Όταν ο αδελφός της φυλακίστηκε, κρινόμενος ένοχος για ανθρωποκτονία, εκείνη ξεκίνησε τον δικό της αγώνα για να τον αθωώσει. Μια μάχη που κράτησε 18 χρόνια. Μια πραγματικά συγκλονιστική ιστορία που συντάραξε τα δικαστικά χρονικά της Μασαχουσέτης, οριοθετεί την βάση πάνω στην οποία κτίζεται η δραματική ταινία Conviction, που σκηνοθετικά υπογράφεται από τον - και ηθοποιό, σε χαρακτηριστικούς ρόλους αχώνευτου υπερόπτη - Τοny Goldwyn. Το ημερολόγιο δείχνει 1983, όταν η Μπέτι Αν Γουότερς, μια τυπική Βοστονέζα νοικοκυρά, μητέρα δύο παιδιών, αντιλαμβανόμενη πως ο αγαπημένος της αδελφός, θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του πίσω από τα κάγκελα, για ένα φόνο που - όπως υποστηρίζει - ουδέποτε διέπραξε, θα πάρει το ρίσκο να μάθει όλους τους κανόνες της δικηγορίας και της δικονομίας για να τον υπερασπιστεί. Έχοντας σαν μοναδικό της σύμμαχο μια στενή της φίλη, θα επιχειρήσει να εισέλθει στα αρχεία της τοπικής αστυνομίας, πιστεύοντας πως κάποια στοιχεία που αποδεικνύουν ατράνταχτα την αθωότητα του αίματος της, έχουν επιμελώς παραποιηθεί. Από την στιγμή που περάσαν στα χέρια οι χειροπέδες όμως, μέχρι να ξαναδεί ο κατηγορούμενος ελεύθερος το φως του ήλιου, πέρασαν κοντά δύο δεκαετίες...Τυπική, με ότι θετικό ή αρνητικό συνεπάγεται, δικαστική ιστορία αγωνίας και σασπένς είναι η περίπτωση του Conviction (η μετάφραση που αποδίδεται είναι δισυπόστατη, άλλοτε ορίζεται σαν Καταδίκη κι άλλοτε σαν Πεποίθηση) που η Fox θα ρίξει στην μάχη στις 15 Οκτωβρίου 2010. Κακά τα ψέματα όμως, ακόμη κι αν η ιστορία φαντάζει ενδιαφέρουσα, το στοιχείο που εκτοξεύει την ποιότητα του φιλμ είναι το πανίσχυρο καστ του, που συνθέτουν ερμηνευτές πολύ υψηλού επιπέδου. Αρχής γενομένης από την 2 στα 2 Όσκαρς Hilary Swank και τον υπερ-αδικημένο, ιδίως για την περίπτωση του Moon, Sam Rockwell, που έχουν σαν άξιους συμπαραστάτες τους Academy Award Nominated Minnie Driver, Melissa Leo και Juliette Lewis.
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Ιουνίου 2011
Το μέλλον της Νάρνια βρίσκεται στα χέρια σας! Ξαναβρίσκεται είναι μάλλον το σωστό ρήμα, αφού για τρίτη φορά στην ζωή τους, τα αδελφάκια από το Λονδίνο, ακόμη εν καιρώ παγκοσμίου πολέμου θα κληθούν να σώσουν τον φανταστικό τόπο από την οργή της Λευκής Μάγισσας. Το πέρασμα στον υπερρεαλισμό αυτή τη φορά θα γίνει δια μέσου ενός πίνακα ζωγραφικής, που θα μεταφέρει τους τρεις ανήλικους πάνω στην φρεγάτα Dawn Treader, που ταξιδεύει στον ωκεανό αναζητώντας τον χαμένη γη όπου έχει αποσυρθεί ο Λέοντας Άσλαν. Η βοήθεια του οποίου είναι απαραίτητα, για να ανασυγκροτηθεί και πάλι η μάχιμη μονάδα, που ενωμένοι θα ξεπεράσει τις αντιξοότητες. Ο θαλάσσιος δρόμος τους δεν θα είναι σε καμία στιγμή γαλήνιος, αφού οι άφοβοι νέοι, μαζί με τους Νάρνιανς και τον Πρίγκιπα Κάσπιαν, πρέπει να τα βάλουν με πανίσχυρους Κύκλωπες, Μονόποδους και Φτερωτούς Δράκους. Τρίτο - κινηματογραφικό - μέρος του αγαπημένου παραμυθιού που εμπνεύστηκε ο C.S.Lewis, που για πρώτη φορά η Walden Media θα παρουσιάσει σε τρισδιάστατη φόρμα στο κοινό, με την στήριξη της διανομής της Fox, στις 10 Δεκεμβρίου, παγκοσμίως.Η πανάκριβη - ελέω σκηνικών και ειδικών εφέ - παραγωγή, δεν δίνει την δυνατότητα παρουσίας στο καστ τρανταχτών ονομάτων, άλλωστε και χωρίς αυτά τα δύο προηγούμενα τεύχη του έπους μια χαρά τα πήγαν στα box office. Οι δύο ήδη γνώριμοι σταρς Skandar Keynes και Georgie Henley, κρατούν γερά τους ρόλους που με κόπο απέδωσαν στα πρώτα επεισόδια, συντροφιά με τον Ben Barnes και τις δυναμικές φωνές των Bill Nighy και Liam Neeson, αποτελούν την πρωταγωνιστική βάση πάνω στην οποία θα κτιστεί η ίντριγκα. Και από ότι αποκαλύπτει το εντυπωσιακό τρέιλερ, το Voyage Of The Dawn, που υπογράφει σκηνοθετικά ο έμπειρος Michael Apted (Thunderheart, Extreme Measures, The World Is Not Enough) σίγουρα θα κινήσει το ενδιαφέρον των φίλων της καλής περιπέτειας.
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Δεκεμβρίου 2010 με τον τίτλο Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής
Το στούντιο προς το παρόν έριξε στην κυκλοφορία ένα πολύ μικρό τίζερ τρέιλερ, που ουσιαστικά αποτελεί ίντρο για να πληροφορηθούμε το ταξίδι στον χωροχρόνο των Στρουμφς. Πέρα από τα αγαπητά σκίτσα που θα απολαύσουμε σε τρισδιάστατη φόρμα στο πανί, δίπλα τους θα βρεθούν και γνώριμοι πρωταγωνιστές, όπως ο Hank Azaria, που φαντάζει ιδανικός για Δρακουμέλ και οι Neil Patrick Harris και Jayma Mays, που συνθέτουν το νιόπαντρο ζευγάρι που θα βοηθήσει τα προβληματισμένα ανθρωπάκια να το ξεφύγουν από το κυνήγι του κακού μαγίστρου...
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Σεπτεμβρίου 2011
The A-Teamτου Joe Carnahan. Με τους Liam Neeson, Bradley Cooper, Quinton "Rampage" Jackson, Sharlto Copley, Jessica Biel
Υπάρχει πλάνο μάγκες?
του zerVo
Καλά, μιλάμε για τρελές κοπάνες. Βλέπεις 25 χρόνια πριν, σε περιόδους κρατικού τηλεοπτικού μονοπωλίου, που η prime time διαρκούσε από τις επτά μέχρι τις δέκα, τα επεισόδια των A-Team, όλο και συνέπεφταν με τίποτα φροντιστήρια και αγγλικά. Κι επειδή το εναλλακτικό Plan B, που σήμερα ονομάζουμε download και video on demand, τις μέρες εκείνες υπήρχε μονάχα στα σενάρια του Star Trek, ούτε που σου πέρναγε από το μυαλό να χάσεις την μοναδική προβολή των περιπετειών της Ομάδας Άλφα. Που να τρέχεις τώρα για Φυσικές και Lower, όταν στο χαζοκούτι παίζει Mister T και Χάνιμπαλ. Α ρε Χόλιγουντ, που με τις επιλογές σου με κάνεις να ανατρέχω στα μικράτα μου...
Παγιδευμένη από τους ίδιους της τους συμμάχους, η τετραμελής πανίσχυρη κομάντα του Συνταγματάρχη Σμιθ, βρίσκεται ταπεινωμένη και στιγματισμένη με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας, πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Το συντομότερο δυνατόν οι εξευτελισμένοι Ρέιντζερς, πρέπει να οργανωθούν για να ξεπλύνουν την ντροπή, να καθαρίσουν το όνομα τους από τις συκοφαντίες και να εκδικηθούν τους υπονομευτές τους. Τρεις δεκαετίες έχουν περάσει από την στιγμή που συνελήφθη η σεναριακή ιδέα της A-Team και όπως φαίνεται στην αμερικάνικη πραγματικότητα λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Τότε το μάχιμο κουαρτέτο είχε στηθεί από τους εχθρούς του, στις τελευταίες ημέρες του πολέμου στο Βιετνάμ, για ληστεία στην κεντρική τράπεζα του Ανόι. Σήμερα το μόνο που αλλάζει είναι η τοποθεσία - λέγε με Βαγδάτη - αφού η έννοια του πολέμου για την Υπερδύναμη είναι διαρκής και ατέρμονη. Έχοντας στο μυαλό τους οι πεζοναύτες μόνιμα και αποκλειστικά το καλό της πατρίδας τους, είναι ορκισμένοι να εξοντώσουν όποιον την διαβάλλει. Πόσο μάλλον όταν οι κακόβουλες επιθέσεις γίνονται εκ των έσω και απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στον τρόπο της αντιμετώπισης τους.
