Movies Ltd

Συναίσθημα Ανάστασης. Χαρμόσυνο, ελπιδοφόρο, αισιόδοξο. Είναι δυνατόν μετά από ένα τόσο πικρά δραματικό, τραγικό φινάλε, η ψυχή να μην έχει μαυρίσει από την συμφορά, που συνάντησε την φράξια των ιερωμένων, αλλά να νιώθει άσπιλη και αμόλυντη, πανέτοιμη να πετάξει, λες και πέρασε μόλις την διαδικασία της Κάθαρσης? Μα αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός του Des Hommes Et Des Dieux. Όχι να εστιάσει αυτοσκοπικά στο συμβάν, που εξ αρχής είναι γνώριμο στον θεατή. Μα να αναδείξει το νόημα του, την σημασία της θυσίας κάποιων απλών, απλούστατων ανθρώπων, που δεν επελέγησαν για το λειτούργημα τους από καμία Αρχιεπισκοπή, αλλά εθελοντικά έταξαν εαυτόν στην υπηρεσία της Υπέρτατης δύναμης. Πρόσεξε, όχι της εκκλησιαστικής με την στενή έννοια. Εκεί θα υπήρχε το λάθος, η παγίδα. Αλλά της μίας και μοναδικής, που κρύβεται στον νου οποιασδήποτε οντότητας, σε οποιονδήποτε κόσμο.

Απομονωμένη από τον πολιτισμό, στις παρυφές του Βορειοαφρικανικού Άτλαντα, βρίσκεται η Μονή των Τραπιστών. Οι καλόγεροι που συνθέτουν την ολιγομελή κοινωνία της, εκτός από τις εργασίες που τους αποφέρουν τα προς το ζην, συνυπάρχουν αρμονικά με τους πάμφτωχους κατοίκους του κοντινού χωριού, φροντίζοντας, με τα λιγοστά εφόδια τους να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Με τον τρόπο αυτό κτίζεται ο χαρακτήρας της ομάδας, στο πρώτο μισό του έργου. Προσευχή και εργασία, μια ιδιότυπη ελευθερία κάτω από τον καυτό Αλγερινό ήλιο, που ενθουσιάζει τους καλόγερους, δίνοντας τους την εντύπωση πως βιώνουν τον παράδεισο. Λιτή καθημερινότητα, που για τον γιατρό σημαίνει φροντίδα των ασθενών χωρικών, για τον κηπουρό έλεγχος των καλλιεργειών, για τον ορισμένο τους ηγέτη, λήψη κάποιων ήσσονος σημασίας αποφάσεων. Σε μια χρονιά δύσκολη όπως το 1996, που η χώρα βρίσκεται κάτω από κατάσταση εμφυλίου πολέμου, τα προβλήματα δεν θα αργήσουν να διαφανούν. Ειδικά όταν καταφτάσει η πληροφορία πως οι αντάρτες, πλησιάζουν ολοένα και πιο κοντά στο μοναστήρι, με συνέπεια να απειλείται η ζωή των κατοίκων του.

Το δίλημμα που θα κληθούν να απαντήσουν οι μοναχοί, φαντάζει με μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα: Ή αναχωρείτε οικειοθελώς για την Γαλλία ή δέχεστε την προστασία του "δημοκρατικού" στρατού. Η δεύτερη λύση απορρίπτεται δίχως σκέψη. Πως θα μπορούσε να συνυπάρξει το σύμβολο της πίστης με την κάννη του όπλου? Ο πρώιμος φόβος ωθεί περισσότερο στην επιλογή της αποχώρησης. Σε αυτό το σημείο όμως, ένας προς έναν οι κληρικοί, θα υποβάλλουν εαυτόν σε συνεχή ερωτηματολόγια, γύρω από την ηθική υπόσταση της φυγής. Αργά ή γρήγορα, μέσω παραινέσεων και συζητήσεων, με κορύφωση τον τελικό μυστικό δείπνο της οριστικής απόφασης, η ιδέα της εγκατάλειψης της Τιμπιρίνης, θα γίνει συνώνυμη της απάρνησης των ενάρετων ιδεών τους, του αποχαιρετισμού στο έργο που έχουν μέχρι στιγμής διαπράξει και του οριστικού κλεισίματος της πόρτας στο μέλλον, που έχουν τόσα να προσφέρουν, με οποιονδήποτε τρόπο. Και οι ανάσες των φανατισμένων ενόπλων ακούγονται ολοένα και πιο κοντινές.

Η πραγματική ιστορία που πάνω της δομήθηκε το σενάριο του Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων, είχε συγκλονίσει με την αγριότητα του τρόπου που βασανίστηκαν και θανατώθηκαν οι καθολικοί ιερείς την διεθνή κοινή γνώμη. Ο σκηνοθέτης Xavier Beauvois, παίρνει σαν αφορμή το θλιβερό γεγονός, όχι για να προσφέρει μια ταινία που υποστηρίζει μια επιμέρους θρησκευτική άποψη, ούτε που θα ισορροπήσει πάνω στην λεπτή γραμμή που από την μια πλευρά της στέκονται οι πολιτισμένοι χριστιανοί και από την άλλη οι εξτρεμιστές μουσουλμάνοι. Ορίζοντας σαν άξονα της ιδεολογίας της τον πατέρα Κριστιάν, έναν άριστο μελετητή των ιερών βιβλίων, κάνει ξεκάθαρο πως οι έννοιες της αγάπης, της αλληλεγγύης και της φιλίας δεν υπάρχουν μόνο στην Αγία Γραφή, ενώ απουσιάζουν από το Κοράνι. Απλώς είναι οι ίδιοι οι μεταφραστές των κειμένων εκείνοι που έχουν σκορπίσει τον φανατισμό στο Ποίμνιο τους, μετατρέποντας τους πιστούς σε ωρολογιακές βόμβες, που αργά ή γρήγορα θα εκραγούν. Η θυσία των Επτά, που φέρνει αμέσως στο μυαλό την μέγιστη του Θεανθρώπου, σκοπό έχει να φέρει κοντά τους συνανθρώπους, άσχετα σε ποιον Γιαραμπή πιστεύουν, εστιάζοντας στα αμέτρητα κοινά και όχι στις μηδαμινές διαφορές των θρησκειών τους. Με την προσδοκία της Ανάστασης, ημέρα που όλοι αγκαλιασμένοι θα είναι ένα, οι αμνοί οδηγήθηκαν στην θυσία. Γι αυτό το μήνυμα είναι αισιόδοξο και σε ευφραίνει, αντί όπως θα έπρεπε να σε στενοχωρεί για την απώλεια...

