Somewhere
της Sofia Coppola. Με τους Stephen Dorff, Elle Fanning


Lost In Loneliness
του zerVo
Γιατί το εξέλαβα αυτό τώρα σαν μια τσατισμένη απάντηση από την Sofia, προς όλους εμάς που - όχι άδικα - πιστεύουμε πως ουδέποτε πρόκειται να ξεπεράσει την βαριά κληρονομιά του επωνύμου της? Αμ, σου λέει, μέχρι και Όσκαρ σήκωσα και ακόμη εκεί, επιμονή στο Coppola και στο κορίτσι του μπαμπά. Πάρτε μια ξεγυρισμένη αυτοβιογραφία, που επί σκηνής έχει μονάχα δύο ζωντανά πρόσωπα, εμένα και τον πατέρα μου, για να καταλάβετε πως συνυπάρχουμε ως αλληλένδετες έννοιες. Coppola Family United. Εμ, πες το έτσι αγαπητή μου. Γιατί, δίχως να υποτιμώ ούτε τρίχα από την αξία του Somewhere, πιστεύω πως δίχως να γράφει στην ταυτότητα, δίπλα στο όνομα πατρός, το βαρύγδουπο Francis Ford, τώρα θα ήσουν κατά έναν Χρυσό Λέοντα ελαφρύτερη...

Τζόνι Μάρκο, επάγγελμα χολιγουντιανός σούπερ σταρ. Βίος αποκλειστικά πίσω από τις do not disturb πόρτες του Chateau Marmont, στο Μπέβερλι Χιλλς και πολιτεία, μόνο ενώπιον γυμνών καλλονών που υπόσχεται ολονύκτιο πρώτης τάξης ερωτικό όργιο. Μέχρι που στην ζωή του θα εισβάλλει απότομα, η ξεχασμένη εντεκάχρονη κόρη του. Ποια ζωή δηλαδή, μια διαρκής βαρεμάρα, μια κενότητα, ένα άδειο σύνολο. Γυρίσματα, πάρτι, press conference, πάρτι, σεξ, πάρτι, ναρκωτικά, πάρτι. Πάντοτε με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι, ένα τσιγάρο, να βαδίζει μισοζαλισμένος ανάμεσα σε δεκάδες αγνώστους, που τους λέει γεια από συνήθεια, αν και εκείνοι δείχνουν να τον έχουν κολλητό τους για χρόνια. Και το φινάλε της ημέρας, στάνταρ και καθιερωμένο. Σούπερ σέξι βέβαια, αφού η πιο άσχημη που θα πέσει στην αγκαλιά του έχει κάνει τρίπτυχο στο Playboy, μα από ένα σημείο και μετά το γνωμικό με το πολύ το κύριε ελέησον και τον παπά. Το χειρότερο όμως, είναι που ο ίδιος έχει το γνώθι σ' αυτόν, αφού γνωρίζει άριστα πως κανείς δεν τον πλησιάζει γιατί αγαπάει τον Τζόνι, μα γιατί ζητά λίγη από την αστερόσκονη του Μάρκο. Η προσευχή δεδομένη: Όλα τα καλά της Πλάσης μου έστειλες Θεέ μου, δώσε μου σε παρακαλώ έστω έναν άνθρωπο, που να με θέλει γι αυτό που είμαι...

Η αρχική αντίδραση στο μυστηριώδες τηλεφώνημα της πρώην συζύγου φοβισμένη, αφού εκτιμά πως ο Παντοδύναμος που τον άκουσε, όπως πάντα, μάλλον τον τιμωρεί για την έκλυτη ζωή σάτυρου που διάγει. Πολύ σύντομα θα αντιληφθεί όμως, πως το κατάξανθο αγγελούδι - σπλάχνο του, είναι ότι πραγματικά έλειπε από τον virtual παράδεισο που έχει κτίσει. Επιτέλους ζω, θα πει ο αστέρας, αναπνέω, υπάρχω! Για ποιο λόγο? Γιατί θα ξεφύγει από όλα αυτά που ένας κοινός θνητός ονειρεύεται να κάνει έστω και μια φορά στο πέρασμα του από τον μάταιο τούτο κόσμο, για να εισέλθει για λίγο για ελάχιστο, σε αυτό που ο λαουτζίκος έχει σαν καθημερινότητα. Ένα χειροποίητο πρωινό, μια βόλτα στο παγοδρόμιο για να θαυμάσει το παιδάκι του, ένα απόγευμα παίζοντας wii μαζί της, ένα παγωτό, μια ζεστή καληνύχτα. Συγκινητικό συναίσθημα, που ο τυπικός γονιός το βιώνει διαρκώς. Όχι όμως και ο ακριβοθώρητος ηθοποιός, που πολλοί θα ήθελαν να βρίσκονται στην θέση του.

Στην ουσία η Coppola δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να συλλέξει αναμνήσεις που έζησε η ίδια, παιδούλα κάποτε, ακολουθώντας τον διάσημο γονιό της, όπου τον λαούσε το καλλιτεχνικό καθήκον. Από τα ακριβά, μα σαν λευκά κελιά hotels πολλών αστέρων του LA και του Vegas, μέχρι τα ευρωπαϊκά φεστιβάλ που θα παρουσίαζε σε επίσημη πρώτη τους Νονούς του. Μνήμες που δεν σβήνουν εύκολα από τον νου ενός μικρού κοριτσιού, που τώρα που μεγάλωσε κι έχει την δημιουργική ικανότητα, δύναται να τις προβάλει σαν καρτ ποστάλ στην μεγάλη οθόνη. Το ύφος της Sofia δεν ξεφεύγει πόντο από το γνώριμο σκωπτικό και ειρωνικό, που την εκτόξευσε με το Lost In Translation. Βουβά πλάνα, με την ακίνητη κάμερα να εστιάζει διαρκώς στο αντικείμενο - και ουχί υποκείμενο, αφού ως πράγμα αντιμετωπίζεται ο αστέρας - που σου γνωστοποιούν πως πίσω από τα ονομαστά σμόκιν και τις haute couture τουαλέτες, κρύβεται σχεδόν πάντα μια ρημαγμένη ψυχή!

