Κατόπιν της χθεσινής πολύ επιτυχημένης ημέρας, σε ότι αφορά στην προσέλευση θεατών στις αίθουσες, συνεχίζεται σήμερα το 16ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, με πληθώρα εξαιρετικών προτάσεων για τους σινεφίλ. Χθες το Io Sono L'Amore, έχοντας και την αρωγή του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, προκάλεσε κοσμοσυρροή στην Κηφισίας, κάτι που εκτιμώ θα πετύχαινε και το Mother And Child, αν είχε επιλεγεί διαφορετική ώρα για την προβολή του. Το Σάββατο ξεκινά ήδη με ένα σολντ άουτ, γεγονός που σημαίνει πως αν δεν έχεις στα χέρια σου το μαγικό χαρτάκι, καλά θα κάνεις να μην ξεκινήσεις για τον Απόλλωνα, που στις 10 και τέταρτο θα προβληθεί το Χάρισμα. Απίθανο η πρώτη χρονικά εξάντληση εισιτηρίων να αφορά εγχώριο προϊόν. Λοιπόν, για να τα βάλεις σε μια τάξη, το απόγευμα σου ξεκινά νωρίς στις 5 και τριάντα από τον Δαναό, για να δεις το πολύ καλό ανεξάρτητο αμερικάνικο Τhe Kids Are Alright, αν δεν ήσουν ανάμεσα στους τυχερούς που το παρακολούθησαν στην λαμπερή πρεμιέρα των εκδηλώσεων. Για την συνέχεια το κατέβασμα στην Σταδίου θεωρείται επιβεβλημένο, μιας και το Blessed / Ευλογημένες Ψυχές, παρουσία της σκηνοθέτιδος Άνα Κόκκινος, φαντάζει μια όμορφη πρόταση. Και ακόμη είσαι στην μέση, αφού αν δεν κατέβεις απλώς τα σκαλοπατάκια του Αττικόν για να δεις το πόνημα της Χριστίνας Ιωακειμίδη, τότε συνεχίζεις στην ίδια αίθουσα με το Γιαπωνέζικο Shinboru - Σύμβολο, που ένας καλός φίλος μου σφύριξε πως αξίζει τον κόπο. Όπως άλλωστε αξίζει, αν έχεις το κέφι να κάνεις το μπαλάκι του πινγκ πονγκ, το Howl, που προβάλλεται στον Δαναό 1, συνεπώς πρέπει να ξανανέβεις στάση Πανόρμου. Αν υπάρχει διάθεση πάντως - που υπάρχει - για τις 12μισι είναι προγραμματισμένος ο Araki και το Kaboom του, που από τώρα θεωρώ δεδομένο πως θα προσελκύσει μεγάλη μερίδα των φανατικών του Αμερικάνου σκηνοθέτη. Καλές προβολές!

Από το δρόμο: Kaboom, τέλος! Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Επίσης η ενημέρωση από σήμερα για αύριο, κάνει λόγο για 100% πληρότητα σε The Town και 45 Τετραγωνικά, οπότε μόνο όποιος έχει στα χέρια του μαγικό χαρτάκι θα τα δει...
Περισσότερα... »

Μετά από την πρώτη ημέρα των εκδηλώσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, οι διαπιστώσεις είναι λογικές και αναμενόμενες. Οι πρώτες προβολές προσέλκυσαν το έντονο ενδιαφέρον των Αθηναίων, που τουλάχιστον στον Δαναό 1 σε Zhang Yimou και Please Give, προκάλεσαν το αδιαχώρητο, γεγονός που δείχνει την δυναμική των Νυχτών στο σινεφίλ κοινό. Από σήμερα ξεκινούν και οι μεταμεσονύκτιες προβολές με την αρχή να κάνουν για τους ξενύχτηδες, το ανατριχαστικό The Loved Ones και το μεταφορικό Rubber, σε Κηφισίας και Απόλλωνα λίγο μετά τις 12. Αν δεν ανήκεις στους φανατικούς του παλιού καλού σινεμά του Λιούμπιτς, ώστε να επιλέξεις να (ξανά)δεις τον Άγγελο με την Dietrich ή το To Be Or Not To Be, τότε σε περιμένει ένα επτάωρο πρόγραμμα που αποτελείται από τρεις πρεμιέρες που θα προβληθούν μάλιστα κάτω από την ίδια στέγη, το Αττικόν της Πανεπιστημίου. Αρχή γίνεται στις 6 το απόγευμα με το φιλμ του Rodrigo Garcia, Mother And Child, με τις εξαιρετικές πρωταγωνιστικές παρουσίες της Naomi Watts και Annette Benning, που εκτιμώ πως αδικήθηκε από τους διοργανωτές, με την ώρα που τοποθετήθηκε. Ακολούθως δεκαπέντε λεπτά πριν τις εννιά θα δούμε το μουσικό Benda Bilili! από τη Γαλλία, ένα ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει την πιο απροσδόκητη ορχήστρα που συνθέτουν άστεγοι παραπληγικοί στους δρόμους της πρωτεύουσας του Κογκό, Κινσάσα. Η βραδιά θα κλείσει με το μεταφυσικό και αλληγορικό θρίλερ τρόμου Heartless δια χειρός Philip Ridley, με τον ταλαντούχο Jim Sturgess να κρατά ένα ρόλο που παραπέμπει σε Φάουστ, με την διαφορά πως δεν ανταλλάσσει τα νιάτα με την ψυχή του, αλλά ένα εκ γενετής σημάδι στο πρόσωπο, που προκαλεί απέχθεια σε όποιον το αντικρίζει. Καλές προβολές!
Περισσότερα... »

Please Give
της Nicole Holofcener. Με τους Catherine Keener, Oliver Platt, Amanda Peet, Rebecca Hall

Νιώθω ενοχές...
του zerVo
Μόνο κάποιος εύπορος, που διάγει έναν άνετο και γεμάτο κομφόρ βίο μπορεί να δώσει σαφή απάντηση: Δύναται σε κάποια στιγμή της ημέρας του, ο πλούσιος, να αναπολεί τις μεθόδους με τις οποίες έχει γεμίσει τους τραπεζικούς του λογαριασμούς και να αισθάνεται τύψεις, που κάποιοι από δαύτους δεν συνάδουν με τους κανόνες της αρετής και της αλληλεγγύης? Δύσκολο μου μοιάζει αν και άγνωσται αι βουλαί των ματσωμένων, ειδικά αυτών που παρουσιάζονται στην γλυκιά κομεντί Please Give, που δεν είναι μεγιστάνες, ούτε έχουν μολυνθεί από το μικρόβιο της απληστίας και της πλεονεξίας.

