Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X 2010
Reviews
Reviews
Trailers
Με την προβολή της ταινίας Essential Killing, που σηματοδοτεί την επιστροφή στην δράση για τον 70χρονο Jerzy Skolimowski, έφτασε αισίως στην μέση του το διαγωνιστικό πρόγραμμα της φετινής Μόστρα. Θέμα του φιλμ το ένστικτο επιβίωσης του ανθρώπου, που είναι πιθανό να δικαιολογήσει την οποιαδήποτε πράξη, όσο αποτρόπαια ή βίαιη μπορεί να είναι. Η κάμερα του Πολωνού δημιουργού παρακολουθεί την αγωνιώδη καταδίωξη ενός Ταλιμπάν στα χιονισμένα τοπία της ανατολικής Ευρώπης, κατόπιν της περιπετειώδους απόδρασης του μέσα από τα χέρια εκείνων που τον οδηγούσαν στην φυλακή, με την κατηγορία του τρομοκράτη. Ο Αφγανός, γνώριμος στις - φαινομενικά αόρατες - αμερικάνικες δυνάμεις για τον ακραίο τρόπο δράσης του, θα επιχειρήσει να βγει ζωντανός από το κυνηγητό, με οποιονδήποτε τρόπο. "Είναι ο αγώνας του ενός ενάντια στους πολλούς και κάτω από αυτό το πρίσμα οποιαδήποτε αντίδραση πρέπει να θεωρείται φυσιολογική" υποστηρίζει ο σκηνοθέτης του The Shout. "Και για να διαφύγει του κινδύνου πρέπει να βιάσει και να σκοτώσει." Εικόνες που παρουσιάζονται αυτούσιες στην μεγάλη οθόνη και που είναι βέβαιο πως θα σοκάρουν, με αποκορύφωμα το πλάνο που ο φυγάς απειλεί με όπλο μια λεχώνα για να τραφεί από το μητρικό της γάλα. Ίσως να μην είναι και τυχαία η επιλογή για τον βασικό ρόλο στο πρόσωπο του Vincent Gallo, που αν έχει γίνει διάσημος ως ηθοποιός είναι μόνο για τους ερμηνευτικούς του εξτρεμισμούς.
"Η επιμονή του Vincent στην σωστή απόδοση του χαρακτήρα του, είχε πολύ περισσότερες δυσκολίες από το να γυρνά μελανιασμένος από το κρύο μέσα στο παγωμένο δάσος. Στην ουσία έπρεπε να υποδυθεί ένα ζώο με ανθρώπινη μορφή και να γνωρίζετε πως τέτοιες δύσκολες αποστολές είναι που προκαλούν το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον του" είπε ο Skolimowski στην συνέντευξη Τύπου, τιμώντας τον απόντα από το Λίντο Gallo. Απουσία που πήρε επίσης και η πρωταγωνίστρια Emmanuelle Seigner, μια παλιά γνώριμη του Jerzi από την εποχή που έκανε καλή παρέα με τον τότε αγαπημένο της Roman Polanski.
Αδαής ή σατανικός? Το δίλημμα αφορά στην προσωπικότητα ενός ορεσίβιου πιονιέρου, που στα χρόνια της κατάκτησης της Δύσης, στα 1848, έπεισε ένα καραβάνι από 200 κάρα, να τον ακολουθήσει στην στην καυτή έρημο του Όρεγκον, υποτίθεται αναζητώντας ένα μυστικό πέρασμα, για να γλυτώσουν πολλά μίλια ταξιδιού. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν οι ταξιδιώτες για πέντε εβδομάδες κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο, δίχως νερό και εφόδια, μια πραγματική ιστορία που ορίζει την θεματική βάση της ταινίας Meek's Cutoff, η οποία έκανε την πρεμιέρα της στα πλαίσια του διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ Βενετίας. "Βαδίζοντας στο άγνωστο και αναζητώντας την τύχη τους σε έναν τόπο μακρινό, οι φουκαράδες εναπόθεσαν τις ελπίδες τους σε έναν άντρα που δεν γνώριζε τι κάνει, έναν ηλίθιο, έναν άσχετο. Ακόμη και σήμερα δεν έχουν γίνει γνωστά τα κίνητρα που ώθησαν τον Μικ σε αυτή του την ενέργεια", αναφέρει η σκηνοθέτιδα Kelly Reichardt, δίνοντας το στίγμα των πρωταγωνιστών του πονήματος της. Η αφήγηση γίνεται μέσα από την ματιά των γυναικών που συμμετείχαν στο ταξίδι και καταγράφηκαν στα ημερολόγια τους, με συνέπεια να είναι πλήρης και γεμάτη λεπτομέρειες γύρω από την επίπονη πορεία τους στην έρημο. "Βρήκα την ιστορική αλήθεια πολύ ενδιαφέρουσα για τον τρόπο που ο συγκεκριμένος μικρόκοσμος μοίραζε τις καθημερινές εργασίες. Τα συγγράμματα είναι άκρως αποκαλυπτικά και για τον ψυχισμό τους, που ήταν πνιγμένος στην μοναξιά και την μονοτονία."
