Ο Θρύλος των Ιπτάμενων Φρουρών
του Zack Snyder. Με τις φωνές των Jim Sturgess, Hugo Weaving, David Wenham, Emily Barclay


Κουκουβά! Κουκουβά!
του zerVo
Καλός ή κακός σκηνοθέτης, αυτός ο Snyder τον τρόπο να στήσει ένα επικό animation τον κατέχει. Άλλωστε από την εμπορική εκτόξευση του ονόματος του με τους 300, που σήκωσαν αναίτιο αντιδραστικό κουρνιαχτό στα μέρη μας, ο μονίμως χαμογελαστός Ζαχαρίας, απέδειξε πως μπορεί να παίξει με άνεση το παιχνίδι του κινουμένου σχεδίου, ακόμη και στην δυσκολότερη του φόρμα. Το υβρίδιο, δηλαδή, σκίτσου και αληθινών χαρακτήρων, που το παρουσίασε με αξιοπρέπεια στην περίπτωση της εξιστόρησης των περιπετειών του Σπαρτιάτη Λεωνίδα και των ατρόμητων αντρών του. Κι επειδή ο 45χρονος δημιουργός είναι mainstream παιδί, δεν θα μπορούσε να μην υποκύψει στην μοντέρνα πρόκληση του 3-D. Συνεπώς αν μιξάρεις το δυναμικό του στυλ, με το σύγχρονο καρτούν, περνώντας το από τις δύο στις τρεις διαστάσεις, έχεις μπροστά σου μια καταιγιστική διαστάσεων περιπέτεια που ακούει στο όνομα Legend Of the Guardians. Πως λέμε Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης? Κάτι τέτοιο. Μόνο που αντί για πανοπλία, φέρουν φτερά...

Αδελφάκια νεαρές κουκουβάγιες, σε στιγμές ανεμελιάς, θα πέσουν θύματα απαγωγής από ομοίους τους, που θα τις στρατολογήσουν, μαζί με δεκάδες ακόμη, προκειμένου να τις εκπαιδεύσουν στην πολεμική τέχνη, με σκοπό να τις χρησιμοποιήσουν αργότερα για να εκπληρώσουν τα επεκτατικά, μιλιταριστικά τους σχέδια. Το ένα κουκουβάκι, θα την πατήσει άμεσα, από τα παχιά, μεγάλα λόγια των στρατιωτικοποιημένων πτηνών, το άλλο όμως όχι. Και αφού θα καταφέρει να το σκάσει από την αυστηρή τους εποπτεία, θα ταξιδέψει στο άγνωστο, αναζητώντας να επαληθεύσει τον μύθο, που κάθε βράδυ του δίδασκε ο πατέρας του. Τον παραμυθένιο θρύλο, δηλαδή, των άφοβων και συνετών γλαυκίδων, που με έδρα το τεράστιο δέντρο του Γκά'Χουλ, προστατεύουν κάτω από τις θεόρατες φτερούγες τους, τους αδύναμους, εξολοθρεύοντας κάθε κακόβουλο και μοχθηρό πτηνό. Με τις δύο αντίπαλες δυνάμεις να ακονίζουν τα γαμψά τους νύχια, ο εμφύλιος ανάμεσα στους καλούς κι αγαθούς και τους ανήθικους και ματαιόδοξους, δεν θα αργήσει να ξεσπάσει.

Βασισμένο στα τρία πρώτα τεύχη της ομώνυμης σειράς βιβλίων που υπογράφει η Kathryn Lasky και έχουν ιδιαίτερη απήχηση στο νεανικό κοινό, το Legend Of The Guardians, μοιάζει με μια αναπαραγωγή της γνώριμης ιστορίας του Λανσελότου, του Βασιλιά Αρθούρου και των παντοδύναμων, έτοιμων για όλα σωματοφυλάκων του. Τα πάντα θεματικά, άλλωστε, κινούνται πάνω στην προδιαγεγραμμένη ράγα της κλασσικής περιπέτειας, ώστε λίγο έως πολύ να ξέρεις τι θα συναντήσεις. Σκοτεινό μεσαιωνικό περιβάλλον, με το πάνω χέρι αρχικώς να έχουν οι αιμοβόροι Τάιτος, μα κατοπινά η ανδρεία και το σθένος των Φρουρών και ιδίως του νεοσύλλεκτου Σόρεν, που εν μια νυκτί μετατράπηκε από αθώο πουλάκι σε This Is Sparta, θα ανατρέψει τα προγνωστικά. Ακόμη και όταν η στυγνή προδοσία - ο Εφιάλτης δεν λείπει ούτε τώρα από το μυαλό του Snyder - θα κάνει την εμφάνιση της στην πλευρά των Προστατών.

Για πες: Δεδομένα ούτε το σενάριο, που είναι και δαιδαλώδες και πολύπλευρο και με άπειρους χαρακτήρες, αλλά ούτε οι πάμπολλες εικόνες μάχης και βιαιότητας, έστω κι αν μιλάμε για πουλάκια, συνθέτουν υλικό που απευθύνεται στο κύριο target group των animation, τους θεατές πολύ μικρής ηλικίας. Παρότι βέβαια, που από κανόνες ηθικής, από αυτούς που κάνουν περήφανο ένα έθνος σαν το αμερικάνικο, το πόνημα ξεχειλίζει, εντούτοις οι στιγμές πολέμου του φινάλε, δοσμένες προσεκτικά σε σούπερ σλόου μόσιον, για να μην χαθεί καμιά λεπτομέρεια, δεν απευθύνονται σε παιδάκια. PG σφραγιδάκι, που μάλλον έκανε ζημιά στο φιλόδοξο κινούμενο, το οποίο ιστορικά είναι και το πρώτο, υπογεγραμμένο από τον Zach Snyder φιλμ, που δεν έφτασε στην κορυφή του σχετικού τοπ. Δίκαιο ή άδικο το εμπορικό ρεκόρ, ακόμη κι αν το στόρι είναι κοινότυπο και δεν αναπνέει μέσα στην πολυλογία του, το εικαστικό αποτέλεσμα που προσφέρει η προσεγμένη τρισδιάστατη κοψιά είναι τόσο εντυπωσιακό, που αξίζει και με το παραπάνω το αντίτιμο του εισιτηρίου που θα δώσει κανείς για να το παρακολουθήσει, στις εκατοντάδες ίντσες της σκοτεινής αίθουσας.