Επαγγέλλονται κοράκια, αφού μόλις πληροφορηθούν πως κάποιος αποχαιρέτισε τα εγκόσμια, επισκέπτονται το σπίτι του και έναντι πενιχρής ανταμοιβής, αγοράζουν τις αντίκες τους, πουλώντας τις κατόπιν για χρυσάφι, στους φαντασμένους πελάτες του σικάτου παλιατζίδικου τους στην Πέμπτη Λεωφόρο. Αντρόγυνο για χρόνια είναι η Κέιτ με τον Άλεξ, που πλέον μοιάζουν περισσότερο με συνέταιροι, παρά με εραστές. Με τα χιλιάρικα που βάζουν στην τσέπη, δίνοντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μπορούν να πραγματοποιούν τους υλικούς τους σκοπούς, έχοντας ήδη βάλει στο στόχαστρο το γειτονικό διαμέρισμα της 90χρονης κυρίας, που από ώρα σε ώρα θα πιάσει κουβέντα με τον Άγιο Πέτρο, ώστε να διπλασιάσουν τα τετραγωνικά τους. Μια έξυπνη μέθοδος για να προχωρήσει σωστά το πλάνο τους είναι να ανοίξουν παρτίδες με τις εγγονές - κληρονόμους της γιαγιούλας, μιας και η ώρα που θα περάσει στα χέρια τους πλησιάζει. Κάτι δεν πηγαίνει καλά όμως στην ψυχοσύνθεση της κυράς, που αντιλαμβάνεται να την περιτριγυρίζουν οι Ερινύες, εφόσον πιστεύει πως η δράση της είναι τουλάχιστον ποταπή και τιποτένια. Και νάσου τα εικοσάρικα στους πένητες, τα γκουρμέ αποφάγια στους άστεγους και οι αγαθοεργίες στις λέσχες εθελοντών μην τυχόν και συμμαζευτεί κάπως το ένοχο συναίσθημα.

Η εστίαση στο πρόσωπο της Κέιτ δεν είναι τυχαία, αφού η γνωστή για τον γλαφυρό τρόπο που προσεγγίζει τα κοινωνικά θέματα σκηνοθέτης Nicole Holofcener, την χρησιμοποιεί σαν τον άξονα που πάνω του θα κτίσει την ιστορία της. Ένας μελαγχολικός χαρακτήρας, ελέω της κρίσης μέσης ηλικίας που διανύει, που γύρω της περιφέρονται πάσης φύσεως δορυφόροι, συνθέτοντας έναν μικρόκοσμο που δεν απέχει ιδιαίτερα από αυτόν μιας κοινής γειτονιάς. Ο ζορισμένος ερωτικά και πολύ μόνος σύζυγος, η ανασφαλής έφηβη κόρη, η γεροπαράξενη κυριούλα από δίπλα και οι αγέλαστες εγγόνες της, η bitchy ωραιοπαθής αισθητικός και η συνεσταλμένη ακτινολόγος, που από μπροστά της καθημερινά περνούν δεκάδες γυναίκες προς εξέταση. Όλοι τους γνωρίζοντας τις ατέλειες τους, αισθάνονται επίσης βαθιά μέσα στην ψυχή, την χαραγματιά της ενοχής, ακόμη κι αν μέσα στο μυαλό τους δεν έχουν διασαφηνίσει αν αυτή οφείλεται σε όσα έκαναν ή σε όσα απέφυγαν να κάνουν.

Για πες: Το Please Give μοιάζει σαν να έχει φτιαχτεί από έναν εκ των καλύτερων μαθητών της σχολής κινηματογραφίας Woody Allen, αφού διακρίνεται για την λιτότητα των πλάνων του Μεγάλου Μήλου και την πιπεράτη και εύστροφη γλώσσα που χρησιμοποιεί στους διαλόγους του. Αναμφίβολα, αν και ο χρόνος παρουσίας μοιράζεται ισόποσα στους συμμετέχοντες, την παράσταση κλέβει η αποδεδειγμένα υποτιμημένη Catherine Keener, η κορυφαία σύγχρονη εκφραστής ρόλων ανεξάρτητων αμερικάνικων παραγωγών, που διαθέτει έναν ικανότατο χορό στο πλάι της για να την υποστηρίξει. Όπως τον συνθέτουν η γλυκύτατη Rebecca Hall, ο κάθε φορά και φαρδύτερος Oliver Platt και η κουκλίνα Amanda Peet, που είναι σαραντάρα μα δείχνει τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερη. Όλοι τους με σύμμαχο τον ρεαλισμό και την συγγραφική ικανότητα σεναρίου της Holofcener συνεισφέρουν στο να δούμε ένα τυπικό indie, μάλλον γυναικείας αισθητικής, αργών ρυθμών και όχι καμιάς συγκλονιστικής ίντριγκας, ιδιαίτερα πλούσιο σε συναισθήματα όμως και απολαυστικά ευθυτενές προς όσα επεξεργάζεται.




Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί


Περισσότερα... »

Μπόι
του Taika Waititi. Με τους Taika Waititi, James Rolleston, Te Aho Eketone-Whitu, Moerangi Tihore


Kia Ora!
του zerVo
Φύγαμε για ένα ταξίδι στην άλλη άκρη της γης, εκεί που τα πάντα λειτουργούν σε αντίθετους χρόνους με τους δικούς μας. Χειμώνας - καλοκαίρι, ζέστη - κρύο, ημέρα - νύχτα. Για την βόλτα στους αντίποδες δεν θα χρειαστεί να πάρεις κάτι ιδιαίτερο μαζί σου, απλώς θα πρέπει να κάνεις reboot στην ενήλικη σκεπτική σου και να να γεμίσεις το μυαλό σου με παιδιάστικη αφέλεια και αθωότητα. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα καταφέρεις να προσεγγίσεις το Boy, μια φιλόδοξη παραγωγή από την χώρα των Κίβι, την Νέα Ζηλανδία...

