Movies Ltd

Κάθε δευτερόλεπτο μετράει! Επιτέλους η ώρα για του επόμενου βήματος μετά τον ανεπανάληπτο θρίαμβο του Slumdog Millionaire ζυγώνει για τον Danny Boyle. Έχοντας σπουδάσει το μέγεθος της τραγωδίας, που κρύβει πίσω της η ιστορία, που αποτελεί την σεναριακή βάση του 127 Hours, βρέθηκα ελαφρώς απροετοίμαστος στην θέα του διασκεδαστικού τρέιλερ που ξεκινά την διαφημιστική καμπάνια του. Εν μέρει λάθος μου, αφού είναι γνωστή τοις πάσι η ανατρεπτική μέθοδος προσέγγισης από τον Βρετανό, ακόμη και της πιο ακραίας ανθρώπινης στιγμής. Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του κλιπ όμως τίποτα δεν προϋποθέτει για το δράμα που θα ακολουθήσει. Στην ουσία απεικονίζεται το ανεξάρτητο, άφοβο και ελεύθερο πνεύμα του αναρριχητή Άρον Ράλστον, που από μια απροσεξία του βρέθηκε εγκλωβισμένος ανάμεσα στους απόκρημνους βράχους της Γιούτα για σχεδόν 5 μέρες, πριν πάρει την απόφαση να ακρωτηριασθεί προκειμένου να σώσει την ζωή του. Οι ώρες αγωνίας που έζησε ο ορειβάτης, είμαι πολύ περίεργος να δω πως θα συρρικνωθούν για να χωρέσουν στο κινηματογραφικό 90λεπτο, αν και η εμπιστοσύνη μου στην έμπνευση του Boyle είναι δεδομένη από την εποχή του Shallow Grave κιόλας. Κάτι που εξίσου ισχύει και για τον μόνιμο συνεργάτη του Peter Beaufoy, επίσης οσκαρούχο για το Slumdog σεναρίστα, με πραγματικά ιδιοφυείς ιδέες.


Στο ένα εκ των δύο πολυαναμενόμενων one man show της σεζόν - το έτερο είναι το Buried με τον Reynolds - τον μοναδικό βασικό ρόλο κρατά ο ταλαντούχος James Franco, που το σύστημα προωθεί σαν έναν εκ των κορυφαίων ζεν πρεμιέ της εποχής. Κι όχι άδικα αφού ο Καλιφορνέζος έχει προσφέρει δείγματα υψηλής ερμηνευτικής ικανότητας, συνδυάζοντας τα με την προσεγμένη εξωτερική εμφάνιση. Το 127 Hours σε διανομή της Fox Searchlight θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις 5 Νοεμβρίου στην Αμερική, προς μεγάλη μου έκπληξη όμως σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα, περίεργη εμπορική αντιμετώπιση για το επόμενο βήμα ενός δημιουργού που σάρωσε τα Όσκαρς μόλις δύο χρόνια πριν...

του Christopher Nolan. Με τους Leonardo DiCaprio, Joseph Gordon-Levitt, Ken Watanabe, Ellen Page, Marion Cotillard, Tom Hardy και τον Cillian Murphy

Γύρνα το Σβουράκι!

του zerVo

Έσωσε, λέει, το σινεμά. Ε, όχι δα. Υπερβολικός ο διθύραμβος για το Inception, κυρίως από τους συμπατριώτες του, στα πλαίσια της γενικής καταστροφολογίας των Αμερικανών για το παρόν και το μέλλον της έβδομης τέχνης. Ουδέποτε άλλωστε ο κινηματογράφος ζήτησε σωσίβιο από κανέναν, ειδικά μετά από μια σεζόν που τα εμπορικά - τουλάχιστον - ρεκόρ έσπαζαν με εντυπωσιακό τρόπο, το ένα μετά το άλλο. Ακόμη κι αν κάνω όμως, την υπόθεση εργασίας πως το σελιλόιντ βρίσκεται ένα βήμα από την flatline, εκτιμώ πως δεν είναι ο Nolan εκείνος που κρατά στα χέρια του τον σωτήριο απινιδωτή. Γιατί καλός, άγιος και με δυνατή ματιά ο mr.Memento, μα με όλο αυτό τον ντόρο γύρω από το τελευταίο πόνημα του, νιώθω πως κάποιος πάει να μου φυτέψει στο μυαλό την ιδέα, πως πρόκειται για το αριστούργημα της νέας σεζόν. Σε μια άλλη reality ίσως, αγαπητέ Christopher...
Χαρισματική ομάδα εισβολέων στα ανθρώπινα όνειρα, που μέχρι τώρα ειδικευόταν στην κλοπή της υπερπολύτιμης γνώσης, αναλαμβάνει το ρίσκο να εγκαταστήσει στο νου κληρονόμου ενός ενεργειακού κολοσσού, τον σπινθήρα της καταστροφής, όλων όσων είχε με πολύ κόπο κτίσει ο πατέρας του. Magnifique, που λένε οι φίλοι μας οι Φραντσέζοι! Όλα τα παιχνίδια με τον εγκέφαλο του μοναδικού λογικού όντος, άλλωστε, δημιουργούν έναν μυστηριώδη μαγνητισμό γύρω από την ύπαρξη τους, άσχετα αν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό η κινηματογραφική τους απεικόνιση δεν αποφέρει να αναμενόμενα αποτελέσματα. Είναι θέμα χειρισμού και καθοδήγησης σκέφτομαι. Και από την στιγμή που ο Nolan έχει δοκιμαστεί στο mind game, είμαι υποχρεωμένος να τον εμπιστευτώ.