Στις δικές μας αίθουσες, 14 Οκτωβρίου 2010 από την Village


Περισσότερα... »

Ο Αμερικάνος
του Anton Corbijn. Με τους George Clooney, Paolo Bonacelli, Violante Placido, Irina Björklund


Tu vuò fà l'americano
του zerVo
Τώρα κατάλαβα τι είχε στο μυαλό του ο Jarmusch, όταν σχεδίαζε το The Limits Of Control. Όταν έβαλε τον εκτελεστή του να βολοδέρνει σε χωριουδάκι της μεσογειακής Ευρώπης, ολομόναχος, αποξενωμένος και ανέκφραστος ακόμη κι αν δίπλα του ξεγυμνώνονταν κορμάρες, κάτι σαν κι αυτό που εξιστορεί ο The American είχε κατά νου. Με την μοναδική διαφορά πως ο Αμερικάνος σημαντικός σκηνοθέτης, μάλλον επέδειξε τάσεις βαριεστημάρας και επανάληψης στον τρόπο έκφρασης του, σε αντίθεση με τον παρόντα Ολλανδό, που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό αναζητά όλες τις πιθανές λύσεις, για χαμηλότονη και δίχως φανφαρονισμούς ανάδειξη του ήρωα του. Άσε που είναι άλλο να έχεις έναν άγνωστο μαυρούκο για να παίξει τον Loner σου και άλλο κοτζάμ Clooney...

Επαγγελματίας εκτελεστής, που κρύβεται σε κωμόπολη της κεντρικής Ιταλίας, λαμβάνει την εντολή, έναντι αδράς αμοιβής να φτιάξει την τέλεια αθόρυβη καραμπίνα. Εκείνο που δεν ξέρει όμως είναι, τίνος το κεφάλι θα στοχεύσει το σκόπευτρο της. Βρε, λες? Για 90 λεπτά δεν πλανάται άλλο ερώτημα στην ατμόσφαιρα από το αν το απόλυτο όπλο για κάθε ελεύθερο σκοπευτή, φτιάχνεται για να εξοντώσει εκείνον που το δημιουργεί. Μέσα στην απόλυτη ησυχία και ηρεμία της υπαίθρου του Αμπρούτζο, κάτω από την σκιά των θηριωδών Απεννίνων, σε έναν τόπο που χαρακτηρίζεται από νηνεμικούς παλμούς, κάνει την ένα μαυροντυμένο πρόσωπο, που τα μηλίγγια του πάνε να ραγίσουν από την αγωνία και οι φλέβες του να σπάσουν από την πίεση. Κι όμως δεν πρέπει να δείξει κανένα στοιχείο του χαρακτήρα του στον φιλήσυχο περίγυρο μην τυχόν και ξυπνήσει την περιέργεια τους, συνεχίζοντας απερίσπαστος την τελευταία του αποστολή. Σε αυτό το μοναχικό περιβάλλον, που φέρνει στο μυαλό έντονα τις σκονισμένες πόλεις φάντασμα των γουέστερν του παλιού καλού καιρού, ο Τζακ - σκέτο, όπως κάποτε ο Blonde - θα βρει τον χρόνο για να ψάξει καλύτερα τον ψυχικό του κόσμο.

Περαστικοί τύποι από την ζωή του, άλλος λίγο - ένας παπάς, ένας μάστορας αυτοκινήτων - άλλος πολύ, όπως η εκθαμβωτική πόρνη που θα τον ραντίσει με ολίγη
από την αγαπόσκονή της, θα αρχίσουν σιγά σιγά να μεταλλάσσουν την ψυχοσύνθεση του. Πάντοτε στο φόντο όμως, θα υποβόσκει ο υπαρκτός φόβος της παγίδας που μπορεί να του έχουν στήσει οι δικοί του άνθρωποι. Αν θα περίμενες αυτή η ίντριγκα να σου σερβιριστεί σαν ένα Bourne Ultimatum μενού, μάλλον έχεις διαλέξει την λάθος ταινία για να παρακολουθήσεις. Ο Anton Corbijn, ο πάλαι ποτέ χαρισματικός βιντεοκλιπάς, αφού συστήθηκε στον σινεφίλ δια μέσου του μελαγχολικού biopic Control, συνεχίζει να εκπλήσσει, επιλέγοντας να κτίσει ένα θρίλερ, με γνώμονα όχι την καταιγιστική εφετζίδικη φανφαρονιά, αλλά την ανθρώπινη πλευρά του βασικού χαρακτήρα της υπόθεσης του. Ενός φτωχού (σε συναίσθημα) και μόνου (από αγάπη) καουμπόη, που ακολουθεί πιστά τους κανόνες ηθικής του φαρ ουέστ, τρέμοντας, κυριολεκτικά στην ιδέα της προδοσίας των μοναδικών ανθρώπων που έχει μηχανικά μάθει να εμπιστεύεται.

