love And Other Drugs θα προβάλλεται στις εγχώριες αίθουσες, από τις 6 Ιανουαρίου 2011, με τον τίτλο Αγάπη Σαν Ναρκωτικό.

Εγώ να δεις τι γράμμα θέλω να της στείλω. Όλο πάθος, να της εκμυστηρευτώ πως κάποιες δεκαετίες πριν, υπήρξε ο πρώτος μεγάλος κινηματογραφικός έρωτας της ζωής μου και η εξέλιξη της - κατά βάση εμφανισιακά - είναι ακριβώς εκείνη που ονειρευόμουν: Η ακριβή μου Sophie, από την εποχή του dreams are my reality, που πρέπει να χόρεψα μαζί της καμιά εκατοστή φορές, μέχρι τις ημέρες, μας έχει εξελιχθεί σε μια πραγματική ντιβίνα, σε μια πρωθιέρεια του γαλλικού σινεμά. Που άσχετα αν η ταινία που πρωταγωνιστεί είναι καλή ή μέτρια, πάντα πετυχαίνει να με καθηλώσει στην γαλαζοπράσινη λίμνη των ματιών της. Ε, αυτά τραβάω κάθε φορά με την Marceau...

Καριερίστα μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας ενέργειας, όποτε δεν παρευρίσκεται σε γεμάτα ένταση επαγγελματικά μίτινγκ, νομίζει πως διασκεδάσει στις κοσμοπολίτικες συνεστιάσεις, συνοδευόμενη από τον αγαπητικό - συνεργάτη της. Όταν την ημέρα των 40ων γενεθλίων της, πέσουν στα χέρια της κάποια γράμματα, γραμμένα από παιδικό χέρι, με παραλήπτη εκείνη, κάτι μέσα της θα αντιληφθεί πως ο δρόμος που έχει πάρει, δεν είναι εκείνος που κάποτε οραματιζόταν. Επιστολές που η κομψή μέσα στα πανάκριβα ταγιέρ και τουαλέτες Μάργκαρετ, θα λάβει ενταύθα, δια χειρός της επτάχρονης Μαργκερίτ, του ίδιου δηλαδή ακριβώς προσώπου, που η συλλογιστική έχει μια διαφορά φάσεως ακριβώς τριάντα τριών ετών. Μέσα από αυτές τις ονειροπολήσεις του κοριτσιού που εισάγεται στην ηλικία της αθωότητας, που ζωγραφισμένες με έντονα παστέλ και τυλιγμένες με την αισθητική της μικρής Μανίνας, θα ξυπνήσουν νοσταλγικές μνήμες στο μυαλό της ενήλικης γιάπισσας, που θα την πείσουν πως ο δρόμος που πήρε στην ζωή της είναι λανθασμένος. Τουλάχιστον δεν είναι εκείνος που τα ιδεώδη της επίτασσαν...

Όχι κάτι το ξεχωριστό, απλά μια γλυκιά δημιουργία γύρω από το mismatch ανάμεσα στην ανεμελιά του ανήλικου και την γεμάτη ευθύνες καθημερινότητα του μοντέρνου αστού είναι εκείνη που παρουσιάζει ο φιλόδοξος Yann Samuel. Μέσα από διαρκή συγκινητικά φλασμπακ, που γεμίζουν με δάκρυα τα μάτια της ηρωίδας του, αλλά και από κάποια ιδιόμορφα animations, που αναδεικνύουν τον πάλαι ποτέ ακατάστατο χαρακτήρα της, ο Γάλλος με επίπεδο τρόπο ζωγραφίζει στο πανί το αιώνιο ζήτημα του τι ήθελα να γίνω και τι εντέλει έγινα. Έχοντας μάλιστα υπέρ του το ότι η Μάργκαρετ της ιστορίας του, είναι σούπερ επιτυχημένη στον τομέα της, προσεγγίζει το θέμα και από μια άλλη σκοπιά που το ίδιο πρόσωπο δεν τα κατάφερε εξίσου καλά, εκείνη την συναισθητική, την ακτιβιστική, την ανθρώπινη...

