9/8/10

News - Μαζί Steve Carrell και Sandra Bullock

Βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Tom Perrotta, είναι το σενάριο της ταινίας The Abstinence Teacher, που βρίσκεται ήδη στα σκαριά από το ανεξάρτητο κομμάτι της Warner και αναμένεται να σκηνοθετήσουν οι Jonathan Dayton και Valerie Faris, του εξαιρετικού Little Miss Sunshine. Είναι η ιστορία μιας καθηγήτριας που διδάσκει σε κολέγιο της αμερικάνικης επαρχίας, που οι προοδευτικές της αντιλήψεις θα την φέρουν σε ρήξη με τον συντηρητικών ιδεών και φανατικό χριστιανό γυμναστή της σχολής. Ένα κοινωνικό θέμα που όπως φαίνεται απασχολεί την μοντέρνα Αμερική, που περιθωριοποιεί άτομα με πεποιθήσεις που δεν συνάδουν με το γνωστό οπισθοδρομικό πρόσωπο της. Η ιδιαιτερότητα της παραγωγής όμως, έχει να κάνει με τα ονόματα που θα μοιραστούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και αναμένεται να δείξουν μια διαφορετική πτυχή του ερμηνευτικού τους ταλέντου. Ο λόγος για τον αναγνωρισμένο κωμικό Steve Carrell και για την κούκλα Sandra Bullock, που διανύει την πλέον θριαμβευτική περίοδο της καριέρας της, που θα υποδυθούν τον ευαγγελιστή προπονητή και την ιδιαίτερων μεθόδων δασκάλα, αντίστοιχα. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνύπαρξη, δύο αναγνωρισμένων σταρς, σε ένα πρότζεκτ που ευθύς εξαρχής δείχνει υπερβολικά προκλητικό στην θεματική του.

Περισσότερα... »

News - To Lockout tου Besson

Με ένα θέμα που αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας θα ασχοληθεί στην νέα του ταινία ο Luc Besson, που η πολυπραγμοσύνη του εσχάτως δείχνει πως μέσα τους διαθέτει έντονη δημιουργικότητα. Από την καρέκλα του παραγωγού και του σεναριογράφου ο Γάλλος θα διευθύνει την ταινία Lockout που θα μιλά για την περίπτωση μιας φυλακής υψίστης ασφαλείας, που θα κινείται σαν δορυφόρος 50 μίλια πάνω από την επιφάνεια της γης και σε αυτήν θα βρίσκονται έγκλειστοι οι 500 πλέον επικίνδυνοι εγκληματίες. Ανάμεσα τους κι ένας - άδικα όπως υποστηρίζει - τιμωρημένος για κατασκοπία κατά της χώρας του, πρώην πράκτορας, που θα δεχτεί την πρόκληση να σώσει από τα χέρια των συγκρατουμένων του την κόρη του Προέδρου, με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Το μπάτζετ αναμένεται να ξεπεράσει τα 30 εκατομμύρια δολάρια, ενώ τα γυρίσματα θα λάβουν χώρα στο γειτονικό μας Βελιγράδι υπό την καθοδήγηση του ντουέτου σκηνοθετών Stephen St Leger και James Mather. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα κρατήσουν ο Guy Pearce και η γνώριμη από το Taken, Maggie Grace, ενώ συμπρωταγωνιστούν ο Tom Hollander και ο Peter Stormare. Το μοναδικό ζήτημα που με απασχολεί είναι πως οι καλύτερες στιγμές της Europacorp, είναι εκείνες με τους χαμηλούς προϋπολογισμούς, που δίνουν βάση περισσότερο στην έμπνευση του Besson παρά στην παχυλή του τσέπη.

Περισσότερα... »

29/7/10

Baaria - Review

Baaria
του Giuseppe Tornatore. Με τους Francesco Scianna, Margareth Madè, Raoul Bova

Φανφαρονία!
του zerVo
Αλεγκρία λέγεται. Εμπνευστές της και θιασώτες της, οι φίλοι μας οι Ιταλιάνοι. Το φαινόμενο απαιτεί την συνύπαρξη δύο ή περισσοτέρων προσώπων στον ίδιο δημόσιο χώρο, με σκοπό να επιδοθούν σε ταυτόχρονη, ακατάπαυστη και θορυβώδη πολυλογία, συνήθως δίχως ιδιαίτερο ειρμό και λογική και το κυριότερο χωρίς ποτέ να διακόψουν τον καταιγισμό λέξεων, ώστε να δώσουν τον λόγο στο συνομιλητή τους. Εκ πρώτης όψης ένας τέτοιος διάλογος μοιάζει γλαφυρός και ευθυμεί τον ακροατή του, για τα πρώτα λεπτά όμως, εφόσον κατοπινά παίρνει την ενοχλητική μορφή βουβουζέλας και καταλήγει σε ψιλομαρτύριο. Αν φανταστείς λοιπόν πως η Baaria, η πιο πρόσφατη δημιουργία του καλού μας Giuseppe Tornatore, αποτελεί ένα τρίωρο αφιέρωμα στην λατρεμένη συνήθεια των γειτόνων μας, πρέπει να προετοιμαστείς για μια καλοδουλεμένη μεν και με όμορφη κινηματογράφηση, σινε - ηχορύπανση.