Αρχικά γιατί δεν τοποθετεί την ιστορία του χρονικά σε κανένα μακρινό μέλλον, που πρωταγωνιστούν οι Matrix και οι Σκοτεινοί Ιππότες. Το τοπίο είναι σημερινό, απτό, χειροπιαστό, οι ήρωες του δρουν στο απόψε και δεν θυμίζουν μορφές της DC και της Marvel. Σε αυτό τον ανταγωνιστικό κόσμο, ένας κυνικός και πλεονέκτης επιχειρηματίας, φτιάχνει την δική του Monopoly, για να εξοντώσει τον ένα και βασικό αντίπαλο του, παίρνοντας ολάκερη την πίτα για την πάρτη του. Μονάχα που οι οδοί πάνω στους οποίους κινούνται τα πιόνια, όχι μόνο δεν ανήκουν στον άξονα της πραγματικότητας, παρά είναι φανταστικοί, μεταβαλλόμενοι και τρισδιάστατοι. Πόρτα για το πέρασμα στην άλλη διάσταση - λογικό - το όνειρο. Στοιχείο που κάποιοι πανέξυπνοι χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη για την (άκρως παράνομη) δράση τους, αφού διαμέσου του ύπνου υποτάσσουν τους νευρώνες των στόχων τους, αφαιρώντας τους τα μυστικά που αξίζουν περιουσίες ολόκληρες.

Η πιο φημισμένη συμμορία διαρρηκτών είναι εκείνη του μοντέρνου εκτελεστή Ντίλιγκερ με το όνομα Κομπ, που την συνθέτουν κάθε λογής ληστές του ονείρου. Ο οργανωτής του πλάνου, η αρχιτέκτονας των τοποθεσιών, ο χημικός που θα προκαλέσει τον λήθαργο, ο παραχαράκτης των πρωταγωνιστικών υποκειμένων. Οι κανόνες λειτουργίας δεδομένοι και οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτούς προκαλεί μόνιμη και ανεπανόρθωτη βλάβη, εφόσον οι ταξιδευτές περάσουν στην διάσταση της ύπνωσης. Ο χρόνος: Πέντε λεπτά πραγματικότητας ισούνται με μια ώρα ονείρου, διάστημα που μεγεθύνεται γεωμετρικά, όταν εισβάλλει όνειρο μέσα σε όνειρο! Ο τόπος: Πρέπει να απεικονίζει την πραγματικότητα, όπως την ορίζει το υποσυνείδητο, μα καλό είναι να αποφεύγεται η εισβολή αναμνήσεων στις εικόνες, γιατί η παρουσία τους δημιουργεί εμπόδια στην εξέλιξη του σχεδίου. Ο θάνατος: Όποιος δει στον ύπνο του πως πεθαίνει, αυτομάτως ξυπνά. Σε ένα φυσιολογικό όνειρο όμως, γιατί αν εκείνο είναι πολυδιάστατο, το πνεύμα βυθίζεται αιώνια στην λίμπο, στην πνευματική άβυσσο και ουδέποτε επανέρχεται. Το ξύπνημα: Απαιτείται ένα και απλούστατο λάκτισμα για να επαναφέρει τον εισβολέα στον ρεαλισμό. Όταν η επίθεση είναι ομαδική, χρειάζεται συγχρονισμός στο ταρακούνημα, σε διαφορετική περίπτωση το παντοτινό σκοτάδι καραδοκεί. Μπορείς αυτά να τα βάλεις στον νου σου σε μια τάξη? Πίστεψε με ο Nolan θα σε βοηθήσει με όλη του την έμπνευση για να τα ταξινομήσεις σωστά.