Για πες: Περιττό να αναφέρω πως η Marceau για ακόμη μια φορά είναι μια πραγματική θεότητα, λαμπερή, πανέμορφη, ακόμη κι αν βρίσκεται μια ανάσα από τα 45 της. Αποτελώντας ίσως τον μοναδικό λόγο για να παρακολουθήσει κανείς ένα γυναικείου κατά βάση ύφους φιλμάκι, τόσο με τις εύθυμες, όσο και με τις δραματικές του στιγμές, που όσο χαμόγελο θα σου προκαλέσει, άλλο τόσο πιθανό είναι να σε κάνει να χρησιμοποιήσεις τα χαρτομάντηλα σου...

Κάνω μια υποθετική κίνηση εργασίας και γυρνώ τον χρόνο τριάντα χρόνια πριν, παρακολουθώντας την ίδια ακριβώς ταινία. Το αποτέλεσμα: Ένας εισπρακτικός θρίαμβος είναι το Solomon Kane, μια επική περιπέτεια μυθικών διαστάσεων, με πρωτοφανή ειδικά εφέ και στιγμές ανείπωτης δράσης, που ανέδειξε έναν καινούργιο φιλμικό ήρωα, τον οποίο οι πολυπληθείς θαυμαστές του αδημονούν να ματαδούν, σε ένα ακόμη εντυπωσιακότερο σίκουελ. Άσε που ο μέτριων επιλογών μέχρι τα χθες πρωταγωνιστής του έχει εξελιχθεί σε σούπερ αστέρα, την ίδια ώρα που ο σκηνοθέτης του, δεν προλαβαίνει να δέχεται προτάσεις, για να στήσει πανάκριβα μπλοκμπάστερ... Τι σου είναι μερικές φορές το τέλειο timing!

Ποτισμένος μέχρι το μεδούλι από μίσος και δίψα για κέρδος, ο μαχητής μισθοφόρος Σόλομον Κέιν, ερχόμενος αντιμέτωπος με μια υπερφυσική σατανική δύναμη, θα ορκιστεί αιώνια πίστη στις ηθικές αρχές, προκειμένου να σώσει την ψυχή του. Όρκο που θα καταπατήσει ένα χρόνο μετά, όταν θα γίνει μάρτυρας της σφαγής, μιας καλοκάγαθης οικογένειας, από τις φονικές ορδές του διαβολικού Μαλοκάι. Το δίλημμα για το αν θα πιάσει και πάλι το σπαθί, ώστε να σκορπίσει τον θάνατο στους αντιπάλους του, ο άριστος γνώστης της πολεμικής τέχνης, θα το απαντήσει πολύ εύκολα, όταν εκείνοι που τον βοήθησαν θα πέσουν άδικα νεκροί. Μοναδικός τρόπος να εξιλεωθεί εις το όνομα της μίας και μοναδικής αληθινής πίστης, είναι να εντοπίσει την όμορφη κόρη τους που οι παραμορφωμένοι εγκληματίες έχουν απαγάγει.

Επιστροφή στον ένδοξο και ηρωικό κινηματογράφο που άνθησε στα 80s επιχειρεί με την ταινία του ο Michael Bassett (του Wilderness) ενθυμούμενος ανεπανάληπτες στιγμές, όταν η αίθουσα σειόταν από τις ιαχές στο πέρασμα του Κόναν, της Ρεντ Σόνια και του Κρουλ. Ατυχώς για εκείνον εκείνες οι ημέρες, που δράση ισοδυναμούσε με τσεκούρι και ξίφος έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, αυτό όμως δεν σημαίνει κατ ανάγκην πως η προσπάθεια του είναι για τα σκουπίδια. Με δυνατό του χαρτί την διάσημη ιστορία που συνέγραψε ο χαρισματικός Robert Howard, ο νεαρός σκηνοθέτης, αναπαριστά όμορφα μια ξεχασμένη φιλμικά περίοδο, εκείνη της πουριτανικής Ευρώπης του 18ου αιώνα, εποχή που οι δεισιδαιμονίες βρίσκονταν στο φόρτε τους και οι διώξεις του κάθε λογής μάγου, καθημερινή συνήθεια. Σε αυτό το περιβάλλον κτίζει την μεταφυσικού επιπέδου ίντριγκα του, ανακατώνοντας βασιλιάδες και ιππότες, μανιασμένα όρκς και μετανάστες της εποχής, προσφέροντας μια περιπέτεια, που με λίγη καλή θέληση χωνεύεται εύκολα.