Πιτσιρίκος που μεγαλώνει δίχως γονική φροντίδα, μαζί με καμιά δεκαριά αδελφοξάδελφα, σε παραθαλάσσιο χωριουδάκι, που αντικρίζει το πέλαγος της Τασμανίας, θα νιώσει τον κόσμο του να αναστατώνεται, όταν στην ζωή του θα επιστρέψει ο επί επταετίας έγκλειστος στις φυλακές πατέρας του. Διαβάζοντας τις λιγοστές σειρές της σύνοψης, τα πάντα φαντάζουν ακραία και δραματικά και φαντάζεσαι την συγκινησιακή φόρτιση να εκτοξεύεται στα ύψη. Όχι όμως στην παρούσα περίπτωση, που ο δεκάχρονος Μπόι, απολαμβάνει την γεμάτη ελλείψεις και στερήσεις πραγματικότητα του, ποτίζοντας την διαρκώς με αστερόσκονη και λάμψη από το είδωλο του, τον Michael Jackson. Διανύουμε, βλέπεις, το 1984 και ο Moonwalker βρίσκεται στο απόγειο της δόξας του, με συνέπεια στο μυαλό του μπόμπιρα τα πάντα να είσαι συνυφασμένα με την μορφή του. Όπως ο ανεύθυνος μπαμπάς, που στο νεαρό μυαλουδάκι, είναι ένας ήρωας του πολέμου, ικανός να κατορθώσει τα πάντα, έχοντας το μαγικό χάρισμα του Jacko και όχι ένας τυχοδιώκτης κανάγιας, που μόλις ξεπόρτισε από την στενή, κοιτάζει μόνο την καλοπέραση του και το πως θα εντοπίσει τον θησαυρό, που κάποτε έθαψε μα μέσα στην θολούρα του δεν θυμάται που.

Για πες: Έτσι ενώ αρχικά το στυλ αφήγησης του Ωκεάνιου Taika Waititi - που υποδύεται και τον αλλοπρόσαλλο γονιό - είναι γλαφυρό με συνεχείς κωμικές εκφάνσεις, επειδή η ιστορία δίνεται μέσα από τα μάτια ενός άμαθου μπόμπιρα, στην εξέλιξη όσο ο μικρούλης αντιλαμβάνεται την αλήθεια, η συννεφιά σκεπάζει λογικά την ψυχή του και επέρχεται ο προβληματισμός. Όμορφη φωτογραφία, ζωντανή απεικόνιση των φτωχικών συνθηκών διαβίωσης των Νεοζηλανδών ιθαγενών Μαορί κι ένας εκπληκτικός πρωτοεμφανιζόμενος, ο James - Μπόι - Rolleston που με την απίθανη εκφραστικότητα, αλλά και τον γουστόζικο τρόπο ομιλίας του, κερδίζει με άνεση το χειροκρότημα.






Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

Μπορεί χθες να πραγματοποιήθηκε η λαμπερή πρεμιέρα του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Αθήνας, ουσιαστικά όμως απόψε ανοίγουν οι εκδηλώσεις για το κοινό. Το καλαντάρι σήμερα κάνει λόγο για δεκατρείς προβολές στα τέσσερα σημεία δράσης που αφορούν σε όλα τα γούστα, γι αυτό και η απάντηση στο ερώτημα που θα πάμε, πρέπει να γίνει προσεκτικά. Υπό κανονικές συνθήκες η ημερήσια πρόταση μου θα ήταν το ροκουμένταρυ για τους Doors, When You're Strange, μιας και αυτά τα αφιερώματα στις θρυλικές μπάντες, διαθέτουν πολύπλευρο ενδιαφέρον. Η ματιά του Di Cillo όμως δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα, πότε αν δεν είσαι φανατικός της παρέας του Morrison, το αποφεύγεις. Αν ξεκινήσεις την βόλτα από νωρίς θα επισκεφτείς τον Δαναό 1 στις 6, για το γλυκόπικρο Νεοζηλανδέζικο Boy, που απεικονίζει την θετική άποψη ενός δεκάχρονου πιτσιρικά για τον φυλακόβιο πατέρα του. Με το φινάλε, μετρό για Πανεπιστήμιο, αφού θα αποφύγεις τον αξιόλογο Zhang Yimou, που θα έχεις την ευκαιρία να δεις στα τέλη του μηνός σε κανονική προβολή, που σε περιμένει στο Αττικόν, στις 8, η Βολιβιανή δραματική ταινία Zona Sur - Νότια Περιοχή. Ταξική ανισότητα και κοινωνικές αντιθέσεις στην σύγχρονη λα Παζ, με βραβεία στο Sundance δια χειρός του Juan Carlos Valdivia. Αν για το κλείσιμο της βραδιάς επιθυμείς να δεις μια ελληνική παραγωγή, τότε απλώς κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια για τον Απόλλωνα, για να δεις το Tungsten του Γιώργου Γεωργόπουλου, ειδάλλως επιστρέφεις Κηφισίας για την καλύτερη στιγμή της πρώτης ημέρας του φεστιβάλ, το ανεξάρτητο αμερικάνικο Please Give της Nicole Holofcener, με την Rebbeca Hall και την Catherine Keener. Το ραντεβού ισχύει για τις 10 και τέταρτο και αν θέλεις να είσαι μέσα πρέπει να βιαστείς, γιατί η τελευταία ενημέρωση λέει πως οδεύουμε σε sold out. Καλές προβολές...
Περισσότερα... »

Σαλτ
του Phillip Noyce. Με τους Angelina Jolie, Liev Schreiber, Chiwetel Ejiofor, Daniel Olbrychski


Ελαφρώς αλατισμένη...
του zerVo
Μου έκοψε την ανάσα! Τόσο, που για κανένα τέταρτο δεν παρακολουθούσα όσα συνέβαιναν επί της οθόνης, παρά είχα μείνει μαγνητισμένος στα τεχνητώς κεχρωσμένα ματάκια της, που ξεχώριζαν σαν την όαση μέσα στον πανζουρλισμό, στα τεχνητώς σχηματισμένα χειλάκια της, κρεμασμένος πάνω τους μέχρι να βγάλουν την επόμενη ατάκα και στην τεχνητώς καλογυμνασμένη κορμοστασιά της, γνωρίζοντας εκ του ασφαλούς πως θα βγει αγρατσούνιστη ακόμη κι αν σκάσει ατομική βόμβα δίπλα της. Η γυναίκα είναι χάι και ακόμη πιο γοητευτική την κάνουν τέτοιοι δυναμικοί ρόλοι, όπως της Κυρίας Σμιθ και της Λάρας, που εκτοξεύουν στα ύψη την ήδη υπάρχουσα γοητεία της. Όσο για την σεξουαλικότητα της Angelina, το κοντέρ κτύπησε κόκκινο, από την ώρα που ο θεατής γνωρίζει πως για μισή ταινία, κάτω από το εφαρμοστό ταγιεράκι, κυλοτάκι νάδα...