Γι αυτό όμως λέγονται και A-Team. Οι τέσσερις άξονες λειτουργούν ανεξάρτητα και συμπληρωματικά σαν μια γροθιά. Στην κομπανία συνυπάρχουν σαν ένα ο (ατρόμητος) φυσικός ηγέτης, ο (γυναικάς) οργανωτής, ο (μπρατσαράς) σχεδιαστής και ο (paranoid) εκτελεστής. All For One, όπως παλιά. Αν εξαιρέσεις την τεχνολογική πρόοδο, που δίνει σε μια μοντέρνα action movie την δυνατότητα να κάνει τα πάντα γυαλιά καρφιά, με την χρήση των ειδικών εφέ, η θεματική συνέχεια στον εκσυγχρονισμό του θέματος διατηρήθηκε αναλλοίωτη από τον σκηνοθέτη Joe Carnahan. Ο Εγγλέζος, προφανώς δίχως να έχει χάσει ούτε λεπτό από τις 100 αυτοτελείς συνέχειες του σίριαλ, κρατά σαν βάση του τον τρόπο ανάπτυξης του σχεδίου, που λαμβάνει χώρα την ίδια στιγμή που αναλύεται στα μέλη της ομάδας από τον αρχηγό της. κατάσταση που διευκολύνεται σημαντικά από το καταιγιστικό μοντάζ, που θα προσφέρει στους διψασμένους για δράση θεατές, τρεις (δεν είναι και λίγες) καυτές High Tension στιγμές... Εδώ μπορεί να μου διαμαρτυρηθείς για την μηδενική τους ρεαλιστικότητα και το παρατράβηγμα των ιδεών από τα μαλλιά. Τανκς - λέει - να πετάει στον αέρα, υπέρβαρος μαύρος με κούρεμα Μοχόκ να κατεβαίνει σφαιρηδόν ουρανοξύστη και μια ολόκληρη Γερμανική μεγαλούπολη να βρίσκεται σε πολυβολικό κλοιό. Έτσι είναι my friend. Όσο ο Τζέιμς Μποντ το παίζει Kieslowski, τέτοια θα βλέπεις. Μην σου πω και χειρότερα. Με την καλή έννοια...
Για πες: Τώρα που ανέφερα το όνομα του Πολωνού auteur, συνειδητοποίησα πως για να διαβάζει κανείς τα σχόλια για μια φανφαρόνικη μπλοκμπαστεριά, που στο επίκεντρο της έχει τέσσερις γιάνκηδες λοκατζήδες, μάλλον θα πρέπει να το ακούει για πρώτη φορά. Και πολύ καλά θα κάνει, γιατί δεν πρέπει να τον πολυνοιάζουν τα μακρόσυρτα μονοπλάνα και οι έξοχοι φωτισμοί. Εδώ ήρθε για να απολαύσει εκρήξεις, βόμβες και μυδράλια, να μυρίσει το πούρο του Αννίβα Σμιθ και να χαρεί τις μπουνιές του Μπι Έι Μπάρακους. Κι εγώ μαζί του. Πόσο μάλλον όταν οι τέσσερις σωματοφύλακες, δένουν άψογα χημικά, υποστηριζόμενοι ερμηνευτικά από δυνατούς χολιγουντιανούς σταρς. Προεξάρχοντος του αγαπημένου Liam Neeson που εσχάτως το έχει γυρίσει στο πιο ελαφρό και συνοδευόμενου από τον αεράτο γόη Bradley Cooper, τον μάτσο Quinton Jackson και τον Μπαφάνα Sharlto Copley, που κερδίζει με ευκολία την περισσότερη κλάκα, επειδή το ματάκι του γυαλίζει κατάτι πιότερο από των υπολοίπων. Παίζει να περίμενα κάτι περισσότερο από την επιστροφή στην ενεργό δράση των αδικημένων κομάντος? Πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση. Θα το δούμε πιθανότατα στο σίκουελ, που η ύπαρξη του - σύμφωνα με το φινάλε - μου μοιάζει σιγουράκι. Στο καλοκαίρι της εκδίκησης των 80s όμως, πρέπει να ομολογήσω πως οι A-Team, μια χαρά πρώτο πιάτο μοιάζουν πριν σερβιριστεί το φιλέτο των Expendables. Τελικά υπάρχει σχέδιο μάγκες. Και όπως φαίνεται ξεσηκώνει τους στερημένους φαν των εκρηκτικών Ραμποειδών καταστάσεων!
Παγιδευμένη από τους ίδιους της τους συμμάχους, η τετραμελής πανίσχυρη κομάντα του Συνταγματάρχη Σμιθ, βρίσκεται ταπεινωμένη και στιγματισμένη με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας, πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Το συντομότερο δυνατόν οι εξευτελισμένοι Ρέιντζερς, πρέπει να οργανωθούν για να ξεπλύνουν την ντροπή, να καθαρίσουν το όνομα τους από τις συκοφαντίες και να εκδικηθούν τους υπονομευτές τους. Τρεις δεκαετίες έχουν περάσει από την στιγμή που συνελήφθη η σεναριακή ιδέα της A-Team και όπως φαίνεται στην αμερικάνικη πραγματικότητα λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Τότε το μάχιμο κουαρτέτο είχε στηθεί από τους εχθρούς του, στις τελευταίες ημέρες του πολέμου στο Βιετνάμ, για ληστεία στην κεντρική τράπεζα του Ανόι. Σήμερα το μόνο που αλλάζει είναι η τοποθεσία - λέγε με Βαγδάτη - αφού η έννοια του πολέμου για την Υπερδύναμη είναι διαρκής και ατέρμονη. Έχοντας στο μυαλό τους οι πεζοναύτες μόνιμα και αποκλειστικά το καλό της πατρίδας τους, είναι ορκισμένοι να εξοντώσουν όποιον την διαβάλλει. Πόσο μάλλον όταν οι κακόβουλες επιθέσεις γίνονται εκ των έσω και απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στον τρόπο της αντιμετώπισης τους.Γι αυτό όμως λέγονται και A-Team. Οι τέσσερις άξονες λειτουργούν ανεξάρτητα και συμπληρωματικά σαν μια γροθιά. Στην κομπανία συνυπάρχουν σαν ένα ο (ατρόμητος) φυσικός ηγέτης, ο (γυναικάς) οργανωτής, ο (μπρατσαράς) σχεδιαστής και ο (paranoid) εκτελεστής. All For One, όπως παλιά. Αν εξαιρέσεις την τεχνολογική πρόοδο, που δίνει σε μια μοντέρνα action movie την δυνατότητα να κάνει τα πάντα γυαλιά καρφιά, με την χρήση των ειδικών εφέ, η θεματική συνέχεια στον εκσυγχρονισμό του θέματος διατηρήθηκε αναλλοίωτη από τον σκηνοθέτη Joe Carnahan. Ο Εγγλέζος, προφανώς δίχως να έχει χάσει ούτε λεπτό από τις 100 αυτοτελείς συνέχειες του σίριαλ, κρατά σαν βάση του τον τρόπο ανάπτυξης του σχεδίου, που λαμβάνει χώρα την ίδια στιγμή που αναλύεται στα μέλη της ομάδας από τον αρχηγό της. κατάσταση που διευκολύνεται σημαντικά από το καταιγιστικό μοντάζ, που θα προσφέρει στους διψασμένους για δράση θεατές, τρεις (δεν είναι και λίγες) καυτές High Tension στιγμές... Εδώ μπορεί να μου διαμαρτυρηθείς για την μηδενική τους ρεαλιστικότητα και το παρατράβηγμα των ιδεών από τα μαλλιά. Τανκς - λέει - να πετάει στον αέρα, υπέρβαρος μαύρος με κούρεμα Μοχόκ να κατεβαίνει σφαιρηδόν ουρανοξύστη και μια ολόκληρη Γερμανική μεγαλούπολη να βρίσκεται σε πολυβολικό κλοιό. Έτσι είναι my friend. Όσο ο Τζέιμς Μποντ το παίζει Kieslowski, τέτοια θα βλέπεις. Μην σου πω και χειρότερα. Με την καλή έννοια...
Για πες: Τώρα που ανέφερα το όνομα του Πολωνού auteur, συνειδητοποίησα πως για να διαβάζει κανείς τα σχόλια για μια φανφαρόνικη μπλοκμπαστεριά, που στο επίκεντρο της έχει τέσσερις γιάνκηδες λοκατζήδες, μάλλον θα πρέπει να το ακούει για πρώτη φορά. Και πολύ καλά θα κάνει, γιατί δεν πρέπει να τον πολυνοιάζουν τα μακρόσυρτα μονοπλάνα και οι έξοχοι φωτισμοί. Εδώ ήρθε για να απολαύσει εκρήξεις, βόμβες και μυδράλια, να μυρίσει το πούρο του Αννίβα Σμιθ και να χαρεί τις μπουνιές του Μπι Έι Μπάρακους. Κι εγώ μαζί του. Πόσο μάλλον όταν οι τέσσερις σωματοφύλακες, δένουν άψογα χημικά, υποστηριζόμενοι ερμηνευτικά από δυνατούς χολιγουντιανούς σταρς. Προεξάρχοντος του αγαπημένου Liam Neeson που εσχάτως το έχει γυρίσει στο πιο ελαφρό και συνοδευόμενου από τον αεράτο γόη Bradley Cooper, τον μάτσο Quinton Jackson και τον Μπαφάνα Sharlto Copley, που κερδίζει με ευκολία την περισσότερη κλάκα, επειδή το ματάκι του γυαλίζει κατάτι πιότερο από των υπολοίπων. Παίζει να περίμενα κάτι περισσότερο από την επιστροφή στην ενεργό δράση των αδικημένων κομάντος? Πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση. Θα το δούμε πιθανότατα στο σίκουελ, που η ύπαρξη του - σύμφωνα με το φινάλε - μου μοιάζει σιγουράκι. Στο καλοκαίρι της εκδίκησης των 80s όμως, πρέπει να ομολογήσω πως οι A-Team, μια χαρά πρώτο πιάτο μοιάζουν πριν σερβιριστεί το φιλέτο των Expendables. Τελικά υπάρχει σχέδιο μάγκες. Και όπως φαίνεται ξεσηκώνει τους στερημένους φαν των εκρηκτικών Ραμποειδών καταστάσεων!