Είναι η δεύτερη φορά που η Reichardt συνεργάζεται με την πρωταγωνίστρια Michelle Williams, μετά το αξιοπρεπές ντεμπούτο της στο Wendy And Lucy: "Είναι υπέροχο συναίσθημα να συνεργάζομαι με την Michelle, τονίζει η δημιουργός για την ηθοποιό που την συνόδεψε στην Μόστρα. Ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες, δίχως διόλου ανέσεις, εκείνη δεν χάνει ποτέ το κέφι της, αφού βλέπει την υποκριτική σαν παιχνίδι."
Ετοιμαστείτε για την πιο δυνατή ελληνική ταινία ever! Υπερβολές της παραγωγής φαντάστηκα, εκ πρώτης όψεως, διόλου ασυνήθιστο φαινόμενο άλλωστε, για οτιδήποτε βρίσκεται στην διαδικασία του προμόσιον. Τον ορισμό "πιο ξεχωριστή" θα τον δεχόμουν ως πιο εύπεπτα για το θρίλερ Ο Θάνατος Που Ονειρεύτηκα. Άλλωστε πόσα από δαύτα έχεις δει στη μεγάλη οθόνη στο παρελθόν και να φέρουν εγχώρια υπογραφή? Όπως αυτή του Παναγιώτη Κράββα, που αφού δοκιμάστηκε τηλεοπτικά, δίπλα στον μετρ Πάνο Κοκκινόπουλο, στα αιματηρά γεμάτα σασπένς αυτοτελή επεισόδια του Κύκλου και της Εντολής, παίρνει το ρίσκο να μεταφέρει την εμπειρία του στο σελιλόιντ. Όχημα του μια ανατριχιαστική ιστορία, βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά, που επιχειρεί να αποδώσει την αποστασιοποίηση των σημερινών νέων στους κοινωνικούς κανόνες και τις κατευθύνσεις της φαμίλιας. Μια τάση ανεξαρτησίας, που συνήθως διακρίνει τους άμαθους νεανίες που διανύουν το μεταίχμιο της ενηλικίωσης, που στις ακραίες εκδηλώσεις της έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Σκοτάδι, φόβος, έξαψη, αποκρυφισμός, εξουσία και ερωτικό παραλήρημα, με φόντο ένα γκόθικ σκηνικό, όπως αποκαλύπτει το συννεφιασμένο τρέιλερ, που εύκολα, ξυπνάει τις άσχημες αναμνήσεις που έλαβαν χώρα στα μέσα του 90' στ Σέσι Κορωπίου.