Για πες: Όχι βέβαια πως ο Solomon Kane εντυπωσιάζει κιόλας, με τα προϊστορικά ειδικά εφέ του, τα εμφανώς ζωγραφιστά σκηνικά του, αλλά και τις σεναριακές του ανατροπές, που κάνουν μπαμ ότι θα συμβούν, από πολλά χιλιόμετρα μακρυά. Αν πήρε πάντως ένα ποντάκι κάποιος, από την αξιοπρεπή τουλάχιστον παραγωγή, αυτός είναι ο Εγγλέζος James Purefoy, ένας ερμηνευτής χαμηλών και κυρίως τηλεοπτικών τόνων, που εκτιμώ πως στα 46 του, έχει χάσει την ευκαιρία να αναδειχτεί σε δυνατό action performer. Όσο για τους λίγο παλιότερους, η σημειολογική ολιγόλεπτη εμφάνιση του Max Von Sydow, είναι πολύ πιθανόν να τους ξυπνήσει νοσταλγικές Barbarian μνήμες, παλαιότερων δεκαετιών, όταν το μπράτσο, η πυγμή και η χαίτη, αποτελούσαν βασικότατους παράγοντες ανάδειξης ενός body builder, σε νούμερο ένα σταρ της εποχής.

Αυτό το ζήτημα με την υστεροφημία τους, ειδικά στον χώρο του σινεμά, κάποιοι όπως φαίνεται δεν το έχουν ζυγίσει σωστά. Το πρόβλημα ξεκινά εκεί γύρω στα εβδομήντα, όπου οι γηραλέοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί, με θρυλικό παρελθόν, επιθυμούν διακαώς να αποδείξουν πως έχουν ακόμη πέραση κι επειδή δεν είναι κάθε μέρα του Αγίου Clint, εντέλει καταποντίζονται στον βούρκο της ματαιοδοξίας των ραμολιμέντων. Κάπως έτσι κι εδώ, ένας πραγματικός μύθος σαν τον Craven, που έχει μεγαλώσει τις τρεις τελευταίες γενιές θεατών ταινιών τρόμου, πέφτει στην παγίδα, της προσθήκης ενός ακόμη τίτλου στο μακρύ του παλμαρέ. Το αποτέλεσμα, καταστροφικό!

Δεκαέξι χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που ο παρανοϊκός δολοφόνος του Ρίβερτον, έβαλε με βίαιο τρόπο τέλος στην ζωή της εγκύου γυναίκας του, ενώ κατοπινά οδηγούμενος στην φυλακή, προκάλεσε παρανάλωμα του πυρός, μια πυρκαγιά που είχε ως θύμα και τον ίδιο. Σήμερα, σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο, ο Ρίππερ θα επιστρέψει, για να εξοντώσει, όσους έφηβους γεννήθηκαν εκείνη την μαύρη ημέρα. Κι έτσι ο ένας μετά τον άλλο οι εορτάζοντες πιτσιρικάδες θα αρχίσουν να πέφτουν νεκροί, από το κυρτό κοφτερό μαχαίρι του άγνωστου φονιά, δίχως κανένας να μπορεί να δώσει μια σαφή εξήγηση για το αιματηρό φαινόμενο. Ο μόνος, ίσως, που είναι πιθανόν να έχει κάποιες απαντήσεις, είναι ο γιος του ίδιου του Ρίππερ, που ως εκ θαύματος βγήκε ζωντανός από την κοιλιά της πεθαμένης μάνας, εκείνη την μοιραία νύχτα...

