6/5/10

Outrage (Autoreiji) - Trailer (Φεστιβάλ Καννών 2010)

Στα πλοκάμια της Γιακούζα... Η μεγάλη επιστροφή του πλέον ανατρεπτικού δημιουργού της Άπω Ανατολής, Takeshi Kitano, σηματοδοτείται με το Outrage, ένα φιλμ που επιχειρεί να ωμές αλήθειες, γύρω από τον στυγνό και φονικό υπόκοσμο του λαμπερού - κατά τα άλλα - Τόκιο. Ο αρχιμαφιόζος της Γιαπωνέζικης πρωτεύουσας, ηγέτης της κυρίαρχης φατρίας των Σανοκάι, αντιλαμβάνεται πως μια μικρή ομάδα μικροκακοποιών, επιχειρεί να αποσχιστεί από τον έλεγχο της Τριάδας. Η εντολή προς τους αξιωματούχους του σαφής: Άμεση συμμόρφωση, αλλιώς θα πέσει κατάνα. Εκείνοι με την σειρά τους, προκειμένου να διώξουν από πάνω τους την ευθύνη, θα μεταφέρουν την απόφαση στον πλέον χαμηλόβαθμο της ιεραρχίας, ίσως και τον πιο αδύναμο, που καλείται τώρα να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Κάθε καινούργια ταινία του δημιουργού της Σονατίνας και του Ζατοίτσι, αποτελεί σημαντικό μαντάτο για τους φανατικούς της καυστικής τεχνοτροπίας του. Πόσο μάλλον εδώ που το γενικότερο κλίμα ταιριάζει απόλυτα στο στιλ του Beat Takeshi και γεννά μεγάλες προσδοκίες για μια μεγάλη επιστροφή. Το τρέιλερ, μόνο στα Γιαπωνέζικα δυστυχώς, δεν είναι δυνατό να αποκαλύψει πολλά στοιχεία για το τι ακριβώς συμβαίνει, αφήνει όμως να διαφανεί η γνώριμη αισθητική του ικανότατου πολυτάλαντου σκηνοθέτη, από την χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.


Η πρεμιέρα του Outrage, έχει προγραμματιστεί από το ασιατικό branch της Warner να γίνει στην πατρίδα του στις 12 του ερχόμενου Ιούλη. Φυσικά μια πρώτη γεύση θα δοθεί στο φεστιβάλ Καννών 2010, όπου το φιλμ θα προβληθεί για πρώτη φορά στα πλαίσια του Κονκόρσο στις 17 Μαΐου...

Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

5/5/10

Dear John - Review

Αγαπητέ Τζον
του Lasse Hallström. Με τους Channing Tatum, Amanda Seyfried, Richard Jenkins, Henry Thomas

Φανταράκι, φανταράκι...
του zerVo
Ελλείψει σοβαρών σεναριακών ιδεών, το Χόλιγουντ βλέπει την περίπτωση αυτού του Nicholas Sparks, του 45χρονου συγγραφέα πολυτελών Άρλεκιν, σαν την κότα που γεννά τα χρυσά αυγά. Από την εποχή του Message In A Bottle, δια μέσου του υπερ επιτυχημένου Notebook, μέχρι προσφάτως στις Νύχτες στην Ροδάνθη, τα στούντιος αντελήφθησαν πως οι ιστορίες του μοιάζουν ιδανικές για δακρυχυσία, συνεπώς άρχισαν να μετατρέπουν σε κινηματογραφικές ιστορίες ένα ένα τα βιβλία του. Με τον ίδιο πάντοτε στην τελική επίβλεψη, τα σινερομάντζα καταφέρνουν όχι ευκαταφρόνητα εμπορικά ρεκόρ, με πιο πρόσφατη περίπτωση αυτή του Dear John, που στην εγχώρια (του) αγορά, σχεδόν άγγιξε τα 100 εκ. μένοντας συνάμα στην ιστορία, ως το φιλμ που εκθρόνισε από την κορυφή του Box Office το Avatar.