Προκειμένου όμως η ίντριγκα να μην κυλίσει ομαλά, το σενάριο φροντίζει ο κεντρικός χαρακτήρας του να είναι προβληματικός και ψυχικά σχεδόν κατεστραμμένος. Η πρώιμη απώλεια της γυναίκας του, τον έχει καταστήσει έναν ζωντανό - νεκρό, ώστε να την οραματίζεται διαρκώς στο ξύπνιο του, πόσο μάλλον στον ύπνο του. Καταστρατήγηση του κανόνα υπ αριθμόν 2 δηλαδή, όπερ σημαίνει πως η mission impossible τελεί εν κινδύνω. Κι ενώ μέσα από τις παρεμβολές που προκαλεί ο Κομπ στα ονείρατα των κομπανιέρων του, μαθαίνουμε τα πάντα για τον κύριο εμφυτευτή, δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στο ποιόν των υπολοίπων, που πρακτικά ίσως και να παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από εκείνου στην εκτέλεση του σχεδίου. Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να κάνει πιο πολύπλοκο το θέμα και να χαθεί ολοσχερώς το τόπι από το χορτάρι? Πιθανότατα ναι, αν και η αίσθηση που θα άφηνε μια πληρέστερη προσέγγιση στα πρόσωπα που περιβάλλουν τον κάπταιν, ίσως να ήταν πιο ολοκληρωμένη, σε ότι αφορά στην επί του πραγματικού κόσμου μετάφραση του Inception.

Ενός κόσμου που ο καθείς δύναται να υποστηρίζει πως μπορεί να είναι απλά μια οφθαλμαπάτη, ένα ψέμα και που όσο δύσκολες στιγμές κι αν περνά, υπάρχει από πίσω ο ρεαλιστικός, που είναι πλασμένος μόνο για εκείνον και που κάποια στιγμή θα τον φιλοξενήσει στην παραδεισένια αγκαλιά του. Η ιδέα βλέπεις, σύμφωνα με όλους τους ψυχαναλυτές είναι το ισχυρότερο παράσιτο, η ελπίδα όμως είναι το πιο δυναμικό παρακλάδι της και μόνο στην ύπαρξη της ο κτήτορας μπορεί να ξεπεράσει κάθε αντιξοότητα, κτίζοντας την δική του χώρα της Εδέμ.
Για πες: Ο Nolan με αφετηρία αυτή την αισιόδοξη θεωρία, κτίζει ένα δαιδαλώδες θρίλερ, που διαθέτει και περιπετειώδη και έντονα συναισθηματικά, αλλά και ακραία δραματικά στοιχεία. Ο κατακερματισμός της σημερινής οικογένειας, η λατρεία για το χρήμα, η αναζήτηση όλων των μεθόδων εξαπάτησης, ο φαταουλισμός, κανόνες που διέπουν την μετά μιλένιουμ πραγματικότητα, δεν απουσιάζουν από την σκηνή. Κάδρο που ο σκηνοθέτης φροντίζει να αποτελείται από πλάνα διάρκειας το πολύ μερικών δευτερολέπτων, πλημμυρισμένα από μελετημένα ειδικά εφέ (το δίπλωμα της Μονμάρτης εν είδι καλτσόνε είναι μαγευτικό) προκειμένου να ανεβούν οι παλμοί, κάτι που επιτυγχάνει τέλεια, μόλις οι κοιμισμένες ψυχές εισέρχονται στην διαδικασία αφύπνισης. Για την ταυτόχρονη μελέτη των πολλαπλών πτυχών του ίδιου ονείρου - μέτρησα μέχρι κι πέντε - απαιτεί την εγρήγορση και την εξυπνάδα του θεατή, αν και όσο τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν σε μια τάξη, το πράγμα απλουστεύεται και δεν είναι ο λαβύρινθος που φαίνεται.

