Movies Ltd

Ζει τελικά στις μέρες μας ο νεορεαλισμός. Το σινεμά ελλείψει ιδεών, που θα άνοιγαν καινούργιους πρωτοποριακούς δρόμους, επιστρέφει στην παλιά καλή συνταγή της επιτυχημένης φόρμας, όπως την καθόρισαν σπουδαίοι δημιουργοί του παρελθόντος. Και μιας και μιλάμε για ιταλική κινηματογραφία, τι ευκολότερο για έναν φιλόδοξο auteur να ανατρέξει στα κιτάπια που διδάχτηκε στην σχολή και με την δυναμική ενός ισχυρότατου σεναρίου να προσφέρει εξαιρετικής αισθητικής μελόδραμα όπως το Io Sono L'Amore. Κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων, σε Βενετία, Τορόντο και Νύχτες που πρωτοπροβλήθηκε...

Σύζυγος μεγαλοβιομηχάνου του Μιλάνου, στέλεχος της υψηλής κοινωνίας και μητέρα τριών ενήλικων παιδιών, στην απόγνωση της συναισθηματικής της κενότητας, θα συνάψει παράνομη σχέση με νεαρό φίλο του μεγάλου της γιου. Αυτή είναι η διαδρομή μιας γυναίκας, που ξεκινώντας από τα χαμηλά στρώματα, ούσα μετανάστρια εκ Ρωσίας, μεγαλοπιάστηκε αφού παντρεύτηκε τον εύπορο κληρονόμο μιας υγιέστατης εριουργίας της Βόρειας Ιταλίας κι έκτοτε έχει αφιερώσει την ζωή της στην φαμίλια. Κλεισμένη στους τέσσερις τείχους, μόνιμα να προσέχει τις λεπτομέρειες των εν οίκω, δίχως ποτέ να έχει άποψη για τα όσα συμβαίνουν πέραν της υπερπολυτελούς βίλας, η πενηντάρα Έμμα Ρέκι, θα θυσιάσει τις ελευθερίες τις, στον βωμό της καλής ζωής και των λούσων με υπογραφή. Ο ορισμός της μοναξιάς, ειδικά τώρα που τα παιδιά - αποκούμπια, ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω, κτίζοντας τις δικές τους ζωές.

Το ξύπνημα των αισθήσεων της κατά συνθήκη Μιλανέζας, θα συμβεί όταν στην καθημερινότητα της θα εισβάλλει ο γοητευτικός Αντόνιο, ένας χαρισματικός και ονειροπόλος σεφ. Εκείνη ακολουθώντας τα βήματα του θα φτάσει μέχρι το καταφύγιο, στον εξοχικό παράδεισο του, όπου με διαλυμένους τους φραγμούς και τις ηθικές αναστολές, θα πέσει στην αγκαλιά του. Απελευθέρωση? Όχι ακριβώς, αφού τώρα ξεκινά το παιχνίδι της ισορροπίας, που η καλλίγραμμη μεσήλιξ θα κληθεί να παίξει, ανάμεσα σε οικογένεια και εραστή. Το μεγάλο βήμα όμως έχει γίνει και το ανήσυχο πνεύμα της, μπορεί να θεωρείται ήδη χορτασμένο, αφού δεν μετάνιωσε στιγμή στην βίαιη καταπάτηση των δεσμών. Το θέμα μπορεί να ακούγεται σαν μια κλασσική κινηματογραφική εκδοχή του τηλεοπτικού Φώσκολου, η πραγματικότητα όμως είναι εντυπωσιακά διαφορετική. Ο 40άρης Guadagnino, κινηματογραφεί επιδέξια την φιγούρα της μούσας του, κατά τέτοιο τρόπο ώστε η ψυχοσύνθεση της να συμβαδίζει με τον καιρό. Χιονίζει εις Μεδιολάνους, παγωμένη η ψυχή της βαριεστημένης κυρίας. Ήλιος στον Άγιο Ρέμο, φως και αγαλλίαση στην καρδιά της. Ικανότατος μελετητής του Visconti (κυρίως) του Antonioni και του Pasolini ο Ιταλός, χρησιμοποιεί χαμηλό τέμπο και μπόλικες αλληγορίες για να εξελίξει την ιστορία του, δίχως στιγμή να ξεχνά πως κολώνα της είναι Εκείνη και όλοι οι υπόλοιποι απλά βαδίζουν γύρω της. Ότι στο βλέμμα του ο σκηνοθέτης λατρεύει να φιλμάρει την εικόνα της Swinton, είναι πασιφανές, εκτιμώ άλλωστε πως δίχως αυτή δεν θα παρουσίαζε ποτέ την ταινία του. Τα πάντα είναι κομμένα και ραμμένα πάνω στην αδύνατη κορμοστασιά της ξερακιανής Λονδρέζας, σε μια από τις λίγες φορές που φαντάζει τόσο σέξι, μέσα στα κομψά εφαρμοστά και φανταχτερώς μονόχρωμα ταγιέρ της.