Για πες: Αν δεν έχεις δει σε κάποιο ξεχασμένο VHS το Backbeat, ακόμη και στοίχημα θα μπορούσες να βάλεις, πως ο ηθοποιός με το όνομα Stephen Dorff, ουδέποτε θα μπορούσε να παίξει με τόσο ρεαλισμό αυτό τον μισοδιαλυμένο χαρακτήρα. Τριανταεπτά ετών είναι ο ξανθομάλλης, με πενήντα τουλάχιστον ταινίες στο παλμαρέ του, που σε ελάχιστες εξ αυτών ξεδίπλωσε το ταλέντο του. Εδώ δίχως πολυλογίες και φανφάρες, απλά αφήνοντας τον φακό να εστιάσει στις ατέλειες του επιτηδευμένα αγριεμένου προσώπου του, με συγκλονιστικό τρόπο, σου εξηγεί ποια είναι η αλήθεια γύρω από τον θαυμαστό κόσμο της σόου μπιζ. Η Πεντάδα υποψηφιοτήτων της Ακαδημίας, πιθανότατα δεν θα τον συμπεριλάβει, εξαιτίας του μέτριου παρελθόντος, όμως ο ζεν πρεμιέ, μόνο κερδισμένος βγαίνει από την υπόθεση Somewhere. Πεντάδα υποστηρικτικής ερμηνείας, που θα δώσει όμως μάχη μέχρις εσχάτων να μπει η μικρή της οικογένειας Fanning, η Elle, που με χαρακτηριστική άνεση αποδίδει την παιδούλα - καταλύτη, δίνοντας μια άλλη διάσταση στον πανομοιότυπο ρόλο που έπαιξε στο Translation η Johansson. Στήνοντας μαζί με τον επί της οθόνης μπαμπά, ένα ντουέτο βουτηγμένο στο μελόδραμα, που θα σε κρατήσει σε ένταση, παρόλο το χαμηλό τέμπο και θα σε φορτίσει ψυχικά, παρόλο που γνωρίζεις εξαρχής τον long and winding road, που σε οδηγεί να ακολουθήσεις η κόρη του Coppola...






Στις δικές μας αίθουσες, 4 Νοεμβρίου 2010 από την Odeon


Περισσότερα... »

31/10/10

Saw 3D - Review

Saw 3D
του Kevin Greutert. Με τους Costas Mandylor, Sean Patrick Flanery, Betsy Russell, Gina Holden, τον Cary Elwes και τον Tobin Bell


Game Over!
του zerVo
Στα σοβαρά τώρα, υπάρχει έστω και ένας που δεν ξέρει τι να περιμένει από μια ταινία που φέρει στον τίτλο της την λέξη Saw, μετά από έξι σχεδόν πανομοιότυπα φρικιαστικές συνέχειες? Μάλλον όχι. Συνεπώς το μόνο που μπορεί να ενδιαφέρει, είναι ο τρόπος που επέλεξε η παραγωγή, προκειμένου να βάλει - σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει - την σφραγίδα του τέλους, ενός προσοδοφόρου εμπορικά franchise, που ξεκίνησε με εντυπωσιακό τρόπο το 2004. Γιατί πλέον, δεν μπορώ να φανταστώ, με ποιον άλλο τρόπο ο Παζλάκιας και οι θιασώτες του, μπορούν και πάλι να κάνουν την εμφάνιση τους στην μεγάλη οθόνη. Χμ, υπάρχει και το reboot, που είναι της μόδας, οπότε να το σκεφτώ καλύτερα πριν ξαναμιλήσω...
Η στιγμή της τελικής μάχης πλησιάζει. Ο παρανοϊκός, πρώην αστυνομικός Χόφμαν, θα διεκδικήσει μέχρις εσχάτων τον τίτλο του καλύτερου μαθητή του Jigsaw, στήνοντας φονικές παγίδες, που όμοιες τους δεν είχε φανταστεί ούτε ο δάσκαλος του. Δείχνοντας ξεκάθαρα δηλαδή πως σκοπεύει να μην αφήσει τίποτα όρθιο και μετά να εξαφανιστεί, ο πάλαι ποτέ μπάτσος και διώκτης του εγκλήματος, θα στήσει ανένδοτο απέναντι στην γυναίκα του μέντορα του, που στο φινάλε του Saw XI είχε το πάνω χέρι, αλλά και ενάντια στον συγγραφέα, που πλούτισε περιγράφοντας τον τρόπο που την γλύτωσε από τις μηχανικές, ποτισμένες στο αίμα παγίδες.

Για τους διψασμένους να δουν τρισδιάστατα εναέρια άντερα, οπαδούς του σινεσίριαλ, το final chapter, ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς, όταν παράνομη ερωτική τριάδα, επιδίδεται στο αγωνιώδες ντέρμπι αποφυγής της πριονοκορδέλας και μάλιστα σε δημόσια θέα, αφού τα πάντα λαμβάνουν χώρα σε αλεξίσφαιρη βιτρίνα καταστήματος... Η συνέχεια ακόμη πιο αιματηρή, όταν τετραμελής συμμορία ρατσιστών κονιορτοποιείται από τις ορέξεις του μανιακού φονιά. Εξόντωση των ανήθικων, δηλαδή, με κεφάλια, μάτια, χέρια, πόδια στη γραμμή? Ας γελάσω που θα κάνει και δίδαγμα ηθικής, το φουσκωτό κουκλάκι πάνω στο ποδηλατάκι...

Για πες: Για να μην μακρηγορώ, πέφτοντας βεβαίως στην παγίδα της ματαιοδοξίας, που πιστεύει πως μια παρόμοιου ύφους δημιουργία, που θα προκαλέσει τις αισθήσεις στα άκρα δεν θα εμφανιστεί ξανά - σιγά! - αποχαιρετώ το Saw, γνωρίζοντας πως ούτε ο Tobin Bell (που βεβαίως εμφανίζεται κι εδώ) ούτε η αρρώστια του θα μου λείψουν. Αν και θα πρέπει να ομολογήσω πως στην πορεία των επτά τευχών του, δεν μου έβαλε και λίγες ιδέες, για μερικά φιδάκια, που το παίζουν φιλαράκια...






Στις δικές μας αίθουσες, 4 Νοεμβρίου 2010 από την Spentzos


Rewind /// Trailer - Saw 3D


Περισσότερα... »

Μπάτσοι από τον πάγκο
του Adam McKay. Με τους Will Ferrell, Mark Wahlberg, Eva Mendes, Sam Jackson, Dwayne Johnson


Βασανιστήριο!
του zerVo
Σαν να με έριξαν σε μια μπανιέρα με παγωμένο νερό! Αυτό είναι το συναίσθημα που ένιωσα για ενενήντα λεπτά, παρακολουθώντας το The Other Guys. Έχοντας μάλιστα προετοιμαστεί - ελέω κάποιων εκ των συντελεστών - για ένα χαλαρό "μπανάκι", όπως πίστευα διασκεδαστικό. Το χειρότερο όλων όμως δεν είναι το κρύο που δεν ξεπερνιόταν με τίποτα, αλλά το ότι διαρκώς, πρέπει να μέτρησα τουλάχιστον μια ντουζίνα φορές, έδωσα χάρη στον βασανιστή μου - λέγε με και ταινία - ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα γυρίσει για λίγο και την μπαταρία με το κόκκινο σηματάκι. Φρούδες ελπίδες! Όσο η ώρα περνούσε, όλο και βεβαιωνόμουν, πως μπροστά μου είχα την χειρότερη κομεντί αστυνομικού ντουέτου, όλων των εποχών...