Η έκφραση απίστευτη ανοησία, είναι ίσως και πολύ λίγη για να περιγράψει στα αλήθεια όλα όσα συμβαίνουν στα καρέ του My Soul To Take. Ένα κομφούζιο ηλιθιότητας, με ήρωες αμούστακα παλικαράκια και ασχημάτιστα κοριτσάκια, δίχως αρχή, μέση και τέλος, που προσωπικά μου είναι αδύνατον να πιστέψω πως είναι υπογεγραμμένο από τον master of horror. Δίχως την εντυπωσιακή χρήση της κάμερας, όπως κάποτε στο Last House On The Left, χωρίς το σασπένς να βαράει κόκκινο σαν στο Elm Street, ούτε καν διαθέτοντας λίγη από την γλαφυρή διάθεση του Scream, το φιλμάκι μοιάζει σαν μια συρραφή ξεκοιλιασμάτων, που στο φινάλε της μένουν ζωντανοί μόλις δύο από την ανήλικη επτάδα, που ο ένας τους θα πάρει την σφραγίδα του ήρωα κι ο άλλος του ψυχασθενή φονιά. Το κλισέ σε όλο του το μεγαλείο...

Για πες: Πέραν της έμπνευσης όμως, το στοιχείο που ο γερο-Wes πάσχει περισσότερο, είναι εκείνη η ικανότητα που τον διέκρινε κάποτε στην επιλογή των πρωταγωνιστών του, αφού εδώ τα παιδάκια με το ανύπαρκτο ταλέντο, προκαλούν και το γέλιο με τις απίθανες αντιδράσεις τους στην θέα του αίματος. Κι εγώ που είχα την κρυφή ελπίδα πως από τον Κλέφτη Ψυχών μπορεί να ξεπεταχτεί κανένας καινούργιος Johnny Depp, την πάτησα ολοσχερώς...

Την έχουν οι Γάλλοι αυτή την μανία να παίζουν με την θετικότατη άποψη του κοινού, για κάποιους πασίγνωστους ήρωες κόμικ, που οι ίδιοι έχουν αναδείξει σε θρυλικούς. Η αρχή που έγινε με τον Asterix και την χρυσοποίκιλτη τριλογία του, που εμπορικά πήγε μια χαρά, μα τσαλάκωσε ελαφρώς την αδιάφθορη εικόνα του Γαλάτη, όπως εκείνη ζωγραφίστηκε στο χαρτί από τον Uderzo. Περίπτωση μία η άλλη δηλαδή, με τον φτωχό και μόνο καουμπόη, που ξεπήδησε από το μυαλό του επίσης γαλλόφωνου, Βέλγου Morris, που μεταπηδά από το pulp στο σελιλόιντ, προκαλώντας ακριβώς το ίδιο συναίσθημα, της μεγάλης χαμένης ευκαιρίας.

Έχοντας πάντοτε στο μυαλό του να εκδικηθεί τον άδικο χαμό των γονιών του, ο περιπλανώμενος μα δίκαιος πιστολέρο Λούκι Λουκ, λαμβάνει την προσταγή να νοικοκυρέψει την γενέτειρα του, Ντέιζι Τάουν, που τον τελευταίο καιρό έχει αναδειχτεί σε άντρο ακολασίας. Κάτι που φαινομενικά φαντάζει πανεύκολο για τον άντρα που πυροβολεί πιο γρήγορα κι από την σκιά του, δίχως όμως να έχει υπολογίσει καλά τον βασικό του αντίπαλο, τον προύχοντα της περιοχής Πατ Πόκερ, έναν επαγγελματία τζογαδόρο, που θέλει να μετατρέψει τον τόπο σε μια απέραντη χαρτοπαικτική λέσχη. Όταν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο του Λούκι κι ο υπερφίαλος, πολυλογάς εκατομμυριούχος πέσει νεκρός από τα πυρά του, τότε τα πάντα θα αλλάξουν μέσα του, εφόσον δεν μπορεί να πιστέψει πως το δικό του πιστόλι σκόρπισε τον θάνατο.