Στις δικές μας αίθουσες, στις 11 Νοεμβρίου 2010 από την Village
Σε αντίθεση με κάποιες άλλες χώρες που έχουν λησμονήσει από καιρό τις δύσκολες στιγμές που έζησαν και επιβιώνουν βουλιαγμένες στην ματαιοδοξία τους και πανηγυρίζοντας την μιζέρια τους, η περήφανη Χιλή ουδέποτε ξέχασε. Ο στρατιωτικός νόμος που επιβλήθηκε στην χώρα στις 11 του Σεπτέμβρη του 73 βουτώντας την πολύπαθη, μα όμορφη αυτή λατινοαμερικάνικη γωνιά στο σκοτάδι του Μεσαίωνα, έχει αφήσει το σημάδι της βαθιά στις ψυχές των σύγχρονων Χιλιανών. Κι αν ο θάνατος του βρικόλακα Pinochet το 2006, έβαλε ένα τέλος στην αιματηρή 16ετία, τα θύματα των μακάβριων πράξεων του, επιστρέφουν για να γράψουν το υστερόγραφο. Το πολιτικό δράμα με τον τίτλο Post Mortem και πατρίδα του το Σαντιάγκο, προσγειώθηκε στην Βενετία, για να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα και να μπει στην διεκδίκηση του Λεόντειου βραβείου. Αν και οι βλέψεις του όπως φαίνεται είναι για ψηλότερα. Πολύ ψηλότερα! Επίκεντρο της ιστορίας, η αυτοψία του πτώματος του σοσιαλιστή ηγέτη Salvador Allende, που έπεσε νεκρός - επισήμως αυτόχειρας - στα σκαλοπάτια του προεδρικού μεγάρου, κατά την εισβολή των τεθωρακισμένων. Φρίκη και αποκάλυψη μαζί! Σημάδια που δεν έσβησαν ποτέ από το νου του φέρελπι σκηνοθέτη Pablo Larrain, που γεννήθηκε τρία χρόνια κατόπιν της επιβολής της junta: "Αν διαβάσει κανείς την αυτοψία του Προέδρου, που υπάρχει ελεύθερη παντού στο διαδίκτυο, θα εντοπίσει άμεσα ένα πανίσχυρο κείμενο. Στην ουσία δεν είναι η μεταθανάτια μελέτη ενός νεκρού άντρα, αλλά ολόκληρης της Χιλής. Το θέμα συγκλονίζει και θελήσαμε να το παρουσιάσουμε αυτούσιο, χωρίς παρεμβολές" υποστηρίζει ο 33χρονος δημιουργός.
Η εξέλιξη της ίντριγκας, πραγματοποιείται μέσα από την ματιά δύο απλών πολιτών, αμέτοχων στα συμβάντα, που δεν επιζητούσαν τίποτα περισσότερο από μια καλύτερη ζωή. Αυτός (Alfredo Castro) σαν υπάλληλος στο νεκροτομείο, εκείνη (Antonia Zegers) χορεύτρια του καμπαρέ. Την μοιραία μέρα του πραξικοπήματος είχε επιλέξει εκείνος να της εκφράσει την αγάπη του... "Ακόμη και αν δεν ζούσα εκείνη την τραγική περίοδο, τα ερωτηματικά για το τι ακριβώς συνέβη με τριγυρίζουν σαν φαντάσματα, όπως και τους περισσότερους συμπατριώτες μου, συνεχίζει ο Larrain. Δεν έχω καταλάβει τι συνέβη και είναι σαφές πως κάποιος λέει ψέματα. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς και κανείς δεν έχει πληρώσει γι αυτό. Ο Pinochet πέθανε, ουσιαστικά ελεύθερος τέσσερα χρόνια πριν, έχοντας μια περιουσία 30 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι βασανιστές κυκλοφορούν ατιμώρητοι. Εγώ θέλησα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, όχι για να διορθώσω κάτι, αυτό άλλωστε είναι αδύνατον, αλλά για να υπενθυμίσω, να ανακινήσω μνήμες. Αν κάποιος πιστεύει πως η υπόθεση έκλεισε, πρέπει να είναι γελασμένος..."