Κατόπιν του αναπάντεχου χαμού των δύο διαμαντιών της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, πολλοί μνηστήρες θα εμφανιστούν για να διεκδικήσουν την ορφανεμένη θέση τους. Ανάμεσα τους δύο ημι-παροπλισμένοι από την υπηρεσία συνεργάτες, που θα κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν πως δεν τους αξίζει το περιθώριο... Κι έτσι ερευνώντας την υπόθεση ενός μεγιστάνα, που είναι μπλεγμένος σε μια περίεργη ιστορία μεσιτειών, θα βρεθούν μπροστά σε μια βρώμικη υπόθεση, που είναι μπλεγμένα μέχρι και υψηλά ιστάμενοι στο Σώμα. ΣΤΟΠ! Μέχρι εδώ πιθανόν να φαντάζεσαι πως πρόκειται για ένα χιουμοριστικό reprise του Φονικού Όπλου. Και ποιος δεν το νομίζει, θα μου πεις, αντικρίζοντας το πραγματικά καταιγιστικό ίντρο, όπου Jackson και The Rock τα κάνουν πραγματικά γης μαδιάμ στην Πέμπτη Λεωφόρο, για να τσακώσουν τους κακούς. Μόλις βλέπεις τον τρόπο που οι δύο σούπερ ντούπερ μπάτσοι χάνουν την ζωή τους, εν ώρα καθήκοντος, καταλαβαίνεις πως κάτι δεν πάει καλά. Δυστυχώς για όποιον θέλει να δει όλη την ταινία, αυτό συνέβη μόλις στο πρώτο πεντάλεπτο. Για εκείνον που θα την παρατήσει και θα φύγει, μάλλον το γοργό, πολύ χάρη έχει!

Πιθανόν κάποιος να χαρακτηρίσει ανατρεπτικό το - για όνομα Θεού - χιούμορ, που προσφέρει ο Αdam McKay στο πόνημα του, που ελάχιστα διαφοροποιείται από τις προηγούμενες κουταμάρες του, το Talladega Nights δηλαδή ή το Stepbrothers. Το κακό στην περίπτωση του είναι πως ο σαραντάχρονος δημιουργός, που έκτισε την καριέρα του πάνω στην επιτυχία του Saturday Night Live, έχει καταφέρει να αποκτήσει τέτοιο φανατικό κοινό, που το μέλλον του διαφαίνεται ιδιαιτέρως λαμπρό... Μόνο που εδώ, είναι η άλλη πλευρά του Ατλαντικού και η ιστορία ενός γραφειοκράτη αστυνομικού, με δύσκολα παιδικά χρόνια, που στο πανεπιστήμιο αντί να σπουδάζει έγινε μαστροπός (!) γι αυτό επέλεξε το δημοσιοϋπαλληλίκι, μπας και ξεπεράσει το χούι, όχι μόνο δεν συγκινεί, αλλά μάλλον προσβάλλει την νοημοσύνη του θεατή. Οι λοιπές σάλτσες, με όλες τις γυναικάρες να πέφτουν με λύσσα στα πόδια ενός κοινού ανόητου, βάζουν και τον τόνο ή αν θες την περικεφαλαία στο βλακώδες συνονθύλευμα.

Για πες: Και εντάξει θα πεις, ότι ο Will Ferrell εδώ και χρόνια αποτελεί το συνώνυμο της κρυάδας και λίγο πολύ είσαι προετοιμασμένος κι έχεις φορέσει ένα μπουφανάκι, για να αντιμετωπίσεις τα αστεία του. Ο Wahlberg όμως, που έχει αποδείξει, πως όταν χρειαστεί είναι ικανός να εκτοξεύσει την ερμηνευτική του ικανότητα, πως δέχτηκε να παίξει δίπλα σε αυτό τον παλιάτσο? Η Mendes, δεδομένα ανάμεσα στις πέντε πιο σέξι χολιγουντιανές σταρς, διάβασε το σενάριο, πριν αποφασίσει να υποδυθεί την εκδηλωτική κυρά? O Coogan? Ο Keaton? Αυτό που αποδεικνύει εμπράκτως η περίπτωση του The Other Guys, είναι πως ακόμη και σήμερα τους δύο κόσμους, Αμερική και Ευρώπη, χωρίζει ακόμη ένα χαοτικό κενό, σε ότι αφορά τον τρόπο αντιμετώπισης της σύγχρονης κωμωδίας. Κι επειδή η Γηραιά δεν πρόκειται ποτέ να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις των Γιάνκηδων, καλό θα είναι στο μέλλον, παρόμοιες περιπτώσεις - για την διανομή στην πατρίδα μας μιλώ - καλό θα είναι να εκλείψουν...






Στις δικές μας αίθουσες, 4 Νοεμβρίου 2010 από την Audiovisual
Περισσότερα... »

30/10/10

Blitz - Trailer

Έχουν ορκιστεί να υπηρετούν και να προστατεύουν. Τι θα συμβεί όμως, όταν εκείνοι θα γίνουν ο στόχος? Δεν χρειάζεται να επαναλάβω για πολλοστή φορά, πως ο μοναδικός action performer της εποχής μας, που αξίζει να του δώσεις σημασία είναι ο Jason Statham, κάτι που το έχει αποδείξει εξάλλου πολλάκις στο παρελθόν, από τον Transporter μέχρι τον Crank, γι αυτό ίσως επελέγη και από τον κορυφαίο όλων των εποχών Sly, για να τον συνοδεύσει στην περιπέτεια του Expendables. Ο Βρετανός είναι γεννημένος για να παίζει χαρακτήρες που αναλαμβάνουν ριψοκίνδυνες αποστολές και κινούνται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών και εκρήξεων. Όπως ακριβώς συμβαίνει δηλαδή και στην περίπτωση του Blitz, που υποδύεται τον ομώνυμο ντετέκτιβ, που η υπηρεσία θα προσλάβει προκειμένου να εντοπίσει τι ακριβώς κρύβεται πίσω από σωρεία δολοφονικών επιθέσεων εναντίον αστυνομικών. Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ken Bruen, η αμιγώς εγγλέζικη παραγωγή, που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στο Λονδίνο και υπογράφεται σκηνοθετικά από τον βιντεοκλιπά Elliott Lester, ακόμη δεν έχει αποκτήσει επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας, μα είναι σχεδόν βέβαιο πως θα κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες του μεγάλου νησιού τους πρώτους μήνες του 2011.