Η Σαλτ είναι μια από τις πλέον χαρισματικές κατασκόπους της CIA, με αμέτρητες επιτυχίες καταγεγραμμένες στο παλμαρέ της. Κι όμως η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της θα κλονιστεί από την στιγμή που Ρώσος διπλός πράκτορας, θα καρφώσει πως λειτουργεί για λογαριασμό της FSB και σκοπό της έχει να εξοντώσει τον Πρόεδρο Ματβέγιεφ... Κι έτσι ξεκινά το ανθρωποκυνηγητό της χαρισματικής πολεμίστριας, από το σύνολο των αντρών του τμήματος της, που μέχρι πριν από λίγα λεπτά λειτουργούσαν δίπλα της ως σύμμαχοι. Ένας από τους βασικούς κανόνες δηλαδή της ξέφρενης περιπέτειας παίρνει μπρος, εκείνος του παιχνιδιού της γάτας με το ποντίκι, με το τρωκτικό όμως στην περίπτωση μας θεωρητικά να εμφανίζεται σαν προδότρα, συναισθηματικά να υποστηρίζει πως είναι αθώα και πρακτικά - εντελώς αντιφατικά - να έρχεται σε άμεση κόντρα με τα αμερικάνικα συμφέροντα. Έξυπνη η πλοκή που μας βυθίζει η υπόθεση, ακόμη πιο πονηρή η ηρωίδα όμως, που σε ικανότητες μπορεί να βάλει πλάτη Τζέιμς Μποντ, Τζέισον Μπορν και Ίθαν Χαντ πακέτο.

Συνειρμός κι αυτός να μου έρθουν στο μυαλό οι τρεις διασημότεροι πράκτορες! Και πως να γίνει αλλιώς άλλωστε, όταν η Salt σκιαγραφείται ως η μίξη τους, διαθέτοντας το ακαταμάχητο ρίσκο του 007, την ικανότητα του Ουλτιμάτουμ και το θράσος του Mission Impossible. Αν προσθέσεις και το γεγονός πως ο χαρισματικός όπως έχει αποδείξει με την διλογία του Τζακ Ράιαν Phillip Noyce, μαζεύει το σενάριο του Kurt Wimmer σε μια χρονική διάρκεια 90 λεπτών, δίχως να σε αφήνει να ανοιγοκλείσεις τα μάτια, μην τυχόν και χάσεις στιγμιότυπο από την δράση. Όμορφη η λογική του σφιχτοδεμένου μοντάζ και του μη πλατιάσματος, που πιότερο θα εστίαζε σε κουβεντολόι, παρά σε δράση. Και από την ώρα που οι θορυβώδεις ακρότητες, προσφέρονται με σωστή δομή, δίχως να χάνουν σε συνοχή, άσχετα αν πρακτικά ανήκουν μόνο στην σφαίρα της φαντασίας, τότε το τελικό αποτέλεσμα είναι όχι μόνο ελκυστικό, μα - εύκολα θα το αποκαλούσα - εντυπωσιακό. Ένα Spy Game, που από το πρώτο του δευτερόλεπτο - με πλάνο copy paste από τους τίτλους του Die Another Day - σε βάζει στην λογική της ατέρμονης ίντριγκας, που κανείς δεν ξέρεις ποιον υπηρετεί, χάρη στις συνεχόμενες ανατροπές, που στο φινάλε ίσως να σου αφήσουν και την αίσθηση πως η Σαλτ κάποια στιγμή θα επιστρέψει στο πανί...

Για πες: Ευχής έργον θα έλεγα. Η Jolie, βλέπεις, είναι γεννημένη και πλασμένη για να παίζει αυτό το είδος της μοιραίας γυναίκας, που σε χρόνο dt μπορεί να μεταβληθεί από συνεσταλμένη νοικοκυρά, σε licensed to kill φονικό όπλο. Δίχως να έχει στο πλάι της μάλιστα το δέος του Κυρίου Σμιθ - Brad Pitt, αφού ούτε ο συνηθισμένος Schreiber, ούτε ο επίπεδος Ejiofor μπορούν να αποκληθούν αστέρια πρώτου μεγέθους, η αινιγματική Angelina, δείχνει ακόμη πιο απελευθερωμένη και άνετη. Αφήνοντας μου μονάχα ένα ερώτημα για να απαντήσω. Αν την προτιμώ στο ξανθό ή στο μελαχρινό της. Γιατί το ότι την καρδιά μου την έκλεψε - πάλι - πρέπει να θεωρείται δεδομένο...






Στις δικές μας αίθουσες, 16 Σεπτεμβρίου 2010 από την Audiovisual


Rewind /// Trailer - Salt


Περισσότερα... »

Devil
των Drew και John Erick Dowdle. Με τους Chris Messina, Geoffrey Arend, Logan Marshall-Green, Bojana Novakovic

Δουλειά δεν είχε ο διάολος...
του zerVo
Το όνομα του, υπάρχουν ορισμένοι που αποφεύγουν ακόμη και να το ψελλίσουν μην τυχόν τους φέρει κακοτυχία κι αναποδιά. Οξαποδώ τον αποκαλούν και η έκφραση τους αυτή τα περικλείει όλα: Φόβο, δέος, αγωνία, μπορεί και συμπάθεια. Άλλωστε η απεικόνιση του Κακού, σε κάθε υπάρχουσα θρησκεία, αίρεση ή πιστεύω, είναι μία, κοινή και μοναδική. Ο καλός Θεός αλλάζει πρόσωπο και όνομα από ήπειρο σε ήπειρο, ο διάβολος παραμένει κοινός σε όλους. Και αν ο μεγαλοδύναμος συνήθως δοκιμάζει το κουράγιο και την αντοχή των πιστών του, ο εωσφόρος δηλώνει το παρόν για να εκμεταλλευτεί την αδυναμία τους σε πρώτη ζήτηση. Έτσι λοιπόν όταν το Άει στο Διάολο και το God Damned γίνεται ψωμοτύρι στα χείλη, μην απορείς που ο Devil μπορεί να σε επισκεφτεί εκεί που δεν το περιμένεις...