Στην Γαλλική γλώσσα Potiche είναι το πολύχρωμο και καλαίσθητο βάζο, που τοποθετείται σε διάφορους χώρους του σπιτιού, δίχως συγκεκριμένο χρηστικό λόγο, παρά μόνο για να ομορφύνει το ντεκόρ. Κάτι παρόμοιο με την γυναίκα δηλαδή, που πρέπει να παραμένει κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους του διαμερίσματος, αλλά πάντοτε να είναι καλλωπισμένη και φρεσκοχτενισμένη. Μα αυτή είναι κεντρική ιδέα ταινίας και μάλιστα υπογεγραμμένης από τον Francois Ozon? Σύμφωνα μάλιστα με το πρόγραμμα της Μόστρα, η κομεντί προβλήθηκε ως η δεύτερη στην χρονική σειρά Γαλλική, στην κούρσα της διεκδίκησης του Leone D'Oro. Κάπως πρέπει να γεμίσουν τα φεστιβαλικά καλαντάρια και ο Φραντσέζος, σαφώς και όχι στα καλύτερα του, είναι ένα δυνατό όνομα για το ρόστερ. Πόσο μάλλον η πρωταγωνίστρια του και αιώνιο trade mark του σινεμά των τρικολόρ, Catherine Deneuve, που εδώ υποδύεται μια τυπική νοικοκυρά, που κατόπιν της απαγωγής του καταπιεστικού καπιταλιστή συζύγου του από τους ίδιους τους εργάτες της φάμπρικας του, καλείται να αναλάβει εξ ολοκλήρου την διεύθυνση της επιχείρησης. "Ποτέ στην ζωή μου δεν έπαιξε αυτό τον ρόλο της γυναίκας γλάστρας, αν και υπήρξαν πολλές στιγμές που ένιωσα πως κάποιος χρησιμοποιεί το όνομα μου ή την εμφάνιση μου, για να αναδειχτεί, θέτοντας με ταυτόχρονα στο περιθώριο", λέει η Belle De Jour, βαδίζοντας την κατακόκκινη μοκέτα της Βενετίας, στην λαμπερή πρεμιέρα του Potiche.
Σημαντική απουσία από δίπλα της ο ένας εκ των δύο συμπρωταγωνιστών της Gerard Depardieu, που μια κοινή τους εμφάνιση θα εκτόξευε στα ύψη το πρεστίζ της διοργάνωσης, έστω κι αν ο έτερος Fabrice Luccini δεν είναι διόλου αμελητέος ηθοποιός. Όσο για τον Ozon, εξηγεί με γλαφυρό τρόπο τους λόγους που τον ώθησαν να ασχοληθεί με το ζήτημα της μάχης των φύλων, παρουσιάζοντας το από μια χιουμοριστική σκοπιά. "Αφορμή για να φτιάξω την ταινία στάθηκε η εκλογική κόντρα για το προεδρικό χρίσμα της χώρας μας, ανάμεσα στον Σαρκοζί και την Σεγκολέν, που απέδειξε πως ακόμη και σε αυτό το επίπεδο, μερικά πράγματα δεν αλλάζουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Την ιδέα για την κινηματογραφική εκδοχή του θεατρικού Potiche, την είχα καιρό πριν τις 8 Γυναίκες, μα περίμενα να έχω στα χέρια μου κάτι απτό από το σύγχρονο γίγνεσθαι για μπορέσω να το παρουσιάσω..."
Μια καθαρόαιμη ιταλιάνικη κωμωδία, από αυτές τις παλιομοδίτικες φωνακλάδικες, που όμως λατρεύει το κοινό της γειτονικής χώρας, είναι το La Passione, που αποτελεί και την δεύτερη συμμετοχή της διοργανώτριας στην διεκδικητική ομάδα του Χρυσού Λέοντα. Πρόκειται για την περιπέτεια ενός μεσήλικα θεατρικού σκηνοθέτη, που διανύει κρίση έμπνευσης και υποχρεώνεται την ίδια στιγμή να αναλάβει δύο εντελώς ξεχωριστά έργα. Τα πάθη του Χριστού, με την ομάδα του χωριού του, για να εξιλεωθεί για την ζημιά που προκάλεσε μια αμέλεια του στον τοπικό ναό και μια χαλαρή κομεντί με πρωταγωνίστρια μια σταρλετίτσα, όπως τον προστάζει ο ατζέντης του. "Πρόκειται για μια άκρως λαϊκή ταινία", υποστηρίζει με σθένος ο δημιουργός της Carlo Mazzacurati, που μόλις στο δεύτερο βήμα του, βρίσκεται να διεκδικεί ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαικά κινηματογραφικά βραβεία. "Σκοπός μου δεν είναι να μιλήσω για την δουλειά του βασικού ήρωα, ως βιοποριστικό μέσον, αλλά για το κενό που νιώθει ένας δημιουργικό άνθρωπος σε κάποια φάση της ζωής του. Όταν βρίσκεται μπροστά στην εκπλήρωση της απαίτησης και έχει ολοκληρωτικά μπλοκάρει. Δεν κρύβω πως κι εγώ ο ίδιος στο παρελθόν είχα μια τέτοια κρίση που με οδήγησε στον πανικό, εφόσον δεν γνώριζα πως να την αντιμετωπίσω. Από αυτή την δύσκολη εμπειρία μου, προέκυψε το σενάριο, που όπως θα δείτε έχει περισσότερο κωμικές, παρά τραγικές προεκτάσεις.