Εκτός από τον Statham - που φέτος θα δούμε σε ένα σωρό adventures, σαν το Mechanic και το The Killer Elite - όπως αποκαλύπτει το μέτριας ανάλυσης τρέιλερ, που διέρρευσε στο διαδίκτυο η διανομέας Lionsgate, από τις εικόνες του Blitz ακόμη παρελαύνουν διάσημοι αστέρες της βρετανικής σκηνής, όπως ο Luke Evans, ο David Morrissey και ο Paddy Considine.

Στις δικές μας αίθουσες? To 2011...
Περισσότερα... »

Κατάβαση στα έγκατα της γης! Σκηνοθετικά μπορεί να παρουσιάζει μια ταινία - αλλά τι ταινία - ανά δώδεκα χρόνια, αυτό δεν τον εμποδίζει όμως να βάζει την υπογραφή του ως παραγωγός, σε δημιουργίες που ταιριάζουν στο ύφος του. Όπως συνέβη με το Sanctum, Ωκεάνιας προέλευσης, που ως φαίνεται κάτι έκανε κλικ στην ψυχοσύνθεση του James Cameron, που αποφάσισε να το πάρει υπό την προστασία του. Είναι η ιστορία μιας ομάδας πεπειραμένων σπηλαιολόγων, που θα επιχειρήσουν κάθοδο στην άβυσσο που κρύβεται κάπου στην μέση της αυστραλιανής ζούγκλας. Για κακή τους τύχη την στιγμή της προσγείωσης στον πάτο του πηγαδιού, θα προκληθεί πλημμύρα κι έτσι η ριψοκίνδυνη συντροφιά, θα βρεθεί σε κατάσταση πανικού να αντιμετωπίζει τόνους μανιασμένων υδάτων. Για να είμαι ειλικρινής πιστεύω πως πριν από δυόμισι δεκαετίες, το πρότζεκτ θα σκηνοθετούσε ο ίδιος ο πλάστης του Τιτανικού και του Avatar, μα τώρα που λειτουργεί πιο επιλεκτικά, άφησε στο πόδι του τον Alister Grierson, αγνώστων λοιπών στοιχείων, να βάλει σε μια τάξη το στόρι που ξεκινά σαν το Descent και καταλήγει, σύμφωνα με το καταιγιστικό τρέιλερ, σαν υπόγειο Cliffhanger.



Πρωταγωνιστής του φιλμ αναμφίβολα η τρισδιάστατη απεικόνιση των πλάνων, όπως δίνεται μέσα από την λήψη τους με το βραβευμένο σύστημα του Cameron. Και το αναφέρω αυτό μιας και τα πολλά χρήματα έπεσαν στο γενικότερο στήσιμο της παραγωγής και όχι στο κτίσιμο του καστ με αστέρες πρώτου μεγέθους. Κάτι που σημαίνει πως ο γνωστότερος του τιμ είναι ο Richard Roxburgh, με τους υπόλοιπους να συστήνονται στο ευρύ κοινό που πιθανότατα θα τιμήσει το Άδυτο, στις 11 Φεβρουαρίου 2011 που θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Φεβρουαρίου 2011 με τον τίτλο Το Άδυτο

Περισσότερα... »

Το δημιουργικό ταξίδι του στην άλλη άκρη του Ατλαντικού καθώς φαίνεται δεν ήταν πρόσκαιρο. Ο Ντένης Ηλιάδης, με αφετηρία του το κοινωνικό σχόλιο Hardcore, μετακόμισε στο Χόλιγουντ αναλαμβάνοντας δράση στο ριμέικ του The Last House On The Left, που συγκρινόμενο με το πρωτότυπο του Craven δεν άφησε άσχημες εντυπώσεις. Συνεπώς το να δεχόταν ο 43χρονος σκηνοθέτης μια νέα πρόταση για να αναλάβει την διέυθυνση ενός ακόμη horror, ήταν ζήτημα χρόνου. Αυτή ήρθε από τον Joel Silver, που βρίσκεται πίσω από την παραγωγή του μεταφυσικού θρίλερ The Demonoligists και παρακολουθεί την ιστορία μιας ομάδας βετεράνων μελετητών παράξενης μεταφυσικής δραστηριότητας. Στην τελευταία τους αποστολή όμως, οι ερευνητές δεν έχουν να αντιμετωπίσουν απλώς κάποια θορυβώδη πνεύματα που ζητούν ανάπαυση, μα τον ίδιο τον διάβολο. Ενδιαφέρουσα όσο και ανατριχιαστική ακούγεται η ίντριγκα, που σεναριακά υπογράφει ο Teddy Tenenbaum του τηλεοπτικού χιτ Ghost Whisperer. Το post production για τον συμπατριώτη μας ήδη έχει ξεκινήσει και αναμένουμε την ανακοίνωση των συμμετεχόντων στο καστ


Περισσότερα... »

Σε μια πραγματικά εντυπωσιακή τελετή που έλαβε χώρα στο διασημότερο των Εμιράτων, το Ντουμπάι, ο Brad Bird που έχει αναλάβει την σκηνοθεσία του τέταρτου επεισοδίου του Mission Impossible, έχοντας δίπλα του τον αστέρα που έχει συνδυάσει το όνομα του με το σίριαλ, Tom Cruise, ανακοίνωσαν και επίσημα τον υπότιτλο του part IV. Το Ghost Protocol, που αντικαθιστά και επίσημα το νούμερο 4 από το πλάι του MI, όπως ανακοίνωσαν στην συνέντευξη Τύπου οι δύο βασικοί συντελεστές, κατόπιν των γυρισμάτων που έχουν ξεκινήσει ήδη στην Πράγα και θα συνεχιστούν στην Μόσχα και το Βανκούβερ, θα μεταφέρει την δράση του στον δημοφιλή τουριστικό προορισμό της Μέσης Ανατολής. Μάλιστα ο γνωστός δημιουργός του Ratatouille ήδη έχει ξεκινήσει την μελέτη του ουρανοξύστη Μπουρζ Χαλίφα, ενός από ψηλότερα κτίρια της γης, που θα αποτελέσει το φυσικό σκηνικό για την εξέλιξη της δράσης. Το διεθνές καστ του φιλμ, που επίσημα θα κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες στις 16 Δεκεμβρίου του 2011, πέρα από τον Cruise περιλαμβάνει και τους Jeremy Renner, Paula Patton, Ving Rhames, Lea Seydoux, Simon Pegg, Josh Holloway, τον Michael Nyqvist της τριλογίας του Κοριτσιού και τον Anil Kapoor, που στο Slumdog Millionaire έπαιζε τον...Σπύρο Παπαδόπουλο.