Το όνομα της πόλης είναι Μπαγκερία, στην ντοπιολαλιά όμως ακούγεται Μπαάρια. Οι κάτοικοι της είναι φτωχοί, πλην όμως περήφανοι και πατριώτες άσχετα αν η μαμά Ιταλία τους έχει αποκομμένους και λησμονημένους. Ένας από αυτούς είναι και ο Πεπίνο Τορενουόβα, που μεγαλώνοντας ο ίδιος θα νιώσει και τον λατρεμένο του τόπο που τον περιβάλλει να αλλάζει. Συνεπώς παρακολουθώντας την εξηντάχρονη πορεία ενός βέρου Σιτσιλιάνου πάνω στο ηλιόλουστο νησί της Μεσογείου, γινόμαστε μάρτυρες των μεταλλάξεων που επιδέχεται το σκονισμένο χωριουδάκι, από τις αρχές του 20ου αιώνα, μέχρι να εξελιχθεί σε μοντέρνο και πολύβουο προάστιο της πρωτεύουσας Παλέρμο. Ταυτόχρονα όμως παρακολουθούμε την ιστορική εξέλιξη ενός ολάκερου κράτους, έχοντας σαν βάση τον επαρχιακό μικρόκοσμο, που περνά από χίλια μύρια κύματα (φασισμό, αναρχία, φασαρίες) μέχρι αποκτήσει την σημερινή πολιτική σταθερότητα.

Η αφήγηση του Tornatore δεν ξεφεύγει διόλου από την μέθοδο που έχει ακολουθήσει σε περασμένες του δημιουργίες όπως το Cinema Paradiso και την Malena. Με αφετηρία την δίψα για νοσταλγία, σε εικόνες που είναι πασιφανές πως ο ίδιος έχει ζήσει και παραμένουν βαθιά χαραγμένες στην ψυχή του, στην ουσία προσεγγίζει τον χαρακτήρα της γενέτειρας του, μέσα από μικρά μικρά περιστατικά που συμβαίνουν στους αφελείς και κουτοπόνηρους - όπως τους παρουσιάζει - συντοπίτες του. Ανεξάρτητα από το αν η φωτογραφία του Μαρόκου, που παίζει το ρόλο του φόντου, είναι μαγική, από το αν τα σκηνικά θυμίζουν τις χρυσές ημέρες της Τσινετσιτά και από το αν από το αν η μουσική του Morricone θα σου μείνει για πολλές ώρες μετά το φινάλε, ο αξιόλογος δημιουργός στην απόπειρα του να προσαρμόσει στο πανί όλες της θύμησες του, πέφτει στην παγίδα και χάνει ολοσχερώς το μέτρο. Αποτέλεσμα τούτου είναι να έχεις στα χέρια σου ένα άλμπουμ με χιλιάδες τσακισμένες φωτογραφίες σε μαραζωμένους τόνους της σέπιας, που τα πρώτα του φύλλα τα γυρνάς εντυπωσιασμένος από την αυθεντικότητα των εικόνων του, μα κατοπινά το πράττεις βαριεστημένα, δίχως να δίνεις μεγάλη σημασία, ούτε στα υποκείμενα, ούτε στα πεδία.

Για πες: Σαν ο κτήτορας δηλαδή να το έχει συντάξει κατά τέτοιο τρόπο, ώστε μόνο αυτός να το χαίρεται και μόνο εκείνος να καταλαβαίνει τις αλληγορίες που μπορεί να σημάνει κάθε στιγμιότυπο. Ακόμη κι αν το βιβλίο έχει χρυσόδετη ράχη - μακράν η ακριβότερη Ιταλική παραγωγή με κόστος που αγγίζει τα σαράντα εκατομμύρια - οι καρτ ποστάλ έχουν τοποθετηθεί κατά τέτοιο τρόπο που μπορεί να έχουν μια χρονική συνέχεια, αλλά όχι και προσεγμένη σύνταξη ώστε να συνθέτουν μια ολοκληρωμένη οντότητα. Βασικότερο κέρδος από την παραγωγή, η ικανότατη παρουσία του πρωταγωνιστή Francesco Scianna, που φέρνει αρκετά σε Richard Gere και με την γοητεία του κρατά σε υψηλό επίπεδο έναν απαιτητικό ρόλο, λόγω της διαδρομής μισού αιώνα ζωής του επί της οθόνης.




Στις δικές μας αίθουσες 29 Ιουλίου 2010 από την Odeon


Rewind /// Trailer - Baaria
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

28/7/10

The Last Station - Review

Ο Τελευταίος Σταθμός
του Michael Hoffman. Με τους James McAvoy, Helen Mirren, Christopher Plummer, Paul Giammatti

Πόλεμος και Ειρήνη
του zerVo
Όλοι μας αγαπάμε την αλήθεια, αλλά οι περισσότεροι αγαπάμε πιο πολύ το συμφέρον. Δεν χρειάζεται να ψάξει κάποιος ιδιαίτερα για να εντοπίσει από ποιο μυαλό ξεπετάχτηκε το απόφθεγμα. Ανήκει κι αυτό, όπως χιλιάδες, μυριάδες, άλλα, παρόμοιου ύφους και διαχρονικής δυναμικής, σε όσα έχει συγγράψει ο μέγας Λέοντας Τολστόη. Που για όσους νομίζουν πως πρόκειται απλώς για εκείνον που σκέφτηκε την τραγική Άννα Καρένινα και το επικό Πόλεμος και Ειρήνη, να τους θυμίσω πως ο Ρώσος υπήρξε ο μεγαλύτερος σούπερ σταρ της εποχής του, με όλη την σημασία του ειδώλου που δίνουμε στον όρο σήμερα. Μια περίοδο που η χώρα του ήταν το επίκεντρο του κόσμου και οτιδήποτε σημαντικό συνέβαινε στην αχανή έκταση της, παρέσυρε στο διάβα της ολάκερη την υφήλιο. Κι από τότε δεν έχει περάσει παρά μόνο ένας αιώνας...