Για πες: Με μοχλό πίεσης προς την λήψη των τελικών αποφάσεων, το Io Sono L'Amore κελάηδισμα της Κάλλας, όπως περνά καμέο για κάποια δευτερόλεπτα, σε πλάνα του Philadelphia και ένα φινάλε που ξεχειλίζει από τραγικότητα, το φιλμ οδηγείται στην κορύφωση του, με λιτό, πλην ευρηματικό τρόπο. Τονίζοντας ακόμη περισσότερο την έγχρωμη αύρα της κεντρικής ηρωίδας του, σε σύγκριση με τις ασπρόμαυρες, άδειες φιγούρες που διαρκώς την περιβάλλουν.

Είχα την εντύπωση, πως κατόπιν των καταιγιστικών εξελίξεων στον τομέα της γενετικής και της πλήρους χαρτογράφησης του ανθρώπινου γονιδιώματος, πως ο κινηματογράφος θα δανειζόταν στοιχεία από τις ανατρεπτικές επιστημονικές ανακαλύψεις, για να παρουσιάσει τεκμηριωμένα - πλέον - σενάρια με βάση το μελετημένο DNA. Δυστυχώς πέραν κάποιων μέτριων περιπτώσεων - Godsend, The Island, Surrogates - το θέμα δεν έπαιξε ιδιαίτερα, στο βαθμό τουλάχιστον που είχαν δημιουργήσει υψηλότατες προσδοκίες παλαιότερες δημιουργίες σαν το Blade Runner, το Jurrassic Park ή το Gattaca. Ανικανοποίητη αίσθηση που φροντίζει να μην ανατρέψει ούτε το μετριότατο Splice...

Ζευγάρι βιολόγων, λειτουργώντας εντελώς αντίθετα από τις προσταγές των εργοδοτών του, θα πειραματιστεί μυστικά πάνω στην δημιουργία ενός υβριδίου, αποτελούμενου από DNA διαφόρων οργανισμών, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπινου. Όταν το πλάσμα γεννηθεί, αν και αμφότεροι γνωρίζουν πως η πράξη τους αντίκειται στους κανόνες, δεν θα το εξοντώσουν, παρά θα το διατηρήσουν ζωντανό, παρακινούμενοι από ένα μυστηριώδες ένστικτο. Υπό κανονικές συνθήκες το θέμα μοιάζει με συνάντηση επί της οθόνης, την πασίγνωστης ιστορίας του Φρανκενστάιν και της νοσηρής επιστημονικής φαντασίας του Cronenberg, αφού από την μια μεριά διατηρείται η συνθήκη γονιού - παιδιού, ανάμεσα στον επιστήμονα και το εκτρωματικό του δημιούργημα και από την άλλη συνυπάρχουν οι άρρωστες απορίες κατά την διάρκεια της εξέλιξης του παράξενου οργανισμού. Κάπου όμως ανάμεσα στην παθιασμένη δημιουργικότητα των γενετιστών και στην απόφαση τους να διατηρήσουν εν ζωή την Ντρεν, αψηφώντας τις συνέπειες της πράξης τους, παρεμβαίνει ένα σενάριο, που παρότι αυτός που το συνέγραψε υποστηρίζει πως του πήρε δέκα χρόνια, σε γενικές γραμμές φαντάζει τουλάχιστον αστείο.