Στις δικές μας αίθουσες 17 Ιουνίου 2010 από την Odeon
Γράμματα Στην Ιουλιέτατου Gary Winick. Με τους Amanda Seyfried, Vanessa Redgrave, Christopher Egan, Gael Garcia Bernal
Amore Veronese
του zerVo
Ονειροπόλα πιτσιρίκα, με συγγραφικές ικανότητες, ταξιδεύει με τον αρραβωνιάρη της στην καλοκαιρινή Ιταλία, για έναν προ-γαμήλιο μήνα του μέλιτος, ελπίζοντας να περάσει πλάι του λίγες ανέμελες μέρες γεμάτες πάθος κι έρωτα. Λάθος υπολογισμός... Όχι γιατί εκείνος δεν την αγαπά ή ρίχνει λοξές ματιές σε καμιά θερμόαιμη μελαχρινή Ιταλιάνα, αλλά επειδή είναι τόσο απορροφημένος με την δουλειά του, ανερχόμενος ταλαντούχος σεφ γαρ, που θα θελήσει να δοκιμάσει κάθε λογής γεύση της Μεσογείου και να την προσαρμόσει στο δικό του μενού, που θα παραμελήσει σιγά, σιγά την ξανθούλα δίπλα του. Εκείνη, μέσα στη μοναξιά της, σε ένα sight seeing της πανέμορφης Βερόνας, θα πέσει πάνω στον τοίχο που οι ερωτευμένες κοπελίτσες, κρεμούν καθημερινά τα γράμματα τους, προς την Ιουλιέτα, το απανταχού ίνδαλμα κάθε χτυπημένης από τα βέλη του φτερωτού θεού γυναίκας, επιζητώντας την συμβουλή της, στο θέμα που τις καίει. Όταν καταλάβει πως ένας ολόκληρος μηχανισμός από έμπειρες κυρίες, παίζει τον ρόλο του Cosmopolitan, απαντώντας στα αιτήματα, θα θελήσει και η ίδια να συμμετάσχει στο παιχνίδι. Μόνο που το ερωτικό ραβασάκι που έχει στα χέρια της έχει ηλικία 50 ετών, αφού η αμερικανίδα συντάκτρια του, το συνέγραψε μόλις το...1957, ζητώντας λύση για την προβληματισμένη από τις συνθήκες σχέση της, με έναν ντόπιο μπον βιβέρ. Τέλος πρώτης πράξης του σινερομάντζου, έναρξης δευτέρας και πιο ηλικιωμένης θα έλεγα...
Κι αυτό διότι πρωταγωνίστρια του στόρι, δεν είναι πλέον η γλυκιά ενζενί, μα η υπερήλιξ μαντάμ που ογδονταρίζει, αλλά μέσα της την καίει η απορία για το που να βρίσκεται ο παλιός, καλός της δεσμός. Κι έτσι οι ερευνητές συνοδοιπόροι - μεταξύ τους για να τονωθεί η ίντριγκα, ο μορφονιός, εξυπνάκιας μα και μελαγχολικός εγγονός - δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν, γυρνώντας ολάκερη την Παντανία για να βρουν τον από μισού αιώνος εραστή της Κλέρης. Φαντάζομαι να φαντάζεσαι το αποτέλεσμα του investigation, από πόρτα σε πόρτα των πανέμορφων ράντσων και αγροικιών που συνθέτουν το φόντο του Letters To Juliet. Αν όχι αρκεί να παρακολουθήσεις προσεκτικά το τρέιλερ, που δεν αφήνει ούτε μισό μυστικό ακάλυπτο, για να καταλάβεις τα πάντα. Χμμμ. Εκτός ίσως για το τι συμβαίνει με τον κανονικό μνηστήρα, που τον έχουμε αφημένο στα σκοτεινά κελάρια να δοκιμάζει κρασιά, τυριά, πάστες και τρούφες, ξεχνώντας παντελώς πως στο Ίταλυ δεν ταξίδεψε μόνος του. Λες λοιπόν η μαγεμένη από την γνώση της θλιβερής απογόνου των Καπουλέτων να του δώσει μια ακόμη ευκαιρία να της δείξει την αγάπη του ή προβλέπεται να του δώσει τα παπούτσια στο χέρι και αριβερντέρτσι?
Για πες: Για να λέμε του στραβού το δίκιο, όταν εκείνος είναι ο κουκλίνος από την Γουαδαλαχάρα που ακούει στο όνομα Gael Garcia Bernal, είναι κομματάκι δύσκολο η Μανίνα του στόρι να πει έτσι εύκολα το αντίο. Η Amanda Seyfried έχοντας πραγματοποιήσει πέρα δώθε ερμηνευτικά άλματα στα είδη που καταπιάστηκε μετά το Mamma Mia - μαθητούδι στο Jennifer's Body, προδότρα στο Dear John, πορνίδιο στην Chloe - εδώ βρίσκει αυτό ακριβώς που της ταιριάζει, παίζοντας την συνεσταλμένη και συγκαταβατική νεαρά, που βρίσκεται ενώπιον ενός ευχάριστου πονοκεφάλου: Τον Λατίνο με τα όποια προβληματάκια του ή τον ξανθούλη που μάλλον της πάει περισσότερο? Η απορία δεν θα σου λυθεί παρά μόνο λίγο πριν από το φινάλε του παραμυθιού, που υπογράφει ο γνωστός μελούρας Gary Winick και δεδομένα θα φέρει την κατάληξη και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Να σου ομολογήσω, πως για τον έρωτα των νεοτέρων δεν μου κάηκε καρφί, για την όποια εξέλιξη του, όπερ σημαίνει πως αδιαφόρησα παντελώς. Για το κομμάτι που κοιτάζει με ευαισθησία, το δικαίωμα στην συντροφιά των ανθρώπων που έχουν περάσει το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, όμως, το σινε-Άρλεκιν που λαμβάνει χώρα στην ελκυστικότατη ηλιόλουστη ύπαιθρο του Βένετο, δικαιούται της προσοχής των ευσυγκίνητων καρδιών, που θα επιλέξουν να το παρακολουθήσουν.
Κι αυτό διότι πρωταγωνίστρια του στόρι, δεν είναι πλέον η γλυκιά ενζενί, μα η υπερήλιξ μαντάμ που ογδονταρίζει, αλλά μέσα της την καίει η απορία για το που να βρίσκεται ο παλιός, καλός της δεσμός. Κι έτσι οι ερευνητές συνοδοιπόροι - μεταξύ τους για να τονωθεί η ίντριγκα, ο μορφονιός, εξυπνάκιας μα και μελαγχολικός εγγονός - δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν, γυρνώντας ολάκερη την Παντανία για να βρουν τον από μισού αιώνος εραστή της Κλέρης. Φαντάζομαι να φαντάζεσαι το αποτέλεσμα του investigation, από πόρτα σε πόρτα των πανέμορφων ράντσων και αγροικιών που συνθέτουν το φόντο του Letters To Juliet. Αν όχι αρκεί να παρακολουθήσεις προσεκτικά το τρέιλερ, που δεν αφήνει ούτε μισό μυστικό ακάλυπτο, για να καταλάβεις τα πάντα. Χμμμ. Εκτός ίσως για το τι συμβαίνει με τον κανονικό μνηστήρα, που τον έχουμε αφημένο στα σκοτεινά κελάρια να δοκιμάζει κρασιά, τυριά, πάστες και τρούφες, ξεχνώντας παντελώς πως στο Ίταλυ δεν ταξίδεψε μόνος του. Λες λοιπόν η μαγεμένη από την γνώση της θλιβερής απογόνου των Καπουλέτων να του δώσει μια ακόμη ευκαιρία να της δείξει την αγάπη του ή προβλέπεται να του δώσει τα παπούτσια στο χέρι και αριβερντέρτσι?Για πες: Για να λέμε του στραβού το δίκιο, όταν εκείνος είναι ο κουκλίνος από την Γουαδαλαχάρα που ακούει στο όνομα Gael Garcia Bernal, είναι κομματάκι δύσκολο η Μανίνα του στόρι να πει έτσι εύκολα το αντίο. Η Amanda Seyfried έχοντας πραγματοποιήσει πέρα δώθε ερμηνευτικά άλματα στα είδη που καταπιάστηκε μετά το Mamma Mia - μαθητούδι στο Jennifer's Body, προδότρα στο Dear John, πορνίδιο στην Chloe - εδώ βρίσκει αυτό ακριβώς που της ταιριάζει, παίζοντας την συνεσταλμένη και συγκαταβατική νεαρά, που βρίσκεται ενώπιον ενός ευχάριστου πονοκεφάλου: Τον Λατίνο με τα όποια προβληματάκια του ή τον ξανθούλη που μάλλον της πάει περισσότερο? Η απορία δεν θα σου λυθεί παρά μόνο λίγο πριν από το φινάλε του παραμυθιού, που υπογράφει ο γνωστός μελούρας Gary Winick και δεδομένα θα φέρει την κατάληξη και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Να σου ομολογήσω, πως για τον έρωτα των νεοτέρων δεν μου κάηκε καρφί, για την όποια εξέλιξη του, όπερ σημαίνει πως αδιαφόρησα παντελώς. Για το κομμάτι που κοιτάζει με ευαισθησία, το δικαίωμα στην συντροφιά των ανθρώπων που έχουν περάσει το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, όμως, το σινε-Άρλεκιν που λαμβάνει χώρα στην ελκυστικότατη ηλιόλουστη ύπαιθρο του Βένετο, δικαιούται της προσοχής των ευσυγκίνητων καρδιών, που θα επιλέξουν να το παρακολουθήσουν.