Για δεκαπέντε ηλιόλουστες καλοκαιρινές ημέρες, έζησαν τον απόλυτο έρωτα. Τώρα εκείνη πρέπει να φύγει μακρυά για να συνεχίσει τις σπουδές της κι εκείνος να τραβήξει για ακόμη μακρύτερα, αφού η πατρίδα τον καλεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του στα πολεμικά πεδία της Μέσης Ανατολής. Περίπτωση ιδιαίτερα κοινότυπου love story, αυτό που εξιστορεί η δημιουργία του πλέον υπερτιμημένου σκηνοθέτη Lasse Halstrom. Φανταράκος γνωρίζει κορίτσι, το ερωτεύεται, αναγκάζεται να φύγει για το μέτωπο και...να μου γράφεις. Τα πρώτα μηνάκια η αλληλογραφία, μέσω των τεράστιων χακί σάκων καλά κρατεί, όσο όμως ο καιρός περνά, παίρνει μπροστά το ρητό μάτια που δε βλέπονται, με συνέπεια τα δάκρυα του πεζοναύτη για την απώλεια του ανεπανάληπτου αμόρε, να σχηματίζουν λιμνούλα ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη. Ο φουκαράς βλέπεις στήριξε όλες του τις ελπίδες πάνω σε φιλιά που δόθηκαν στην άμμο, δίχως να έχει εμπειρία από φθινοπωρινή απογοήτευση και τώρα αν δεν τον πετύχει κανένας Αφγανός, είναι ικανός ο ίδιος να στρίψει την κάννη εναντίον του.

Αν τον κρατά κάτι ζωντανό είναι το γιατί, η απορία, που θα την λύσει επιστρέφοντας - παρασημοφορημένος πια - στο σπίτι, ένα υγρό χωριουδάκι του αμερικάνικου Νότου. Εκεί ο συγγραφέας παίζει ένα ωραίο αλληγορικό παιχνιδάκι με τον ψυχικά διαταραγμένο μπαμπά του λοχία (ρόλος που ανήκει στον εκπληκτικό καρατερίστα Richard Jenkins, που ανεβάζει το επίπεδο του φιλμ ένα κλικ παραπάνω) και την μοναχική συλλογή νομισμάτων του, που κτίζει εδώ και δεκαετίες. Τρικ που δυστυχώς η ταινία για να βασιστεί στα χολιγουντιανά στάνταρντς, αποφάσισε να προσπεράσει σχεδόν ολοκληρωτικά, δίνοντας την δική της εκδοχή στο φινάλε. Θα με ρωτήσεις τώρα, αν περίμενα την διαστρέβλωση του τέλους για να κατατάξω τον Αγαπητό Γιάννη, στα πολύ χαμηλότερα του μετρίου στάδια. Όχι βέβαια, απλά η βερσιόν του βιβλίου μου είχε φανεί πολύ πιο ρομαντική και ρεαλιστική, από εκείνη της οθόνης, ίσως και πιο ανθρώπινη...

Για πες: Για καρτ ποστάλ ζευγαριού που στέκει αγκαλιασμένο με φόντο τον συννεφιασμένο ωκεανό, ο Channing Tatum και η Amanda Seyfried είναι μια χαρά. Το ζόρι ξεκινά όταν οι δυο τους καλούνται να αποδώσουν και ηθοποιία κι εκεί η μαγιά χαλάει, για να μην πω καταστρέφεται. Για να μην αδικώ τον τριαντάχρονο ζεν πρεμιέ, που αναδείχτηκε μέσα από τα μπιτ του Step Up, η δική του ευθύνη είναι μικρότερη, γιατί ενώ στα δικά του πλάνα είναι αξιοπρεπής, όταν φτάνει η στιγμή της συνύπαρξης με την ξανθούλα του Mamma Mia, παρασύρεται από το άχαρο ερμηνευτικό της φέρσιμο και οποιαδήποτε συναισθηματική διάθεση διαλύεται μονομιάς. Συνεπώς χρειάζεται και λίγη θέληση, από τις ευαίσθητες καρδιές, που το φιλμ απευθύνεται, για να ανεβούν συγκινησιακά, προκειμένου να ξεπεράσουν τόσο την ρηχότητα στο κτίσιμο του ειδυλλίου, όσο και το πρόχειρο στήσιμο της κάμερας στο εύκολο γκρέμισμα του...