Πριν σφαλίσει η πόρτα του ανελκυστήρα ενός ουρανοξύστη της Φιλαδέλφεια, πέντε άγνωστοι μεταξύ τους επισκέπτες μπήκαν στην καμπίνα για να ανέβουν στους ορόφους. Το ταξίδι των δευτερολέπτων θα εξελιχθεί σε εφιάλτη, αφού ένας τους είναι ο Βελζεβούλης... Το πρώτο από τα τρία τεύχη της κινηματογραφικής σειράς με τον τίτλο The Night Chronicles, που ξεπήδησε από την σκέψη του πολυάσχολου εσχάτως Shyamalan, χρησιμοποιεί δύο απλά, απλούστατα στοιχεία της καθημερινότητας για να εκτοξεύσει το ανατριχιαστικό του επίπεδο. Το ένα λέγεται ασανσέρ. Ακόμη κι αν οι κλειστοφοβικές τάσεις απουσιάζουν, δεν υπάρχει ούτε ένας που να νιώθει υπέροχα, την στιγμή που εισέρχεται στον ένα επί ένα κλωβό, που πολλές φορές συνειρμικά παραπέμπει σε κάθετο φέρετρο. Το δεύτερο είναι πιο πολυσύνθετο, μιας και είναι κοινωνικό φαινόμενο και αποκαλείται υποχρεωτική συνύπαρξη. Όταν σε ένα - στενό - χώρο, μια φράξια ατόμων καλείται να ζήσει παρέα, για διάστημα μεγαλύτερο του λεπτού, οι σκέψεις αρχίζουν να τυλίγουν το νου, προκαλώντας - σχεδόν πάντα αρνητικά - σχόλια για τα πρόσωπα που συνθέτουν την αναπάντεχη ομήγυρη. Κάτι ο τρόμος της κλεισούρας, κάτι οι μύχιες επικριτικές σκέψεις του ενός για τον άλλο, που δεν θα αργήσουν να εκστομιστούν, το Κακό δεν θα αργήσει να δηλώσει παρόν. Τέλος της θεωρίας - που διαρκεί δεν διαρκεί πέντε λεπτά του φιλμ - από εδώ και πέρα αναλαμβάνει δράση ο τρισκατάρατος...

Ως ταινία τρόμου, το Devil λειτουργεί εντελώς διαφορετικά από όλα εκείνα τα σπλάτερ που στα πλάνα τους ανεμίζουν χέρια, πόδια και κεφάλια. Οι θάνατοι που λαμβάνουν χώρα, δεν απεικονίζονται για να νιώσει ο θεατής φρίκη. Μόνο τους σκέφτεται, εφόσον συμβαίνουν εν ώρα πλήρους σκότους στο πανί και απλά έρχεται κάποια στιγμή αντιμέτωπος με το αποτέλεσμα τους. Όσο οι υπεύθυνοι ασφαλείας και οι - ζορισμένοι ψυχικά, για να δέσει το γλυκό - μπάτσοι αδυνατούν να βρουν λύση στο πρόβλημα και οι επιβάτες πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο τέζα στο πάτωμα, κάνει την εμφάνιση του το αστυνομικό ζιζάνιο, που θα σε κάνει να αναρωτηθείς "Ποιος στο Διάολο τους σκοτώνει"? Και ποιος από την πεντάδα προσωποποιεί το Πνεύμα του Κακού? Καλώς ή κακώς η χρονική διάρκεια του θρίλερ είναι τόσο μικρή, που ούτε χρόνος σου δίνεται για να πολυσκεφτείς, αλλά ούτε και λογικά και σαφή επιχειρήματα για παίξεις το λατρεμένο σου Cluedo...

Για πες: Κι αυτό γιατί, κακά τα ψέματα, το πόνημα των αδελφών Dowdle, ουσιαστικά θυμίζει πιλότο τηλεοπτικού σίριαλ, που ενδεχόμενα θα εξελισσόταν σε επιτυχία, το οποίο έχει χάσει το δρόμο του και αντί για την μικρή, προέκυψε στην μεγάλη οθόνη. Κι όχι τόσο γιατί τα ντεκόρ είναι λίγα και φτωχά και οι πρωταγωνιστές κάποιοι παγκοσμίως άγνωστοι, που απλώς γουρλώνουν τα μάτια ελλείψει σοβαρής τρομακτικής ατάκας. Αλλά διότι δεν υπάρχουν εκείνα τα έξυπνα ευρήματα και twist που θα διακρίνουν το βίντεο κλιπ από εκείνα τα ανέμπνευστα επεισόδια μεταφυσικού ύφους που προβάλλουν τα κανάλια τις πρώτες πρωινές ώρες. Τα trade marks του Ινδού δηλαδή, κατά την πρώτη περίοδο της καριέρας του, που από ότι φαίνεται στην εξέλιξη του, αποδείχτηκαν ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα...




Στις δικές μας αίθουσες, 16 Σεπτεμβρίου 2010 από την UIP


Rewind /// Trailer - Devil
Περισσότερα... »

Δυο παιδιά. Δυο μαμάδες. Ένα πρόβλημα! Στο Σάντανς που προβλήθηκε για πρώτη φορά, απέσπασε τα θετικότερα σχόλια, αφού προσέγγισε με ευαισθησία, ένα ιδιαίτερο θέμα. Μπερδεμένη η οικογένεια της ιστορίας. Δεν έχει μπαμπά, αλλά αντίθετα έχει δύο μαμάδες, με συνέπεια τα παιδιά να πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτή την complicated κατάσταση. Η ταινία της σκηνοθέτιδας Lisa Cholodenko, του αξιοπρεπούς Laurel Canyon, με προϋπηρεσία φυσικά στο The L Word, κινείται θεματικά στον χώρο της μελοδραματικής κομεντί, με μια έντονα σατιρική διάθεση. Η Focus Features που έχει αναλάβει το προμόσιον του The Kids Are Alright, μόλις έριξε στην κυκλοφορία ένα κεφάτο τρέιλερ, πλημμυρισμένο από πανέξυπνες ατάκες, ανακοινώνοντας συνάμα ημερομηνία εξόδου την 7η Ιουλίου, όπου θα βρεθεί απέναντι στους φασαριόζους Predators.