Για πες: Ότι ο Clooney διαθέτει τον αέρα και την άνεση να αντεπεξέλθει σε τέτοιου είδους ρόλους που απαιτούν απόλυτο έλεγχο της έκφρασης είναι γνωστό τοις πάσι. Άλλωστε και στις τρεις τελευταίες καλές του στιγμές - Up In The Air, Michael Clayton, The Good German - έναν πανομοιότυπο χαρακτήρα υποδύθηκε ο Ωραίος George, με την μόνη διαφορά πως εδώ η αυτοπεποίθηση του ήρωα του δεν αγγίζει τις πανύψηλες στάθμες του παρελθόντος. Συνοδεία δύο πανέμορφων Ευρωπαίων κυριών, όπως η Ολλανδέζα Thekla Reuten και η καυτή Violante Placido, ο σούπερ σταρ δίνει τον καλύτερο του εαυτό, βοηθώντας κατά ασυνήθιστο γι αυτόν τρόπο, το χαμηλότονο σασπένς να σιγοβράζει μέχρι την έκρηξη του φινάλε. Που ειρωνικά δεν είναι διόλου φτιαγμένο κατ Αμερικάνικη εικόνα και ομοίωση, όπως υποστηρίζει το παλιό, καλό και μόνιμα επίκαιρο τραγουδάκι...






Στις δικές μας αίθουσες, 14 Οκτωβρίου 2010 από την Odeon


Περισσότερα... »

Ο Τελευταίος Εξορκισμός
του Daniel Stamm. Με τους Patrick Fabian, Ashley Bell, Iris Bahr, Louis Herthum


Με το Σταυρό στο χέρι...
του zerVo
Τελικά δημιούργησε σχολή το Blair Witch Project? Όχι ακριβώς, απλά μια ενδιαφέρουσα τεχνοτροπία, που αραιά και που θα απασχολεί την κινηματογραφία, με οδηγό αυτό το αληθοφανές υφάκι, που παλεύει να σε πείσει πως ότι βλέπεις, συνέβη στ αλήθεια. Με την προϋπόθεση πως κατά την διάρκεια των τεκταινόμενων, υπάρχει πάντοτε κάποιος που έχει μόνιμα πατημένο το κόκκινο κουμπάκι του camcorder του για να σου τα προσφέρει εν είδει ψευδοντοκιμαντέρ. Μόλις πέρσι, χάρη στην έξοχη καμπάνια του, αλλά και στην εμπνευσμένη δομή του, το Paranormal Activity τα κατάφερε μια χαρά να τρομάξει το κοινό του. Αντίθετα το The Last Exorcism με την παρόμοια υφή, δεν κατάφερε το παραμικρό κοψοχόλιασμα. Έτσι για το θεαθήναι...

Τσαρλατάνος πάστορας, έχει αναγάγει το διώξιμο των κακών πνευμάτων από την ψυχή δαιμονισμένων φουκαράδων, σε επικερδέστατη επιχείρηση και εφετζίδικο σόου. Η νέα αποστολή, κατά την οποία θα αναλάβει, να εξαγνίσει μια 16χρονη πιτσιρίκα, από τα δεσμά του Εωσφόρου, κάπου στην επαρχία της Λουιζιάνα, θα είναι και η τελευταία της καριέρας του. Στην ουσία ο απατεώνας λειτουργεί με βάση τα - υπέρ του - συντριπτικά ποσοστά που ορίζει η έννοια της αυθυποβολής, όταν εμφανίζεται μπροστά στο πρόσωπο που έχει ανάγκη του, παίζοντας σαν καλοκουρδισμένος θεατρίνος την παράσταση που ο ίδιος έχει σκηνοθετήσει. Όπλα του, σταυροί με μπαταρίες που βγάζουν καπνούς, μαγικές ταμπλέτες που κάνουν το νερό να βράζει, αλλά κυρίως η πίστη των ασθενών πως ο ασπροντυμένος άντρας απέναντι τους, με τα λόγια και τα ξόρκια θα διώξει μακρυά τους το κακό. Το κακό... Ούτε ο ίδιος ο φρεσκοσιδερωμένος αιδεσιμότατος δεν πιστεύει εδώ και καιρό σε αυτό, στοιχείο που κάνει την δουλειά του ακόμη πιο παπατζίδικη από ότι φαίνεται. Παρόλα αυτά μαζί του στον υγρό Νότο θα πάρει ένα συνεργείο με καμεράμαν και ρεπόρτερ, για να κουβεντιάσουν κατοπινά, μέσω των πλάνων που θα πάρουν, την έννοια του πλασέμπο εξορκισμού. Σιγά μην προλάβουν...

Παρότι η σκηνοθετικά ο Daniel Stamm,
κουνά την κάμερα ασταμάτητα, προκαλώντας αμέτρητα ντε νετ - κάτι που με ωθεί στο να φανταστώ πως ο οπερατέρ του σεναρίου μάλλον είναι ερασιτέχνης - δεν πετυχαίνει να αποδώσει στο προϊόν του ανάλογο ρεαλιστικό αποτέλεσμα. Η ιδέα του να επικεντρωθεί στην μελέτη των (λίγων) χαρακτήρων της ιστορίας είναι σωστή, μα αυτό στην εξέλιξη αποδεικνύεται μπούμερανγκ, όταν κάνει την εμφάνιση του το απρόσεκτο και τσάτρα πάτρα να τελειώνουμε, φινάλε. Τα εμβόλιμα πλάνα, που δίνονται με χιουμοριστική διάθεση, εξηγώντας κάποια από τα τρικ του (ο Θεός να τον κάνει) παπά, μάλλον μοιάζουν με αχρείαστα και σπάνε το όποιο τέμπο σασπένς έχει δημιουργηθεί. Συνεπώς μετά το δεύτερο, τρίτο, τέταρτο φεύγω - μένω του Εξορκιστή στην απόμερη αγροικία, ο θεατής είναι απόλυτα προετοιμασμένος για κάτι διαβολικό, που θα λάβει χώρα οσονούπω και το στοιχείο του αιφνιδιασμού - βασικό συστατικό ενός τέτοιου φιλμ - χάνεται ολοσχερώς.