Μόνιμα πάνω στον πάγκο του ο μάστορας είχε το εργαλείο που ακούει στο όνομα Di Caprio, χρησιμοποιώντας τον σαν τον βασικό άξονα της ιστορίας του. Ο Leo δεν κάνει τίποτα παραπάνω - μάλλον κάνει και λιγότερο - από όσα έκανε στο Shutter Island, αφού ο ρόλος του μοιάζει σαν μια θεματική συνέχεια εκείνου του απότομα λοβοτομημένου ντετέκτιβ. Δεν μπορώ να πως το ίδιο όμως και για την υπόλοιπη εργαλειοθήκη, που μοιάζει φτιαγμένη από βανάντιο, σκληρή, απότομη και αντιφατικά ρεαλιστική, μέσα στο θολό περιβάλλον που καλείται να δράσει. Ο Gordon-Levitt οριστικά καταχωρείται ως ο ταλαντούχος κλώνος του Heath Ledger, η Page αριστεύει ως το βαρόμετρο της επιχείρησης, ο Watanabe σιγοντάρει άψογα όταν τον δείχνει η μπαγκέτα, ο Murphy είναι τόσο άχρωμος όσο του πρέπει, ενώ ο Hardy είναι αποθεωτικός, σπάζοντας σε πολλά σημεία με το ελαφρύ του χιουμοράκι τον καταιγιστικό παλμό. Μοναδικό καμπανάκι βαράει για την απρόσεχτη Cotillard, που ούτε στην τρίτη χολιγουντιανή της παρουσία πετυχαίνει να ξεχωρίσει, έχοντας αναλάβει να φέρει εις πέρας την ίδια μορφή καταλύτη που κάποτε έπαιξε η Carrie Ann Moss στο Memento. Το φιλμ δηλαδή που - ίσως και βοηθούμενο από το στοιχείο της καλτ έκπληξης - θεωρώ ως πιο πλήρη στιγμή του 40χρονου Λονδρέζου σκηνοθέτη, που το δικό του σβουράκι ακόμη στριφογυρνά, αποδεικνύοντας πως η πορεία του ακόμη ταξιδεύει μέσα στον ονειρικό κόσμο της επιτυχίας.

Στις δικές μας αίθουσες, 24 Αυγούστου 2010 από την Village

Rewind /// Trailer - Inception

Ξυπνάς ένα πρωινό και ο κόσμος που γνώριζες μέχρι τώρα έχει εξαφανιστεί. Κάπου το έχω ξαναδεί. όχι απλά μου θυμίζει κάτι, αλλά το έχω παρακολουθήσει αυτούσιο. Νεαρός άντρας ξυπνάει από λήθαργο κι έρχεται αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα, αφού τίποτα δεν είναι πια όπως το έχει αφήσει. Ερήμωση και θάνατος παντού, μα το σημαντικότερο είναι η άγνοια για το ποιος προκάλεσε αυτή την μαζική καταστροφή. Οι ελάχιστοι επιζώντες θα συνταχθούν σε μια ολιγομελή ομάδα για να αντιμετωπίσουν τον άγνωστο κίνδυνο, ακολουθώντας πιστά τον κανόνα, να μένουν πάντοτε κοντά στο φως που διώχνει μακρυά το κακό. Το θρίλερ Vanishing On 7th Street είναι κτισμένο κατ εικόνα και καθ ομοίωση με το 28 Days Later του Boyle, ακολουθώντας το τέμπο του επίσης μεταποκαλυπτικού I Am Legend. Το περιορισμένο μπάτζετ της παραγωγής, αφήνει πολλά περιθώρια στον σκηνοθέτη Brad Anderson - που είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις με το τελευταίο πόνημα του The Machinist - ώστε να μην σταθεί αποκλειστικά στην εφετζίδικη απεικόνιση της ερημικής Νέας Υόρκης, αλλά να αναπτύξει την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που θα εκτοξεύσει στα ύψη το σασπένς.


Μπορεί η ώθηση που έδωσε στην καριέρα του Hayden Christensen η απόδοση του Άνακιν Σκάιγουόκερ στα πρίκουελ του Star Wars να μην είχε ανάλογη μπλοκμπαστερική συνέχεια, ο Καναδός όμως έχει κάνει αξιοπρεπείς επιλογές στα πρότζεκτ που έχει μέχρι τώρα ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Το Vanishing είναι μια τέτοια περίπτωση, που θα ακολουθήσει τους γκαγκστερικους Takers σε κυκλοφορία, αφού υπολογίζεται να βγει στις αίθουσες γύρω στα Χριστούγεννα. Επισήμως πάντως την πρεμιέρα του θα κάνει στο πρόγραμμα του φεστιβάλ του Τορόντο, κάτι που σημαίνει πως μαζί με τον Christensen το κόκκινο χαλί θα πατήσουν και οι συμπρωταγωνιστές του Thandie Newton και John Leguizamo.

Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την εποχή του The Lake House, που καταγράφηκε ως η τελευταία μεγάλη επιτυχία στην καριέρα του Keanu Reeves. Έκτοτε ή οι επιλογές του ήταν πιο ήπιων τόνων τόνων (Pippa Lee, Street Kings) ή δεν απέδωσαν σύμφωνα με τις υψηλές προσδοκίες, με συνέπεια ο 46χρονος ηθοποιός να έχει κατέβει κάποια σκαλοπάτια στο starmeter. Η φετινή επιστροφή του με το Henry's Crime, πιθανότατα να προσθέσει μερικούς πόντους στην γενικά μέτρια εκτίμηση που έχει το κοινό για την ερμηνευτική του αξία, αλλά και πάλι δεν προβλέπω πως θα είναι ικανή να τον επαναφέρει στα επίπεδα που βρέθηκε στις αρχές της δεκαετίας με την τριλογία του Matrix. Μετά από μια τριετία στην φυλακή για την ληστεία μιας τράπεζας που ουδέποτε διέπραξε, ο Χένρι θα επιχειρήσει να πάρει το αίμα του πίσω, κλέβοντας την στ αλήθεια. Μέρος του σχεδίου του συμπεριλαμβάνει την διείσδυση του σε μια εταιρία που γειτονεύει με τον στόχο του, εκείνο που δεν θα υπολογίσει όμως είναι τον αστάθμητο παράγοντα έρωτα, που θα στείλει επάνω του τα βέλη, για χάρη των ματιών της όμορφης διευθύντριας του. Και που δύσκολα θα μπορούσε να μην την παρατηρήσει καν, εφόσον η Vera Farmiga που την υποδύεται, από το Up In The Air είχε αποδείξει πως διαθέτει τον αέρα που τραβά πάνω της τα αρσενικά. Την ρομαντική κομεντί ανεξάρτητης παραγωγής υπογράφει ο Malcolm Venville, που η γνωστότερη ταινία του 44 Inch Chest, από την Ελλάδα δεν πέρασε ούτε σε βίντεο, ενώ ανάμεσα στο καστ συμπεριλαμβάνονται ακόμη τα ονόματα του βετεράνου James Caan, της Judy Greer και του Peter Stormare.

Πιθανότατα να μιλάμε για πλέον αναμενόμενο come back της χρονιάς, αφού τα δέκα χρόνια της αναμονής για κάτι καινούργιο από τα χέρια του σπουδαίου John Carpenter - από την εποχή του όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένου Ghosts Of Mars - αποδυκνείονται τελικά πάρα πολλά. Ο σκηνοθέτης του Halloween, της Chsristine, του Σταθμού 13 και της Απειλής, επιστρέφει στις θεματικές ρίζες που τον κατέστησαν ως τον κορυφαίο στο είδος, παρουσιάζοντας στο The Ward ένα ψυχολογικό θρίλερ, με μεταφυσικές προεκτάσεις, που υπόσχεται να μοιράσει αμέτρητες ανατριχίλες. Είναι η ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, που κλείνεται σε ψυχιατρικό ίδρυμα, εκεί που θα νιώσει τους διαδρόμους και τους θαλάμους του να μεταβάλλονται σε κόλαση, από κάποιες σατανικές αόρατες δυνάμεις. Η ιδιαιτερότητα στη ματιά του Carpenter έγκειται στο γεγονός πως η υπόθεση είναι τοποθετημένη στα μέσα της δεκαετίας του 60, αν και τα πρώτα κλικ που η παραγωγή διέρρευσε με την φιγούρα της ξανθιάς καταιγίδας που ακούει στο όνομα Amber Heard, εμφανίζουν κάποια χρονική ασυμβατότητα...στο χτένισμα. Το φιλμ θα κάνει την πρεμιέρα του στο επερχόμενο φεστιβάλ του Τορόντο, βεβαίως στα πλαίσια της Midnight Madness, ενώ επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί...