Αρχικά γιατί καταργούνται όλοι οι νόμοι που διέπουν ένα υψηλής τεχνολογίας εργαστήριο όπως αυτό που εργάζονται ο Κλάιβ με την Έλσα, αφού δεν τηρούνται ούτε καν οι στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας. Όποτε επιθυμεί ο καθένας μπαινοβγαίνει στο μπάτε σκύλοι αλέστε lab, όπου φυλάσσεται ένα θηρίο ανήμερο, δίχως να έχει πάρει χαμπάρι κανείς εκ των προϊσταμένων και των διοικούντων. Κι αν δεν γελάσεις με την αφέλεια της χρήσης των τεχνολογικά άρτιων εγκαταστάσεων, που το ζευγαράκι έχει κτίσει μέχρι και την ερωτική του φωλίτσα, τότε δεδομένα θα μειδιάσεις με τον απίθανο τρόπο σκέψης των χαρισματικών εγκεφάλων, που απλά αλλάζοντας δισκάκι στο φορητό cd player, εμπνέονται και πατ κιουτ κάνουν τις αλλαγές τους στο ελικοειδές μοντέλο, παράγοντας ως εναλλακτικοί Θεοί, ότι ζωντανό γουστάρουν!

Για πες: Πέραν των διαρκών ηθικών διλημμάτων, που οι δύο βασικοί ήρωες - δηλαδή ο ανεκδοτικός Adrien Brody που φαντάζει τουλάχιστον γελοίος μέσα στην αυτοσχέδια φόρμα εργασίας του Τίμοθι Τέστερ και η Sarah Polley που κατόπιν του My Life Without Me αγνοείται η τύχη της - καταπατούν με χαρακτηριστική άνεση, αυτό που μένει στο πανί είναι ένα ρηχότατο στόρι, που θέλει να σε τρομάξει, μα δεν το κάνει, θέλει να σε κεντρίσει, μα δεν το καταφέρνει και θέλει να σε προβληματίσει, μα το πετυχαίνει με αρνητικό τρόπο. Κρίμα τον καιρό που έφαγε στην μελέτη του σκριπτ ο Vincenzo Natali, που νόμισε πως επειδή πήρε το οκ από καμιά εκατοστή κολεγιόπαιδα στο Sundance, πως έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα. Αφού το Splice του, παρότι φιλόδοξο, ούτε φιλμ τρόμου είναι, ούτε sci-fi, ούτε καν μια ολοκληρωμένη πρόταση, αφού με δυσκολία δεν θα το εγκαταλείψεις - έστω νοερά - την ώρα που αρχίζουν επί της οθόνης οι ερωτικές περιπτύξεις του Thing με το ανθρώπινο είδος...