Κουρασμένος και προβληματισμένος, μα πλήρης ιδεών, ο συγγραφέας Λέων Τολστόη έχει αποσυρθεί στην ησυχία της επαρχιακής Τούλα, για να απολαύσει για όσο καιρό του μένει ακόμη την αγκαλιά της επί 48 ολόκληρα χρόνια, πολυαγαπημένης συζύγου του, Κοντέσας Σοφίας. Την ίδια στιγμή όμως το κίνημα των Τολστοιστών ολοένα και θεριεύει, με τους οπαδούς του να πολλαπλασιάζονται καθημερινά, γεγονός που θα προβληματίσει ακόμη και τον ίδιο τον ιδεολογικό εμπνευστή του. Θα ήταν μεγάλο λάθος να δει κανείς το The Last Station σαν ένα τυπικό, μονοδιάστατο biopic. Η θεματική του φυσικά και στηρίζεται σε ένα μικρό διάστημα της ζωής μιας τεράστιας προσωπικότητας, δίνοντας της τον χαρακτήρα της ιστορικής, στην ουσία όμως αναδεικνύει το μέγεθος της επιρροής του Τολστόη, στους προβληματισμένους από την κατηφόρα που έχει πάρει η έννοια της λατρεμένης μοναρχίας, συμπατριώτες του. Τα γεγονότα μοιάζουν να αφηγούνται μέσα από την ματιά του τύποις γραμματέα - βοηθού του, νεαρού δημοσιογράφου Βαλεντίν, που φτάνει στην αγροικία έχοντας μια ακόμη ιδιότητα. Αυτή του απεσταλμένου του ηγέτη των Τολστοιστών Τσέρτκοβ, προκειμένου να παρακολουθεί και να καταγράφει όλες τις κινήσεις του συγγραφέα. Ο λόγος? Ένας και βασικότατος: Ο Τολστόι βαδίζει στα 82 και όπου νάναι αποχαιρετά τα εγκόσμια, συνεπώς η αμύθητη περιουσία και κυρίως τα εμπορικά δικαιώματα των έργων του, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα από την φαταούλικη ματιά ενός κυνικού έμπορα, με το πρόσχημα της μοιρασιάς τους στον απλό λαό. Κομμουνισμός του κόλου δηλαδή, που εδώ παίρνει στον σκηνοθέτη Michael Hoffman, μόλις μερικά πλάνα για να τον απομυθοποιήσει, άσχετα αν στους Σοβιετικούς πήρε καμιά εβδομηνταριά χρόνια για να τον κατανοήσουν.

Η μάχη θα ξεκινήσει όταν στο κόλπο θα μπει και η κυρά, που δεν θα παραδώσει τα όπλα τόσο εύκολα σε έναν θεατρίνο, που το παίζει φίλος του αντρός της. Σε αυτό το σημείο το φιλμ, θα πάρει την φόρμα περισσότερο της μολιερικής φάρσας - σε κάποιες στιγμές με ψήγματα κωμωδίας, όσο κι αν φαντάζει περίεργο - όταν ο Τολστόη θα βρεθεί ανάμεσα στα αντιμαχόμενα πυρά, που διεκδικούν τα πλούτη του, ενώ εκείνος βρίσκεται εν ζωή και σε πλήρη διαύγεια. Η τελική φυγή του από το σπίτι, το άνοιγμα της πόρτας στον ασκητισμό και την απάρνηση των υλικών αγαθών, θα σημάνει και την έναρξη της τελευταίας πράξης της ζωής του, που θα κλείσει με τον πλέον δραματικό τρόπο, στον σιδηροδρομικό σταθμό του Αστάποβο. Σε ένα ερημικό ημιφωτισμένο δωμάτιο, που τόσο ειρωνικά είχε περικυκλωθεί από απεσταλμένους ανταποκριτές από όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης. Ο Τολστόη είναι νεκρός, μην κλαις για μένα Ρωσία...

Για πες: Έστω κι αν ο ρυθμός που ακολουθεί ο δημιουργός του Emperor's Club και του Restoration ακολουθεί ένα καθαρόαιμο θεατρικό χαμηλότονο τέμπο, τα εργαλεία που έχει στην διάθεση του, δεν θα σε αφήσουν στιγμή να νιώσεις βάρος. Η αναφορά στους ερμηνευτές των πραγματικών προσώπων της ιστορίας είναι άλλωστε ο βασικότερος λόγος για την παρακολούθηση του φιλμ, εφόσον λειτουργούν με τόσο άψογο συγχρονισμό, λες και πρόκειται για μια τέλεια κουρδισμένη ορχήστρα. Οι βετεράνοι Christopher Plummer και Helen Mirren, που συνθέτουν το ζεύγος του Λέοντα και της Σοφίας, βγάζουν τόση χημεία στο πανί, σαν να είναι πραγματικά ο ένας δίπλα στον άλλο για κοντά μισό αιώνα. Εκείνος ντυμένος την στολή του γηρασμένου γενειοφόρου κοζάκου κι εκείνη της νευρωτικής φλεγματικής κυρίας του, προσφέρουν ένα πραγματικό ρεσιτάλ υποκριτικής, με συνέπεια να φτάσουν εύκολα μέχρι τις οσκαρικές πεντάδες. Από κοντά και το δεύτερο και νεαρότερο ζευγάρι της αφήγησης, εκείνο που κτυπά στο τέλος την νότα της αισιοδοξίας, ανάμεσα στον καλαμαρά και την αποστασιοποιημένη χίπισα, που ορίζουν ο McAvoy και η Kerry Condon, κτίζοντας την βάση μιας ενδιαφέρουσας ρουμπρίκας, που λειτουργεί πιο ανάλαφρα στο φόντο του κυρίως πλάνου. Και που την ώρα που το πένθος σκεπάζει τον απομακρυσμένο ρώσικο σταθμό, πιθανό αποτέλεσμα ενός Πολέμου συμφερόντων, αφήνει να διαφανεί πίσω από το σύννεφο μια μικρή ηλιαχτίδα ελπίδας. Σήμανε η ώρα της Ειρήνης!