Αν το συνεχίσει έτσι η Julianne Moore, μετά την λεσβιακή φάση που πέρασε και στο Chloe, ίσως και να το πιστέψω... Η κοκκινομάλλα σταρ, ομορφότερη και γοητευτικότερη από ποτέ και πλήρης εμπειριών, συνθέτει με την Annette Bening, το ιδιαίτερο ζευγάρι, που ο περίγυρος του δεν μπορεί να κάνει αποδεκτό. Ο Mark Ruffalo δίπλα τους, παίζει να αποδίδει την πέτρα του σκανδάλου, ενώ τους έφηβους της φαμίλιας υποδύονται η πρόσφατη Αλίκη Mia Wasikowska και ο Josh Hutcherson. Αναμένεται με ενδιαφέρον.
Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

When You're Strange
του Tom DiCillo . Με τους Jim Morrison, John Densmore, Ray Manzarek, Robby Krieger. Αφηγείται ο Johnny Depp


Δεν την άναψε...
του zerVo
Όταν είσαι παράξενος, κανείς δεν θυμάται το όνομα σου, φωνάζει ο καλλιτέχνης. Ή αντιφάσκει ή ειρωνεύεται. Σαράντα χρόνια μετά από εκείνο το μελαγχολικό πρωινό που οι μπούκλες του θάφτηκαν, δίχως κανείς να τις αντικρίσει για τελευταία φορά, στο χώμα του Περ Λαζέζ, το δίλημμα δεν έχει απαντηθεί. Ο ποιητής τους άφησε για πολλοστή φορά τα λόγια να ανεμίζουν στον αέρα, προσθέτοντας μόνιμα το διαζευκτικό "Ή" ανάμεσα τους, όπως του γούσταρε να κάνει πάντα, στο σύντομο πέρασμα του από τον μάταιο τούτο κόσμο. Άγγελος ή διάβολος? Οραματιστής ή τσαρλατάνος? Χρυσός ή μπακιρένιος? Αληθινός ή παραμυθάς? Στοχαστής ή φαφλατάς? Το απαύγασμα της αυθόρμητης έκφρασης ή ένας τιποτένιος θεατρίνος? Κι αν για όλα, ανάλογα αν τον υπερασπίζεσαι ή τον μισείς, πιθανόν να έχεις κάνεις την επιλογή σου, για ένα μόνο, τον τελευταίο γρίφο που σου πέταξε κατάμουτρα, ακόμη έχεις αμφιβολίες: Νεκρός ή ζωντανός?

Οι Doors έμειναν παρέα μόλις για 55 μήνες, εκδίδοντας 6 άλμπουμ. Φτιάχτηκαν χάρη στην εμμονή ενός μυστηριώδη άντρα, που δεν σκάμπαζε γρι από μουσική, παρέμειναν στο προσκήνιο εξαιτίας του μοναδικού χαρίσματος του να προκαλεί και να λατρεύεται συνάμα και σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, όταν εκείνος ξεστόμισε το τελικό Cut! Τι εγωιστής! Δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλη καλλιτεχνική συνύπαρξη παγκοσμίως, που οι τρεις κολώνες της να διακρίνονται από μεγαλοφυΐα και ικανότητα και η τέταρτη, μόνιμα ραγισμένη, ερειπιώδης και ξεφτισμένη να είναι η βασική - ίσως κι η μοναδική - αιτία διατήρησης της στην κορυφή. Φαινόμενο! Εδώ δεν υπάρχει καμία διάζευξη. Ο Morrison υπήρξε ένα φαινόμενο, που εκμεταλλεύτηκε πλήρως την απαίτηση της πλατείας για on stage εξτρεμισμούς. Και αυτό τον ρόλο τον έπαιξε εξαιρετικά ο Mr Mojo, παίζοντας μια αφηνιασμένη πρόζα την ώρα που οι μουσικοί έκαναν την δουλειά τους. Η ιστορία άλλωστε έχει βγάλει το πόρισμα της και το όνομα του παράξενου ροκά από το Sunshine State, το έχει διατηρήσει αναλλοίωτο και με σε δημοτικότητα που διαρκώς αυξάνεται γεωμετρικά, εις τους αιώνες των αιώνων. Everyone remembers your name, my friend...

Για πες: Το When You're Strange είναι μια ολοκληρωμένη βιογραφία του γκρουπ και κατ επέκταση του φυσικού τους ηγέτη, που παρουσιάζει την διαδρομή των Doors, σαν σε χρονικό από την πρώτη μέρα της ίδρυσης τους, μέχρι το αντίο του Morrison στο Παρίσι το 1971. Προσωπικά μου έδωσε την εντύπωση της έκθεσης της πορείας του κουαρτέτου, μέσα από τα μάτια ενός φανατικού του οπαδού, που έτυχε κάποια στιγμή να πέσει στα χέρια του ένας θησαυρός ανέκδοτων οπτικών στιγμών του. Και βέβαια στο ντοκιμαντέρ τον σημαντικότερο ρόλο παίζει το ρεπορτάζ και οι υπεύθυνοι, έψαξαν και βρήκαν υλικό που κανείς δεν έχει ματαδεί. Εξίσου σημαντική όμως είναι και η μέθοδος που εκθέτεις τα ευρήματα - ένας μαθητευόμενος σκηνοθέτης με την βοήθεια ένας ικανού μοντέρ, δεν νομίζω να έκανε χειρότερη δουλειά - αλλά και το πόσο διεισδυτική είναι η ματιά σου πίσω από τα συμβάντα. Ο Di Cillo, πραγματικά προσφέρει μια πληρέστατη παρουσίαση των έξι χρόνων ζωής των Doors, μα όταν φτάνει η στιγμή να πει την άποψη του αποστασιοποιείται λες και κάποιος του στέρησε το δικαίωμα στην κριτική. Οι περισσότερο ποιητικές παρεμβολές, με τον σωσία του babyface να διασχίζει την Αμερική, μάλλον σπάνε το τέμπο που κτίζουν οι αιώνιες μελωδίες, ενώ οι ταυτόχρονες παρενθέσεις ιστορικών γεγονότων της ίδιας περιόδου, είναι μια τουλάχιστον ντεμοντέ προσέγγιση του θέματος. Εν ολίγοις το ροκουμένταρι σε καμία περίπτωση δεν είναι αντάξιο του θρύλου, δεν ανάβει την φωτιά που θα έλεγε κι ο Jimbo. Ότι ξετυλίγει νοσταλγικές αναμνήσεις σε όσους φορούν μπότες και τα καλοκαίρια, δεν σημαίνει πως τους προσφέρει κάτι καινούργιο, που δεν γνώριζαν για το συγκρότημα, ούτε και βοηθά την σκέψη τους, για να λύσουν τα Μορισόνεια μυστήρια...






Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί


Περισσότερα... »

Έφυγε και ο Chabrol... Μια από εκείνες τις περιπτώσεις που ο καλλιτέχνης ταξιδεύει στην γειτονιά των αγγέλων για να συναντήσει παλιόφιλους και συνεργάτες, τον Τruffaut, τον Rohmer, μα αφήνει πίσω του έργο που θα συζητιέται για αιώνες. Ο πιο κοντινός στο κοινό από την συντροφιά της Γαλλικής νουβέλ βαγκ, άφησε παρακαταθήκη περισσότερες από πενήντα σημαντικές φιλμικές στιγμές, μεταξύ των οποίων μερικά διαμάντια της έβδομης τέχνης. Σε όσα και να αναφερθώ σίγουρα κάποιο θα λησμονήσω. Από εκείνη την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα στα 1959 με τον Le Beau Serge που τον εκτόξευσε άμεσα στην κορυφή, μέχρι το κύκνειο άσμα του, τον Bellamy, τι να πρωτοθυμηθείς..? Les Cousins, A Double Tour με Belmondo, Le Scandal με Anthony Perkins και Maurice Ronet, la Femme Infidele με την καταιγιστική ματιά της - συζύγου και μούσας του - Stephane Audran, Le Boucher, Les Noces Roufes με τον Piccoli, Une Affaire Des Femmes με την Huppert, έως και τα πιο πρόσφατα La ceremonie, L'Ivresse Du Pouvoir και La Fille Coupee En Deux, ταινία που στάθηκε αφορμή να τον συναντήσω από κοντά στην Βενετία το 07... Εικόνα που μου καρφώθηκε στο μυαλό, ενός αεικίνητου χιουμορίστα 80άρη, γεμάτου πάθος για δημιουργία.

Το moviesltd.gr ετοίμασε ένα μικρό hommage στον auteur που έφυγε από κοντά μας, για να θυμήσει όλες εκείνες τις στιγμές, που θα τον κρατήσουν ανεξίτηλο στην μνήμη μας. Ελαφρό το χώμα που θα σε σκεπάσει Monsieur...

Περισσότερα... »

Ο καθένας μας αναρωτιέται αν υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Και κυρίως αν μπορούμε να επικοινωνήσει, με εκείνους που έχουν φύγει. Κάνω την υπόθεση εργασίας, πως δεν γνωρίζεις γρι ποιος είναι ο σκηνοθέτης του Hereafter και σου εκθέτω την σύνοψη του: Ένας Αμερικάνος συγγραφέας, με ικανότητες μέντιουμ, μια Γαλλίδα δημοσιογράφος που έφτασε πολύ κοντά στον θάνατο (πιθανόν κατά την διάρκεια της εκδήλωσης φονικού τσουνάμι?) κι ένας δεκάχρονος Εγγλέζος που μόλις έχασε το στενότερο του πρόσωπο (πιθανόν τον δίδυμο αδελφό του?) ενώνουν τις δυνάμεις τους, για να επικοινωνήσουν πνευματικά με τον άλλο κόσμο. Μην σταυρώνεις δάκτυλα ευχόμενος εκείνος ο missing in action Ινδός της 6ης Αίσθησης ή έστω ο Amenabar των The Others να βάζει την υπογραφή του, γιατί πρόκειται για δημιούργημα του σημαντικότερου δημιουργού της τελευταίας εικοσαετίας. Με τα 80 του χρόνια κλεισμένα την ημέρα που το φιλμ θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του - 22 Οκτωβρίου στην Αμερική - ο Clint Eastwood, ρισκάρει πάνω σε ένα φιλμικό είδος που ουδέποτε στην μακρά καριέρα του ξαναάγγιξε, το μεταφυσικό θρίλερ. Αν μπορώ να ποντάρω κάπου, με ευκολία το κάνω υπέρ του, αφού στην πορεία του πάντοτε ο Blondie με απογοήτευσε, ενώ εσχάτως, ακούραστος, γεμάτος έμπνευση και πολυγραφότατος, κατορθώνει να παρουσιάζει το ένα διαμάντι μετά το άλλο. Πως λοιπόν αυτός που ακόμη και οι πολέμιοι του συμφωνούν πως οι εικόνες του το λιγότερο σε καθηλώνουν, μπορεί να αποτύχει?


Η Warner πάντως στηρίζει πάρα πολλά στις ιδέες του Clint, όπως φάνηκε και στην παρουσίαση του θεαματικού και πλήρους σασπένς τρέιλερ, που παρουσίασε στο μεγάλο πανηγύρι του Τορόντο. Γι αυτό φρόντισε να τον στηρίξει τόσο με την παρουσία ενός μοντέρνου σεναριογράφου όπως ο Peter Morgan, των Αλβιονικών επιτυχιών The Last King Of Scotland, The Queen και Frost / Nixon, αλλά και με μια πλειάδα διεθνών αστέρων, στο καστ που ηγείται ο Matt Damon (συνεχόμενη συνεργασία με τον Eastwood μετά το εξαίρετο Invictus) έχοντας άξιους συμπαραστάτες την γλυκύτατη Cecile De France, την κουκλίτσα Bryce Dallas Howard (νάτη η εκλεκτική συγγένεια με τον M.N.S.) και τον συνήθως νερόβραστο Jay Mohr...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Ιανουαρίου 2011 με τον τίτλο Η Ζωή Μετά
Περισσότερα... »