Στις δικές μας αίθουσες 17 Ιουνίου 2010 από την Odeon
Rewind /// Trailer - Letters To Juliet
της Mia Hansen-Løve. Με τους Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli, Alice de Lencquesaing
Και η ζωή συνεχίζεται...
του zerVo
Ο Γκρεγκουάρ είναι κινηματογραφικός παραγωγός. Η εταιρία που διευθύνει, η Moon Productions, είναι στρατευμένη στο χώρο του ανεξάρτητου σινεμά, προσφέροντας ταινίες ποιοτικές και ελάχιστα εμπορικές. Τα οικονομικά ζόρια που αντιμετωπίζει είναι έντονα και κάθε μέρα που περνά πολλαπλασιάζονται. Ο Γκρεγκουάρ θα έδινε και την ζωή του, ώστε τα προβλήματα που σκάνε διαρκώς στο διάβα του, να μην περάσουν το κατώφλι του ευτυχισμένου σπιτιού του. Κυριολεκτικά... Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας, περηφάνιας και ψυχικής δύναμης. Πόσο ισχυρός πνευματικά μπορεί να είσαι, για να έρθεις τετ α τετ με το μαντάτο της ολοκληρωτικής κατάρρευσης, αυτού που ξεκίνησες από το μηδέν και το έφτασες σε ένα κάποιο επίπεδο αναγνώρισης. Λυγίζεις! Μα σε τι βαθμό? Κάποιος σαν τον φιλόδοξο και συγκεντρωτικό ήρωα της ιστορίας του Le Pere De Mes Enfants, δεν θα έκλεινε μάτι κάθε νύχτα, καπνίζοντας στην βεράντα, απλά και μόνο στην ιδέα της χρεωκοπίας. Εξαίρεση! Όχι όμως φωτεινή. Τον ήλιο, βλέπεις, καθημερινώς αντικρίζουν μόνο οι σκληρόπετσοι και αναίσθητοι κι όχι οι εύθραυστοι, που απαιτούν το μέτωπο τους να κοιτάζει μόνο ψηλά.
Τέτοια περίπτωση είναι και ο μάχιμος Γάλλος παραγωγός της υπόθεσης. Άνετος, αεράτος και δημιουργικός παρουσιάζεται στην αρχή του έργου, να χειρίζεται τις εντάσεις με υπομονή και χάρη. Στο πέρασμα του χρόνου και όσο τα ζητήματα τον στραγγαλίζουν, θα πέφτει στην δίνη της κατάθλιψης και της εσωστρέφειας, κατάσταση που δεν θα γαληνέψει ούτε το χαμόγελο της γυναίκας και των τριών κορών του. Το μπαμ, αναπάντεχο και μοιραίο. Δεύτερο μέρος και καινούργια ταινία ξεκινά. Η ζωή δίχως τον Γκρεγκουάρ πια. Σύζυγος, τέκνα, συμπαραγωγοί, συνεργάτες, πιστωτές και σκηνοθέτες καλούνται να επιβιώσουν δίχως τον επιβλητικό άντρα με το γκρίζο κοστούμι δίπλα τους. Κι εκεί έρχεται η αντίφαση στον ρεαλισμό από την Mia Ηansen Love. Ο δυναμικός άντρας έχει αφήσει τόσο έντονα τα σημάδια του παντού, ώστε μετά την απώλεια να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στα αγαπημένα του πρόσωπα σε σχέση με την ωσεί παρούσα φιγούρα ενός ανθρώπου, που αγκαλιάζει - υποτίθεται με θέρμη - τα κοριτσάκια του, δίχως όμως να εγκαταλείπει το κινητό από το χέρι. Η λατρεία για το σινεμά το σινεφιλικό, για την ανακάλυψη αξιόλογων auteurs ανά τον κόσμο, για την εύρεση του σεναρίου εκείνου που θα ταξιδέψει ακόμη την ονειροπόληση του, αποδεικνύεται ισχυρότερη ακόμη και από το γονεϊκό συναίσθημα. Η σφαίρα, κυνικά ταξιδεμένη σε πλάνο που δεν κρατά πάνω από δύο δεύτερα, δεν θα σημαδέψει όμως μόνο το κεφάλι του Μπαλσάν. Θα πετύχει κέντρο και στον ιδεαλισμό όλων αυτών που βλέπουν την τέχνη, σε μια μη διαπλεκόμενη σχέση με το χρήμα.
Για πες: Αν και η δεύτερη πράξη βγάζει το ζουμί, κινηματογραφικά η πρώτη ώρα είναι συγκλονιστική. Στοιχειώνεται βεβαίως από την μορφή του Louis-Do deLencquesaing, ενός πραγματικού ερμηνευτή, που απογειώνει τον ρόλο με τον ρεαλισμό που οδηγεί, καπνίζει, μιλά στο τηλέφωνο, αγγίζει το καθετί. Συνεπικουρούμενος από τις ανάλογα αληθινές παρουσίες της Chiara Caselli (σύζυγος) και της Alice, που όντας κόρη του και στην πραγματικότητα, έχει μια αβάντα παραπάνω στον τρόπο απεικόνισης της μεγαλύτερης του θυγατέρας. Το La Pere De Mes Enfants διακρίθηκε στις περσινές εκδηλώσεις Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών, τμήμα του φεστιβάλ που είχε επισκεφτεί ουκ ολίγες φορές ο δραστήριος παραγωγός Humbert Balsan, που το τραγικό του φινάλε, συγκλόνισε την Γαλλική κινηματογραφία, ορίζοντας συνάμα και την σεναριακή βάση μιας γεμάτης προβληματισμό, συγκινητικής ταινίας.
Τέτοια περίπτωση είναι και ο μάχιμος Γάλλος παραγωγός της υπόθεσης. Άνετος, αεράτος και δημιουργικός παρουσιάζεται στην αρχή του έργου, να χειρίζεται τις εντάσεις με υπομονή και χάρη. Στο πέρασμα του χρόνου και όσο τα ζητήματα τον στραγγαλίζουν, θα πέφτει στην δίνη της κατάθλιψης και της εσωστρέφειας, κατάσταση που δεν θα γαληνέψει ούτε το χαμόγελο της γυναίκας και των τριών κορών του. Το μπαμ, αναπάντεχο και μοιραίο. Δεύτερο μέρος και καινούργια ταινία ξεκινά. Η ζωή δίχως τον Γκρεγκουάρ πια. Σύζυγος, τέκνα, συμπαραγωγοί, συνεργάτες, πιστωτές και σκηνοθέτες καλούνται να επιβιώσουν δίχως τον επιβλητικό άντρα με το γκρίζο κοστούμι δίπλα τους. Κι εκεί έρχεται η αντίφαση στον ρεαλισμό από την Mia Ηansen Love. Ο δυναμικός άντρας έχει αφήσει τόσο έντονα τα σημάδια του παντού, ώστε μετά την απώλεια να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στα αγαπημένα του πρόσωπα σε σχέση με την ωσεί παρούσα φιγούρα ενός ανθρώπου, που αγκαλιάζει - υποτίθεται με θέρμη - τα κοριτσάκια του, δίχως όμως να εγκαταλείπει το κινητό από το χέρι. Η λατρεία για το σινεμά το σινεφιλικό, για την ανακάλυψη αξιόλογων auteurs ανά τον κόσμο, για την εύρεση του σεναρίου εκείνου που θα ταξιδέψει ακόμη την ονειροπόληση του, αποδεικνύεται ισχυρότερη ακόμη και από το γονεϊκό συναίσθημα. Η σφαίρα, κυνικά ταξιδεμένη σε πλάνο που δεν κρατά πάνω από δύο δεύτερα, δεν θα σημαδέψει όμως μόνο το κεφάλι του Μπαλσάν. Θα πετύχει κέντρο και στον ιδεαλισμό όλων αυτών που βλέπουν την τέχνη, σε μια μη διαπλεκόμενη σχέση με το χρήμα.Για πες: Αν και η δεύτερη πράξη βγάζει το ζουμί, κινηματογραφικά η πρώτη ώρα είναι συγκλονιστική. Στοιχειώνεται βεβαίως από την μορφή του Louis-Do deLencquesaing, ενός πραγματικού ερμηνευτή, που απογειώνει τον ρόλο με τον ρεαλισμό που οδηγεί, καπνίζει, μιλά στο τηλέφωνο, αγγίζει το καθετί. Συνεπικουρούμενος από τις ανάλογα αληθινές παρουσίες της Chiara Caselli (σύζυγος) και της Alice, που όντας κόρη του και στην πραγματικότητα, έχει μια αβάντα παραπάνω στον τρόπο απεικόνισης της μεγαλύτερης του θυγατέρας. Το La Pere De Mes Enfants διακρίθηκε στις περσινές εκδηλώσεις Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών, τμήμα του φεστιβάλ που είχε επισκεφτεί ουκ ολίγες φορές ο δραστήριος παραγωγός Humbert Balsan, που το τραγικό του φινάλε, συγκλόνισε την Γαλλική κινηματογραφία, ορίζοντας συνάμα και την σεναριακή βάση μιας γεμάτης προβληματισμό, συγκινητικής ταινίας.