Στις δικές μας αίθουσες 29 Ιουλίου 2010 από την Filmopolis


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

L'Immortel (22 Bullets) - Review

22 Σφαίρες
του Richard Berry. Με τους Jean Reno, Kad Merad, Jean Pierre Daroussin and Marina Foïs

Στης Μασαλίας τις ανηφοριές...
του zerVo
Άπαξ και διαβείς το κατώφλι του υποκόσμου, οι πιθανότητες να καταφέρεις κάποια στιγμή να αποδράσεις από τα τεράστια πλοκάμια του είναι μηδαμινές, ανύπαρκτες. Το πιθανότερο είναι κάποια στιγμή να σε βρουν σε κάποιο ερημικό σοκάκι με τα μάτια ορθάνοιχτα και μια βούλα από κάψιμο στο μέτωπο και αν εντέλει επιβιώσεις τα σημάδια από τις απώλειες αγαπημένων προσώπων, προς τέρψη της αιμοσταγούς βεντέτας, θα είναι χαραγμένα με ανεξίτηλη κατακόκκινη μελάνη στην ψυχή. Όση από δαύτη διαθέτεις δηλαδή, αν έχεις περάσει ζωή ολάκερη βουτηγμένος στην παρανομία και έχεις αναρριχηθεί σκαλοπάτι σκαλοπάτι στην στην ιεραρχία της piovra. Πως το λέει άλλωστε ο ήρωας μας? Ο ισχυρός είναι ο ασθενής, αναπαράγοντας το γνωμικό. Και κάπως έτσι πρέπει να είναι στ αλήθεια...


22 Σφαίρες διαπέρασαν το κορμί του Τσάρλι Ματέι, διακεκριμένου στελέχους της Μαρσεγιέζικης μαφίας, που τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση, για να αφιερωθεί στην οικογένεια του, στην ενέδρα θανάτου που του είχαν στήσει οι ορκισμένοι εχθροί του. Όμως επέζησε και τώρα οπλισμένος με ασίγαστο θυμό θα αναζητήσει εκδίκηση. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματος της Europacorp, που υπογράφει την παραγωγή του φιλμ, στο υποσυνείδητο του ο θεατής καταλαβαίνει πως δεν μπορέσει να διαφύγει από κάποια δεδομένα κλισέ - γνωρίσματα της τεχνικής του Γαλλικού στούντιο. Στο φόντο η ηλιόλουστη Ριβιέρα, στο επίκεντρο του στόρι ένας διεφθαρμένος χαρακτήρας, που έχει όμως ιδανικά και προστατευτικές τάσεις και μια πολυπληθή σέχτα οπλισμένων σαν αστακών εγκληματιών - συνήθως πρώην συνεργατών του - που θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να τον βγάλουν από τη μέση. Στο μπουκέτο ντε φάκτο συνυπάρχουν ευρηματικές στιγμές δολοφονιών και απίθανες καταδιώξεις, στα ανηφορικά S των λόφων της όμορφης μεσογειακής πόλης.

Και πραγματικά ο Besson δεν παρεκκλίνει ούτε πόντο από τα ιδανικά που καθόρισε σε γκαγκστερικές δημιουργίες του σαν τον Leon, το Kiss Of The Dragon και το Wasabi. Το επίτευγμα έχει να κάνει με τον τρόπο που πλασάρει την φιγούρα ενός βαρόνου του εγκλήματος, μετατρέποντας την σχεδόν σε Αγία, προκειμένου να γίνει αγαπητή από τον μέσο θεατή. Παλιά καλή συνταγή άλλωστε του γαλλόφωνου νουάρ, άσχετα αν η αντίφαση σκοτώνει: Ο αντι-ήρωας μας αμολάει αϊτό στην παραλία, συνοδεία της φαμίλιας του, που έχει προστατέψει μέχρι ώρας με οποιοδήποτε τίμημα. Το ότι σε όλη την διάρκεια του φιλμ, το περίστροφο του έχει αφήσει καμιά τριανταριά ορφανά και έχει μαυροντύσει άλλες τόσες χήρες, περνά σε δεύτερη μοίρα. Ίσως όμως αυτό να είναι και το τελικό συμπέρασμα της υπόθεσης. Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν. Άσε κι ένα μικρό παραθυράκι ενάρετης και συμφιλιωτικής σκεπτικής για το φινάλε. Θα σου χρειαστεί...