Περισσότερα... »

Ο τελευταίος µαχητής του ανέµου
του M. Night Shyamalan. Με τους Noah Ringer, Nicola Peltz, Jackson Rathbone, Dev Patel, Shaun Toub, Aasif Mandvi, Cliff Curtis


M. Night Shyamalan: RIP?
του zerVo
Πάλι έτσι Οκτώβρης ήταν, καλή ώρα, όταν το 1999 εξερχόμενος από την αίθουσα που μόλις είχε παίξει την Έκτη Αίσθηση, ένιωθα έναν αξεπέραστο ενθουσιασμό για ότι είχα παρακολουθήσει. Και τα σχόλια του περίγυρου διθυραμβικά: Το τέλειο σενάριο, ο νέος Hitchcock, σκηνοθετάρα. Στο δεύτερο - κρίσιμο συνήθως - βήμα του, ο Shyamalan φρόντισε να μην διαψεύσει τις προσδοκίες κανενός με τον Άφθαρτο, δείχνοντας πως το μέλλον ανήκει σε αυτόν και στην μαγική μπαγκέτα του. Έκτοτε, παρότι οτιδήποτε παρουσίαζε ο Ινδός γνώριζε απίστευτη εμπορική επιτυχία, έχοντας την μόνιμη υποστήριξη του κοινού, εντούτοις η καλλιτεχνική πορεία του, είχε φθίνουσα πορεία. Κάθετη πτώση που φαίνεται να σταματά στο κατώτερο σημείο της, όπως το ορίζει το The Last Airbender. Μια από τις πλέον φιλόδοξες παραγωγές της τελευταίας δεκαετίας, που ενώ προγραμματιζόταν για τριλογία του τύπου The Lord Of The Rings, όπως φαίνεται μετά το παταγώδες κάζο, τα μαζεύει άρον άρον και μας αποχαιρετά, με σκυμμένο το κεφάλι.

Με τις φυλές της γης να έχουν χωριστεί σε τέσσερα κομμάτια, όπως τα ορίζει το εκάστοτε στοιχείο της ζωής, ο πόλεμος δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση του, Μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας ένα νεαρό αγόρι, ο Άνγκ, που διαθέτει τις δυνάμεις εκείνες που θα ενώσουν και πάλι τις χωρισμένες φατρίες σε μία. Βεβαίως το ταξίδι του πιτσιρικά στον κόσμο, που απεικονίζεται όχι με καμία μοντέρνα μορφή, αλλά μοιάζει περισσότερο με την Μέση Γη του Tolkien, δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα, αφού γρήγορα θα γίνει στόχος των πολεμοχαρών εκπροσώπων της Φωτιάς, που θα θελήσουν να τον αιχμαλωτίσουν, βάζοντας τέλος στα ενωτικά του όνειρα. Η αντίδραση των φίλιων δυνάμεων του Νερού, της Γης και του Αέρα, θα στηρίξει τον πιτσιρικά, προκειμένου να μάθει να ξεδιπλώνει όλες του τις αρετές, μέχρι την στιγμή που οι Πύρινοι θα εξαπολύσουν την επίθεση τους.

Στην πραγματικότητα το φιλμ αποτελεί ένα μιξάζ ειδικών εφέ, που παίζουν κατά κύριο λόγο με τα στοιχεία της φύσης και πολεμικών τεχνών. Σκοπός φυσικά του δημιουργού είναι να εντυπωσιάσει την διψασμένη για υπερθέαμα ματιά του θεατή, λησμονώντας όμως κάποια βασικότατα δεδομένα. Πως παρόμοιου ύφους φιλμς, οι πρωτεργάτες Κινέζοι, παρουσιάζουν εδώ και πολλές δεκαετίες, πολύ πιο προσεγμένα και καμιά εικοσαριά φορές καλύτερα. Πως συνήθως οι οφθαλμαπάτες από μόνες τους δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν, δίχως την συνύπαρξη ενός τουλάχιστον αξιοπρεπούς σεναρίου για να τις υποστηρίζει. Πως καλή και άγια είναι κάθε ακριβή παραγωγή που θέλει να γίνει μπλοκμπάστερ, μα όταν ο γνωστότερος ηθοποιός που παρελαύνει από τις εικόνες της είναι ο...Cliff Curtis, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί ούτε στον αιώνα τον άπαντα. Συνεπώς...

Για πες: Το The Last Airbender δεν είναι απλά μια απογοητευτική ταινία. Είναι μια κακή ταινία. Δεν διαθέτει μέτρο, δεν διαθέτει ίντριγκα, δεν διαθέτει κορμό, ούτε εξέλιξη, δεν διαθέτει όραμα και σκοπό, ενώ οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, ιδίως του φαλακρού μπόμπιρα με το τατού, προκαλούν γέλιο και δεν μπορείς να τις πάρεις στα σοβαρά. Και εδώ γεννάται το ερώτημα: Μόνο βαριά υπογραφή διαθέτει το υπέρ το δέον φιλόδοξο wuxia? Αν θέλει να συνεχίσει να ασχολείται με το είδος ο MNS καλά θα κάνει να μελετήσει τις απωανατολίτικες παραγωγές, που με πολύ πιο περιορισμένο προϋπολογισμό, ανά μήνα (όχι χρόνο, αλλά μήνα) προσφέρουν πραγματικά διαμάντια, που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την κουταμάρα του. Ώρα περισυλλογής αγαπητέ μου Shyammie. Άλλωστε από την στιγμή που δεν χάθηκε ο κόσμος - δόξα τω Θεώ, ο μικρούλης Άβαταρ σου τον έσωσε - έχει ακόμη το χρόνο μήπως και περισώσεις τα προσχήματα. Έμπνευση χρειάζεται μονάχα και οι πολυπληθείς φανς σου εκτιμούν πως την διαθέτεις! Φρόντισε - ξανά - να τους στείλεις αδιάβαστους...