Το όνομα μου είναι Μόλυ Ρος και πρόκειται να εκδικηθώ τον θάνατο του πατέρα μου! Επιτέλους η Paramount, ξεκινώντας και επίσημα την διαφημιστική καμπάνια, έριξε στην κυκλοφορία το πρώτο τίζερ τρέιλερ της νέας ταινίας των Cohen, True Grit. Στους παλαιότερους βέβαια ο τίτλος δεν είναι άγνωστος, αφού παραπέμπει σε μια ιστορική ερμηνευτική στιγμή του αιώνιου καουμπόη John Wayne, που του χάρισε το μοναδικό Όσκαρ της μακράς καριέρας του. Η διασκευή του περιβόητου γουέστερν, από τους δημιουργούς του No Country For Old Men, αφηγείται την ιστορία μιας μικρούλας, που ξεκινά ένα μακρύ ταξίδι, προκειμένου να εντοπίσει τον φονιά του αγαπημένου της πατέρα. Μαζί της στην διαδρομή στην Άγρια Δύση, θα βρεθεί ένας ιδιότροπος και μέθυσος σερίφης, που καλείται να την βοηθήσει να βρει πρώτη τον παράνομο, πριν εκείνος πέσει στα χέρια ενός ρέιντζερ από το Τέξας, που επίσης τον αναζητά. Αναμφίβολα η δημιουργική ικανότητα του Joel και του Ethan υπόσχεται να προσφέρει μια από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της κινηματογραφικής σεζόν, που δύσκολα θα απουσιάσει από το οσκαρικό ραντεβού. Η ημερομηνία εξόδου του φιλμ άλλωστε στις αμερικάνικες αίθουσες, μία μόλις εβδομάδα πριν εκπνεύσει το 2010, ακριβώς εκεί στοχεύει, στις υποψηφιότητες της Ακαδημίας.

Όπου είναι μάλιστα πολύ πιθανόν στους αντρικούς ρόλους ο Jeff Bridges να επιχειρήσει το repeat, μετά τον περσινό - δυστυχώς όχι και εμπορικά - θρίαμβο του Crazy Heart, έχοντας δίπλα του ένα εξαίσιο καστ που αποτελούν ο Matt Damon, ο Josh Brolin και ο Barry Pepper. Η έκπληξη πάντως, υπολογίζεται πως θα έλθει από την παρουσία της μικρής Hailee Steinfeld, που πραγματοποιεί το ερμηνευτικό της ντεμπούτο ως ανήλικη περιπλανώμενη εκδικήτρια και που δεν αποκλείεται να την δούμε να διεκδικεί επί ίσοις όροις, το χρυσό αγαλματάκι γυναικείου ρόλου, από τις έμπειρες συναδέλφους της.

Χθες ήταν μια συνηθισμένη εργασιακή μέρα, μα σήμερα η ζωή είχε άλλα σχέδια. Σημαντικότατο πρόκριμα για την συμμετοχή ενός φιλμ στην οσκαρική δεκάδα, αποτελεί δίχως άλλο η ανάδειξη της ως κορυφαίας, του κορυφαίου αμερικάνικου κινηματογραφικού φεστιβάλ. Μια φωτογραφία της αγωνίας που περνούν οι σημερινοί μεροκαματιάρηδες και του φόβου πως από την μια στιγμή στην άλλη μπορεί να περάσουν το κατώφλι του ταμείου ανεργίας, παρουσιάζει η ταινία The Company Men, που υπογράφει στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο John Wells, υπεύθυνος για αρκετά επιτυχημένα επεισόδια του ER Στην Εντατική. Πρόκειται για την ιστορία τριών εργαζομένων, που εν μέσω οικονομικής κρίσης, παρότι φιλότιμα έχουν αφιερώσει την ζωή τους στην εταιρία τους βρίσκονται επαγγελματικά ξεκρέμαστοι, γεγονός που έχει αρνητικό αντίκτυπο στην προσωπική τους ζωή. Μια κατάσταση που απαντιέται συχνότατα στην σύγχρονη πραγματικότητα των γιάνκηδων, όταν το αμερικάνικο όνειρο γκρεμίζεται σαν ψεύτικος πύργος, μπροστά στα μάτια εκείνων που το δημιούργησαν. Όπως υποστηρίζει άλλωστε και το ελκυστικό τρέιλερ της Weinstein Company, στην χώρα της "ελευθερίας" άπαντες έχουν αφιερώσει την ζωή τους στην δουλειά. Ήρθε μάλλον η ώρα τα πράγματα να αλλάξουν...

Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό που στην σκηνή του Company Men συνυπάρχουν τέσσερα βαρύτατα όσκαρς, άσχετα αν δεν αφορούν όλα ερμηνείες, γεγονός που προσδίδει μια ιδιαίτερη βαρύτητα στην παραγωγή, που θα βγει στις αίυουσες στα τέλη Οκτώβρη. Ben Affleck (οσκαρούχος για σενάριο στον Good Will Hunting), Tommy Lee Jones (β' ρόλος για τον φυγά), Kevin Costmer (σκηνοθεσία για το Dances With The Wolves) και Chris Cooper (β' ρόλος για το Adaptation) συνθέτουν μια πανίσχυρη ομάδα πρωταγωνιστών που υπόσχεται αν μη τι άλλο ρεαλιστικότερο αποτέλεσμα.

Όταν ένα έθνος αναζητούσε ηγέτη, όταν ο λαός χρειαζόταν μια φωνή, ένας απλός άνθρωπος θα τον βοηθούσε να βρει το κουράγιο! Σημαντικότατο πρόκριμα για την συμμετοχή ενός φιλμ στην οσκαρική δεκάδα, αποτελεί δίχως άλλο η ανάδειξη της ως κορυφαίας, του κορυφαίου αμερικάνικου κινηματογραφικού φεστιβάλ. Φετινός θριαμβευτής του Peoples Choice Award του Τορόντο - για όσους δεν κατάλαβαν ο κόσμος είναι ο υπ αριθμόν ένα κριτής στο καναδέζικο πανηγύρι - το εγγλέζικο The King's Speech, που βασίζει την ύπαρξη του σε μια πραγματική φαιδρή ιστορία. Την περίοδο του μεσοπολέμου τα ηνία της Μεγάλης Βρετανίας αναλαμβάνει ο βασιλιάς Γεώργιος ο Έκτος, που θα μείνει στην ιστορία ως πατέρας της Ελισάβετ. Με τον λαό σύσσωμο να είναι κρεμασμένος από τα χείλη του, ο βραδύγλωσσος μονάρχης, θα φανεί ανίκανος να εκστομίσει τον παραμικρό πολιτικό λόγο. Μέχρι που στην ζωή του θα μπει ένας ιδιότροπος θεραπευτής που θα επιχειρήσει με τις παράξενες μεθόδους του, να λύσει το πρόβλημα. Το περσινό σκηνοθετικό ντεμπούτο του Tom Hooper, με το The Damned United, υπήρξε μια από τις πιο καλογραμμένες φιλμικές ποδοσφαιρικές ιστορίες. Εδώ ο Βρετανός επιστρέφει ακόμη πιο οργανωμένος, με πιο ολοκληρωμένη ματιά στην απεικόνιση του ύφους της εποχής, έχοντας στην φαρέτρα του για ερμηνευτές, ότι πιο ποιοτικό έχει βγάλει το μεγάλο νησί τα τελευταία χρόνια.

Αρχής γενομένης από τον Colin Firth, που πλέον λογίζεται ως ένας εκ των κορυφαίων ηθοποιών της γενιάς του, που εδώ υποδύεται τον γλωσσοδεμένο βασιλέα και την Helena Bonham Carter, που κρατά τον ρόλο της βασιλομήτωρος. Την παράσταση όμως χάρη στην φλεγματική και γεμάτη αυτοπεποίθηση όψη του - κι ας είναι Αυστραλός - κλέβει ο Geoffrey Rush, υποδυόμενος εκείνον που ουσιαστικά άλλαξε με τον τρόπο του, τον ρου της ιστορίας. Στο φιλμ που θα κάνει την πρεμιέρα του στην Αμερική στις 26 Νοεμβρίου, προκειμένου να προλάβει την προθεσμία της Ακαδημίας, συμμετέχουν ακόμη ο Michael Gambon, ο Guy Pearce κι ο αγαπημένος συνεργάτης του δημιουργού Timothy Spall.