Στις δικές μας αίθουσες 17 Ιουνίου 2010 από την Rosebud / Odeon
The Back-up Planτου Alan Poul. Με τους Jennifer Lopez, Alex O'Loughlin
Ούτε δεκαμηνίτικο νάταν...
του zerVo
Μεγαλοκοπέλα, που σαρανταρίζει δίχως να έχει βρει τον πρίγκιπα της παίρνει το ρίσκο να γονιμοποιηθεί εξωσωματικά, για να αποκτήσει ένα παιδάκι που θα της αλλάξει την ζωή. Την στιγμή που θα πληροφορηθεί όμως πως είναι έγκυος, το βέλος του θεού έρωτα θα την βρει κατευθείαν στην καρδιά. Κι όμως αυτή η ιδεούλα, στα χέρια ενός απλά καλού διεκπεραιωτή, θα μπορούσε να σταθεί σαν σπινθήρας, ενός τουλάχιστον εύπεπτου σινερομάντζου. Άλλωστε στο παρελθόν, υπήρξαν ευρηματικές και εμπορικότατες κομεντί - Twins, 9 Months - που χρησιμοποίησαν την εγκυμοσύνη σαν βάση της σεναριακής τους εξέλιξης. Καμία τους όμως δεν αποπειράθηκε να μετατρέψει το εννεάμηνο της κύησης, σε δίωρο Μπεν Χουρ, που με την φλυαρία του, είναι ικανό να εκνευρίσει ακόμη και τον φανατικότερο υποστηρικτή των οικογενειακών αρχών...
Κι αυτό γιατί το The Back-Up Plan, δεν στέκεται μονάχα στην ανάπτυξη της ερωτικής σχέσης ανάμεσα σε μια σιτεμένη γεροντοκόρη και τον γοητευτικό, σωματώδη, αλλά και εμφανώς νεότερο της, επιστήμονα της τυροκομίας. Επεκτείνεται σε περιφερειακές δευτερεύουσες ιστορίες, γύρω από τις νευρώσεις καμιάς δεκαριάς ακόμη κυριών που βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα, που παρατραβάνε την διάρκεια του φιλμ, δίχως να του προσφέρουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Αντίθετα, επιδεικνύοντας τις συριστικές ιαχές πόνου, λίγο πριν την στιγμή του τοκετού, όχι χαμόγελο δεν θα σκάσεις από το χοντροειδές χιούμορ, αλλά πιθανότατα στο πρόσωπο σου θα εμφανιστεί ο μορφασμός της λύπησης για όσα τραβάνε οι επί σκηνής κυοφορούσες.
Για πες: Αμιγώς τηλεοπτικός λοιπόν ο χαρακτήρας της ταινίας που υπογράφει κάποιος Alan Poul, που χωρίς την Jennifer Lopez στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σίγουρα δεν θα απασχολούσε εκείνον που στέκεται αναποφάσιστος μπροστά στο box office και του περισσεύουν δέκα ευρώ για χάλασμα. Όχι πως με την JLO αλλάζει τίποτα εντυπωσιακά, αφού η Λατίνα δεν απλοποιεί τον ρόλο της στα επίπεδα Άρλεκιν όπως έχει πράξει πολλάκις στο παρελθόν και μπερδεύει την κατάσταση, αποδίδοντας την εν σχιζοφρενία εγκυμονούσα, ίσως για να δικαιολογήσει τις αλλαγές - προς το χειρότερο - της κορμοστασιάς και της...οπίσθιας ανάρτησης, που την έκανε διάσημη παγκοσμίως. Δίπλα της σχεδόν αφανής ερμηνευτικά ο Αυστραλός Alex O'Loughlin, φαντάζει σαν μια μετεξεταστέα κόπια του συμπατριώτη του Hugh Jackman, με τον άτσαλο τρόπο που επιδεικνύει το ατημέλητο μούσι, το ελαφρό σολάριουμ και τα καλογυμνασμένα του μπράτσα. Τώρα αν ανήκεις στο πολυπληθές γκρουπ των φανατικών οπαδών της Jenny From The Block, μπορεί και να υποστηρίξεις πως για την ηλικία της, μια χαρά στέκεται και ας μην κλείνουν άνετα τα φερμουάρ των εφαρμοστών λευκών τουαλετών, που ως γνωστόν οι νεοϋορκέζες συνηθίζουν να ενδύονται στην καθημερινότητα τους. Μαζί σου κι εγώ, αλλά για όσο διαρκεί ένα βίντεο κλιπ. Όχι για μια υποτιθέμενη κομεντί, που παίζει με τις αντοχές σου, λες και το μωρό - ή και τα μωρά ενίοτε - που φέρνει ο πελαργός είναι δεκαμηνίτικο...
Κι αυτό γιατί το The Back-Up Plan, δεν στέκεται μονάχα στην ανάπτυξη της ερωτικής σχέσης ανάμεσα σε μια σιτεμένη γεροντοκόρη και τον γοητευτικό, σωματώδη, αλλά και εμφανώς νεότερο της, επιστήμονα της τυροκομίας. Επεκτείνεται σε περιφερειακές δευτερεύουσες ιστορίες, γύρω από τις νευρώσεις καμιάς δεκαριάς ακόμη κυριών που βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα, που παρατραβάνε την διάρκεια του φιλμ, δίχως να του προσφέρουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Αντίθετα, επιδεικνύοντας τις συριστικές ιαχές πόνου, λίγο πριν την στιγμή του τοκετού, όχι χαμόγελο δεν θα σκάσεις από το χοντροειδές χιούμορ, αλλά πιθανότατα στο πρόσωπο σου θα εμφανιστεί ο μορφασμός της λύπησης για όσα τραβάνε οι επί σκηνής κυοφορούσες.Για πες: Αμιγώς τηλεοπτικός λοιπόν ο χαρακτήρας της ταινίας που υπογράφει κάποιος Alan Poul, που χωρίς την Jennifer Lopez στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σίγουρα δεν θα απασχολούσε εκείνον που στέκεται αναποφάσιστος μπροστά στο box office και του περισσεύουν δέκα ευρώ για χάλασμα. Όχι πως με την JLO αλλάζει τίποτα εντυπωσιακά, αφού η Λατίνα δεν απλοποιεί τον ρόλο της στα επίπεδα Άρλεκιν όπως έχει πράξει πολλάκις στο παρελθόν και μπερδεύει την κατάσταση, αποδίδοντας την εν σχιζοφρενία εγκυμονούσα, ίσως για να δικαιολογήσει τις αλλαγές - προς το χειρότερο - της κορμοστασιάς και της...οπίσθιας ανάρτησης, που την έκανε διάσημη παγκοσμίως. Δίπλα της σχεδόν αφανής ερμηνευτικά ο Αυστραλός Alex O'Loughlin, φαντάζει σαν μια μετεξεταστέα κόπια του συμπατριώτη του Hugh Jackman, με τον άτσαλο τρόπο που επιδεικνύει το ατημέλητο μούσι, το ελαφρό σολάριουμ και τα καλογυμνασμένα του μπράτσα. Τώρα αν ανήκεις στο πολυπληθές γκρουπ των φανατικών οπαδών της Jenny From The Block, μπορεί και να υποστηρίξεις πως για την ηλικία της, μια χαρά στέκεται και ας μην κλείνουν άνετα τα φερμουάρ των εφαρμοστών λευκών τουαλετών, που ως γνωστόν οι νεοϋορκέζες συνηθίζουν να ενδύονται στην καθημερινότητα τους. Μαζί σου κι εγώ, αλλά για όσο διαρκεί ένα βίντεο κλιπ. Όχι για μια υποτιθέμενη κομεντί, που παίζει με τις αντοχές σου, λες και το μωρό - ή και τα μωρά ενίοτε - που φέρνει ο πελαργός είναι δεκαμηνίτικο...
Στις δικές μας αίθουσες 17 Ιουνίου 2010 από την Audiovisual
Με Το Ζόρι Μαζί
του Cheryl Hines. Με τους Meg Ryan, Timothy Hutton, Kristen Bell, Justin Long
Saving Actress Ryan (?)