Για πες: Τι μένει λοιπόν από τον Τελευταίο Εξορκισμό? Όχι πολλά πράγματα, μια καλή ιδέα, που ανήκει σε μια πραγματική υπόθεση που καταγράφηκε σε ντοκιμαντέρ πριν από τέσσερις δεκαετίες, κάποιες συμπαθείς τηλεοπτικές ερμηνείες και η αίσθηση πως αν το φιλμ δεν ακολουθούσε το στυλ του Blair Witch, μάλλον θα ήταν καλύτερο.






Στις δικές μας αίθουσες, 14 Οκτωβρίου 2010 από την Odeon


Περισσότερα... »

Μετά την παρουσίαση του επίσημου τρέιλερ που αντικατέστησε εκείνο που είχε κάνει την εμφάνιση του από κανένα χρόνο, για λίγες ώρες πριν εξαφανιστεί από το ίντερνετ, η Rogue συνεχίζει με ακόμη πιο δυναμικό τρόπο το προμόσιον του The Warrior's Way, προσφέροντας τέσσερα υπέροχα πόστερς, με τις βασικές μορφές της ιστορίας. Powerful, Passion, Darkness και Wisdom είναι οι μαρκίζες που αναφέρονται σε κάθε ένα πρόσωπο της υπόθεσης. Πανίσχυρος ο κεντρικός χαρακτήρας, o Γιανγκ, που υποδύεται ο Κορεάτης αστέρας Jang Dong Gun, ο οποίος βρίσκεται πολύ μακριά από το σπίτι του, σε ένα τόπο που θυμίζει έντονα το φαρ ουέστ, φυγάς, αναζητώντας την επιβίωση. Πάθος, όπως εκφράζεται για τα μάτια της Kate Bosworth, του αινιγματικού θηλυκού, που θα βρει στο διάβα του ο πολεμιστής, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα ενδιαφέρον ειδύλλιο. Σοφία, που αναδύεται από το μυαλό του έμπειρου Ρον, με τις απίθανες δυνάμεις, ρόλο που κρατά ο εξαίρετος ρολίστας Geoffrey Rush. Και τέλος Σκοτάδι, εφόσον πρέπει να υπάρχει κι ένας κακός στην εξέλιξη της υπόθεσης, παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή για τον πάντα αξιόλογο Danny Huston.



Η παραγωγή που συνολικά κόστισε 47 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία αναμένεται να κάνει απόσβεση από τις πρώτες κιόλας ημέρες της προβολής της στην Άπω Ανατολή, φέρει την υπογραφή σεναριακά και σκηνοθετικά του πρωτοεμφανιζόμενου Sngmoo Lee, ενώ στο στήσιμο έχει βάλει το χεράκι του ο Barrie Osborne των Lord Of The Rings. Με βασικό όπλο τα απίθανα ειδικά εφέ της Weta, το The Warrior's Way, θα κάνει πρεμιέρα στην Αμερική - για εδώ μάλλον απίθανο μου φαίνεται να το δούμε σε μεγάλη οθόνη - στις 3 του Δεκέμβρη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Φεβρουαρίου 2011, με τον τίτλο Ο Δρόμος του Πολεμιστή
Περισσότερα... »

Δύο από τις πιο λαμπερές σταρ του Χόλιγουντ, πρόκειται να ενώσουν για πρώτη φορά τις δυνάμεις τους συνθέτοντας ένα πραγματικά εντυπωσιακό και ιδιαίτερα σέξι ντουέτο. Αμφότερες βρετανίδες η Emily Blunt και η Rachel Weisz, με σημαντική διαδρομή όμως σε πέραν του Ατλαντικού παραγωγές, θα βρεθούν μαζί στα πλατό της νέας - ατιτλοφόρητης ακόμη - ταινίας της Lynn Shelton, σκηνοθέτιδας και σεναριογράφου του φημισμένου Humpday. Οι δύο χαρισματικές ερμηνεύτριες, στην ανεξάρτητου και πάλι ύφους κομεντί, της καταχειροκροτούμενης στο Sundance δημιουργού, θα υποδυθούν δύο αδελφές που ανάμεσα τους θα μπει ένας μυστηριώδης άντρας για να τις αναστατώσει ερωτικά. Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου τους θα ερμηνεύσει ο Mark Duplass, ο πρωταγωνιστής δηλαδή του Humpday, που αναμένεται να συνθέσει μαζί τους ένα διασκεδαστικό τρίο. Τα γυρίσματα του φιλμ θα ξεκινήσουν μέχρι το τέλος του 2010 και θα διαρκέσουν μόλις δύο εβδομάδες, εφόσον το σχέδιο περιορίζει την δράση του σεναρίου μέσα σε ένα σπίτι, δίχως πολλές εξωτερικές λήψεις. Σε διαφορετική περίπτωση η σύντροφος του κυρίου Aronofsky θα αδυνατούσε να δώσει το παρόν, μιας και βρίσκεται ήδη στα πλατό της νέας δημιουργίας του Malick, ενώ έχει ξεκινήσει πρόβες για την θεατρική διασκευή του The Deep Blue Sea (e.g. όχι αυτού με τους καρχαρίες...).