Για πες: Πέρα από την φιλοσοφία του σεναρίου που με συνεπήρε, δίνοντας μου την δυνατότητα να αναλύω εικόνες και λέξεις για μέρες, πρέπει να παραδεχτώ πως και καλλιτεχνικά το Des Hommes Et Des Dieux είναι φτιαγμένο με εξαιρετικά προσεκτικό τρόπο. Πέρα από τα κύρια ερμηνευτικά υλικά - άπαντες οι πρωταγωνιστές, διάσημοι όπως ο Wilson και ο Lonsdale και άσημοι, λειτουργούς ως σάρκα μία, προς όφελος του ομαδικού πνεύματος - και την αριστοτεχνική φωτογραφία της αφρικανικής υπαίθρου, ο δημιουργός επέλεξε την αφαίρεση και την συμμετρία σαν βασικά χαρακτηριστικά της γραφίδας του. Δίνοντας σου να καταλάβεις από την μια μεριά την αναγκαιότητα απόρριψης των περιττών παχυλών - και πολλές φορές, αναίτια πολεμοχαρών - λόγων των ευτραφών ρασοφόρων και από την άλλη τις ίσες, τις ολόιδιες αποστάσεις που απέχει κανείς από την αλήθεια. Το ερώτημα είναι αν και πόσο μπορεί να το κατανοήσει αυτό κανείς, δίχως σε κανένα σημείο να αποκοπεί από την Ιερά Παράδοση και να οδηγηθεί στην αποκήρυξη της Πίστης. Με φωτεινό αστέρι την δράση Οσίων Σιστερσιανών η απάντηση φαντάζει πολύ πιο απλή από όσο δύσκολη φαντάζει...

Πάμε για την επίθεση στο κτήνος! Θεωρητικά δεν διαφωνώ διόλου, με τον καταιγισμό πυρών που έχουν εξαπολύσει οι δυνάμεις των κυρίαρχων - now - Δημοκρατικών στον ανεξέλεγκτα πολεμοχαρή πρώην Πλανητάρχη, που στην θητεία του άνοιξε αμέτρητες εστίες σύρραξης ανά τον κόσμο. Σημασία έχει αυτή η επίθεση να έχει και κάποιο νόημα, εκτός από αντιπολιτευτικό μένος, μιας και όσα πραγματεύεται ο ανένδοτος των "καλών" Republicans, δεν αποκαλύπτει και τίποτα το καινούργιο. Ούτε πυρηνική δράση είχε το Ιράκ, ούτε υπήρξε η νούμερο ένα απειλή για τους Γιάνκηδες. Αν ακόμη δεν το έχεις εμπεδώσει - που το έχεις - πάρε ένα ακόμη μάθημα αυτοκριτικής για το ποια είναι στην πραγματικότητα η land of the free από το Fair Game. Που διαλαλήθηκε με πανύψηλες προσδοκίες, μα εντέλει δεν τις κάλυψε όλες τους πλήρως...

Από τα πλέον δραστήρια στελέχη της CIA, η Βάλερι Πλέιμ, έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας δύσκολες μυστικές αποστολές, λειτουργώντας πάντοτε με γνώμονα την εξυπνάδα και την καπατσοσύνη. Ελάχιστοι γνωρίζουν την πραγματική της ταυτότητα, μέχρι την στιγμή που ο Λευκός Οίκος, σε αντίδραση δυσμενών για το πρόσωπο του Μπους σχολίων από τον διπλωμάτη σύζυγό της, θα την αποκαλύψει σε κοινή θέα. Σοκ και δέος! Σε δευτερόλεπτα η τόσο καλά οργανωμένη και κρυμμένη πίσω από μελετημένα παραμύθια ζωή της, θα μεταβληθεί σε κόλαση. Πέρα από το γεγονός πως χάνει την δουλειά της - κατάσκοπος αποκαλυπτόμενος, παύει να υφίσταται - εκτός του ότι τα οργανωμένα σχέδια της ναυαγούν, βάζοντας σε κίνδυνο τις οντότητες συνεργατών της, το περιβάλλον της αρχίζει να την απορρίπτει, κρίνοντας την με σκληρό τρόπο, άλλοτε σαν προδότρα και άλλοτε ως διπρόσωπο φίδι. Την ίδια στιγμή που ο γάμος της, λόγω των καταστάσεων, λογικά καταρρέει...

Ο λόγος της εκδίκησης προς το πρόσωπο μιας σημαντικής - κατά την δική της άποψη, η Υπηρεσία υποστηρίζει το ακριβώς αντίθετο, πως ποτέ δεν υπήρξε βαθμοφόρος - πράκτορος, δεν είναι άλλος από την στάση που τήρησε τόσο η ίδια, όσο και το πουλέν του Clinton, πρέσβης άντρας της, στο αν και κατά πόσο η διοίκηση Σαντάμ, απασχολείται με την εξέλιξη των πυρηνικών κεφαλών. Αμφότεροι - ειδικά ο αρσενικός - θα υποστηρίξουν μέχρι τελικής πτώσης το αντίθετο, πως ούτε ουράνιο διακινήθηκε από τον Νίγηρα, ούτε οι επιστήμονες από την εποχή της πρώτης αμερικανο-ιρακινής σύρραξης έχουν ασχοληθεί με σχετικά πειράματα. Συνεπώς δεν υπάρχει και εμφανής λόγος για να ξεκινήσει το παράλογο κομβόι των πεζοναυτών προς την Μεσοποταμία, άρα λέμε και αντίο στα πετρέλαια της Μοσούλης. Ας βγάλουμε με την γνωστή μέθοδο της προπαγάνδας, τρελό τον "έγκυρο" διαμεσολαβητή και παρανοϊκή την Μάτα Χάρι και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Σιγά μην μας τρέξουν στα δικαστήρια για να βρουν το δίκιο τους. Κι αν το κάνουν, όμως, τι γίνεται?