Στις δικές μας αίθουσες 6 Μαΐου 2010 από την Filmopolis


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Date Night - Review

Ραντεβού για Παντρεμένους
του Shawn Levy. Με τους Tina Fey, Steve Carell, Mark Wahlberg, James Franco

(Stama)Tina για φίλημα!
του zerVo
Να τι θα πει, το ταλέντο κάνει την διαφορά. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την πρεμιέρα του The Bounty Hunter, όπου ζευγάρι αντιμετωπίζει με διασκεδαστικό τρόπο τις αναποδιές. Κλισέ το θέμα, αλλά η ερμηνευτική ανυπαρξία των πρωταγωνιστών του, το έριξε ακόμη πιο βαθιά στα Τάρταρα. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στην περίπτωση του Date Night, ενός αναλόγου ύφους και διάθεσης θέμα δηλαδή, που η ποιότητα του starring ντουέτου, του αποδίδει πολύ περισσότερο χειροκρότημα από όσο δικαιούται. Σε τέτοιο βαθμό, που την στιγμή της πτώσης των τίτλων του φινάλε, ένιωσα τον αυθορμητισμό τους, να μου λείπει ήδη, λαχταρώντας να τους απολαύσω για λιγάκι ακόμη παρέα επί της οθόνης. Πίστεψε με, τέτοια χημεία, στην απόδοση των Married With Children, είχα πολλά χρόνια να δω.


Αντρόγυνο από το Τζέρσι, σπάει την μονοτονία των Κυριακάτικων εξόδων στο εστιατόριο της γειτονιάς, για να ζήσει μια ξεχωριστή νύχτα στο κοσμοπολίτικο ρεστοράν του Σερζ στο Μανχάταν. Για να γλυτώσουν την αναμονή για ένα ελεύθερο τραπέζι, θα πάρουν την θέση κάποιων που δεν εμφανίστηκαν, πιστεύοντας πως δεν θα το αντιληφθεί κανείς. Κι εκεί που η βραδιά εξελίσσεται υπέροχα, ανάμεσα σε έξοχο - πλην πανάκριβο - φαγητό, καλό κρασί και διάσημους συνδαιτυμόνες, θα σκάσει η βόμβα: Λάθος ζευγαριού το κουστούμι ρίσκαραν να φορέσουν. Κι έτσι ξεκινά μια τρελή καταδίωξη, από τα ημιφωτισμένα σοκάκια του Μεγάλου Μήλου, στην πολύβουη Times Square και από το σκοτεινό Σέντραλ Παρκ στα πολυτελή penthouses της Πέμπτης Λεωφόρου, με θήραμα δύο χαμηλότατων τόνων αστούς, που ή καθημερινότητα τους έχει παρασύρει σε μια τυπική και δίχως εκπλήξεις ζωή. Όταν καλοί και κακοί μπάτσοι, μαφιόζοι, απατεώνες και εγκληματίες βρεθούν στο κατόπι τους, θα νιώσουν πως οι επόμενες ώρες τους, θα τους μείνουν κυριολεκτικά αξέχαστες.

Κόντρα στις μοντέρνες συνήθειες, που σπάνια κάνουν λόγο για ταινία που χρονικά δεν αγγίζει το δίωρο, το Date Night, που υπογράφει ο άξιος εμπορικός κωμωδιογράφος Shawn Levy, με μια διάρκεια που οριακά ξεπερνά τα ογδόντα λεπτά, ξετυλίγει την θεματική της με τόσο συμπαγή τρόπο, που είναι αδύνατον να γυρίσεις και να κοιτάξεις βαριεστημένα το ρολόι σου. Μην φανταστείς τίποτα εξωφρενικά πρωτότυπο ή διαφορετικό, που δεν έχεις ξαναδεί στο παρελθόν. Κυνηγητά με αυτοκίνητα, ελικόπτερα, πυροβολισμοί και στην μέση δύο ανυποψίαστοι ερωτευμένοι. Απλά εδώ, με οδηγό το κέφι και την λογική του να περάσουμε καλά, την στιγμή που το σενάριο πηγαίνει να κάνει κοιλιά, να σου και εμφανίζεται ένας καινούργιος γκεστ σταρ, για να ανανεώσει το ενδιαφέρον. Και δεν είναι λίγο για οποιουδήποτε μεγέθους παραγωγή, στους δεύτερους ρόλους να υπάρχουν τα ονόματα του James Franco και της Mila Kunis (το απίθανο ντουέτο μικροκακοποιών, φανατικών οπαδών της...Jean Tripplehorn), του William Fichtner (ο σαθρός εισαγγελέας), του Ray Liotta (ο στυγνός βασιλιάς της μαφίας) και βεβαίως του Mark Wahlberg, που άνετα κερδίζει τα γυναικεία βλέμματα, κυκλοφορώντας διαρκώς ημίγυμνος...