Στις δικές μας αίθουσες, 28 Οκτωβρίου 2010 από την UIP


Περισσότερα... »

(Γ)λυκάκια
των Anthony Bell και Ben Gluck. Με τις φωνές των Hayden Panettiere, Christina Ricci, Justin Long, Dennis Hopper


Λυκοπούλειος Έρωτας!
του zerVo
Εκείνη, η ομορφούλα Κέιτ, ανήκει στην κυρίαρχη τάξη των λύκων του δάσους και ως κόρη του φύλαρχου, αντιμετωπίζεται από όλους σαν πριγκίπισσα. Εκείνος, ο αλητάκος και παιχνιδιάρης Χάμφρει, ανήκει στην πλέμπα, το κατώτερο κοινωνικά στρώμα. Τίποτα δεν θα εμποδίσει όμως τα δύο γλυκύτατα λυκάκια, να έρθουν πολύ πολύ κοντά. Βέβαια όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση ιστορίας του τύπου η Αρχόντισσα κι ο Αλήτης, η δεσποινίς είναι ταγμένη από τον μπαμπά σε αναλόγου λαμπρότητος γαμπρό αντιπάλου φυλής, προκειμένου να διατηρηθεί η μεταξύ τους ειρήνη. Κανείς δεν έχει υπολογίσει όμως τον αστάθμητο παράγοντα των οικολόγων, που θα απομακρύνουν τα λυκόπουλα από το χωριό τους, για να τα διαφυλάξουν ως προστατευόμενο είδος. Η απουσία της μικρής, θα προκαλέσει τεράστια αναστάτωση, αφού άπαντες θα θεωρήσουν πως το έσκασε για να αποφύγει την - ανεπιθύμητη - παντρειά, συνεπώς το casus belli ανάμεσα στις δύο φατρίες θεωρείται δεδομένο!


Για πες: Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως το Alpha And Omega, φτιάχτηκε απλά και μόνο για να παρουσιάσει η ανεξάρτητη δημιουργική ομάδα της Crest Animation, την ικανότητα της στο φτιάξιμο ενός τρισδιάστατου κινούμενου σχεδίου. Και όχι πως η εκτός Pixar, Disney και Dreamworks παραγωγή δεν στέκεται εικαστικά σε κάποιο επίπεδο. Το αντίθετο μάλιστα, αφού οι πανέμορφες και πολύχρωμες τοποθεσίες, τα χιονισμένα βουνά και τα καταπράσινα έλατα, δημιουργούν έξοχες συνθήκες για 3-D αναπαραγωγή. Εκεί που υστερεί σημαντικά το πόνημα των Belle και Gluck είναι στο στόρι, που δεν είναι ιδιαίτερα μελετημένο για να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των μικρή ηλικίας θεατών, για ενενήντα λεπτά. Με τον καταιγισμό των κινηματογραφικών Μικι Μάους τον τελευταίο καιρό και τον ανταγωνισμό να έχει φτάσει σε πανύψηλα επίπεδα όμως, δεν γνωρίζω αν τέτοιες αξιοπρεπείς προσπάθειες, θα βρουν κάποια ιδιαίτερη εμπορική ανταπόκριση που να αξίζει τον κόπο. Εις το όνομα εκείνων που θα προσπαθήσουν να επαναλάβουν ένα ανιμέισον εγχείρημα, δίχως να βρίσκονται κάτω από την προστασία των μεγάλων στούντιο.






Στις δικές μας αίθουσες, 28 Οκτωβρίου 2010 από την Filmopolis


Περισσότερα... »

Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άνδρα
του Woody Allen. Με τους Naomi Watts, Josh Brolin, Antonio Banderas, Freida Pinto, Anthony Hopkins, Gemma Jones


Βαλές...μπαστούνι!
του zerVo
Και πάλι καλά που το πηγαίνει σε αυτό το τέμπο ο Woody. Στα 75 του, έχοντας πάρει την απόφαση να παρουσιάζει μια - τουλάχιστον - ταινία το χρόνο, δεν μπορεί να πάντοτε δημιουργικά να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο, ούτε με τον παλιό νοσταλγικό καιρό, ούτε με τον πρόσφατο, που παρουσίασε μερικά πραγματικά διαμάντια σαν το Match Point ή την Vicky Cristina Barcelona. Τουλάχιστον με την περίπτωση του You Will Meet A Tall Dark Stranger, με το οποίο ο διοπτροφόρος νεοϋορκέζος επιστρέφει για τέταρτη φορά σε μια δεκαετία, στο αγαπημένο του εσχάτως Λονδίνο, για να σταθεί με αξιοπρέπεια στο σατιρικό είδος που υπηρετεί για χρόνια, δίχως να πέφτει σε παγίδες τύπου Cassandra's Dream, που διακυβεύουν την αξιοπιστία του.

Οι παράξενες και συναισθηματικά φορτισμένες επιλογές των ενήλικων μελών μιας οικογένειας, θα προκαλέσουν αναστάτωση στις μεταξύ τους σχέσεις. Την αρχή της ρίψης του πρώτου ντόμινο θα κάνει ο πατριάρχης, ένας καλοβαλμένος μεν, πλην κοντά στα 80 του ηλικιωμένος άντρας, που θα αφήσει σύξυλη την επί χρόνια στο πλευρό του σύζυγό του, για τα μάτια - λέγε με και φουσκωμένα μεμέ - μια κατάξανθης πορνοστάρ. Εκείνη, η εγκαταλελειμμένη δηλαδή, θα πνίξει τον καημό της, επισκεπτόμενη όχι έναν ψυχαναλυτή, όπως θα έκανε μια γιάνκισσα στην θέση της, αλλά μια τσαρλατάνα μέντιουμ, που θα της ανοίξει νέους ορίζοντες στην φαντασία, προβλέποντας ερωτική ανάταση και μάλιστα στο σύντομο μέλλον. Στοιχείο που δεν διαθέτει επ ουδενί η βαριεστημένη σαραντάρα κόρη της, κουρασμένη από ένα γάμο που αντιλαμβάνεται πως δεν βγάζει πουθενά, για αυτό και ταλαντεύεται αν αξίζει τον κόπο να πέσει στην αγκαλιά του γοητευτικού γκαλερίστα - αφεντικού της. Όσο για τον αποτυχημένο επαγγελματικά ως συγγραφέας, συμβίο της, εκείνος αρέσκεται να ξοδεύει την ημέρα του, παρακολουθώντας την μελαψή καλλονή από το απέναντι μπαλκόνι, να κουρδίζει τα έγχορδα της, ζώντας με το όνειρο πότε θα την ρίξει στην αγκαλιά του. Μύλος!

Τελικά αυτή είναι η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου? Να καταφέρει να σπάσει τα υποτιθέμενα δεσμά που τον περιβάλλουν, σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας του, για να κερδίσει έστω και λίγα χαμόγελα πρόσκαιρης ευτυχίας? Γνωρίζοντας συνάμα μάλιστα, πως αυτή η ευτυχία αν διατηρηθεί θα τον επαναφέρει και πάλι σε καθεστώς μίζερης επανάληψης? Γιατί άπαντες οι χαρακτήρες της ιστορίας μας, διαβλέπουν το μέλλον εύκολα, δίχως να χρειάζονται μέντιουμ. Εκτός ίσως από τον ένα και μοναδικό, που δεν παίρνει την κατάσταση στα χέρια του, δεν επιλέγει, στοιχείο που στο φινάλε θα αποδειχτεί ευεργετικό για εκείνον. Όλοι οι υπόλοιποι βουλιάζουν στον βούρκο της ματαιότητας. Ο ΚΑΠΗ με τα χιλιάδες χιλιόμετρα διαδρόμου για να δείξει τζόβενο, πνίγεται στην ζηλοφθονία που προκαλούν τα καπούλια της πιτσιρίκας του. Ο συγγραφέας της κακιάς ώρας, διαβαίνει τον ακάλυπτο, μα τώρα καινούργιο όνειρο του, αποτελεί η ξανθιά στο απέναντι μπαλκόνι, που μέχρι χθες μοιραζόταν μαζί της την κοινή ζωή. Την ίδια στιγμή που εκείνη ακόμη ζορίζεται, αφού ο άντρας που έχει κερδίσει την καρδιά της είναι...παντρεμένος.