Περισσότερα... »

Ξεκίνησαν τα γυρίσματα της πρώτης, εκ των δύο, ταινιών που θεματικά είναι αφιερωμένες στο μεγαλύτερο αστέρι που γνώρισε ποτέ η έβδομη τέχνη. Το My Week With Marilyn, που είναι βασισμένο στο βιβλίο του Colin Clark, το οποίο περιγράφει τις αναμνήσεις του, από την συνάντηση του με την Marilyn Monroe, κατά την διάρκεια του shooting του φιλμ The Prince And The Showgirl, πίσω στα 1957, άρχισε τις διεργασίες του στα στούντιο της Pinewood, που θα ολοκληρωθούν μέσα στο επόμενο δίμηνο. Η παραγωγή της Weinstein, φέρνει κοντά μια πλειάδα διάσημων Βρετανών αστεριών, όπως ο Kenneth Branagh, η Emma Watson, ο Eddie Redmayne, η Judi Dench, ο Dominic Cooper, ο Derek Jacobi και η Julia Ormond, στο επίκεντρο τους όμως υπάρχει όπως είναι φυσικό μια αμερικανίδα, η Michelle Williams, που μεταπηδά με ευκολία όπως φαίνεται από το καθαρόαιμο ανεξάρτητο στυλ, σε έναν ρόλο που απαιτεί αρκετές δόξης αστερόσκονης. Η πρώτη φωτογραφία της ικανότατης ηθοποιού, με την μορφή της Monroe, που είδε το φως της δημοσιότητας, από το πρότζεκτ, μάλλον προς αρνητικά με προδιαθέτει. Στηρίζω αρκετά πάντως στην γνώριμη τελειομανία των Εγγλέζων, που πάντοτε επιδεικνύουν σε τέτοιου είδους βιογραφικές φιλμικές αφηγήσεις, με την ευθύνη εδώ να μοιράζονται ο σκηνοθέτης Simon Curtis και ο σεναριογράφος Adrian Hodges, αμφότεροι με μακροχρόνιο πρότερο δημιουργικό βίο στις πολυτελείς παραγωγές του BBC.



Περισσότερα... »

Κατόπιν του ενδιαφέροντος τρέιλερ που πριν το καλοκαίρι παρουσίασε στο κοινό η διανομέας Paramount, ήλθε η ώρα των τριών πανέμορφων πόστερ, που απεικονίζουν τις μορφές των βασικών πρωταγωνιστών του Morning Glory. Πρόκειται για την ιστορία μιας νεαρής, εμφανίσμης και φιλόδοξης κοπελιάς, που αναλαμβάνει την παραγωγή ενός πρωινάδικου που βολοδέρενει κάπου στις χαμηλότερες θέσεις του πίνακα τηλεθέασης, με σκοπό να το επαναφέρει στην παλιά του αίγλη. Πράγμα κομματάκι δύσκολο από την στιγμή που οι δύο παρουσιαστές του, δεν δείχνουν ιδιαίτερη διάθεση να αποχωριστούν τις παλιομοδίτικες ιδέες τους. Πίσω από την παραγωγή της κομεντί κρύβεται ο JJ Abrams και αν το θεματάκι σου θυμίζει κάτι από The Devil Wears Prada, δεν είναι διόλου τυχαίο μιας και η σεναριογράφος Aline Brosh McKenna έχει βάλει κι εδώ το χεράκι της. Στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο δημιουργός της πιο γλυκιάς ταινίας του 1999 (του Notting Hill δηλαδή) Νοτιοαφρικάνος Roger Michell, που ουδέποτε πραγματοποίησε το μεγάλο εμπορικό άλμα στην καριέρα του, κάτι που είναι πιθανό να δούμε εδώ, μιας και στο καστ συνυπάρχουν τρία λαμπερά ονόματα.


Δηλαδή, η Rachel McAdams, που σε οτιδήποτε καταπιαστεί αφήνει την στάμπα της κουκλίστικης ομορφιάς της, που συνοδεύεται από το έμπειρο ντουέτο των Harrison Ford και Diane Keaton, ως encore man και woman αντίστοιχα, που έχουν χάσει την πάλαι ποτέ υψηλή δημοφιλία τους, ένα reprise δηλαδή της καριέρας τους ως σταρ του σινεμά. Πρεμιέρα στην Αμερική στις 12 Νοεμβρίου, απέναντι στο Unstoppable του Scott και το animation Skyline.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Μαρτίου 2011, με τον τίτλο Πρωινό Ξύπνημα
Περισσότερα... »

Ο ορισμός του indie love! Στην θωριά του ράγισαν ουκ ολίγες καρδιές, στην πρώτη πρώτη του προβολή στο φετινό Sundance. Πάντοτε βλέπεις κάθε αποτυχημένο κινηματογραφικό ρομάντζο συγκινεί τους ευαίσθητους, ακόμη κι αν ο τρόπος γραφής δεν συνάδει με τον γνώριμο χολιγουντιανό, αλλά ακολουθεί πιο ανεξάρτητες προσταγές. Κάτι που συμβαίνει και στην ταινία του Derek Cianfrance, Blue Valentine, που εξιστορεί την περίπτωση της Σίντι και του Ντιν, που ξανασμίγουν μόνο για μια βραδιά, προκειμένου να θυμηθούν τις καλύτερες στιγμές του διαλυμένου γάμου τους. Αν και ειδικά φέτος, οι προτάσεις του περίφημου χειμερινού φεστιβάλ της Γιούτα δεν με έχουν πείσει, εντούτοις οφείλω να ομολογήσω πως η αμεσότητα που η εταιρία Weinstein πρόσθεσε στο ρόστερ της τον Μπλε Βαλεντίνο, μου κίνησε την περιέργεια. Ακόμη κι αν το πρώτο τρέιλερ που μόλις είδε το φως του ήλιου, παραείναι αντισυμβατικό, η συνύπαρξη επί της μεγάλης οθόνης δύο σπουδαίων ερμηνευτών της νέας γενιάς, είναι τόσο ενδιαφέρουσα, που δεδομένα πρέπει μιλάμε για ένα από τα πιο όμορφα ζευγάρια της σεζόν. Άλλωστε τόσο ο Ryan Gosling και η Michelle Williams, έχουν δώσει εξετάσεις σε Half Nelson και Wendy And Lucy αντίστοιχα και αυτό το στυλ που εδώ απεικονίζουν τους ταιριάζει απόλυτα.