- Ακόμη κι αν οι ταινίες που έχει σκηνοθετήσει, μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, εντούτοις από βραβεύσεις πρέπει να έχει χορτάσει. Ίσως σημαντικότερη όλων στην καριέρα της να είναι εκείνη η πρώτη, του χρυσού Βατόμουρου για τον ρόλο της κόρης Κορλεόνε στον τρίτο Νονό, που την απέτρεψε από το να συνεχίσει την υποκριτική και να ασχοληθεί αποκλειστικά με την διεύθυνση. Η Sofia Coppola, το έχει το γονίδιο και το έχει αποδείξει. Μετά τις ευαίσθητες Virgin Suicides, το γλαφυρό Lost In Translation και την αρτιστίκ Marie Antoinette, το μελαγχολικό Somewhere, ξεκίνησε κι αυτό να βάζει αγαλματάκια στο καλάθι του, ξεκινώντας από το Χρυσό Λιοντάρι της Μόστρας του 2010, που θα μείνει στην ιστορία ως εκείνη της Tarantiniκής ανακατωσούρας. Για να λέγεται τους στραβού το δίκιο η Κόρη, πάντοτε βρισκόταν ανάμεσα στα φαβορί για την τελική επικράτηση, μα θες κάτι το απρόβλεπτο της παρουσίας του μίστερ Grindhouse, κάτι που στον θεσμό συνήθως επικρατούν τα αουτσάιντερς, υπήρχαν επιφυλάξεις. "Από την πρώτη κιόλας προβολή είχα μαγευτεί. Όσα μου έδειξε μεγάλωναν στην καρδιά μας, στο μυαλό μας, στην εκτίμηση μας" είπε ο Tarantino και κάλεσε την Sofia επί σκηνής. Φυσικά εκείνη πρωτίστως ευχαρίστησε τον πατέρα της - που 18 χρόνια πριν είχε τιμηθεί στο ίδιο φεστιβάλ για την συνολική του προσφορά - για όλα όσα την έχει διδάξει. Και ο δρόμος της ακόμη είναι πολύ μακρύς...

- Τα ευαγγέλια της χαράς όμως σημαίνουν και για εκείνους που δεν έχουν συνηθίσει να σηκώνουν τρόπαια ψηλά στους ουρανούς. Για μένα το μεγαλύτερο βραβείο για την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη είναι η παρουσία της στην 24άδα που διεκδίκησε το μεγάλο βραβείο. Μαζί με το Attenberg της και η Ελλάδα που κουβέντες στην γλώσσα της είχαν να ακουστούν στο Λίντο από τον καιρό του Delivery, μοιάζει να επιθυμεί να συνεχίσει να δηλώνει το παρόν στις μεγάλες διοργανώσεις. Η παρουσία είναι το μέσον, το βραβείο είναι η στάμπα στο διαβατήριο για την συνέχεια. Η - πραγματική κούκλα - Ariane Labed, επί του πρακτέου είχε να κοντράρει στην διεκδίκηση του Volpi καλύτερης γυναικείας ερμηνείας ένα σωρό αστέρια. Natalie Portman, Rinko Kikuchi, Yahima Torres, Shannyn Sossamon, Michelle Williams, Elle Fanning για να μην ξεχνάμε την Deneuve. Στο σανίδι του Παλάτσο όμως ανέβηκε η δική μας για να πάρει το αγαλματάκι από τα χέρια της Rappoport. Αν προσθέσεις την επιτυχία στις υπόλοιπες πρόσφατες, φτιάχνεις ένα μικρό αλυσιδάκι, που λάμπει όσο τίποτα δείχνοντας τον δρόμο στο γαλανόλευκο σινεμά. Ουδεμία έκπληξη για την ζόρικη εποχή που περνάμε. Έπρεπε να σφίξουν τα ζωνάρια για να επανέλθει στο μυαλό των δημιουργών μας η έμπνευση. Το ταλέντο το διέθετα πάντοτε εξάλλου...

- Το Ειδικό βραβείο της επιτροπής κατευθύνθηκε προς Πολωνία μεριά και τον βετεράνο Jerzy Skolimowski για το άγριο, βίαιο και ρεαλιστικό του Essential Killing. Ο δημιουργός του Shout όμως έβγαλε δύο ευχαριστήριους λόγους στο κοινό που παρακολούθησε την σεμνή τελετή. Έναν για εκείνον κι έναν στην θέση του Vincent Gallo, που επιβεβαίωσε τον τίτλο του φαβορί για την βουβή του παρουσία ως Ταλιμπάν στην ταινία, που κέρδισε το Volpi ανδρικής ερμηνείας. Φυσικά ο εκκεντρικός αστέρας έλαμψε δια της απουσίας του από την βραδιά λήξης του φεστιβάλ.

- Έκπληξη τέλος και η πλήρης απουσία των διοργανωτών Ιταλών από τις βραβεύσεις, παρότι συμμετείχαν με τέσσερις ταινίες στο Κονκόρσο και τα προγνωστικά ήταν υπέρ τους. Ούτε Costanzo, ούτε Mazzacurati, ούτε Celestini είδαν χαρά. Αντίθετα το Ασημένιο Λιοντάρι σκηνοθεσίας βάφτηκε στα χρώματα της Ισπανίας, με τον Alex De Iglesia, να το σηκώνει στην πιο συγκινητική και εκφραστική στιγμή της βραδιάς για την αλληγορική του Μπαλάντα της Τρομπέτας. Βραβείο πήρε επίσης και ο 70άρης Monte Hellman, τιμητικά για την πορεία του, στην ουσία ανταποδοτικά από τον Tarantino που τόσο πολύ τον στήριξε στους Reservoir Dogs και η φολκλορικά συναισθηματική φωτογραφία του ρώσικου Ovsyanki, που υπήρξε μια από τις καλύτερα σχεδιασμένες δημιουργίες του επίσημου καλανταριού.

- Η Μόστρα 67 έκλεισε τις πύλες της ως ένα από τα πληρέστερα και ποιοτικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ της τελευταίας δεκαετίας. Το υψηλό επίπεδο αποδεικνύει η συνύπαρξη πολλών μαζεμένων εξαιρετικών ταινιών - τα Post Mortem, Meek's Cutoff, Road To Nowhere, Potiche και Black Swan που άνοιξε το σκέτζουλ, είναι απλώς ενδεικτικά - κάτι που έλειψε τον τελευταίο καιρό από τα μεγάλα ραντεβού της Γηραιάς.

Επόμενος σταθμός Βερολίνο τον Φλεβάρη. Αν και είμαι βέβαιος πως οι Νύχτες από βδομάδα δεν θα μας αφήσουν ανικανοποίητους...

Περισσότερα... »