του zerVo
Πολυάσχολη κυρία, επιστρέφει σπίτι από επαγγελματικό ταξίδι μια μέρα νωρίτερα από το κανονικό και βλέποντας το στολισμένο με ροδοπέταλα, κάνει ερωτικά όνειρα. Στην πραγματικότητα όμως, ο σύζυγος δεν έχει φτιάξει την φωλίτσα για εκείνη, παρά για την κατά πολύ νεότερη ερωμένη του. Το αρχικό σοκ θα διαδεχτεί το σκληρό μαντάτο πως ο πενηντάρης κύριος, σκοπεύει να την βγάλει κόκκινη κάρτα, επιλέγοντας την πιτσιρίκα για καλή του και φεύγοντας μαζί της για μήνα του μέλιτος εις Παρισίους. Στο μυαλό του μεσήλικα τα πάντα είναι οργανωμένα άρτια, δεν έχει υπολογίσει όμως έναν απρόβλεπτο παράγοντα. Πως η κορεσμένη μέχρι ώρας από την πολυετή συμβίωση τους γυναίκα του, θα δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για να τον κρατήσει δικό της forever. Και όπως καλά γνωρίζεις, άπαξ και υποτιμήσεις την θηλυκή αλεπουδιά, είσαι όχι απλά χαμένος, αλλά ολοκληρωτικά κατεστραμμένος. Κάπως έτσι την πάτησε και ο εξυπνάκιας γεροντάκος της ιστορίας μας, που επιζητά επιβεβαίωση για το αν περνά η μπογιά του από μια εικοσάχρονη, δίχως να φαντάζεται πως το γυναικάκι του δύναται να την κάνει σκόνη σε δευτερόλεπτα. Άσε που αν το τραβήξει, αντί να βρεθεί στο αεροδρόμιο με τις αποσκευές έτοιμος για check in, μπορεί να καταλήξει δεμένος χειροπόδαρα πάνω στη λεκάνη...
Βασισμένο σε σενάριο της αδικοχαμένης Adrienne Shelly, είναι το Serious Moonlight, που αν εξαιρέσεις ένα πεντάλεπτο γύρισμα σε μια αυλή, εκτυλίσσεται αποκλειστικά στο μπάνιο της κατοικίας του ζευγαριού, που κάποτε ξεκίνησε τον κοινό βίο του με όνειρα χίλια. Στοιχείο που δίνει στο πόνημα της κατά τύχη σκηνοθέτιδας Cheryl Hines, την ταυτότητα του θεατρικού. Κάτι που δεν είναι κατ ανάγκη αρνητικό, αν οι διάλογοι είναι ζουμεροί, πιπεράτοι και βοηθούν στην εξέλιξη του στόρι περισσότερο από όποιο σκηνικό ή ειδικό εφέ. Επί του παρόντος όμως, τα ζόρια που αντιμετωπίζει η ίντριγκα είναι τόσα πολλά στο κτίσιμο της μαύρης κομεντί, ώστε στη μέση του να απορείς αν παρακολουθείς μια σοβαρή προσπάθεια ή μια ερασιτεχνική παράσταση. Δεν ξέρω αν το περιορισμένης έμπνευσης τουίστ του φινάλε σε συναρπάσει - αν δεν το έχεις εύκολα προβλέψει - σε καμία περίπτωση όμως δεν μου άλλαξε την άποψη για το Με Το Ζόρι Μαζί, που δείχνει τόσο βαριεστημένο, όσο ένας εικοσάχρονος αστικός γάμος...
Για πες: Μια απορία πάντως θα στην λύσει η ταινία. Η Meg Ryan είναι ζωντανή, δυστυχώς όμως δεν βασιλεύει. Η πάλαι ποτέ πριγκίπισσα του ανάλαφρου σινερομάντζου, παραμορφωμένη από τις παράλογες πλαστικές επεμβάσεις, έχει χάσει την φρεσκάδα της νιότης και αναλώνεται σε άναρθρες κραυγές και αχαροσύνες που δεν συνάδουν με την εικόνα μιας έμπειρης σταρ. Έστω και μπαγιάτικης, χαρακτηριστικό που διέπει και τον παρτενέρ της Timothy Hutton, που δεν είναι σοβαρότερος ερμηνευτικά, ως ο μεσήλικας που δεν δίνει ευκαιρία στην όχι και για φτύσιμο συμβία του και ξαμολάει στα πιπίνια. Ελπίζω η τελική αγωνία στη ματιά του ήρωα του, να καταστήσει το πάθημα μάθημα κι όχι με την πρώτη ευκαιρία να τρέξει πάλι πίσω από κανέναν νεανικό ποδόγυρο...
Για πες: Μια απορία πάντως θα στην λύσει η ταινία. Η Meg Ryan είναι ζωντανή, δυστυχώς όμως δεν βασιλεύει. Η πάλαι ποτέ πριγκίπισσα του ανάλαφρου σινερομάντζου, παραμορφωμένη από τις παράλογες πλαστικές επεμβάσεις, έχει χάσει την φρεσκάδα της νιότης και αναλώνεται σε άναρθρες κραυγές και αχαροσύνες που δεν συνάδουν με την εικόνα μιας έμπειρης σταρ. Έστω και μπαγιάτικης, χαρακτηριστικό που διέπει και τον παρτενέρ της Timothy Hutton, που δεν είναι σοβαρότερος ερμηνευτικά, ως ο μεσήλικας που δεν δίνει ευκαιρία στην όχι και για φτύσιμο συμβία του και ξαμολάει στα πιπίνια. Ελπίζω η τελική αγωνία στη ματιά του ήρωα του, να καταστήσει το πάθημα μάθημα κι όχι με την πρώτη ευκαιρία να τρέξει πάλι πίσω από κανέναν νεανικό ποδόγυρο...
Στις δικές μας αίθουσες 17 Ιουνίου 2010 από την Spentzos
Δεν είναι για τα Μούτρα σουτου Jim Field Smith. Με τους Jay Baruchel, Alice Eve, TJ Miller
Your Kiss Is On My List...
του zerVo
Τελικά ο Σαραντάχρονος Παρθένος την έκανε καλά την δουλειά του, αφού όχι μονάχα άνοιξε ορίζοντες σε ένα σωρό κωμικούς, σκηνοθέτες και σεναριογράφους, αλλά δίδαξε και τον τρόπο για το πως να στηθεί μια μοντέρνα κομεντί, που θα καλύψει το απέραντο κενό, που άφησε η στείρα από αστείες κινηματογραφικές ιστορίες, δεκαετία του 90. Μπορεί το επίπεδο να μην παραμένει πάντοτε σε υψηλά στάνταρντς, οι αποκλίσεις όμως δεν είναι τραγικές, αφού τουλάχιστον όσα βλέπεις να εκτυλίσσονται επί της οθόνης, δεν σε ωθούν να τραβάς τα μαλλιά σου, λόγω των ακροτήτων που περιγράφουν. Αυτό συμβαίνει όταν το θέμα κτίζει τις κολώνες του πάνω σε πραγματικούς χαρακτήρες. Και ακόμη και αν σεναριακά δεν υπάρχουν οι πρωτοτυπίες που θα σου κεντρίσουν πιο έντονα το ενδιαφέρον, εντούτοις επειδή έχεις να κάνεις με ανθρώπους της διπλανής πόρτας, δέχεσαι να παρακολουθήσεις τα (χιουμοριστικά δοσμένα) προβλήματα τους, χωρίς αυτό να καταντά ενοχλητικό. Όπως συνέβη και με την περίπτωση του She's Out Of My League, ένα πράμα...

Υπάλληλος ασφαλείας αεροδρομίου, μέτριου αναστήματος, όχι ιδιαίτερα εμφανίσιμος, ούτε δημοφιλής, φτωχαδάκι, δίχως σπουδές σε πανεπιστήμιο και με αμάξι σακαράκα, γνωρίζεται με κατάξανθο υπέρλαμπρο άγγελο, από εύπορη οικογένεια, ανερχόμενη δικηγόρο και κοσμοπολίτισσα. Όσο και αν εκείνος δεν μπορεί να το διανοηθεί, εκείνη τον ερωτεύεται. Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος, που στο αντίκρυ ενός αταίριαστου ζευγαριού σαν κι αυτού που περιγράφει η ρομαντική νεανική κομεντί του πρωτάρη Jim Field Smith, που να μην έχει αναρωτηθεί με μεγάλη δόση κακεντρέχειας μέσα του, το επικριτικό "μα τι του βρήκε". Πάνω σε αυτή την φράση που κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει στηρίζεται όλη η θεματική του φιλμ. Πρόταση που έχει τις ρίζες της, στην αξιολόγηση που επιχειρεί η κοινωνία (όποιου μεγέθους) με γνώμονα την εξωτερική εμφάνιση κάθε μέλους της, δίχως να αναλογίζεται ούτε τα κρυφά συναισθηματικά χαρίσματα του, αλλά κυρίως ούτε τις διαθέσεις και τις ορέξεις του. Απλά σηκώνει ταμπελάκια με νούμερα της συνήθους κλίμακας από το μηδέν στο δέκα και ορίζει πως σωστό ταίρι, είναι εκείνο που δεν έχει διαφορά μεταξύ του πάνω από ένα ή δύο ρούμπους. Αμ δε που είναι έτσι όμως...