Για πες: Όταν στο μυαλό όλων ο Jean Reno έχει αποτυπωθεί σαν μια από τις χαρισματικότερες μορφές επαγγελματία εκτελεστή, τότε η επιλογή του για να παίξει τον εκδικητή σούτερ, μοιάζει ιδανική. Βεβαίως τα χρόνια έχουν βαρύνει αρκετά στην πλάτη του γεννημένου στην Καζαμπλάνκα ηθοποιού - αισίως 62 Μαΐων - και το να παριστάνει τον καμικάζι στους γκρεμούς πάνω από την Κυανή Ακτή, είναι κομματάκι τραβηγμένο. Δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ το L'Immortal δίχως την δική του εικόνα στο πόστερ του. Όσο για βοήθειες που αποσπά από τον περίγυρο του είναι δισυπόστατες, αφού ναι μεν ο Daroussin είναι ικανός (έστω και μονοδιάστατος) ρολίστας και η Fois μια πραγματική έκπληξη ως το τραγικά μπερδεμένο πρόσωπο της ίντριγκας, όμως ο Kad Merad, παρότι ως κωμικός είναι πανάξιος, εδώ αγγίζει την γελοιότητα με τα κεκεδίσματα του, υποδυόμενος τον Αρχι-Νονό και άσπονδο φίλο του Μάτέι. Λάθος κάστινγκ, λάθος επιμονή και του σκηνοθέτη - ο πολυτάλαντος καρατερίστας Richard Berry - να βγάλει αστεία στοιχεία, από έναν ρόλο που θα έπρεπε αποκλειστικά και μόνο να είναι στυγνός και τρομακτικός. Με τον ένα πόλο της δράσης να κινείται στην μετριότητα - πόσο νοστάλγησα τον παρανοϊκό κακό του Oldman - είναι λογικό το θεματικό βάρος να πέφτει μόνο στην πλάτη του Reno και να προκαλούνται ανισότητες στην εξέλιξη, με συνέπεια το 22 Bullets, εντέλει να μην είναι στην πραγματικότητα, το αστυνομικό θρίλερ που ο αγαπημένος Besson είχε υποσχεθεί...




Στις δικές μας αίθουσες 29 Ιουλίου 2010 από την Nutopia


Περισσότερα... »

σχόλια (1)

27/7/10

Sucker Punch - Trailer

Κλείσε τα μάτια. Άνοιξε το μυαλό! Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα τόσο νωρίς το πρώτο τρέιλερ του Sucker Punch, αλλά όπως φαίνεται ευκαιρίας δοθείσης στην Comic-Con, η Warner αφού μοίρασε στο κοινό τα έξι σούπερ σέξι πόστερ των πρωταγωνιστριών του, σκέφτηκε να μην αφήσει την παραμικρή λεπτομέρεια κρυφή, παρουσιάζοντας ένα πληρέστατο πρόμο, που κυριολεκτικά κόβει την ανάσα. Η πρώτη ταινία του Zack Snyder - θυμίζω ότι ακόμη δεν έχει προβληθεί το animation, Legend Of The Guardians - που βασίζει το σενάριο της σε πρωτότυπο και όχι διασκευασμένο στόρι, μεταφέρει την δράση της χρονικά κάπου στα 1950, όταν η μικρή Μπέιμπι Ντολ, στέλνεται από τον πατριό της σε ένα μυστηριώδες ίδρυμα, προκειμένου να υποβληθεί σε λοβοτομή και να σβηστεί από την μνήμη της το παρελθόν. Εκείνη για να κρυφτεί από την απειλή του πόνου, θα δημιουργήσει στο νου της ένα φανταστικό εναλλακτικό κόσμο, δίχως όμως να γνωρίζει πως εκεί οι κίνδυνοι θα είναι ακόμη περισσότεροι. Η κοριτσίστικη ομάδα κρούσης που θα οργανωθεί από την καπετάνισσα Carla Gugino, περιλαμβάνει μια πεντάδα από θεληματικές και ελαφρότατα ντυμένες ενζενί, δηλαδή τις Emily Browning, Vanessa Hudgens, Jena Malone, Abbie Cornish και Jamie Chung, που καλούνται να αντιμετωπίσουν κάθε λογής αντιπάλους, όπως αποκαλύπτει και το τίζερ. Σαμουράι, Ες Ες, δράκοι, τρανσφόρμερς και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Το θέμα, με όλο αυτό το ετεροχρονισμένο μπέρδεμα, κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο και το μέτρο, αν και προσωπικά έχω κάποια εμπιστοσύνη στην κόμικ σκεπτική του μίστερ 300. Αν ο 44χρονος από το Ουσικόνσιν θα καταφέρει να κρατήσει τα γκέμια και το αποτέλεσμα δεν είναι πανωλεθριακό, όπως συνέβη στους Watchmen, θα το πληροφορηθούμε στις 25 Μαρτίου του 2011, όταν το Sucker Punch θα κάνει την επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα του...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2011