Για πες: Υπό την μελωδική υπόκρουση του κλαρινέτου του, να επαναλαμβάνει τις νότες του Only You, ο Woody Allen, παρουσιάζει μια ακόμη μελέτη ηρώων της διπλανής πόρτας, με το γνώριμο γλαφυρό τους στυλ και τις πανέξυπνες ατάκες, που δύσκολα δεν θα σε κάνουν να χαμογελάσεις. Εκείνο που μου προκάλεσε εντύπωση είναι που ο Υπναράς, δεν επέλεξε για την διανομή των περισσότερων ρόλων, ηθοποιούς που να ταιριάζουν ερμηνευτικά στα πρόσωπα του στόρι. Ούτε ο Hopkins βλέπεις μου πολυκάνει για...Κωνσταντάρας, ούτε η κούκλα μα συνήθως μελαγχολική Watts για ξανθούλα νοικοκυρά, ούτε βεβαίως ο κατά βάση ανατρεπτικός φονιάς Brolin για γκομενάκιας διανοούμενος. Αυτός είναι όμως ο Allen. Εκεί που πιστεύεις πως πάντα ακολουθεί την ίδια και την ίδια φόρμα, σου πετά μια πασιφανή αταίριαστη εναλλαγή ανατρέποντας τα πάντα. Έστω κι αν το πείραμα δεν του βγαίνει πάντα, είναι σαφώς προτιμότερος από τις σαχλές κουταμαρίτσες που το Χόλιγουντ αποκαλεί, ετσιθελικά, κομεντί.






Στις δικές μας αίθουσες, 28 Οκτωβρίου 2010 από την Village


Περισσότερα... »

Μια Οικογένεια...Ψώνιο
του Derrick Borte. Με τους David Duchovny, Demi Moore, Amber Heard, Benjamin Hollingsworth


H ζωή μας, ένα ψέμα...
του zerVo
Το βασικό πρόβλημα κάθε εξαιρετικής σεναριακής ιδέας, είναι να διατηρηθεί ζωντανή σε όλο το εύρος μιας ταινίας, δίχως να επαναλαμβάνεται, φτάνοντας μέχρι το φινάλε αναλλοίωτη, εκεί όπου η παρέμβαση του έξυπνου σκηνοθέτη θα την ξεπεράσει με ένα ακόμη πιο εμπνευσμένο φινάλε. Τα φιλμς που έχουν κατορθώσει να στηθούν σωστά πάνω σε αυτό τον γερό δημιουργικό κορμό, είναι υπερβολικά λίγα σε αναλογία, με εκείνα που έχουν αποτύχει, γι αυτό και παραμένουν - και θα παραμένουν - αξιομνημόνευτα σε βάθος χρόνου. Στην παρούσα περίπτωση πρέπει να ομολογήσω πως το The Joneses, δεν είναι ένα από αυτά...

Καλοβαλμένη τετραμελής οικογένεια, μετακομίζει στο ολοκαίνουργο σπίτι της, σε πολυτελές προάστιο της Τζόρτζα, επιδεικνύοντας από την πρώτη στιγμή της παρουσίας της, τα πλούτη της στους γειτόνους, για να ζηλέψουν. Στην πραγματικότητα όμως, η ευτυχισμένη φαινομενικά φαμίλια αποτελείται από τέσσερις καλοπληρωμένους πωλητές, που μέσα από την χλιδάτη καθημερινότητα τους, καλούνται να προωθήσουν τα καταναλωτικά προϊόντα που χρησιμοποιούν. Το παιχνίδι της διαφήμισης δηλαδή, δοσμένο από μια άλλη σκοπιά, εκείνη της ζήλιας και του φθόνου, που θα προκαλέσει στο αντίκρυ του, ένα πολυτελές κάμπριο, ένα πανάκριβο μπριγιάν ή μια νέα σειρά αποτελεσματικών καλλυντικών. Βασική προϋπόθεση λειτουργίας της επιχείρησης, η μονίμως λαμπερά χαμογελαστή εικόνα των Τζόουνς προς τα έξω, γεγονός που σημαίνει πως περνούν τόσο καλά, χάρη στα υψηλής ποιότητας αγαθά που έχουν στην κατοχή τους. Η αντίδραση του περίγυρου λοιπόν λογικότατη, μα και ακριβούτσικη, αφού όλη η γειτονιά θα αντιγράψει τις συνήθειες τους, αγοράζοντας με τον τρόπο αυτό και την ευτυχία. Τι ματαιοδοξία!

Όμορφη η σκεπτική του πρωτοφανέρωτου δημιουργού Derrick Borte, που αναδεικνύει σε όλο του το εύρος, το ζήτημα της υπερκατανάλωσης, αλλά και των συνεπειών που μπορεί να προκαλέσει σε εκείνον που δεν δύναται να αντεπεξέλθει οικονομικά στις απαιτήσεις μιας τέτοιας ζωής. Πέρα από το κυρίως θέμα του το φιλμ, επιχειρεί να προσεγγίσει τους πραγματικούς λόγους που μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους χαρούμενους, συναισθήματα και στιγμές ευφορίας που δεν πληρώνονται με παράδες και πιστωτικές κάρτες. Λογικό λοιπόν, πέρα από τις συνεχείς λούπες που υποπίπτει το σενάριο για να στηρίξει μια ώρα ζωής επί της οθόνης, να πέφτει και στην παγίδα του συγκινησιακά φορτισμένου φινάλε, όταν κάνει την εμφάνιση του το γνώριμο american made δεκάλεπτο κήρυγμα, περί των κανόνων της σωστής κοινωνικής συμπεριφοράς και των αντιδράσεων που δύναται να επιφέρει η καταπάτηση τους.