Σύζυγος - Μητέρα - Κατάσκοπος! Δύσκολο, μέχρι και ακατόρθωτο τρίπτυχο. Κι αυτό γιατί απαιτείται ειδικό σθένος για να μπορέσει μια εκπρόσωπος του - πάλαι ποτέ - ασθενούς φύλου, να διατηρεί συνάμα την ταυτότητα της Μυστικής Υπηρεσίας κι εκείνη της τυπικής νοικοκυράς. Κυρίως γιατί οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν, σε μια ενδεχόμενη αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου του υποκειμένου είναι αμέτρητοι και είναι πολύ πιθανόν να στοχοποιήσουν πρόσωπα του στενού οικογενειακού κύκλου, που έχουν άγνοια για τις κινήσεις του. Όπως συνέβη στην περίπτωση δηλαδή της CIA agent Βάλερι Πλέιμ, που η ηθικοί της κανόνες, την οδήγησαν στο να αποκαλύψει - δια μέσου του συζύγου της δημοσιογράφου - αλήθειες, γύρω από τον πόλεμο του Ιράκ, που η κυβέρνηση επ ουδενί δεν ήθελε να δημιοσιοποιηθούν. Η αντίδραση των κρατικών υπαλλήλων άμεση, που μετέτρεψαν την ζωή της γυναίκας σε πραγματική κόλαση, στιγμές που η ίδια κατέγραψε στα απομνημονεύματα της με τον τίτλο The Politics Of Truth. Βιβλίο που αποτελεί και την θεματική βάση του πολιτικού θρίλερ Fair Game, που υπογράφει ο έμπειρος στο είδος ελέω Bourne Identity, Doug Liman, με σκοπό να αναδείξει την ίντριγκα που συγκλόνισε την αμερικάνικη κοινή γνώμη, λόγω του κουρνιαχτού που σήκωσε η αμείλικτη δικαστική διαμάχη της Πλέιμ με τους πρώην εργοδότες της.


Δυνατότερο στοιχείο του πρότζεκτ, δίχως άλλο, αποτελεί η συνύπαρξη επί της οθόνης του ζευγαριού που σκόρπισε αμέτρητες συγκινήσεις στο κοινό, στην πρώτη κοινή του εμφάνιση στο 21 Grams. Η Naomi Watts, έχοντας κτίσει εμπειρία από τότε, καθοδηγούμενη από Peter Jackson, Haneke και Woody Allen και ο Sean Penn, βαρύτερος κατά ένα όσκαρ για τον Milk, ανεβάζουν σε πολύ υψηλό επίπεδο τις ερμηνευτικές τουλάχιστον απαιτήσεις του Fair Game. Ενός φιλμ που επίσημα θα κάνει την εμφάνιση του στις 5 Νοεμβρίου 2010 από την Summit, έχοντας περπατήσει πρωτίστως όμως στους ηλιόλουστους δρόμους των Καννών, αφήνοντας ανάμικτα συναισθήματα στην πρεμιέρα του.

Είχα ένα παράξενο όνειρο χθες βράδυ, για μια κοπέλα που μεταμορφώθηκε σε κύκνο. Μόνο που ο πρίγκηπας ερωτεύτηκε το λάθος κορίτσι κι εκείνη αυτοκτόνησε. Καινούργιες υποσχέσεις για ένα μαγευτικό ταξίδι στο όριο της πραγματικότητας και της φαντασίας, αφήνει προς το φανατικό του κοινό, με την νέα του δημιουργία, ο χαρισματικός Darren Aronofsky. Μην χάνοντας την ευκαιρία να πασπαλίσει την όπως πάντοτε δυνατή του ιστορία με ψήγματα μεταφυσικής, που μπορούν εύκολα να μετατρέψουν ένα ψυχολογικό δράμα σε ανατριχιαστικό θρίλερ. Τα μαντάτα για την Νίνα, την ταλαντούχα μπαλαρίνα είναι ενθουσιώδη, από την στιγμή που εκείνη επιλέγει για πρωταγωνίστρια της παράστασης η Λίμνη των Κύκνων, στην Λυρική της Νέας Υόρκης. Μοναδικό της ντεσαβαντάζ, η έλλειψη ερωτικότητας στις τέλειες κινήσεις της, στοιχείο που διαθέτει άπλετο η συνομήλικη ανταγωνίστρια της, κάτι που θα αντιληφθεί από τις πρώτες κιόλας πρόβες ο γοητευτικός Γάλλος χορογράφος. Λογικό είναι η κόντρα να προκαλέσει ψυχολογικές τριβές στην όμορφη χορεύτρια, που πιέζεται συνάμα αφόρητα και από την τελειομανή - παλιά δόξα του μπαλέτου - μητέρα της. Το βασικότερο στοιχείο που θα διακρίνει κανείς στις σκηνές του τρέιλερ, είναι ο έκδηλος λυρισμός που χρησιμοποιεί ο Νεοϋορκέζος, ανεβάζοντας συνάμα στροφές, οδηγώντας το θέμα του σε ερωτικές ακρότητες. Και διόλου αναίμακτες όπως αποκαλύπτεται...