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

News - Ο Daniel Craig επίσημα στο Girl With The Dragon Tattoo

Αφού του έλυσε τα χέρια η στασιμότητα της MGM στο πρότζεκτ της 23ης συνέχειας του Τζέιμς Μποντ, ο Daniel Craig αποφάσισε να ανοίξει πανιά για άλλες φιλόδοξες παραγωγές. Όπως αναμενόταν εδώ και καιρό, εντέλει ο Βρετανός είπε το ΟΚ κι έτσι θα είναι εκείνος που θα κρατήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρώτο τεύχος της τριλογίας του Stieg Larson, The Girl With The Dragon Tattoo, που ξεκινά εντός ολίγου τα γυρίσματα της κάτω από την σκηνοθετική επίβλεψη του David Fincher. O Craig είναι και ο πρώτος αστέρας που ανακοινώνεται από την Sony, που έχει το γενικό πρόσταγμα του πρότζεκτ, και θα ερμηνεύσει τον βασικό χαρακτήρα της ίντριγκας, δημοσιογράφο Μίκα Μπλόμκβιστ και εκδότη της μικρής μα έγκυρης εφημερίδας Μιλένιουμ. Συνεπώς θα πρέπει να θεωρούμε σαν δεδομένο πως θα συμμετάσχει και στα επόμενα δύο μέρη του αμερικάνικου ριμέικ, που τόσο ντόρο έκαναν στην πρώτη ευρωπαϊκή τους εκδοχή. Το μόνο που απομένει είναι να δοθεί στη δημοσιότητα και το όνομα εκείνης που θα συνοδεύσει τον 007, παίζοντας την περιθωριακή χάκερ Λίζμπετ Σαλάντερ, κάτι που θα συμβεί μέσα στο επόμενο δεκαήμερο, όταν και θα ολοκληρωθούν οι οντισιόν, που έχει αναλάβει υπό την εποπτεία του ο ίδιος ο δημιουργός του Se7en...

Περισσότερα... »

Pirates Of The Caribbean: On Stranger Tides - Bloody Mary Trailer

Στο καινούργιο ταξίδι θα έχει ζόμπις, μαχαιροβγάλτες, γοργόνες, μέχρι και την άγρια και ζωηρή Penelope Cruz! Κάπως έτσι περίμενα πως θα ξεκινούσε η καμπάνια για την προώθηση του On Stranger Tides. Ένα πρωτότυπο βίντεο, εμπνευσμένο, που μέσα σε πέντε - δέκα αράδες θα έκανε ακριβή λόγο για το τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε στο τέταρτο κινηματογραφικό ταξίδι του Καπετάν Σπάροου. Μικρό νόημα θα είχε άλλωστε ένα ακόμη εντυπωσιακό τρέιλερ - για αρχή - με κανόνια, σπαθιά, τέρατα και κύματα πανύψηλα να αγκαλιάζουν τις τρικάταρτες κουβέρτες. Απλά και λιτά πράγματα, για να καταλαβαίνει ευθύς εξαρχής το κοινό τι πρόκειται να παρακολουθήσει από τις 11 Μαΐου 2011, ημέρα αφετηρίας της δεύτερης τριλογίας των Πειρατών της Καραϊβικής. Σημαιοστολισμένος όπως πάντοτε, με ένα μπουκάλι ρούμι παραμάσχαλα, ο διπρόσωπος κουρσάρος, με όπλο το χιούμορ, παρουσιάζει την νέα πρόκληση που τον περιμένει στις ανοικτές θάλασσες, προσκαλώντας μαζί του κάθε ενδιαφερόμενο. Οι προσθαφαιρέσεις ήδη έχουν γίνει γνωστές, αρχής γενομένης από την αλλαγή σκυτάλης στην καρέκλα του σκηνοθέτη, αφού ο επιτυχημένος Gore Verbinski παρέδωσε την θέση του στον Rob Marshall.


Βέβαια ο 47χρονος πλέον Johnny Depp δεν αφήνει με κανέναν τρόπο τον ρόλο που κρατά σε πολύ υψηλά επίπεδα το σταρικό του επίπεδο, ενώ από το πλάι του δεν θα λείψει ούτε ο Geoffrey Rush, που έχει γίνει ένα με τον χαρακτήρα του Μπαρμπόζα. Κάτι που δεν ισχύει ούτε για τον Orlando Bloom, ούτε για την Keira Knightley, που το ειδύλλιο τους έλαβε χώρα στο At World's End, με συνέπεια να αποχαιρετήσουν τη σειρά και να κάνουν χώρο για νέους αστέρες όπως η αισθησιακή Σπανιόλα. Ότι τα ταμεία της Disney και του Bruckheimer πάλι θα γνωρίσουν πιένες είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο. Το ενδιαφέρον θα βρίσκεται στα ύψη όμως όπως παλιά? Ένα χρόνο παρά κάτι υπομονή και όλα θα μαθευτούν επί της οθόνης...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Μαΐου 2011

Περισσότερα... »

σχόλια (1)