Προσωπικά εκτιμώ πως ο Liman είχε στα χέρια του μια χρυσή ευκαιρία, για να προσφέρει ένα πολιτικό θρίλερ πολύ υψηλών προδιαγραφών, που την άφησε να πάει χαμένη. Γιατί ενώ θα μπορούσε να κορυφώσει την ίντριγκα, με τις δολοπλοκίες που λαμβάνουν χώρα πίσω από τους τοίχους των μυστικών υπηρεσιών, εις βάρος των ευσυνείδητων εργατών της, έχοντας σαν μπούσουλα τις κορυφαίες Τρεις Ημέρες του Κόνδορος, εντούτοις προτιμά την επίπεδη και ίσια αφήγηση του χρονικού, που ξεκινά από το Α και φτάνει στο Ω, δίχως την παραμικρή έκπληξη και ανατροπή. Δεδομένα υπέρ του σκηνοθέτη του Bourne Identity στέκεται το γεγονός πως χρησιμοποιεί κοφτό μοντάζ και κάμερα στο χέρι, προσφέροντας ένα ψευδοντοκιμαντερίστικο στιλ, αλλά με την μέθοδο που το πράττει, δεν αγγίζει στην ενδεχόμενη απογείωση που θα το έφτανε ένα...Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα.

Για πες: Το Fair Game για να λέμε την αλήθεια, σαν δυνατό του χαρτί είχε την επί της οθόνης επανασύνδεση του ζευγαριού των 21 Γραμμαρίων, όπως το ορίζουν δύο από τις σημαντικότερες πρωταγωνιστικές προσωπικότητες του σύγχρονου Χόλιγουντ. Το timing και ο αβανταδόρικος ρόλος, ευνοούν σαφέστατα το θηλυκό σκέλος του ντουέτου, αφού η Watts διαθέτει τον αέρα να υποδυθεί την γεμάτη αυτοπεποίθηση ηρωίδα της, συγκριτικά με τον Sean Penn, που περνά ελαφρώς σε δεύτερο πλάνο, λειτουργώντας περισσότερο υποστηρικτικά. Έμπειροι και οι δύο δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αμφισβήτηση της ικανότητας τους, ανεβάζοντας ένα κλικ παραπάνω το σύνολο της παραγωγής, που σε γενικές γραμμές ικανοποιεί, δεν φτάνει όμως το δυσθεώρητο μέγεθος της υποδειγματικής Syriana.

Αστείο ακούγεται: Το πρώτο rom com του νεοελληνικού σινεμά. Αυτό που έρχεται κατευθείαν στο νου, είναι ποια τύχη μπορεί να έχει μια τέτοια προσπάθεια - όχι κατ ανάγκη εμπορική - όταν το Χόλιγουντ παρουσιάζει δύο με τρεις ρομαντζαδούρες εβδομαδιαίως, παρόμοιας αισθητικής και θεματικής, που σε βαραίνουν μόνο και μόνο, στην προσπάθεια σου να τις ξεχωρίσεις. Ανεκδότου συνέχεια: Το Χάρισμα διακρίνεται. Όχι διότι αντιμετωπίζει το genre με διαφορετική λογική από την γνώριμη, μα επειδή σου προσφέρει κάτι που πολλάκις έχεις ξαναδεί, στην δική σου γλώσσα, στον δικό σου χώρο, με πρωταγωνιστές και ρολίστες δικούς σου ανθρώπους.

Εκείνη ψηλομύτα δασκαλίτσα, σιμά στα τριάντα της, μα πολύ μακρυά από οποιοδήποτε ίχνος αισθηματικής αποκατάστασης. Εκείνος λαϊκός πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, που διαρκώς η αγάπη του γυρνά την πλάτη. Τα ετερώνυμα, λέει, έλκονται... Αρκεί να μην μπερδέψεις αρχικά τις άκρες και δεις τους πόλους να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. Όπως ακριβώς συμβαίνει με την Ισμήνη και τον Χάρη. Ποια δύναμη μπορεί να φέρει κοντά την Κολωνακιώτισσα με το σωφεράκι? Μόνο η μοίρα! Τα λάθη της μιας, που επιμένει να υποδύεται τον μανδύα του τρίτου προσώπου, πιστεύοντας πως ο αγαπητικός της κάποια στιγμή θα εγκαταλείψει την γυναίκα του, για χάρη της, οι επιπολαιότητες του άλλου, που ποτέ δεν αντιμετώπισε την τύχη του με σοβαρότητα. Ένα μπαράκι, δυο ποτά παραπάνω, μια νύχτα αγκαλίτσας (μόνο) πάνω στο ίδιο κρεβάτι και thats all! Η σχέση, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβάνονται ευθύς εξαρχής, ξεκινά να κτίζεται. Κόντρα στις αντιξοότητες και τα πασιφανή mismatch. Με τον άντρα, δεδομένα να κάνει τα αρκετά πρώτα βήματα, αλλά την γυναίκα να είναι εκείνη που θα βάλει την τελική σφραγίδα στο συμβόλαιο. I Do!

Ακόμη κι αν δεν ξεκαρδιστείς με κάποιες καταστάσεις που περιγράφει η Ιωακειμίδη, πιστεύω πως το χαμογελάκι σε ελάχιστες στιγμές θα σβήσει από το πρόσωπο σου. Πλάνα κυρίως που έχουν να κάνουν με το πλάσιμο του χαρακτήρα του θηλυκού μισού του Χαρίσματος, που διέπονται από αγωνία για την ανάγκη συναισθηματικής επιβεβαίωσης. Τα πάντα λάθος τα ποιεί η φιλενάδα. Λάθος εραστής, λάθος εργασία, λάθος αντιδράσεις. Στην αντίπερα όχθη, ο γκροτέσκος και με μπρίο κτισμένο στην άσφαλτο της λεωφόρου Καβάλας "παιδαράς", δεν έχει τίποτα να χάσει, γι αυτό ρισκάρει. Ποντάρει στις δεδομένα πολλές ανασφάλειες του στόχου του, τις λοιδορεί με τον μπρουτάλ τρόπο του, πιστεύοντας πως η Αγία Απλότητα του στο φινάλε θα τον αναδείξει νικητή. Τέλος που η σκηνοθέτιδα μάλλον αντιμετώπισε με έντονο άγχος, γιατί ενώ μου φάνηκε πως στην εισαγωγή και στο κυρίως σώμα τα πήγε μια χαρά, η Ελληνίδα σκαπανέας στο είδος, στο ρίξιμο της αυλαίας της, μοιάζει να δηλώνει απούσα.