Μάθημα κοινωνικής αξιοκρατίας δηλαδή είναι το She's Out Of My League, που υπενθυμίζει όμως στο υποκείμενο που δέχεται την κριτική, πως ακόμη σημαντικότερη από την άποψη του κύκλου, είναι η εκτίμηση που τρέφει ο ίδιος για τον εαυτό του. Από μηνυματάκι δηλαδή το κωμωδιάκι δεν τα πηγαίνει και άσχημα, εκεί που πάσχει όμως είναι στην έμπνευση, αφού όσα περιγράφει, λίγο έως πολύ κάπου τα έχεις ξαναδεί. Ένα 80s ρομάντζο δηλαδή, που επικρίνει σε πολλά σημεία του, την έλλειψη την οικογενειακής υποστήριξης, ενώ αντίθετα τονίζει την σημαντικότητα της ύπαρξης των σωστών φίλων και συντρόφων.
Για πες: Αν πληροφορήθηκα πάντως κάτι μέσα από τις εικόνες του φιλμ, είναι το γεγονός πως ο Ben Stiller έχει αποκτήσει και επίσημα διάδοχο, για να αποδίδει την διασκεδαστική φιγούρα της συμπαθούς μετριότητας. Ο πιτσιρικάς Jay Baruchel, με συμμετοχές ως ρολίστας σε σάτιρες σαν το Tropic Thunder και το Knocked Up, εδώ πιάνει την ευκαιρία από τα μαλλιά, αποδεικνύοντας πως είναι ικανός και για να πρωταγωνιστήσει. Θα δοκιμαστεί και στο επερχόμενο Sorcerer's Apprentice, αν και εκεί υπάρχει το ντεσαβαντάζ που λέγεται Cage... Από την άλλη μεριά, την απέναντι, την θηλυκή, η Alice Eve επαναλαμβάνει, από την ανάποδη, τον χαρακτήρα που έπαιξε στο Starter For Ten και πέρα από το ότι το κάνει αξιοπρεπώς, είναι - όπως και να το κάνουμε - ένα χάρμα οφθαλμών. Φτιάχνοντας η εντυπωσιακή Βρετανίδα, ένα ικανότατο ντούο με τον χαρισματικό Καναδό, που για να μην ξεφεύγω από βασικό νόημα, είναι πολλές σκάλες ποιοτικότερο, από αυτό που η ταινία δικαιούται...

Υπάλληλος ασφαλείας αεροδρομίου, μέτριου αναστήματος, όχι ιδιαίτερα εμφανίσιμος, ούτε δημοφιλής, φτωχαδάκι, δίχως σπουδές σε πανεπιστήμιο και με αμάξι σακαράκα, γνωρίζεται με κατάξανθο υπέρλαμπρο άγγελο, από εύπορη οικογένεια, ανερχόμενη δικηγόρο και κοσμοπολίτισσα. Όσο και αν εκείνος δεν μπορεί να το διανοηθεί, εκείνη τον ερωτεύεται. Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος, που στο αντίκρυ ενός αταίριαστου ζευγαριού σαν κι αυτού που περιγράφει η ρομαντική νεανική κομεντί του πρωτάρη Jim Field Smith, που να μην έχει αναρωτηθεί με μεγάλη δόση κακεντρέχειας μέσα του, το επικριτικό "μα τι του βρήκε". Πάνω σε αυτή την φράση που κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει στηρίζεται όλη η θεματική του φιλμ. Πρόταση που έχει τις ρίζες της, στην αξιολόγηση που επιχειρεί η κοινωνία (όποιου μεγέθους) με γνώμονα την εξωτερική εμφάνιση κάθε μέλους της, δίχως να αναλογίζεται ούτε τα κρυφά συναισθηματικά χαρίσματα του, αλλά κυρίως ούτε τις διαθέσεις και τις ορέξεις του. Απλά σηκώνει ταμπελάκια με νούμερα της συνήθους κλίμακας από το μηδέν στο δέκα και ορίζει πως σωστό ταίρι, είναι εκείνο που δεν έχει διαφορά μεταξύ του πάνω από ένα ή δύο ρούμπους. Αμ δε που είναι έτσι όμως...
Μάθημα κοινωνικής αξιοκρατίας δηλαδή είναι το She's Out Of My League, που υπενθυμίζει όμως στο υποκείμενο που δέχεται την κριτική, πως ακόμη σημαντικότερη από την άποψη του κύκλου, είναι η εκτίμηση που τρέφει ο ίδιος για τον εαυτό του. Από μηνυματάκι δηλαδή το κωμωδιάκι δεν τα πηγαίνει και άσχημα, εκεί που πάσχει όμως είναι στην έμπνευση, αφού όσα περιγράφει, λίγο έως πολύ κάπου τα έχεις ξαναδεί. Ένα 80s ρομάντζο δηλαδή, που επικρίνει σε πολλά σημεία του, την έλλειψη την οικογενειακής υποστήριξης, ενώ αντίθετα τονίζει την σημαντικότητα της ύπαρξης των σωστών φίλων και συντρόφων.
Για πες: Αν πληροφορήθηκα πάντως κάτι μέσα από τις εικόνες του φιλμ, είναι το γεγονός πως ο Ben Stiller έχει αποκτήσει και επίσημα διάδοχο, για να αποδίδει την διασκεδαστική φιγούρα της συμπαθούς μετριότητας. Ο πιτσιρικάς Jay Baruchel, με συμμετοχές ως ρολίστας σε σάτιρες σαν το Tropic Thunder και το Knocked Up, εδώ πιάνει την ευκαιρία από τα μαλλιά, αποδεικνύοντας πως είναι ικανός και για να πρωταγωνιστήσει. Θα δοκιμαστεί και στο επερχόμενο Sorcerer's Apprentice, αν και εκεί υπάρχει το ντεσαβαντάζ που λέγεται Cage... Από την άλλη μεριά, την απέναντι, την θηλυκή, η Alice Eve επαναλαμβάνει, από την ανάποδη, τον χαρακτήρα που έπαιξε στο Starter For Ten και πέρα από το ότι το κάνει αξιοπρεπώς, είναι - όπως και να το κάνουμε - ένα χάρμα οφθαλμών. Φτιάχνοντας η εντυπωσιακή Βρετανίδα, ένα ικανότατο ντούο με τον χαρισματικό Καναδό, που για να μην ξεφεύγω από βασικό νόημα, είναι πολλές σκάλες ποιοτικότερο, από αυτό που η ταινία δικαιούται...
Στις δικές μας αίθουσες 17 Ιουνίου 2010 από την UIP
Rewind /// Trailer - She's Out Of My League
του Horatiu Malaele. Με τους Meda Andreea Victor, Alexandru Potocean, Valentin Teodosiu, Alexandru Bindea
Μη βγάλεις άχνα!
του zerVo
Οκ φιλάρα μου και γείτονα μου. Ωραία μας τα είπες και πολύ όμορφη η παρουσίαση σου. Ζεστή, εμπνευσμένη και καλλιτεχνικά κομψή. Να δούμε λιγάκι και το θέμα της ισορροπίας στις πολιτικές απόψεις όμως, που εκτιμώ δεν την τήρησες ούτε για το Θεαθήναι? Εκτός κι αν πιστεύεις πως η χώρα σου, μετά την κατάρρευση του σφυροδρέπανου, χαίρει της εκτίμησης σε παγκόσμιο επίπεδο και άπαντες την θεωρούν σαν τον βαλκανικό παράδεισο. Αν αναφερόμαστε στους ματάκηδες των απανταχού στριπ σοου, που έχουν φισκάρει από Βουκουρέστιες, Πλοέστιες και Πιτέστιες αφροδίτες ίσως ναναι κι έτσι. Άντε και στην σκεπτική των Γερακιών που την έχουν καταστήσει οικονομικο-μιλιταριστικό προτεκτοράτο στην Ανατολική πύλη της Ευρώπης. Ελπίζω κάποτε αγαπητέ μου Horatiu, που θα επιστρέψεις με το δεύτερο επεισόδιο της αθόρυβης γαμήλιας τελετής, για να ισοσκελίσεις τις βροντές προς τους εκάστοτε προστάτες της πατρίδας σου, να αναφερθείς και στην αποστολή συμπατριωτών σου φαντάρων στο Αφγανιστάν, για να παίξουν τον ρόλο που εσύ εδώ - δικαίως - επικρίνεις...
Όλο το χωριό τον έχει τούμπανο και ο Γιάνκου με την Μάρα κρυφό καμάρι τον ακόρεστο έρωτα τους. Σαν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, θα ορίσουν ημερομηνία γάμου, για να γίνουν κι επίσημα αντρόγυνο. Φευ! Λίγο πριν βαρέσουν τα νταούλια και χυμίξουν οι καλεσμένοι στα ψητά, θα σκάσει το άσχημο μαντάτο: Ο Στάλιν είναι νεκρός! Για μια βδομάδα πάπαλα γιορτές και πανηγύρια λοιπόν, σε ένδειξη πένθους για την τεράστια απώλεια. Σιγά που θα αναβάλουν οι λίμπεροι χωριανοί τον γάμο για να συνοδεύσουν τον Πατερούλη στα πουρνάρια. Μόλις πέσει η νύχτα, η γιορτή θα στηθεί ξανά, σε συνθήκες πλήρους σιγής, μην τυχόν και αντιληφθούν κάτι οι Μπολσεβίκοι που καραδοκούν με το δάκτυλο στην σκανδάλη. Και τότε η προσβολή στην μνήμη του παμμέγιστου ηγέτη θα ξεπλυθεί με αίμα...