Δεν θα μπορούσα να έχω την παραμικρή ένσταση για τις επιλογές των θηλυκών rivals της ιστορίας, αφού τόσο η Natalie Portman - αστεία, αστεία το παιδάκι του Leon, πατάει στα τριάντα - φαντάζει ιδανική λύση ως το συνεσταλμένο κορίτσι με τα τούλια, που βυθίζεται στον σκοτεινό εφιάλτη, όσο και η Mila Kunis με την γεμάτη σέξι νοήματα ματιά, που μπορεί να υποδυθεί με άνεση το αντικείμενο του πόθου. Ελπίζω η λακκούβα του κάστινγκ να μην ακούει στο όνομα Vincent Cassell, εφόσον ναι μεν τον εκτιμώ βαθιά τον Φραντσέζο, ποτέ μου όμως δεν τον φαντάστηκα να διδάσκει Τσαικόφσκι, φορώντας πουέντ. Ο Μαύρος Κύκνος θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του την 1η του Δεκέμβρη από την ανεξάρτητη Fox, αλλά προηγουμένως θα έχει την τιμή να ανοίξει τις διεργασίες της Βενετσιάνικης Μόστρα του 2010. Εκεί που να θυμίσω κάποτε ο Darren είχε γιουχαϊστεί - πέρα για πέρα άδικα - για το Fountain και που απέσπασε - ίσως όχι και τόσο δίκαια - το Χρυσό Λιοντάρι, για τον Wrestler...

Τι συνέβη? Κάποιος που νόμισες νεκρό, έχει επιστρέψει ζωντανός? O Wes Craven δείχνει σε μεγάλη φόρμα, αφού όχι απλά έχει ήδη πανέτοιμο το καινούργιο Scream, που καλώς ή κακώς θα σαρώσει τα ταμεία, αλλά ρίχνει στην μάχη ένα ακόμη νέο franchise, που με τον τίτλο My Soul To Take, υπόσχεται να απασχολήσει τους φίλους των ταινιών τρόμου για πολλές πολλές συνέχειες. "Ταινιών θρίλερ" με διορθώνει ο βετεράνος "και όχι σλάσερ", όρο που προτιμά ο γερόλυκος για το νέο του πόνημα, που φιλοδοξεί να σημάνει την έναρξη ενός νέου σήριαλ ανατριχίλας στα πρότυπα του Δρόμου με τις Λεύκες. Ίσως και να αναδείξει έναν νέο φοβιστικό ήρωα, παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή για τον 70χρονο, που έχει αναδείξει την πλέον γνώριμη φιγούρα στην ιστορία του horror, τον μοναδικό Φρέντι Κρούγκερ. Σε επαρχιακή κωμόπολη για 16 χρόνια διατηρείται ο τοπικός θρύλος, που υποστηρίζει πως ο παρανοϊκός δολοφόνος, θα επιστρέψει για να εξολοθρεύσει τα επτά παιδιά που γεννήθηκαν την νύχτα που εκείνος πέθανε. Σήμερα που ο ένας μετά τον άλλο, οι νέοι, αρχίζουν να εξαφανίζονται ανεξήγητα, άπαντες θα πιστέψουν πως ο βουτηγμένος στο αίμα μύθος, αρχίζει να λαμβάνει σάρκα και οστά. Θεωρητικά το στόρι μοιάζει με μιξάζ όλων των γνώριμων σεναρίων που έχουν κάνει την εμφάνιση τους στην μεγάλη οθόνη, με χαρακτήρες πιτσιρικάδες που πέφτουν βορά στην μανία ενός φονιά, την διαφορά κάνει όμως η δημιουργική έμπνευση του Craven. Στοιχείο πασιφανές από τις λιγοστές σκηνές άλλωστε του τρέιλερ που μόλις έκανε πρεμιέρα από την Rogue, που θεωρεί δεδομένη την πρωτιά του Box office, της εβδομάδας που ξεκινά στις 8 Οκτωβρίου, ημερομηνία της παγκόσμιας κυκλοφορίας της ταινίας.