Για πες: Κακά τα ψέματα πάντως. Αντιστάθμισμα στα εμφανή σεναριακά κενά και τις αδυναμίες, γίνεται ο Ευθύμης Παπαδημητρίου, που στην κυριολεξία κάνει ότι περνά από το χέρι του για να μην πάρει η ταινία τον κατήφορο. Όχι όμορφος, μα χαρισματικά εκφραστικός, κάτι σαν μιξάζ της ιδιαίτερης γοητείας του Βουτσά και της άγνοιας κινδύνου του Μάγκα με το Τρίκυκλο, ο τηλεοπτικός Ζαν Κλοντ, παίζει, διασκεδάζει, χοροπηδά, χορεύει, με μια λέξη σε γεμίζει χαρά, ως ο τύπος που ενώ είναι βουτηγμένος στα ζόρια, αντιμετωπίζει με κέφι το αύριο. Ίσως γι αυτό, πέρα από τις ανισότητες, διεκδικεί επί ίσοις όροις την καρδιά της Ωραίας Ελένης του, της Βάσως Καβαλιεράτου δηλαδή, της ανερχόμενης και ταλαντούχας ενζενί, που τον σιγοντάρει. Φτιάχνοντας ένα ντουετάκι όμορφο και συμπαθητικό, που πιθανόν να συναντάς καθημερινώς στην διπλανή σου πόρτα, που το καλημερίζεις. Και που για να λέμε του στραβού το δίκαιο, αν μιλούσε την εγγλέζικη γλώσσα και δεν βόλταρε στο Σούνιο, αλλά σε κανά LA, μάλλον θα αποσπούσε λιγότερα αστεράκια. Χαλάλισμα!

Την σκοτεινότερη ώρα, θα υπάρξει φως! Από τις πολύχρωμες σελίδες των κόμικ της DC, ένας ακόμη σούπερ ήρωας διαβαίνει την πορεία προς την μεγάλη οθόνη, επιθυμώντας να κλέψει λίγη από την δόξα των υπέρ επιτυχημένων προκατόχων του, Superman και Batman. Ο Green Lantern, σαφώς πιο χαμηλότονο όνομα από τα προηγούμενα, υπολογίζει πολλά στην προωθητική καμπάνια της Warner Bros, για να φτάσει στα επίπεδα του μπλοκμπάστερ, κάτι που εκτιμώ πως θα τα καταφέρει από τις 17 Ιουνίου, όταν θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του. Η θεματική βάση δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τις γνώριμες προηγούμενων superhero movies. Πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, κατά την διάρκεια δοκιμαστικής πτήσης, θα συναντήσει εξωγήινο εκπρόσωπο του διαπλανητικού συνασπισμού διατήρησης της ειρήνης στο σύμπαν, που θα του κληροδοτήσει το δακτυλίδι της υπερβολικής ισχύος του. Συνεπώς στην ζωή του Χαλ Τζόρνταν αλλάζουν τα πάντα, αφού από τα χέρια του πλέον περνούν οι τύχες της ανθρωπότητας. Σκηνοθετημένος από τον βετεράνο δημιουργό αξιόλογων περιπετειών δράσης, Martin Campbell, που δικά του είναι εκτός από τα δύο 007 movies, Goldeneye και Casino Royale, οι δύο πρόσφατες κινηματογραφικές εκδοχές του Zorro και το πρόσφατο Egde Of Darkness με τον Gibson, ο Πράσινος Φανός, υπόσχεται να προκαλέσει σεισμό στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πεποίθηση που βασίζεται στην θριαμβευτική υποδοχή που επιφύλαξαν στον ήρωα οι αμέτρητοι φανς του στην Comic-Con, μα και στο εντυπωσιακά στημένο τρέιλερ, που το στούντιο έδωσε στην κυκλοφορία στις προβολές του ομόσταυλου Χάρι Πότερ.


Με φόρα από την έξοχη παρουσία του στο Buried, που απέσπασε μόνο θετικά σχόλια, έρχεται ο Ryan Reynolds, πανέτοιμος να αδράξει την ευκαιρία και να αναδειχτεί σε σούπερ χολιγουντιανό αστέρα. Μαζί του επί της οθόνης εμφανίζονται η εκθαμβωτική Blake Lively, ο Peter Sarsgaard, ο Mark Strong και ο Temuera Morrison.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Αυγούστου 2011

Ποιος φοβάται? Αν έθετα το ερώτημα, ποιον φιλμικό συνειρμό σου υποκινούν τα θεματικά στοιχεία της προβληματισμένης κοπέλας, για τον έρωτα δύο αγοριών, της εξοχής και των λυκανθρώπων, ποια ταινία θα σου ερχόταν πρώτη στο μυαλό? Αν σου προσθέσω και το όνομα της Katherine Hardwicke ως δημιουργού, είμαι σχεδόν βέβαιος πως η απάντηση που θα πάρω, έχει σχέση με Λυκόφως. Όχι άδικα βέβαια, αφού δεν είναι και τόσο εύκολο να φανταστεί κανείς, πως στην ουσία πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά σε θρίλερ, του διασημότερου παιδικού παραμυθιού, της Κοκκινοσκουφίτσας. Όπου κοριτσάκι που μαζεύει λουλουδάκια για την γιαγιά της, η Βάλερι, μια κατάξανθη χωριατοπούλα, που πέρα από την μάζωξη ανθέων, φροντίζει να μοιράσει την καρδιά της ανάμεσα σε δύο παλικαράκια. Την φαινομενική ηρεμία του τρίο θα διαταράξει η παρουσία ενός κτήνους, που θα σκορπίσει τον φόβο και τον τρόμο σε όποιον επιχειρήσει να διασχίσει το δάσος, ξεσηκώνοντας συνάμα και την οργή του τοπικού προύχοντα και παπά. Με όπλο του αυτό το ξεσηκωτικό για την νεολαία στόρι, αλλά και το ιντριγκαδόρικο τρέιλερ που έριξε στην κυκλοφορία μόλις η Warner, στις προβολές του έβδομου Harry Potter, αναμένεται σχετικός χαμός στα ταμεία, όταν θα προβληθεί το Red Riding Hood, στις 11 Μαρτίου του 2011.


Βέβαια εκτός από την αξιοπρεπέστατη ματιά της σκηνοθέτιδας του Thirteen και του Twilight, σημαντικό ρόλο παίζουν και οι παρουσίες ενός σημαντικού καστ που συνθέτουν η νούμερο ένα σύγχρονη Λολίτα Amanda Seyfried, ο Gary Oldman, η Virginia Madsen, ο Lucas Haas, η Julie Christie, ο Billy Burke και ο άσημος προς το παρόν Shiloh Fernandez, που το ονοματάκι του θα συζητηθεί πολύ, από την στιγμή που το φιλμ συναντήσει το σκοτάδι των αιθουσών...