Το μόνο που απομένει είναι να δούμε και με τα μάτια μας - 31 Δεκεμβρίου είναι υπολογισμένη η πρεμιέρα στην Αμερική - αν το συγκεκριμένο σμίξιμο θα αγγίξει τις ψυχές και του ευρύτερου κοινού, μετά το χειροκρότημα που απέσπασε τόσο στο Παρκ Σίτι, όσο και στις Κάννες, που αποτέλεσε μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις του περιφερειακού προγράμματος.

Στις δικές μας αίθουσες. Στις 3 Φεβρουαρίου 2011

Περισσότερα... »

Όταν ο έρωτας έχει μυστικά, όταν τα μυστικά αποκαλύπτονται και οι αποκαλύψεις γίνονται επικίνδυνες...μέχρι που θα φτάσεις για να ξεφύγεις από το πεπρωμένο σου? Αναμφίβολα πρόκειται για το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση της πρώτης θέσης του εγχώριων παραγωγών box office της σεζόν που διανύουμε. Οι λόγοι αρκετοί και δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να τους εντοπίσει. Θέμα ελκυστικό, φόντο παραδεισένιο, πρωταγωνιστές δημοφιλέστατοι και σκηνοθέτης Μίδας σε ότι έχει καταπιαστεί τουλάχιστον τηλεοπτικά. Ο Στράτος Μαρκίδης, που μόλις πέρσι, με το I Love Karditsa, ξεκίνησε τον δεύτερο δημιουργικό του κύκλο στο σινεμά - ο πρώτος, όπου περιελάμβανε κατά κύριο λόγο φιλμς ερωτικής θεματικής, διακόπηκε απότομα στα μέσα των 80s - επιστρέφει με μια δραματική ιστορία πάθους και εκδίκησης, που εκτυλίσσεται στο όμορφο νησί της Κρήτης. Στο Ξέσπασμα του Φεγγαριού είναι ο τίτλος και πρόκειται για μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, όταν δύο νέοι από αντίπαλες φατρίες ερωτεύονται, δημιουργώντας συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης έντασης ανάμεσα στις αντιμαχόμενες φαμίλιες. Τρεις γενιές σημαντικών ερμηνευτών παρελαύνουν από τις εικόνες του φιλμ που δανείστηκε τον τίτλο του από το ομώνυμο τραγούδι του Νίκου Σκουλά, με την παλιά φρουρά να εκπροσωπούν ο Γιάννης Βόγλης, η Μπέτυ Λιβανού και ο Νίκος Βερλέκης, την έμπειρη ο Ιωσήφ Μαρινάκης, η Τζένη Μπότση, ο Κώστας Αποστολάκης, και η Τάνια Τρύπη και την νουβέλ βαγκ οι Κατερίνα Γερονικολού, Κώστας Λούκας και Κωνσταντίνος Λάγκος.


Το τρέιλερ που μόλις παρουσίασε η παραγωγός και διανομέας Odeon είναι ενδεικτικό του κλίματος βεντέτας που αναπτύσσεται με φόντο τον Ηρακλειώτικο Κούλε, σε μια ιστορία που υπόσχεται να συνδυάσει πάθη, μίση, έρωτες και μπαλωθιές, ως μια μέινστριμ made in Greece κινηματογραφική πρόταση.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Νοεμβρίου 2010


Περισσότερα... »

Μαγεία, Πάθος, Ηλιθιότητα, Προδοσία. Νομίζω πως κάποιος, κάποια στιγμή, θα πρέπει να μελετήσει λίγο το φαινόμενο Julie Taymor και να αναζητήσει τα αίτια, που τόσο καλοστημένες και μελετημένες μέχρι τον τελευταίο πόντο δημιουργίες, δεν έχουν την παραμικρή απήχηση στο κοινό. Δεν λησμονώ την τελευταία ταινία της Βρετανίδα, το Across The Universe, που πέρασε παντελώς απαρατήρητο, ενώ δεν του έπρεπε τέτοια αντιμετώπιση. Δίχως να το ρισκάρω και ιδιαίτερα προβλέπω μια από τα ίδια και για το The Tempest και ας μην υπάρχει από ότι κατάλαβα από το δίλεπτο τρέιλερ, ούτε μισό ρολάκι που να μην ανήκει σε γνώριμο αστέρα. Αρχής γενομένης από την βασιλική Helen Mirren που έχει στο πλάι της έναν ολόκληρο στρατό από σημαντικά ονόματα, όπως ο Alfred Molina, ο Chris Cooper, ο Djimon Hounsou, ο Russell Brand, ο Ben Whishaw του Perfume, η Felicity Jines, ο Reeve Carvey, ο Alan Cumming και ο David Strathairn. Πραγματικά η συμπαραγωγή της Disney με την bye bye love Miramax, κρύβει μέσα της ένα εντυπωσιακότατο καστ. Θα αποσπάσει όμως και αυτή η θεόρατη συνύπαρξη το χειροκρότημα που της αξίζει ή το αποτέλεσμα, από τα χέρια της σκηνοθέτιδας του Titus και της Frida, θα είναι και πάλι ανολοκλήρωτο και μισιακό?


Αν κρίνω πάντως από το πως έχουν αντιμετωπιστεί στο παρελθόν φιλμς που στηρίζουν την θεματική τους σε βιβλία του Shakespeare δεν θα πρέπει να είμαι και πολύ αισιόδοξος. Το The Tempest, τελευταίο στην χρονική σειρά θεατρικό που υπογράφει ο διασημόετρος συγγραφέας που ανέδειξε η Γηραιά Αλβιόνα, αφηγείται την ιστορία του Πρόσπερο, που κυνηγημένος από τους κατέχοντες την εξουσία θα βρεθεί εξόριστος μαζί με την τετράχρονη κόρη του - με άλλο φύλο για κάλυμμα, ως Πρόσπερα - από όπου θα ξεκινήσει την αντεπίθεση ανάκτησης των χαμένων ελευθεριών. Εκτός από το ιδιόμορφο στυλ του Sir William, το πρόμο δείχνει τόσο αλλόκοτο και πέραν λογικού ειρμού, που μάλλον η πρόβλεψη μου για οικονομική φλόπα, μάλλον γίνεται εκ του ασφαλούς!