Το βασικό κομμάτι της ιστορίας του Nunta Muta εκτυλίσσεται στα 1953, όταν η Ρουμανία βρισκόταν κάτω από την κατοχή του Κόκκινου Στρατού και είχε ξεκινήσει η δορυφοροιοποίηση της, γύρω από τον άξονα της Σοβιετικής Ένωσης. Για τους φιλελεύθερους, με την τσιγγάνικη λογική Ρουμάνους, η αντίδραση στις προσταγές ενός ξένου θα είναι άμεση, καθώς και η λοιδορία στις προπαγανδιστικές πράξεις γιγάντωσης των ερυθρών συμβόλων. Όπως συμβαίνει κατά απόλυτη τιμή όμως σε τέτοιες αντιστασιακές εκδηλώσεις, η γνώριμη - ελέω μυριάδων ταινιών με Ναζί - εικόνα του καμιονιού με τους προς εκτέλεση μελλοθάνατους, δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση της, βυθίζοντας στο πένθος το χαμόγελο.
Ο Malaele στήνει το υπερρεαλιστικό περιβάλλον του με θεατρική λογική δανειζόμενος αμέτρητα στοιχεία από Underground και Temps des Gitanes. Οι ήρωες του καθημερινοί, φτωχοί χωριάτες, που δεν τους περισσεύουν ούτε οι παράδες, ούτε τα ζώα, όμως για χάρη της χαράς των νιόπαντρων είναι ικανοί να τα θυσιάσουν κι αυτά. Εκτιμώντας, ακόμη κι αν οι ενδείξεις από την φονική δράση των εισβολέων, πως το μέλλον θα είναι πάντοτε φωτεινό και ευοίωνο δεν δέχονται συμβιβασμούς και συνεχίζουν την ζωή τους, δίχως να αλλάζουν συνήθειες. Γι αυτό και το ύφος της ηθογραφίας είναι περισσότερο ευχάριστο, ευδιάθετο και σατιρικό, αν και ο θεατής στο πίσω μέρος του μυαλού του κρατά το ενδεχόμενο της πικρής κατάληξης.
Για πες: Το γεγονός πως όσα παρακολουθούμε στο σανίδι του Silent Wedding συνέβησαν στην πραγματικότητα, μισό και βάλε αιώνα πριν, αποδίδει έναν επιπλέον δραματικό τόνο στην παρακολούθηση. Ο Ρουμάνος μάλιστα συνδέει το παρόν με το παρελθόν, με μια εμπνευσμένη μέθοδο, δείχνοντας στην εισαγωγή του, ένα τηλεοπτικό συνεργείο που αναζητά στην ύπαιθρο τοπικούς μεταφυσικούς θρύλους, πιστεύοντας πως κάποτε στην συγκεκριμένη περιοχή κάτι φρικιαστικό συνέβη. Το συμπέρασμα που προκύπτει, μετά το ολοκαύτωμα του χωριού και την μετατροπή του σε βιομηχανικό μπλοκ από την αρχή της κομμούνας, είναι πως για την καταστροφή ευθύνονται μόνο οι μοβόροι ξένοι και όχι φυσικά εμείς, που διατηρήσαμε τις ολιγαρχικές συνήθειες τους, για τριάντα χρόνια μετά την απόσυρση τους. Αυτό ίσως προστάζει η δυτικοποίηση του τρόπου σκέψης των φίλων μας Ρουμάνων, που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, με άλλες μεθόδους πιο ήπιες και τεχνοκρατικές, που όταν η ιστορία τις συγκρίνει με τις άγριες των Σοβιετικών, δεν είμαι τόσο βέβαιος πως θα αποδειχτούν και λιγότερο ακίνδυνες...
Όλο το χωριό τον έχει τούμπανο και ο Γιάνκου με την Μάρα κρυφό καμάρι τον ακόρεστο έρωτα τους. Σαν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, θα ορίσουν ημερομηνία γάμου, για να γίνουν κι επίσημα αντρόγυνο. Φευ! Λίγο πριν βαρέσουν τα νταούλια και χυμίξουν οι καλεσμένοι στα ψητά, θα σκάσει το άσχημο μαντάτο: Ο Στάλιν είναι νεκρός! Για μια βδομάδα πάπαλα γιορτές και πανηγύρια λοιπόν, σε ένδειξη πένθους για την τεράστια απώλεια. Σιγά που θα αναβάλουν οι λίμπεροι χωριανοί τον γάμο για να συνοδεύσουν τον Πατερούλη στα πουρνάρια. Μόλις πέσει η νύχτα, η γιορτή θα στηθεί ξανά, σε συνθήκες πλήρους σιγής, μην τυχόν και αντιληφθούν κάτι οι Μπολσεβίκοι που καραδοκούν με το δάκτυλο στην σκανδάλη. Και τότε η προσβολή στην μνήμη του παμμέγιστου ηγέτη θα ξεπλυθεί με αίμα...Το βασικό κομμάτι της ιστορίας του Nunta Muta εκτυλίσσεται στα 1953, όταν η Ρουμανία βρισκόταν κάτω από την κατοχή του Κόκκινου Στρατού και είχε ξεκινήσει η δορυφοροιοποίηση της, γύρω από τον άξονα της Σοβιετικής Ένωσης. Για τους φιλελεύθερους, με την τσιγγάνικη λογική Ρουμάνους, η αντίδραση στις προσταγές ενός ξένου θα είναι άμεση, καθώς και η λοιδορία στις προπαγανδιστικές πράξεις γιγάντωσης των ερυθρών συμβόλων. Όπως συμβαίνει κατά απόλυτη τιμή όμως σε τέτοιες αντιστασιακές εκδηλώσεις, η γνώριμη - ελέω μυριάδων ταινιών με Ναζί - εικόνα του καμιονιού με τους προς εκτέλεση μελλοθάνατους, δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση της, βυθίζοντας στο πένθος το χαμόγελο.
Ο Malaele στήνει το υπερρεαλιστικό περιβάλλον του με θεατρική λογική δανειζόμενος αμέτρητα στοιχεία από Underground και Temps des Gitanes. Οι ήρωες του καθημερινοί, φτωχοί χωριάτες, που δεν τους περισσεύουν ούτε οι παράδες, ούτε τα ζώα, όμως για χάρη της χαράς των νιόπαντρων είναι ικανοί να τα θυσιάσουν κι αυτά. Εκτιμώντας, ακόμη κι αν οι ενδείξεις από την φονική δράση των εισβολέων, πως το μέλλον θα είναι πάντοτε φωτεινό και ευοίωνο δεν δέχονται συμβιβασμούς και συνεχίζουν την ζωή τους, δίχως να αλλάζουν συνήθειες. Γι αυτό και το ύφος της ηθογραφίας είναι περισσότερο ευχάριστο, ευδιάθετο και σατιρικό, αν και ο θεατής στο πίσω μέρος του μυαλού του κρατά το ενδεχόμενο της πικρής κατάληξης.
Για πες: Το γεγονός πως όσα παρακολουθούμε στο σανίδι του Silent Wedding συνέβησαν στην πραγματικότητα, μισό και βάλε αιώνα πριν, αποδίδει έναν επιπλέον δραματικό τόνο στην παρακολούθηση. Ο Ρουμάνος μάλιστα συνδέει το παρόν με το παρελθόν, με μια εμπνευσμένη μέθοδο, δείχνοντας στην εισαγωγή του, ένα τηλεοπτικό συνεργείο που αναζητά στην ύπαιθρο τοπικούς μεταφυσικούς θρύλους, πιστεύοντας πως κάποτε στην συγκεκριμένη περιοχή κάτι φρικιαστικό συνέβη. Το συμπέρασμα που προκύπτει, μετά το ολοκαύτωμα του χωριού και την μετατροπή του σε βιομηχανικό μπλοκ από την αρχή της κομμούνας, είναι πως για την καταστροφή ευθύνονται μόνο οι μοβόροι ξένοι και όχι φυσικά εμείς, που διατηρήσαμε τις ολιγαρχικές συνήθειες τους, για τριάντα χρόνια μετά την απόσυρση τους. Αυτό ίσως προστάζει η δυτικοποίηση του τρόπου σκέψης των φίλων μας Ρουμάνων, που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, με άλλες μεθόδους πιο ήπιες και τεχνοκρατικές, που όταν η ιστορία τις συγκρίνει με τις άγριες των Σοβιετικών, δεν είμαι τόσο βέβαιος πως θα αποδειχτούν και λιγότερο ακίνδυνες...
Στις δικές μας αίθουσες 17 Ιουνίου 2010 από την PCV
Αν και το καστ δεν είναι αμελητέο, έχοντας στο επίκεντρο του τον άνισο Luke Wilson στον ρόλο του μπερδεμένου από τις καταστάσεις άντρα, που βρίσκεται από την μια στιγμή στην άλλη ζάπλουτος, όσο και παράνομος. Μαζί του συνυπάρχουν οι πάντοτε αξιόλογοι ρολίστες Giovanni Ribisi και Gabriel Macht αλλά και ο βετεράνος James Caan, που αυτό το ιδιαίτερο στυλ του Λας Βέγκας του ταιριάζει απόλυτα.
Στις δικές μας αίθουσες, μάλλον δεν θα το δούμε. Πιθανολογώ κατευθείαν στο βίντεο!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)