Η πιο προηγμένη τεχνολογία. Οι πιο εξωτικές τοποθεσίες. Οι πιο επικίνδυνες αποστολές. Η Pixar αποτελεί την μοναδική περίπτωση στα κινηματογραφικά χρονικά, που από την στιγμή της εμφάνισης της, χρονιά με την χρονιά, καταφέρνει και υπερβαίνει τον εαυτό της. Τα animation που προσφέρει κυριολεκτικά ξεπερνούν κάθε φαντασία, τόσο στον σχεδιασμό, όσο και στην ευαισθησία που πηγάζει από το στόρι, έτσι η εμπορική επιτυχία που ακολουθεί, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Συνεπώς το Toy Story 3, που μέχρι στιγμής αποτελεί το πλέον διακεκριμένο μπλοκμπάστερ του στούντιο, μάλλον κινδυνεύει από το επερχόμενο Cars 2, δεδομένου πως το πρωτότυπο λατρεύτηκε παγκοσμίως από τους νεαρής ηλικίας θεατές. Σκηνοθετημένα από τον κάπτεν της Pixar, John Lasseter, παρέα με τον Brad Lewis, παραγωγό του Ratatouille, τα δεύτερα αμαξάκια επιστρέφουν δριμύτερα και όπως φαίνεται από την ιστορία, έχοντας ζηλέψει λίγη από την φήμη του Τζέιμς Μποντ. Κεραυνός Μακ Κουίν και Μπάρμπας, έχοντας κερδίσει δόξα και φήμη στον τόπο του, ταξιδεύουν σε άλλες πολιτείες για να συμμετάσχουν σε γκραν πρι, που θα αναδείξει τον ταχύτερο του πλανήτη. Από κακή συγκυρία όμως, ο σκουριασμένος γερανός, θα πέσει θύμα απαγωγής, κάτι που θα μετατρέψει τον στενό του φίλο από ραλάκι, σε...υπερκατάσκοπο δύο ηπείρων, αφού θα αναζητήσει τους απαγωγείς στους δρόμους της Ασίας και της Ευρώπης. Ενδιαφέρουσα μοιάζει η τροπή, από το συγκινητικό του αποχαιρετισμού του Route 66, σε μια πιο περιπετειώδη φόρμα. Πρεμιέρα στις 24 Ιουνίου 2011 και προβλέπεται πανζουρλισμός.


Το πρώτο τίζερ δεν αποκαλύπτει και πολλά από την εξέλιξη, απλώς περιορίζεται στην απεικόνιση των δύο παλιόφιλων, περικυκλωμένων από τις υπέρυθρες ακτίνες, να εκφράζουν τις απορίες τους για το πως βρέθηκαν σε αυτή την δύσκολη θέση. Απαντήσεις στο ερώτημα τους το ερχόμενο καλοκαίρι!

Ο Αετός δεν είναι απλά ένα μεταλλικό σύμβολο. Ο Αετός είναι η ίδια η Ρώμη. Λίγη από την επιτυχία του Gladiator, μοιάζει να ζητά η νέα περιπέτεια εποχής της χλαμύδας The Eagle, που απευθύνεται στο κοινό που αρέσκεται στο να παρακολουθεί καλογυρισμένα επικά adventures. Η ιστορία που αφηγείται είναι πιθανότατα γνωστή στους μελετητές των εκστρατειών των Ρωμαϊκών λεγεώνων και περιστρέφεται γύρω από τον ανεξήγητο ολοκληρωτικό αφανισμό της θρυλικής Ενάτης, στα εδάφη της Βρετανίας, γύρω στο 140 μ.Χ. Ο Μάρκος Ακίλας, χαρισματικός πολεμιστής και γιος του χαμένου εκατόνταρχου, απηυδισμένος από την λοιδορία της κοινωνίας για την αποτυχημένη αποστολή του πατέρα του, θα ταξιδέψει πέρα από το στενό της Μάγχης για να ανακαλύψει την αλήθεια. Απαντήσεις που θα βρει στην αφιλόξενη Καληδονία, όπου θα εντοπίσει μια άγρια και αιμοσταγή φυλή ιθαγενών, την οποία θα αντιμετωπίσει άφοβα, έχοντας την υποστήριξη ενός και μοναδικού σκλάβου. Το όραμα του να αποκαταστήσει το ντροπιασμένο όνομα του γονιού του, των συμπολεμιστών του, αλλά και να βρει και να επιστρέψει στην Αιώνια Πόλη, το έμβλημα - σημαία της Λεγεώνας είναι τα στοιχεία που τον οδηγούν στην νίκη. Σκηνοθετημένος από τον ικανό, όπως έχει δείξει στο παρελθόν Kevin Mc Donald (The Last King Of Scotland) και βασισμένο στο βιβλίο της Rosemary Sutcliff, The Eagle Of The Ninth, ο Αετός θα κάνει την πρεμιέρα τους στους κινηματογράφους πέραν του Ατλαντικού στις 25 Φεβρουαρίου 2011.


Από το σχετικά ρηχό και επίπεδο τρέιλερ της Focus, παρελαύνουν όλοι οι αστέρες που πρωταγωνιστούν στο Eagle, αρχής γενομένης από τον Chaning Tatum, που αφήνει πίσω του τους χορούς του Step Up και τις φασαρίες των δρόμων, για να ντυθεί την πανοπλία του γενναίου στρατιώτη. Έχοντας στις υποστηρικτικές ερμηνείες μια πλειάδα γνωστών ρολιστών, όπως ο Mark Strong, ο Jamie Bell, ο εξαιρετικός Donald Sutherland και ο Tahar Rahim, που πρωτογνωρίσαμε στο Un Prophete.