Ακόμη και τα πάντα μέχρι τότε να βάδιζαν στην εντέλεια, από τούδε και στο εξής ξεκινά η βαρετότατη παρουσίαση ενός ψυχογραφήματος του διασημότερου καουμπόη, που παρατά πίσω του τον - όποιο - πολιτισμό, για να αποσυρθεί στην φάρμα του, για να ηρεμήσει στο πλάι της εντυπωσιακής συζύγου του. Και ταυτόχρονα το βασίλειο του υποκόσμου αυξάνει και πληθαίνει, εν τη απουσία του, αφού άπαντες γνωρίζουν πως ο μοναδικός που θα μπορούσε να βάλει τέλος στα Σόδομα και Γόμορα της Άγριας Δύσης, περνά βαθιά κρίση συνείδησης. Και εκεί ακριβώς κάνει την μεγάλη της κοιλιά η ιστορία που παρουσιάζει ο James Huth, με το μετριότατο μέχρι στιγμής δημιουργικό παλμαρέ. Την ώρα που έχει μπει μια σειρά, με την χιουμοριστική μελέτη του χαρακτήρα του Τυχερούλη Λουκ και την γραφική αναπαράσταση του Φαρ Ουέστ, οι τόνοι πέφτουν κατακόρυφα, λες και κάποιος έβγαλε από την πρίζα το σενάριο.

Για πες: Μια ιστορία που βασίζεται σε αρκετούς από τους τόμους των περιπετειών του lonesome - μέτρησα μέχρι και τέσσερις, από όσες έχω διαβάσει - που σε καμία τους όμως δεν εμφανίζεται το αντίπαλον δέος του, οι Ντάλτονς. Οι οποίοι κατά το παρελθόν είχαν επιχειρήσει μόνοι τους, να κερδίσουν μερίδιο κινηματογραφικής δόξας, μα απέτυχαν παταγωδώς, γι αυτό ίσως και δεν επέστρεψαν στις επάλξεις. Αφήνοντας χώρο για γνώριμες και διασκεδαστικές περσόνες, που κατά καιρούς συμβάδισαν δίπλα στον Λούκι, όπως η αντρογυναίκα Καλάμιτυ Τζέιν (Sylvie Testud), ο φιλοσοφημένος Τζέσε Τζέιμς (Melville Poupeaud) και ο κουτός Μπίλι Δε Κιντ (Michael Youn) που οι γκάφες του βγάζουν και το περισσότερο γέλιο από το παρεάκι. Αν κρίνω πάντως από την χλιαρότατη υποδοχή του Lucky Luke από το κοινό της πατρίδας του, μάλλον το ακριβό πρότζεκτ δεν θα έχει συνέχεια, συνεπώς ο κεφάτος, αν και κρύος, πρωταγωνιστής Jean Dujardin, μπορεί να ρίξει το βάρος του στην έτερη περσόνα που υποδύεται, τον OSS117, ρόλος που μου φαίνεται πως του ταιριάζει και περισσότερο...