Όσο για τα πρωταγωνιστικά ονόματα των νεαρών Max Theriot, Zena Gray και Emily Meade, που μπορεί να μην λένε και πολλά πράγματα στο ευρύτερο κοινό, να θυμίσω πως ούτε αυτό του Johnny Depp σήμαινε κάτι το 84 στο πρώτο Elm Street, που ούτε καν ήταν ο πρωταγωνιστής...

Εξαπάτησε! Πρόδωσε! Τρομοκράτησε! Δεν υπάρχει πιο αγαπημένο μου, από το να προσπαθεί ο δημιουργός, να συγκρίνει διαφορετικές χρονικές στιγμές της ίδιας κοινωνίας. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που λάτρεψα το φετινό μη αγγλόφωνο Όσκαρ El Secreto De Sus Ojos, που κόντραρε την εικόνα της Αργεντινής του σήμερα, με εκείνη την ποδοπατημένη από την μπότα της junta της δεκαετίας του 70. Δεν κρύβω πως παρακολουθώντας την ταινία του Campanella, στο νου μου στροβιλιζόταν το ερωτηματικό, για το πότε ένας εγχώριος auteur θα ρίσκαρε μια παρόμοια αντιπαράθεση. Ακόμη κι αν δεν φτάσει στο ίδιο επίπεδο έμπνευσης ή συρρίκνωσης τριών διαφορετικών υφών (αστυνομικό - πολιτικό - δραματικό) σε ένα, απλά και μόνο η προσπάθεια θα μου ήταν αρκετή. Επίσης μου είναι αδύνατον να κρύψω την έκπληξη μου, όταν η προσδοκία, έγινε πραγματικότητα μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, αφού διαβάζοντας τις λίγες σειρές της σύνοψης του θέματος του Χώρα Προέλευσης, εντόπισα αυτό ακριβώς που ονειρευόμουν βλέποντας το Ojos. Είκοσι χρόνια ακριβώς είναι το κενό που χωρίζει το χθες μιας αστικής οικογένειας, από το τώρα. Σημείο μηδέν η υιοθεσία, η παραχώρηση ενός μικρού παιδιού από μια (ανήμπορη ή ανίκανη?) μάνα, στην οικογένεια του αδελφού της, προκειμένου να μεγαλώσει μέσα σε πιο ανθρώπινες συνθήκες. Δύο δεκαετίες μετά που το Μυστικό θα αποκαλυφθεί Στα Μάτια Τους, οι ισορροπίες θα ανατραπούν και θα προκαλέσουν τριγμούς σε όλα τα μέλη της φαμίλιας. Φόντο της ίντριγκας η μοντέρνα Ελλάς, αναγεννημένη και με ελπίδες μετά την περίοδο της βασιλείας των δοσίλογων, μα κατακερματισμένη απόψε, που τα κλομπς, τα στουπιά και οι βενζίνες αμαυρώνουν το διάβα της. Όπως παλιά, θυμάμαι όπως παλιά...


Μόλις στα 31 του ο Σύλλας Τζουμέρκας παρουσιάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, ως κάτι που να διαφέρει - όπως ο ίδιος υποστηρίζει - από τις υστερικές κωμωδίες και τα έπη που μας κάνουν περήφανους και χαρακτηρίζουν την σύγχρονη ελληνική κινηματογραφία. Σκοπός του να προσφέρει μια ολοκληρωμένη οντότητα που να μας αφορά. Όπου ΜΑΣ η συντριπτική πλειοψηφία ενός παρεξηγημένου λαού, που βαριεστημένος από τα κασσάνδρια μαντάτα, βρίσκει απάγκιο κι απανέμι σε λύσεις της κακιάς ώρας. Πρώτη θετική ψήφος υπέρ του, η συμμετοχή του στην Σετιμάνα της Κριτικής της επερχόμενης Μόστρα, βάζοντας κρίκο με την παρουσία του, στο αλυσιδάκι των πρόσφατων φιλμς που δηλώνουν παρόντα στα μεγάλα ραντεβού της Γηραιάς. Στην δική μου λογική, ότι σημαντικότερο δηλαδή, να μην απουσιάσει ποτέ ξανά η γλώσσα μας, από τους δρόμους της Κρουαζέτ ή του Λίντο. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του Homeland, μοιράζονται ο Θάνος Σαμαράς, ο Ερρίκος Λίτσης, η Αμαλία Μουτούση και η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, που με είχε εντυπωσιάσει με την μεστή θωριά της στην τηλεοπτική έκπληξη του 10.