Υπάρχουν σημάδια που δεν μπορούν να εξηγηθούν. Υπάρχουν προειδοποιήσεις που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει, γι αυτό που θα ακολουθήσει. Με ένα τρέιλερ όνειρο συνεχίζει την προωθητική του καμπάνια, που ξεκίνησε με τόσο εντυπωσιακό τρόπο στην Comic Con, το Battle: Los Angeles, ένα φιλμ που κινείται στην σφαίρα του Science Fiction, που βασίζεται σε γεγονότα όμως, που δεν ανήκουν στην φαντασία. Κι αυτό γιατί η θεματική βάση του Πολέμου: Λος Άντζελες, στηρίζεται στα περιστατικά που έζησαν μια βραδιά πριν πολλές δεκαετίες, δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι της Πόλης των Αγγέλων, όταν ανεξήγητα φαινόμενα έλαβαν χώρα στον ουρανό. Συμβάντα που ουδέποτε αναλύθηκαν επακριβώς από εκείνους που ανέλαβαν την επιχείρηση καταστολής των ξένων (?) δυνάμεων, ενώ κατοπινά αφέθηκαν να ξεχαστούν στην λήθη του χρόνου. Η Sony βεβαίως τα μετέβαλλε δίνοντας τους έναν επικό περιπετειώδη τόνο, προσφέροντας μια ταινία που φέρνει και πάλι αντιμέτωπες τις στρατιωτικές δυνάμεις με τους εισβολείς από άλλο πλανήτη, γεμάτη δράση και ειδικά εφέ που κυριολεκτικά, ακόμη και στο δίλεπτο reel, κόβουν την ανάσα. Αυτό που μένει είναι να δούμε, την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου του 2011, αν το συνολικό αποτέλεσμα που θα μας προσφέρει ο Jonathan Liebesman, θα είναι αντάξιο των προσδοκιών, συνεπώς θα εκτοξεύσει την καριέρα του αδόκιμου στο είδος Νοτιοαφρικανού στα ύψη ή θα μιλάμε για ένα πρότζεκτ, που κάηκε στην προθέρμανση.


Οι καταιγιστικές εικόνες συνηγορούν υπέρ του μπλοκμπάστερ, το καστ μου φέρνει κάπως, όταν στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται ο - εκτός νερών, μάλλον - Aaron Eckhart ως ατρόμητος (...) ηγέτης των πεζοναυτών, έχοντας στο πλευρό του την Michelle Rodriguez, την Bridget Moynahan και τον Michael Pena. Ελπίζω όσο ρηχό ακούγεται το τιμ, τόσο εκρηκτικό να είναι το τελικό σόου!

Σύμφωνοι, εδώ κι τρεις - τουλάχιστον - ταινίες, ο Tony Scott έχει τσακωθεί με την επιτυχία, κάτι που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ματαιοδοξία του να περάσει ένα νέο, διαφορετικό ύφος στην έννοια της περιπέτειας δράσης. Σε λακκούβα έπεσε με την Domino, όταν φαντάστηκε σαν action hero της εποχής, μια ξερακιανή αγγλιδούλα, σε λούμπα με το Deja Vu, όταν σκόρπισε τρανταχτά γέλια με την ιδέα του ολογράμματος, που έχουν καταγράψει οι περιφερόμενοι της γης δορυφόροι, σε παγίδα με το Pelham, αφού πίστεψε πως μπορεί να αναδιαπραγματευτεί ένα από τα πιο αγαπημένα b-movies όλων των εποχών. Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσες να κάνεις όμως θεατή μου, θα ήταν να θεωρήσεις τον Βρετανό ξοφλημένο, μετά από τις προαναφερόμενες ατυχίες στην καριέρα του. Ευτυχώς για όποιον θεωρεί τον Scott, ως έναν εκ των κορυφαίων μαέστρων της δράσης, που με το Unstoppable δηλώνει ξανά βροντερό παρόν, προσφέροντας μια ενενηντάλεπτη καταιγίδα, που στοιχηματίζω πως θα σε κρατήσει σε εγρήγορση, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή της.

Από ανευθυνότητα του μηχανοδηγού του, συρμός μήκους μεγαλύτερου του μισού μιλίου, που κουβαλά εύφλεκτα υλικά, πλησιάζει ακυβέρνητος με ιλιγγιώδη ταχύτητα πυκνοκατοικημένες περιοχές. Και ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων αδυνατεί να εκπονήσει ένα σοβαρό σχέδιο αντιμετώπισης του αδέσποτου τρένου, με τον κίνδυνο του ολέθρου να γίνεται ολοένα και πιο ορατός. Την ώρα που στο επιχειρησιακό κέντρο έχει κτυπήσει συναγερμός, με τις λύσεις που προτείνουν οι γραφειάτοι να αποτυγχάνουν παταγωδώς η μία μετά την άλλη, δύο υπάλληλοι της εταιρίας, ένας βετεράνος μηχανικός και ο ρούκι συνεργάτης του, με περίσσιο θάρρος και ρίσκο της ζωής τους θα επιχειρήσουν να προσεγγίσουν τα διαβολεμένα βαγόνια. Η ύστατη, η απελπισμένη λύση, πριν η πόλη του Στάμφορντ, καταστραφεί ολοκληρωτικά από την καυστική φαινόλη!

Πραγματική η ιστορία. Ακόμη αφηγούνται με τρόμο οι κάτοικοι των κεντροδυτικών πολιτειών, τον τρόμο που έζησαν από το διάβα του συρμού 888 - εδώ έχει μετατραπεί σε 777 - που πέρασε μπροστά από τα σπίτια τους, απειλώντας άμεσα τις ζωές τους. Και η μεταφορά της στο πανί τυγχάνει της αντιμετώπισης που της αξίζει, αφού η Fox δεν επέδειξε την παραμικρή φειδώ στην αναπαράσταση του σκηνικού, κτίζοντας εξ ολοκλήρου μια ολόκληρη αμαξοστοιχία μεγέθους ενός ουρανοξύστη, για να απεικονίσει τον κακό χαρακτήρα της υπόθεσης του Unstoppable. Με τέτοια ακριβά υλικά - κόστισαν περί τα 100 εκ. δολάρια - αλλά και με την ικανότητα του Scott στην δημιουργία κλίματος έντασης στα κοφτά πλάνα του, που σε διάρκεια ελάχιστα ξεπερνούν τα δύο δευτερόλεπτα, έχουμε μπροστά μας μια ικανότατη ταινία καταστροφής, που βαδίζει με αξιοπρέπεια στα χνάρια εκείνων των παλιομοδίτικων της δεκαετίας του 70.