Στις δικές μας αίθουσες, μάλλον ποτέ...
Περισσότερα... »

Πενήντα μόλις ημέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του πρώτου κεφαλαίου της έβδομης και τελευταίας κινηματογραφικής περιπέτειας του Χάρι Πότερ, η Warner συνεχίζοντας την εξαιρετική προωθητική της δουλειά, διέρρευσε επτά ολοκαίνουργα μπάνερς, με τις μορφές των πρωταγωνιστών της ιστορίας, πιο σκοτεινές και αινιγματικές από ποτέ. Οι χαρακτήρες που ξεπήδησαν από την φαντασία της J.K. Rowling και που σε ένα χρόνο από τώρα θα έχουν ολοκληρώσει το δεκαετές ταξίδι τους στην μεγάλη οθόνη, προσφέρονται ημιφωτισμένοι στα νέα πόστερ, τονίζοντας την ανυπομονησία των φανατικών οπαδών του σχεδόν ενήλικου μαθητευόμενου μάγου, για την ίντριγκα που πρόκειται να παρακολουθήσουν. Στην πρώτη σειρά βεβαίως οι τρεις κολλητοί, ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη, που αχώριστοι θα βαδίσουν μέχρι το αποκρυφιστικό φινάλε, έχοντας να αντιμετωπίσουν την οργή του Βόλντεμορτ, που υποστηρίζεται από τον διπρόσωπο καθηγητή Σνέιπ, την διαβολική Μπέλατριξ Λεστράνζ και τον τερατόμορφο Φένριρ Γκρέιμπακ.




Την προτελευταία σελίδα του θεματικού έπους, με τον τίτλο Harry Potter And The Deathly Hallows, υπογράφει όπως συνέβη και στα δύο προηγούμενα μέρη - Half Blood Prince, Order Of Phoenix - ο Βρετανός David Yates, έχοντας για ακόμη μια φορά στην συγγραφή του σεναρίου τον Steve Kloves. Όσο για τις ρολιστικές εκπλήξεις που θα κάνουν την εμφάνιση τους, πλάι στους ήδη γνωστούς πρωταγωνιστές Radcliffe, Grind και Watson, εδώ είναι πιο περιορισμένες σε νέα πρόσωπα από τις προηγούμενες φορές, εφόσον νομίζω δεν υπάρχουν και πολλοί ερμηνευτές από το μεγάλο νησί, που δεν έχουν παρελάσει από τα σκηνικά του Χογκγουαρτς.

Στις δικές μας αίθουσες στις 18 Νοεμβρίου 2010 με τον τίτλο Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος 1ο
Περισσότερα... »

Buried
του Rodrigo Cortes. Με τον Ryan Reynolds


Η ζωή εν τάφω...
του zerVo
Είναι πραγματικά ανατριχιαστικό απλά και μόνο στην σκέψη, του να υπομένεις αβοήθητος το μαρτύριο, περιμένοντας δίχως να μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως, το μοιραίο. Κινηματογραφικά την ίδια ανατριχίλα είχαν προκαλέσει ανάλογες εικόνες σε φιλμς όπως το The Vanishing του Sluizer ή το Serpent And The Rainbow, όταν η Sandra Bullock και ο Bill Pullman αντίστοιχα, βρέθηκαν σε συνθήκες six feet under. Κι αν στην ατμόσφαιρα δεν πλανάται ο ανατρεπτικός σουρεαλισμός του Tarantino, που με μια και μόνο κραυγή θα βγάλει την ηρωίδα του και πάλι στην επιφάνεια, τότε αυτή η έντονη μυρωδιά του θανάτου σε ένα κασόνι δύο επί ένα, δύσκολα δεν θα σου ανακατέψει το στομάχι. Πόσο μάλλον όταν συνεπαρμένα καλείσαι να την αντέξεις για ενενήντα ολόκληρα λεπτά. Όσο ακριβώς διαρκεί το Buried, που θα σε καθηλώσει σε οριζόντια θέση, δίνοντας σου να καταλάβεις πολύ καλά, πως ακριβώς είναι η ζωή εν τάφω...

Αμερικάνος αυτοκινητιστής, απαγάγεται από τρομοκράτες, κλείνεται σε φέρετρο και θάβεται κάπου στην Ιρακινή έρημο. Μιάμιση ώρα είναι το χρονικό του περιθώριο, για να καταφέρει να βρει τα λύτρα που απαιτούν οι απαγωγείς και να ξαναδεί το φως του ήλιου. Και την οικογένεια του, που τον προσμένει. Στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Και μπορεί στην πονεμένη ασιατική γωνιά, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις να έχουν λήξει από καιρό, το αντάρτικο όμως, παρουσία των ειρηνευτικών (?) δυνάμεων των ΗΠΑ στην περιοχή, παραμένει, με τους ντόπιους να επιδίδονται σε φονικά παιχνίδια, με οποιονδήποτε βρεθεί στην γειτονιά τους και πάνω στο διαβατήριο του, δεσπόζει ο θυρεός με τον αρπακτικό αϊτό. Θύμα του κλεφτοπόλεμου έπεσε μόλις και ο Πολ Κονρόυ, εργάτης που αναζήτησε την τύχη του στα ξένα, μα στην ουσία εκφραστής του ιμπεριαλισμού για τους ευρισκόμενους κάτω από την μπότα των γερακιών Ιρακινούς. Πέντε εκατομμύρια η αρχική τιμή πώλησης του κορμιού του, που σταδιακά θα πέφτει, αποδεικνύοντας πως η απαίτηση δεν έχει τόσο παραδόπιστο χαρακτήρα, μα περισσότερο σκοπεύει να κοπάσει την ακατανίκητη δίψα για αίμα. Κι όσο δεν την κοπανάτε πενταγωνικά φίδια από την Μεσοποταμία, οι γιάνκηδες σας - δεν υπάρχουν αθώοι γιάνκηδες - αυτή την τύχη θα έχουν. Προειδοποίηση: Τα μέσα σας είναι πενιχρά για να εντοπίσουν τους θαμμένους. Ή πληρώνετε ή κλαίτε!