Υποχρεούμαι εκ των πραγμάτων να βγάλω το καπέλο στην Universal. Έχει πάρει ένα θέμα, ελάχιστα πρωτότυπο και όχι με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και έχει πετύχει να το κρατά στην επικαιρότητα για περισσότερο από μια δεκαετία, καταφέρνωντας να μπάσει στα ταμείο περίπου ένα δισεκατομμυριάκι με τα ψέματα. Η διαρκής κόντρα του γαμπρού με τον πεθερό, είναι πολύ λογικό να κρίθηκε σκόπιμο από το στούντιο να παρουσιάστεί για μια τρίτη - και τελευταία ελπίζω - φορά, επί της μεγάλης οθόνης. Όχι τίποτα άλλο, αλλά οι νεότεροι είναι ικανοί να πιστέψουν, πως εκείνος που τους έχει γίνει γνωστός ως ο ξινός father in law, ξεκίνησε την καριέρα του από το Meet The Parents.

Προκειμένου να τα βγάλει πέρα οικονομικά, εξαιτίας των τεράστιων απαιτήσεων των εξάχρονων διδύμων, ο Γκρεγκ Φόκερ δουλεύει ακόμη και υπερωρίες στο νοσοκομείο, για να μην τους λείψει τίποτα. Εργατικότητα που δεν θα περάσει απαρατήρητη από το άγρυπνο βλέμμα του μπαμπά της συζύγου του, Τζακ Μπερνς, που δεν θα διστάσει να του αποδώσει τον τίτλο του ικανότατου πάτερ φαμίλια. Επειδή όμως πρώτα φεύγει το χούι και κατοπινά η ψυχή, ο παλαίμαχος πράκτορας, δεν θα δει με καλό μάτι κάποιες μυστικές νυχτερινές βόλτες του γαμπρού του, που κατόπιν παρακολούθησης του θα διαπιστώσει πως οι υποψίες του είναι κάτι παραπάνω από βάσιμες. Αιτία η παρουσία της εκθαμβωτικής πλασιέ ενός σκευάσματος, που καταπολεμά την αντρική ανικανότητα, που μια σειρά παρεξηγήσεων θα οδηγήσει τον καχύποπτο πεθερό να πιστέψει διατηρεί παράνομο δεσμό με τον φουκαρά Γκρεγκ. Μύλος, είναι πολύ μικρή λέξη για να περιγράψει αυτό που θα επακολουθήσει.

του Stephan Komandarev. Με τους Miki Manojlovic, Carlo Ljubek, Hristo Mutafchief

Ρίξε μια ζαριά καλή...

του zerVo

Σημασία δεν παίζουν ούτε τα καθεστώτα, ούτε οι δυσμενείς συνθήκες, ούτε οι ανελευθερίες, ούτε βεβαίως τα ζόρια της καθημερινότητας. Αυτό υποστηρίζει ο Βαλκάνιος γείτονας μας, που για πολλές πολλές δεκαετίες, υπήρξε ο εμπροσθοφύλακας της κομμουνιστικής απολυτότητας. Αρκεί να ξέρεις καλά πως να προσαρμοστείς στα εκάστοτε δεδομένα και να φανείς ικανός στο άδραγμα της μίας και μοναδικής ευκαιρίας που θα σου δοθεί. Βεβαίως οτιδήποτε κι αν πράξεις, ουδέποτε μπορείς να υπολογίσεις στην μοίρα, που με μια της κίνηση είναι ικανή να σου καταστρέψει ή να σου απογειώσει τα πλάνα. Μια ζαριά είναι τα πάντα. Αν δεν έχεις νου και λογική, τα προνόμια που σου δίνουν οι εξάρες, μπορεί να αποδειχτούν πιο μοιραία κι από το ασσόδυο...