Επειδή οι ράγες όμως είναι δύο, το Ασταμάτητο δεν στέκεται μονάχα στην δημιουργία κλίματος σασπένς, μα προχωρά μερικά βήματα παραπέρα, μελετώντας και την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων του μόχθου, εκείνων που μυρίζουν το κάρβουνο από κοντά και δεν στρογγυλοκάθονται στα ακριβά διοικητικά πόστα. Σαν τον επί τριάντα χρόνια τεχνικό, που καθημερινώς ρισκάρει την επιβίωση του στην δουλειά - ο άριστα στημένος Denzel - γνωρίζοντας καλά πως η κρίση μπορεί να τον οδηγήσει από την μια στιγμή στην άλλη στο ταμείο ανεργίας. Σαν τον άπειρο οδηγό, που πρέπει να αποδείξει στον παλιό τις ικανότητες του - ο ταλαντούχος Chris Pine - έχοντας συνάμα να σκεφτεί τα οικογενειακά ζόρια, που τον περιμένουν μόλις γυρίσει σπίτι. Κράτησε την αυτή την νέα κοινωνική διάσταση, που επιχειρούν οι Αμερικάνοι, σε ταινίες εντελώς διαφορετικού ύφους. Μάλλον θα την ξανασυναντήσεις πολλές φορές στο σύντομο μέλλον και όσο η ύφεση διατηρείται...

Για πες: Περιπετειώδες όσο και ανθρώπινο, εντυπωσιακό όσο και ευαίσθητο το τρένο της μεγάλης φυγής του Scott δεδομένα διεκδικεί μια θέση στο τοπ των καλύτερων action movies της χρονιάς. Δίχως να στέκεται μονάχα στην φανφάρα που σηκώνει στο πέρασμα του το σιδερένιο θηρίο, αλλά ρίχνοντας και κλεφτές ματιές στις αγωνίες των πραγματικών ηρώων της καθημερινότητας.

Μπορεί να φαντάζει απίθανο, αποτελεί όμως πέρα για πέρα μια δραματική πραγματικότητα. Δέκα χρόνια μετά το μιλένιουμ, είκοσι μετά την διαδικτυακή πτώση των συνόρων και σαράντα μετά από την στιγμή που ανθρώπινο πόδι πάτησε ξένο πλανήτη, υπάρχουν γωνιές της γης, που ακόμη και τα αυτονόητα θεωρούνται παράνομα. Που μπορεί να περάσεις το κατώφλι της φυλακής, απλώς γιατί αναπνέεις, γιατί υπάρχεις, γιατί διεκδικείς τον σεβασμό στην προσωπικότητα σου. Το ειρωνικότερο όλων είναι οι περιορισμοί ύπαρξης συμβαίνουν έχοντας την αμέριστη ευλογία του Θεού και σε έναν τόπο, από εκείνους τους ελάχιστους που έχουν υπάρξει - κάποτε - κοιτίδα πολιτισμού.

Στην σύγχρονη Τεχεράνη, δύο νέοι αναζητούν διέξοδο στην απαγόρευση της έκφρασης τους, δια μέσου της μουσικής, πιστεύοντας πως με την δημιουργία ενός ροκ συγκροτήματος, θα καταφέρουν να αποδράσουν στο εξωτερικό, βρίσκοντας την δική τους Γη της Επαγγελίας. Ξεκινώντας κυριολεκτικά εκ του μηδενός, το αγόρι μάλιστα έχοντας βγει μόλις από την φυλακή, που κρατήθηκε δια ασήμαντον αφορμή, θα αναζητήσουν συνομηλίκους, από άκρου εις άκρο της πόλης, για να στήσουν την μπάντα τους, ενώ ταυτόχρονα με όσα χρήματα τους μένουν, θα επιζητήσουν στον υπόκοσμο, τα απαραίτητα χαρτιά που θα τους ανοίξουν διάπλατα τον δρόμο για τον τελικό τους προορισμό, το Λονδίνο. Αρωγός τους στην - ματαιόδοξη κι ας μην το ξέρουν - απόπειρα φυγής τους, ένας αγαθός φίλος με διασυνδέσεις στους παράνομους κύκλους της δυτικής διαβολικής επιρροής, αλλά και με πάμπολλες γνωριμίες στο βασίλειο της λαμογιάς, που με αντάλλαγμα πολλά εκατομμύρια ραντ, μπορούν να προσφέρουν το πλαστό διαβατήριο - κλειδί για την ελευθερία.

Στην ουσία αυτή είναι η κυνική πραγματικότητα που ισχύει κάτω από τον καυτό ήλιο που λούζει την πρωτεύουσα της Περσίας. Που υπό κατάλληλες συνθήκες και πέρα από τα όποια κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα που την μαστίζουν, θα μπορούσε να αγκαλιάσει την νεολαία της με ζεστασιά και θέρμη, όπως συμβαίνει σε αμέτρητες άλλες μητροπόλεις του κόσμους μας. Εκεί όμως που τον νόμο ορίζει το Κοράνι, ο Θεός Αγιατολάχ και ο Προφήτης του Αχμαντινετζάντ, η λέξη δικαίωμα είναι απαγορεύσιμη και τον πρώτο και μοναδικό λόγο έχει ο πανταχού παρόντας, αν και μόνιμα κρυμμένος αστυνόμος. Συνεπώς αν κάποιος νεολαίος σχεδιάζει να αντιγράψει τα σκέρτσα των απίστων, την ραπ, το χιπ χοπ ή το χέβι μέταλ, αυτομάτως θεωρείται εχθρός του λαού και εξορίζεται σε ταράτσες, υπονόμους, μέχρι και στάβλους για να νιώσει για κάποια δεκάλεπτα και υπό τον φόβο των ρουφιάνων, λιγάκι ελεύθερος.

Για πες: Σκληρή μα ρεαλιστική ματιά του Ghobadi, που καταχειροκροτήθηκε στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των περσινών Καννών. Κραυγή αγωνίας για το αύριο που ξημερώνει, δια μέσου την πιο απλής, της απλούστερης ανάγκης εκείνων που αποτελούν το μέλλον της χώρας του. Χρησιμοποιώντας ντοκιμαντερίστικη γραφίδα και κάμερα στο χέρι που κινείται στα ατάκτως ανισόπεδα κτίρια του πάλαι ποτέ Παρισιού της Μέσης Ανατολής, ως υποτυπώδες μουσικό βίντεο κλιπ, καταγράφει με προσωπικό ρίσκο το γεγονός, προκαλώντας την θλίψη του θεατή του. Αφήνοντας στο φόντο να εξελιχθεί μια ακραία και συγκινητική ιστορία, που η κορύφωση της στο φινάλε, απλώς τονίζει τον αποξαρχής δεδομένο, συγκλονιστικά ανατριχιαστικό της χαρακτήρα.