Κι εκεί σκάει το πρώτο τουίστ! Δεν πληρώνει κανείς. Η αξία της ανθρώπινης ζωής για τον κυνικό αστερόεσσο είναι μηδενική, δεν αξίζει ούτε μισό δολάριο. Δεν πάει να σκάσει μέσα στο κοφίνι, δεν μας καίγεται καρφί, μοιάζει να σκέφτονται μιλιταριστές και (θάνατος στα) αφεντικά, που αναζητούν αφορμές για να αποκηρύξουν
τον εργάτη, που παράτησε γυναίκα και παιδί, χιλιάδες μίλια μακρυά, για να βγάλει το ψωμί του. Σόρι νο μπόνους, φιλαράκο που πνίγεσαι μέσα στο φέρετρο δίχως οξυγόνο και με την άμμο να πέφτει σπυρί σπυρί, σκεπάζοντας σε σαν φονική κλεψύδρα. Ο σε απόγνωση μεροκαματιάρης, απομονωμένος, αποκαμωμένος, απελπισμένος, νιώθει εντελώς εγκαταλελειμμένος στην τύχη του, ελπίζοντας μονάχα πως οι βουτηγμένοι στο μίσος τερορίστας, θα αποκαλύψουν χωρίς αντάλλαγμα τις συντεταγμένες που τον έχουν θάψει. Κι έτσι σιγά σιγά, αρχίζεις σινεφίλ μου, να τεντώνεσαι στο κάθισμα σου από αγωνία. Βρες μου τον τρόπο που ο φουκαράς θα βγει ζωντανός. Έλα μωρέ αμερικανιά είναι, όπου νάναι φτάνουν οι ηρωικοί ΕΜΑΚ και θα τον βγάλουν στην επιφάνεια...

Μελετώντας το τρέιλερ, είχα πιστέψει αρχικά, πως η ιστορία ναι μεν θα εκτυλίσσεται μέσα σε μια ανήλιαγη κάσα, μα θα πεταγόταν αραιά και που στην επιφάνεια, για να δείξει την αγωνία των σωστικών δυνάμεων και της φαμίλιας του θαμμένου. Όμως όχι! Ακολουθώντας την δύσκολη μέθοδο ο Rodrigo Cortes, η σκηνοθετική αποκάλυψη όχι μόνο της χρονιάς, μα πιθανόν ολάκερης της δεκαετίας, αιχμαλωτίζει το μέσο λήψης του, μαζί με το υποκείμενο μέσα στον περιορισμένο χώρο του φέρετρου, βάζοντας στοίχημα πως μπορεί για μιάμιση ώρα να βρει τις γωνίες λήψης, που και το σασπένς θα ανεβάσουν και την θέαση δεν θα βαρύνουν. Τα σεναριακά ευρήματα, που ανεβάζουν το θερμόμετρο βαθμηδόν είναι συγκλονιστικά πολλά για την limited λογική της αιχμαλωσίας, που θα σε διατηρήσουν μόνιμα σε εγρήγορση. Και δεδομένα θα σε βάλουν στην θέση του θύματος σε μια υποβολή που θα σου κόψει την ανάσα. Κι όχι τόσο από την τρομάρα, μα από την αίσθηση πως και το δικό σου οξυγόνο λήγει! Buried ο πρωταγωνιστής, Buried ο "ελεύθερος" πολίτης, Buried και ο θεατής...

Για πες: Με την οποιαδήποτε κοινότυπη και συμβατική θεωρία να πηγαίνει περίπατο, θα πρέπει να διώξεις από τον νου πως ο ηθοποιός που βρίσκεται στην κάσα, είναι το ιλουστρασιόν χολιγουντιανό παλικαράκι των μέτριων δυνατοτήτων. Ο Ryan Reynolds, προς μεγάλη του τιμή, αποστομώνει τους επί δεκαετία επικριτές του AIM λαμπερού χαμόγελου του, καταθέτοντας ψυχή μέσα σε 200 κυβικούς πόντους, οδηγώντας σύσσωμη την κινηματογραφόφιλη κοινωνία, να οργανώσει petition για την παρουσία του στις οσκαρικές πεντάδες. Ότι ο γεννημένος στον Καναδά αστέρας, βγαίνει θριαμβευτής από την κάσα, υποδυόμενος τον σύγχρονο πολίτη, που προδίδεται από τα ιδανικά του, οδηγούμενος στην απομόνωση, τον περιορισμό και την ασφυξία, είναι κάτι περισσότερο από στάνταρ. Ρεαλιστικότατη αγωνία στην ματιά του, που αλληγορικά ανταποκρίνεται στο ανάλογου φόβου βλέμμα, των μορίων που συνθέτουν τις μοντέρνες πολιτείες, που διαρκώς παλεύουν με νύχια και με δόντια να διαφύγουν από την καθημερινή ζωή εν τάφω τους. Και κάθε βράδυ κάνουν σταυρό, η μέρα που θα τους ξημερώσει να είναι λιγάκι διαφορετική από την χθεσινή, μα με το πρώτο άνοιγμα των ματιών, πάλι το καπάκι του φέρετρου, θα σκεπάζει τα όνειρα τους...






Στις δικές μας αίθουσες, 7 Οκτωβρίου 2010 από την Village


Rewind /// Trailer - Buried


Περισσότερα... »