Πρωταγωνιστής του La Passione είναι ο 65χρονος Silvio Orlando, με πολυετή εμπειρία στο θέατρο κυρίως, αλλά και στο σινεμά, έχοντας δίπλα του την εκρηκτική Cristiana Capotondi, που έχει εξελιχθεί σε σούπερσταρ της Ιταλικής σκηνής, χάρη στις δημοφιλέστατες τηλεοπτικές παραγωγές που κρατά βασικού ρόλους.
Παραδοσιακά μία ταινία του διαγωνιστικού ρόστερ του φεστιβάλ Βενετίας, ανήκει στην Ρώσικη κινηματογραφία και συνήθως πάντοτε οι προτάσεις από την κοντινή μας Ανατολή, διακρίνονται από ποιότητα, ακολουθώντας όμως πιστά το ύφος της ξεπερασμένης πλην πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής σχολής. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τον θετικότερο αντίκτυπο στο κοινό της Μόστρα, από τα φιλμς που προβλήθηκαν το Σάββατο προκάλεσε η ταινία Ovsyanki (στα αγγλικά Silent Souls) του Aleksei Fedorchenko, του δημιουργού που κέρδισε το βραβείο των Οριζόντων (Orizzonti = περιφερειακό πρόγραμμα των εκδηλώσεων) το 2005 για το ντοκιμαντέρ του First On The Moon. Συγκινητικό και άκρως δραματικό το θέμα του φιλμ, που περιγράφει το επίμονο και επίπονο ταξίδι ενός φτωχού εργάτη σε φάμπρικα, που κουβαλά την σωρό της πρόσφατα χαμένης συζύγου του, έχοντας σκοπό να την θάψει σε μια όμορφη περιοχή δίπλα στον ποτάμι, που πριν πολλά χρόνια είχαν περάσει μαζί τον μήνα του μέλιτος. "Το σύνθημα που πηγάζει από το έργο είναι η Τρυφερότητα, τονίζει ο Ρώσος σκηνοθέτης. Ήθελα η τρυφερότητα να εξελιχθεί σε νοσταλγία και τα δύο αυτά συναισθήματα να γίνουν συνώνυμα της αγάπης."
Ο χήρος κεντρικός ήρωας της ιστορίας, θέλει να πει το ύστατο χαίρε στην αγαπημένη του, ακολουθώντας πιστά τις παραδόσεις του χαμένου λαού των Merja, που ζούσε δίπλα στις όχθες του Βόλγα και στο πέρασμα του χρόνου αφομοιώθηκε από το σλαβικό πληθυσμό: "Αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια, αλλά ήταν συγκλονιστικό που επιχειρήσαμε να αναβιώσουμε την παρουσία τους μέσα από τις εικόνες. Τα πάντα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων θύμιζαν τον πολιτισμό τους. Είναι κρίμα όμως να μην διατηρούμε την μνήμη τους ζωντανή", επισημαίνει ο Fedorchenko. Και συνεχίζει: "Η μορφή της νεκρής παρουσιάζεται στο φιλμ δια μέσου φλασμπάκ για να αναδειχτεί το μέγεθος του δεσίματος του αντρόγυνου και πάντοτε στα πλάνα παραμένει βουβή. Όπως θα δείτε δεν χρειάζονται λόγια για να περιγράψεις πως νιώθεις. Η λάμψη της ευτυχισμένης κι ερωτευμένης γυναίκας λέει τα πάντα."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Marty Supreme
Απο τις 15 Ιανουαριου
1η ΠΡΟΒΟΛΗ