Ένα τραγικό δυστύχημα στην αούτομπαν, θα στοιχίσει την ζωή στον πατέρα και την μητέρα του, ενώ θα προκαλέσει σοβαρή κρίση αμνησίας στον ίδιο, που αδυνατεί να θυμηθεί οτιδήποτε συνέβη πριν την μοιραία ώρα. Προκειμένου να επαναφέρει στο μυαλό του Σάσα τις θύμησες μιας ζωής, ο αγαπημένος του παππούς, θα ταξιδέψει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα, για να τον συναντήσει μετά από πολλά χρόνια. Ένας δεσμός που διαλύθηκε άδοξα πριν από δύο δεκαετίες, όταν ο δεκάχρονος τότε Αλεξάντερ, με τους γονείς του, πήραν το ρίσκο να καβαλήσουν τα σύνορα προς την Δύση, ώστε να αφήσουν για πάντα πίσω τους, την παράνοια της πολιτικής Ζίβκοβ. Με μέσον προσέγγισης του ζαλισμένου ακόμη εγγονού του, το τάβλι, ένα παιχνίδι τύχης και ικανότητας για άλλους μα γι αυτόν το σύμβολο της πίστης, ο Νταν, θα προσπαθήσει να τον ξυπνήσει από τον λήθαργο και να τον πείσει πως αφού γλύτωσε της συντριβής, το μέλλον του ανοίγεται μπροστά του και δεν κρύβεται κάπου στο μίζερο παρελθόν.

Κυριολεκτικά λατρεύω τις ταινίες, που συγκρίνουν δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, ειδικά αν το ένα τους μέρος αναφέρεται σε στιγμές που κοινωνικές ομάδες γνώρισαν ακραίες συμπεριφορές, όπως επί της παρούσης οι καλοί μας Βούλγαροι, από τις μεθόδους του (πάντοτε φίλιου όπως τον αποκαλούσαν τα γαλανόλευκα ΜΜΕ) θείου Τέοντορ. Ο Komandarev, πιθανότατα στοιχειωμένος από τις εικόνες απομόνωσης και περιθωριοποίησης που έζησε η πατρίδα του, κατόπιν εντολής του Ανωτάτου Σοβιέτ, επιχειρεί να τις περάσει στην δημιουργία του και πραγματικά το κλίμα που στήνει, είναι αντιπροσωπευτικότατο εκείνης της μουντής ψυχρής εποχής. Τα δύσκολα για εκείνον ξεκινούν, όταν στο μαγείρεμα του σεναρίου του, ανακατεύει συμβολισμούς και αλληγορίες, με τις αναπόφευκτες συγκρίσεις δύο διαφορετικών κόσμων, της Βουλγαρίας των απόλυτων ρουφιάνων και της Γερμανίας του υποτιθέμενου ιδεατού. Αντί να λειτουργήσει αφαιρετικά και να αφήσει στην σκέψη του θεατή του τα υπόλοιπα, μπουκώνει τα πλάνα του με ένα χρονικό back to the past, περισσότερο καθοδηγητικό, παρά ποιητικό. Όσα πολυλογεί για περίπου μία ώρα, απεικονίζονται στο ενός δευτερολέπτου πόστερ του νέου Εθνοσωτήρα, πρώην δοσίλογου, του λαμόγιου δηλαδή που δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αυτή την λογική λιτότητας έπρεπε να ακολουθήσει εκτιμώ...

Για πες: Πέραν της εξαιρετικής ερμηνείας του παππού Miki Manojlovic (κλασσική Kusturicια μορφή) που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με εκείνη του μετριότατου γαλανομάτη εγγονού Carlo Ljubek, τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο, κρατά το δημοφιλές - πλην εκνευριστικό - παιχνίδι με τα ζάρια, τα πούλια και το πεδίο μάχης με τα τριγωνάκια. Μια όμορφη μεταφορική ιδέα, που όμως δεν ζυγίστηκε σωστά από τον σκηνοθέτη, ο οποίος την περνά διαρκώς στην πρώτη γραμμή, δίνοντας πολύ μεγαλύτερη αξία από ότι πρέπει στα κοκάλινα εξαρτήματα, από ότι στις ψυχές των χαρακτήρων του. Με λίγο πιο προσεγμένο μοντάζ, εν ολίγοις, πιθανότατα να μιλούσαμε σήμερα, για ένα διαμαντάκι, από την χερσόνησο του Αίμου...

Στις δικές μας αίθουσες, 23 Δεκεμβρίου 2010 από την ΑΜΑ