Ένα χρόνο μετά τον κουρνιαχτό που σήκωσε στο πέρασμα του και κοιτώντας με μια κάποια ψυχραιμία το αποτέλεσμα, ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν συμφωνούν πως το Paranormal Activity, υπήρξε το φαινόμενο του 2009. Δεν στέκομαι στο κόστος, που ακόμη κι αν δεν κατεβαίνει σε τόσο χαμηλά επίπεδα, όσο υποστηρίζουν οι παραγωγοί του, εντούτοις δημιούργησε νέο ρεκόρ στην σχέση ταμειακής απόδοσης προς προϋπολογισμό, όσο στην αίσθηση τρόμου που προκάλεσε σε όποιον το παρακολούθησε. Συναίσθημα ανατριχίλας, που το κοινό είχε να νιώσει καιρό σε τέτοιο βαθμό, δικαιολογώντας σε απόλυτη τιμή τον θόρυβο που προκάλεσε παγκοσμίως η Μεταφυσική Δραστηριότητα. Το ότι θα υπήρχε συνέχεια, ήταν αναμενόμενο από την ώρα που έπεσαν οι τίτλοι τέλους του πρώτου επεισοδίου και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, πριν καθίσει η σκόνη του ορίτζιναλ. Ακόμη πιο βέβαιο ήταν όμως, πως θα κτυπούσε ξανά η μοίρα των νούμερο 2, που σε ελάχιστες περιπτώσεις στην ιστορία του σινεμά, έχει δικαιολογήσει την ύπαρξη δεύτερου επεισοδίου. Λογικό...

Μια ληστεία που προκάλεσε αναστάτωση, θα σταθεί αφορμή για να τοποθετήσει η φαμίλια του Ντάνιελ και της Κρίστι, κλειστό κύκλωμα λήψης σε όλα τα δωμάτια του διωρόφου σπιτιού. Κάμερες που πολύ σύντομα θα ξεκινήσουν να καταγράφουν, περίεργα και δίχως εξήγηση περιστατικά. Δηλαδή τα γνωστά φαντασματικά, που η ένταση και η συχνότητα τους αυξάνουν βαθμηδόν. Παιχνίδια που σουλατσάρουν μόνα τους, πόρτες που ανοιγοκλείνουν δίχως αφορμή, τηγάνια που πέφτουν από το τσιγκέλι τους, δίχως κανείς να τα μετακινήσει. Το έχεις ξαναδεί το πράγμα, δεν είναι όμως εκεί το θέμα μας. Οι μελετητές της περίπτωσης του νέου επεισοδίου του P.A., δεδομένα έστυψαν πολύ το κεφάλι τους, πριν προχωρήσουν στην παρουσίαση του. Κι αυτό διότι δεν στάθηκαν απλά στην αφήγηση ανατριχιαστικών γεγονότων, που λαμβάνουν χώρα πίσω από τους τέσσερις τοίχους μιας στοιχειωμένης μεζονέτας, όπου κατοικεί μια τυχαία οικογένεια, αλλά επιχείρησαν να συνδέσουν το παρόν με το προηγούμενο, κουμπώνοντας τα, με την ιστορία της Κέιτι και του Μίκα, των πρωταγωνιστών δηλαδή της πρώτης Δραστηριότητας.

Κι επειδή σύμφωνα με το πρότερο φινάλε, της διαβολεμένης τα χνάρια αγνοούνται, οι σεναριογράφοι είχαν την ευστροφία να ασχοληθούν με τα περιστατικά, που έλαβαν χώρα πριν το κακό κυριεύσει το σπιτικό της. Με μια λέξη πρίκουελ! Απλά η δράση μεταφέρεται λίγα τετράγωνα παραπέρα από την βιλίτσα του Part One, σε έναν αναλόγου αρχιτεκτονικής δίπατο, που ανήκει στην αδελφούλα της. Εκεί που ζει με τον μπουνταλά άντρα της, την έφηβη κορούλα της και το μικρό της μωρό και που στην ουσία συνθέτει τον τόπο, που εξελίσσεται το Κακό. Πρόσεξε: Δεν λέω γεννιέται, αυτό μάλλον θα το δούμε σε επόμενο τεύχος του Paranormal, που πιθανότατα θα μελετηθεί το μυστηριώδες παρελθόν της μαμάς των κοριτσιών, που δεν μου μοιάζει και τόσο ενάρετο και άσπιλο. Σε αυτή την απόπειρα κτισίματος του σωστού στόρι όμως, κάπου χάνεται και ο χαρακτήρας της ταινίας τρόμου, μιας και ο θεατής επιχειρεί να κλείσει στο μυαλό του τις τρύπες του πριν και του μετά, με συνέπεια να γίνεται ενεργός αναγνώστης και όχι παθητικός, στοιχείο που αποτελεί το άλφα και το ωμέγα του καλού θρίλερ, δηλαδή.

Για πες: Κατά τα άλλα, τα πάντα ακολουθούν την συλλογιστική του πρωτότυπου, που κι εκείνο με την σειρά του είχε ακολουθήσει εκείνη του Βlair Witch. Τα πάντα καταγράφονται από καμερούλες - όχι μόνο μια καμερούλα - που καλείσαι να δεχτείς πως για να προχωρήσει το σενάριο, εναλλάσσονται τα πλάνα τους από κάποιο μαγικό χέρι, σύμφωνα με τον τόπο της οικίας, που αποτελεί και το εκάστοτε επίκεντρο. Οι παρεμβάσεις που κάνει η ομάδα γύρω από τον αδιάφορο σκηνοθέτη Tod Williams, εν αρχή είναι θετικές, με τον σκύλο, την λατίνα θεοσεβούμενη οικιακή βοηθό και βεβαίως το μωράκι, μα απουσιάζει πλήρως η φοβιστική ατμόσφαιρα, που θα σε αναγκάσει να τσιτωθείς στην άκρη της καρέκλας. Δυο - τρία τινάγματα βεβαίως θα τα βρεις στο διάβα σου, μα για ένα φιλμ που χρησιμοποιεί στον τίτλο του την λέξη Μεταφυσικό, όχι απλά είναι ελάχιστα, αλλά και ανίκανα να υποστηρίξουν την βαριά κληρονομιά που άφησε ο προκάτοχος.