26/7/10

Comic-Con 2010 - Η dream team των Avengers

Πρόκειται για την πιο επική στιγμή στην ιστορία της Comic-Con, αφού ποτέ στο παρελθόν δεν συνέβη να βρεθούν ταυτόχρονα στην σκηνή της έκθεσης τόσο μεγάλοι αστέρες, που ο καθένας να υποδύεται κι έναν υπερ-ήρωα, αλλά συνάμα να ανακοινωθεί η έναρξη της διαδρομής, της πιο φιλόδοξης παραγωγής - ίσως - στην πολυετή κινηματογραφική διασκευή των κόμικ της Marvel. Κατά το φινάλε του πάνελ του Thor, σύσσωμο το καστ των Εκδικητών, βρέθηκε στο πάλκο για να χαιρετήσει από κοντά τους παρευρισκόμενους, ένα στιγμιότυπο που προκάλεσε το παραλήρημα των νεαρότερης ηλικίας οπαδών της περίφημης σειράς, που το πρώτο φιλμικό της μέρος, απέχει χρονικά κάτι λιγότερο από δύο χρόνια, μιας και η κυκλοφορία του έχει ανακοινωθεί για τις 4 Μαΐου του 2012. Κι αν είσαι από εκείνους που δεν έχουν εντρυφήσει ιδιαίτερα στο θέμα και δηλώνουν άγνοια περί της συνάθροισης, μπορείς να μετρήσεις αστέρια και superheroes που θα περάσουν από την γιορτή: O Robert Downey Jr. βεβαίως ως Iron Man, ο Sam Jackson ως Nick Fury, ο Clark Gregg ως πράκτορας Phil Coulson, η Scarlett Johnasson φυσικά ως Black Widow, ο Chris Evans σαν Captain America, o Jeremy Renner σαν δυναμικός Hawkeye, ο Chris Hemsworth ως Thor και τέλος ο Mark Ruffalo (που πήρε την σκυτάλη από τον Edward Norton) σαν Hulk! Kαι βεβαίως από κοντά ο σκηνοθέτης Joss Whedon που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας το σχέδιο Avengers, που ζήτησε από τον κόσμο υπομονή, αγάπη και υποστήριξη για να μπορέσει να προσφέρει την όσο το δυνατόν καλύτερη απεικόνιση του πρωτότυπου. Μετά από καιρό προσμονής της ανακοίνωσης της τελικής σύνθεσης της dream team, ξεκινά η περίοδος των γυρισμάτων, που επίσης θα κρύβει εκπλήξεις και ιδιαιτερότητες.


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Drive Angry 3D - Trailer

The killed my daughter. They took her baby. I'm gonna take her back... Μέσα σε τρεις φράσεις συνοψίζεται η περίληψη της περιπέτειας δράσης Drive Angry, που για να ακολουθήσει τα μοντέρνα ντεσού γυρίστηκε εξολοκλήρου σε τρισδιάστατη κοψιά, κατά συνέπεια φέρει και στον τίτλο της την ουρά 3D για να γίνει πιο ελκυστική στο κοινό, που συναρπάζεται στην ιδέα πως θα πάει σινεμά, για να φορέσει τα μαγικά γυαλάκια. Όπως φαίνεται, μια συμμορία κακοποιών, διάλεξε τον λάθος άνθρωπο για να στήσει την φονική της παγίδα, σκοτώνοντας την κόρη του και δίνοντας του μόλις τρεις ημέρες προθεσμία για να εντοπίσει το απαχθέν μωρό της. Αυτό που δεν ξέρουν οι απαγωγείς είναι πως ο Μίλτον δεν είναι κανένα παιδάκι, αλλά ένας διάβολος μεταμορφωμένος, που με γεμάτη την ψυχή του από πείσμα για εκδίκηση θα τους κυνηγήσει ακόμη και μέχρι την άκρη της γης για να πάρει το αίμα του πίσω. Ότι κάτι τέτοιες ιστορίες με τον μοναχικό revenger στο επίκεντρο κάνουν γκελ στην αμερικάνικη νεολαία και κόβουν ουκ ολίγα εισιτήρια είναι γεγονός που δεν χωρά αμφισβήτηση. Κάπως έτσι σκέφτηκε και η ανεβασμένη τα τελευταία χρόνια Summit, που ανέλαβε την διανομή του φιλμ, που υπογράφει ο Patrick Lussier - του Dracula 2000 και του επίσης τρισδιάστατου My Bloody Valentine - εκτιμώντας πως θα μπουν αρκετές δεκάδες εκατομμυρίων στα ταμεία της, στις 11 Φεβρουαρίου 2011, όταν θα κάνει την πρεμιέρα τους ανά τον κόσμο.

Η επίσκεψη του προμόσιον της ταινίας στην έκθεση της Comic-Con πάντως δεν έγινε δίχως ένα μικρό δωράκι για τους φαν που περιμένουν πως και πως να ξαναματαδούν τον Nicolas Cage σε ρόλο περιθωριακού, ένα ύφος που του πηγαίνει γάντι, αφού οι υπεύθυνοι φρόντισαν να δώσουν στην κυκλοφορία ένα μίνι τίζερ τρέιλερ, διάρκειας μισού λεπτού, όπου παίρνουμε μια πρόγευση για το μακελειό που πρόκειται να ακολουθήσει. Αν εξαιρέσω το ξανθό πλατινέ μαλλί του Nic the Wig, που έχω συνηθίσει πια να μην μου προκαλεί έκπληξη και τις στημένες με παλαιολιθικά εφέ εκρήξεις, όλα τα άλλα συνηγορούν για ένα θρίλερ που θα κόψει την ανάσα. Ή μήπως όχι?

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Μαρτίου 2011

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Comic-Con 2010 - Don't Be Afraid Of The Dark panel

Ανάμεσα στις δεκάδες των πάνελς της φετινής Comic-Con, αναμφίβολα ένα από τα πλέον ξεχωριστά υπήρξε αυτό του θρίλερ Don’t Be Afraid Of The Dark, κυρίως γιατί χαρακτηρίστηκε από την παρουσία του εμπνευστή του και παραγωγού του Guillermo Del Toro, που με το πηγαίο του χιούμορ, άφησε για ακόμη μια φορά το χαρισματικό του στίγμα. Ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός της παραγωγής, να ισοφαρίσει με την ποιότητα των δημιουργών του, το μέτριο μπάτζετ για το προμόσιον που διαθέτει. Η αρχή πάντως έγινε με την προβολή του τρέιλερ, που έπεισε και τον πλέον δύσπιστο πως το φιλμ ακολουθεί εκείνες τις παλιές καλές προσταγές του ποιοτικού horror, που εστιάζουν περισσότερο στην ατμόσφαιρα παρά στην απεικόνιση των ειδικών εφέ. Ο Del Toro δεν έκρυψε την λατρεία του άλλωστε για το πρωτότυπο, που του είχε κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση στην πρώτη του προβολή: «Ήταν πραγματικά μια από τις φοβιστικές ταινίες που είδα σαν παιδί, γι αυτό επέμεινα να αγοράσω τα δικαιώματα. Το σενάριο το γράψαμε παρέα με τον Matthew Robbins το 1998 με σεβασμό στο πρωτότυπο αλλά δίχως να είναι και ένα ακριβές αντίγραφο. Είναι μια κλασσική ιστορία, που στο φινάλε της γίνεται γαμάτη!» Είχε κέφια ο Ισπανός!