Για πες: Έτσι ενώ η Οικογένεια Ψώνιο, ξεκινά κάτω από συνθήκες κεφιού, που δημιουργεί η - έστω μουσαντένια - λάμψη του κουαρτέτου, καταλήγει σε μέτριων δυνατοτήτων δράμα που η αναπάντεχη εξέλιξη του, είναι πιθανό να σου χαλάσει και την διάθεση. Κάτι για το οποίο ελάχιστα ευθύνονται οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, δηλαδή ο ηθοποιός που ουδέποτε ξεπέρασε τον Μόλντερ, David Duchovny και η γυναίκα που στοίχειωσε τα εφηβικά μου όνειρα, Demi Moore. Ο πρώτος, όπως πάντα απλός και απέριττος, αποδίδει με άνεση τον κρυφοιδεαλιστή μπαμπά - πωλητή ονείρων, ενώ η δεύτερη, ακόμη κι αν έχει αφήσει δυόμισι δεκαετίες πίσω της την φρεσκάδα της Τζουλς του St Elmo's Fire, δεν παύει να είναι απίστευτα σέξι, ως πενηντάρα μαμά - κάπτεν του σπιτικού - μπίζνας. Συνθήκη, που εδώ που τα λέμε, δεν απέχει και πολύ από την πραγματική εικόνα, μιας δυτικού τύπου οικογενειακής σύμβασης...






Στις δικές μας αίθουσες, 28 Οκτωβρίου 2010 από την Odeon
Περισσότερα... »

Δεσμοί Αίματος
του Marius Holst. Με τους Enrico Lo Verso, Nazif Muarremi, Glenn Andre Kaada, Ramadan Huseini


Κρύα Χέρια, Ζεστή Καρδιά
του zerVo
Η δύναμη της θέλησης ξεδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο, σε ένα μικρό φιλμικό διαμαντάκι, που καταφτάνει από την κρύα, την παγωμένη Νορβηγία. Μια χώρα που εντάσσεται στην πολυγραφότατη εσχάτως σκανδιναβική σχολή, η οποία κατόπιν της περάτωσης του Δόγματος 90, που αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στην κινηματογραφία της, αναζητά μια νέα ταυτότητα, πιο ολοκληρωμένη και πιθανότατα πιο κοντινή στον μέσο θεατή. Λίγο καιρό μετά το συμπαθητικό Nord, που μελετούσε ξανά τις διαπροσωπικές σχέσεις, εν είδει road movie, μια ακόμη ταινία νορβηγικής υπογραφής, το Blodsband, με κοντινό θεματικό σκελετό, έρχεται για να σκορπίσει συγκίνηση με την ανθρωπιά των χαρακτήρων του.

Πιτσιρικάς Κοσοβάρος, πληγωμένος από την εδώ και χρόνια εγκατάλειψη της οικογενειακής εστίας από τον πατέρα του, θα ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι από τον τόπο του, μέχρι την Νορβηγία, που εκείνος εργάζεται, για να τον εντοπίσει. Δομημένη σε δύο μέρη η ιστορία του φιλόδοξου νεαρού σκηνοθέτη Marius Holst, εκτυλίσσεται αρχικά στα φτωχικά και ταλαιπωρημένα εδάφη του Κοσόβου, για να καταλήξει σε ένα προάστιο του Όσλο, όπου ο πατέρας του μπόμπιρα διατηρεί εστιατόριο. Στο πρώτο μισό επιχειρείται μια μικρή μελέτη του χαρακτήρα του δωδεκάχρονου, που είναι ατίθασος, πανέξυπνος, καπάτσος, αλλά και ευαίσθητος. Δεν διστάζει να κοροϊδέψει τους συνομηλίκους του με τις μπασκετικές του ικανότητες, δεν κωλώνει να τα βάλει ακόμη και με μεγαλύτερους για να υποστηρίξει το δίκιο του, δεν σκύβει το κεφάλι όπως σχεδόν τον προστάζει η δούλα μάνα του, δεν το βάζει κάτω όταν ο αγαπημένος του αδελφός χάνει την ζωή του εντελώς αναπάντεχα. Η μοίρα του μονόδρομος. Προς Βορρά δείχνει η πυξίδα κι έτσι ξεκινά η Οδύσσεια της αναζήτησης του ανθρώπου που τον έφερε στον κόσμο. Ξυπόλητος, με πενταροδεκάρες στην τσέπη και χάρτη του μια τσακισμένη φωτογραφία ο μικρούλης θα ξενιτευτεί όχι από οικονομική ανάγκη, αλλά από το πάθος του να δει και πάλι τον πατέρα. Η μοίρα θα παίξει και στους δύο όμως, ένα σκληρό παιχνίδι.

Δεν μας έχουν συνηθίσει οι Βορειοευρωπαίοι σε τέτοια μελοδραματική έκφραση. Συνήθως είναι μουντοί, συννεφιασμένοι, μελαγχολικοί δημιουργικά και επικεντρώνουν σε λιγόλογες σινεφιλικές εικόνες. Εδώ αντίθετα το περιβάλλον είναι περισσότερο βαλκάνιο, μεσογειακό, με έντονα ψήγματα της γραφής του Fatih Akin και με τις υπερβολές να κάνουν την εμφάνιση τους ανά τακτά διαστήματα, για να ανεβάσουν την ένταση. Άλλωστε και η κοψιά των ηρώων του Mirush, μοιάζει έντονα με εκείνη των χαρακτήρων του Τουρκογερμανού, γκασταρμπάιτερς, φτωχοί, με ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, που πάντα όμως κάποιο εμπόδιο θα εμφανίζεται μπρος τους, για να τους διαλύσει τα φιλόδοξα όνειρα.

Για πες: Δίχως άλλο το περισσότερο χειροκρότημα, αποσπά χάρη στο αληθινά πικραμένο βλέμμα του, ο μικρούλης Nazif Muarremi, που μπροστά σε όλους δείχνει άφοβος και πανέτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε αντιξοότητα, μα όταν το σκοτάδι πέφτει και η γονική φροντίδα απουσιάζει, δείχνει το πόσο απροστάτευτο μπορεί να νιώσει ακόμη και το πιο σκληραγωγημένο παιδί. Συνοδευόμενος άψογα από τον έμπειρο Σισιλιάνο σταρ Enrico Lo Verso, καταφέρνει να σκορπίσει πάμπολλες συγκινήσεις στην πλατεία, ειδικά όσο το φιλμ πλησιάζει στο φινάλε του και ο θεατής αντιλαμβάνεται πως το χάπι εντ σιγοσβήνει. Όπως δεν λέει με τίποτα να σβήσει, όμως, η λάμψη από τα μάτια του Μιρούς, που μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του νικητή στο στοίχημα της ζωής, χάρη στο θαρραλέο εγχείρημα του.






Στις δικές μας αίθουσες, 28 Οκτωβρίου 2010 από την Rosebud / Odeon
Περισσότερα... »