Αναφορικά με τον σκηνοθέτη Troy Nixey που κάνει το ντεμπούτο του, ο Del Toro άφησε να φανεί πως τον επέλεξε για τον τρόπο που μέσα από τα σχέδια του – έχει υπάρξει επιτυχημένος κομίστας – επιχείρησε να προσεγγίσει το σασπένς: «Όταν έλαβα στο μέιλ μου τα σχέδια του, ήμουν σίγουρος πως αυτός θα σκηνοθετήσει το Don’t Be Afraid Of The Dark. Αν και είμαι βέβαιος πως η Επιτροπή θα του δώσει τον χαρακτήρα R, για την βιαιότητα των σκηνών του, αυτό δεν νομίζω πως είναι κατ ανάγκη κακό. Το αντίθετο, αφού νομίζω πως το Restricted είναι τίτλος τιμής για μια ταινία τρόμου.” Δεν μένει παρά να δούμε αν αληθεύουν τα λόγια του στις 21 Ιανουαρίου του 2011, που το φιλμ θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στις αίθουσες.




Περισσότερα... »

Comic-Con 2010 - RED panel

Με αστέρες γέμισε η αίθουσα Η της έκθεσης Comic-Con όταν μπροστά στα μάτια των εκατοντάδων παρευρισκομένων εμφανίστηκαν οι λαμπεροί πρωταγωνιστές της ταινίας RED, που προερχόμενη από τις σελίδες των κόμικ της Wildstorm και το πενάκι του Warren Ellis, υποδύονται μια φράξια συνταξιούχων πρακτόρων, που εξαιτίας του παρελθόντος τους, η ίδια του η υπηρεσία τους βάζει στο στόχαστρο. Προεξάρχοντος βεβαίως του Bruce Willis, που βεβαίως δεν δείχνει τόσο ηλικιωμένος, όσο οι συμπρωταγωνιστές του Helen Mirren, Morgan Freeman και John Malkovich, που αναγκάζονται και πάλι να ζωστούν τα άρματα, προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους. Ο Die Hard είχε μόνο καλά λόγια να πει γι αυτούς: “Ήταν κάτι εκπληκτικό να βλέπεις κι έναν καινούργιο σταρ να προστίθεται κάθε εβδομάδα στο καστ. Και το σημαντικότερο ήταν που εδώ όλοι τους θα έπρεπε να αφήσουν πίσω τους το δραματικό ερμηνευτικό τους παρελθόν και να παίξουν κάτι διαφορετικό από αυτό που μας έχουν συνηθίσει. Είναι ενδιαφέρουσα η εναλλαγή από τις ατάκες στα ημι-αυτόματα όπλα εκτιμώ.»

Κατά την διάρκεια της συνομιλίας με το κοινό προβλήθηκε και το τελευταίο τρέιλερ που ολοκληρώνει την διαφημιστική καμπάνια της περιπέτειας και είναι αρκούντως θορυβώδες σαν να πρόκειται για μια ηλικιωμένη εκδοχή του – άτυχου στα μέρη μας αφού δεν βλέπω να προβάλλεται – The Losers. Ο σκηνοθέτης Robert Schwentke από την μεριά του είχε να δώσει την δική του εκδοχή για το αν το τελικό κινηματογραφικό αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει σε κάποιο βαθμό το ύφος του αγαπημένου από τον κόσμο κόμικ: «Δουλειά μου δεν ήταν να κάνω μια αντιγραφή του ορίτζιναλ, αλλά να το διασκευάσω, φιλτράροντας το μέσα από την δική μου ματιά. Υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες σε μια τέτοια μεταφορά, όταν σκιτσογραφείς βλέπεις μια graphic νουβέλα, δεν το κάνεις έχοντας σκοπό κάποια στιγμή να γίνει και ταινία. Εκτός κι αν είσαι ο Mark Millar…” Σύμφωνα με τον παραγωγό Lorenzo Di Bonaventura πάντως υπάρχει και μια ακόμη πτυχή που κρύβει το σενάριο και αφορά τους ηλικιωμένους ήρωες της: «Είναι μια απάντηση που δίνουν τα άτομα που περνούν το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, που κοινωνικά τίθενται στο περιθώριο ως ανίκανοι και δίχως την δυναμική για να πράξουν οτιδήποτε. Η απόδειξη πως ακόμη στα 60 ή στα 65 τους χρόνια, μπορούν να ξαναγίνουν ενεργοί και μάχιμοι, είναι η πιο βροντερή απάντηση σε αυτή την πεπαλαιωμένη θεωρία.» Το Red θα κάνει την εμφάνιση τους στις αίθουσες στις 15 Οκτωβρίου.




Περισσότερα... »

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)