Για πες: Μια εξαιρετική συνοδεία, που καταφέρνει να αναδείξει σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό την κωμική ποιότητα του πρωταγωνιστικού διδύμου, του αστείρευτου Steve Carell και της μοναδικής Tina Fay, που υποδύονται το αγαπημένο, ακόμη και μετά από πολλά χρόνια γάμου ζευγάρι. Κι αν για τον Κύριο 40 Years Old Virgin, υπήρχε μια θετική άποψη για την αξία του, για το ελληνάκι από την Πενσιλβανία, με την τεράστια αποδοχή από το αμερικάνικο τηλεοπτικό κοινό, το Date Night, αποτελεί τον βατήρα της εκτόξευσης της και στα κινηματογραφικά δρώμενα. Η (Stama)Tina, εδώ παίζει τα πάντα, από την συνεσταλμένη νοικοκυρά, την βαριεστημένη πωλήτρια, την δυναμική actionwoman, μέχρι και την σέξι στριπτιζέζ στο φινάλε, αναδεικνύοντας το εύρος των ικανοτήτων της, την ικανότητα της στην κωμωδία και φυσικά το σθένος να τσαλακώσει την ομορφιά της, για να αποδώσει ακόμη καλύτερα τον ρόλο. Επειδή προβλέπω πως η συνύπαρξη των δύο χαρισματικών διασκεδαστών, επί της μεγάλης οθόνης, θα επαναληφθεί, πολύ θα ήθελα να γίνει με ένα σενάριο αντάξιο της αξίας τους. Γιατί καλό και όμορφων προθέσεων το στόρι του Ραντεβού για Παντρεμένους, δεν εκμεταλλεύεται όμως πλήρως τις δυνατότητες των σταρ του.




Στις δικές μας αίθουσες 6 Μαΐου, από την Odeon


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

When In Rome - Review

Κάποτε Στη Ρώμη
του Mark Steven Johnson. Με τους Kristen Bell, Josh Duhamel, Anjelica Huston, Danny De Vito, Don Johnson

Για τα λιοντάρια...
του zerVo
Κοπελίτσα που έχει περιορίσει την προσωπική της ζωή, για χάρη της δουλειάς της, ταξιδεύοντας στην Ρώμη για να παρευρεθεί στον γάμο της αδελφής της θα κάνει το μοιραίο λάθος: Παίρνοντας σαν ενθύμιο μερικά νομίσματα ενθύμια από τη Φοντάνα, θα ξυπνήσει το μύθο που λέει, πως εκείνοι που τα πέταξαν στο συντριβάνι, θα την ερωτευτούν. Άκου να δεις μπέρδεμα που σκέφτηκε το μυαλό των σεναριογράφων. Η μικρή επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη, θα δεχτεί την επίθεση μιας πεντάδας μνηστήρων, που θα την πολιορκήσουν για να πει το πολυπόθητο ναι. Μπορεί βεβαίως οι περισσότεροι εξ αυτών να της προκαλούν αποστροφή, με τον βλακώδη τρόπο που προσπαθούν να την προσεγγίσουν, όμως για τα μάτια του ενός, του παρακούμπαρου που λέμε, πονάει το δοντάκι της. Και όταν θα προσπαθήσει να λύσει τα μάγια, θα φροντίσει εκείνος να μείνει στην απέξω...

Για πες: Το θέμα με την ανύπαντρη κορασίδα, που γύρω στα τριάντα της χρόνια, την πιάνει ο πόνος να νοικοκυρευτεί, έστω και στο υποσυνείδητο της, έχει αρχίσει να με κουράζει, όπως και κάθε άλλο σώφρονα θεατή πιστεύω. Εκτός από την ρηχή προσέγγιση του ειδυλλίου, όπως το ορίζει o Mark Steven Johnson του Daredevil και του Ghost Rider, τα ανέκδοτα που το περιβάλλουν είναι όχι απλά άνοστα αλλά και παγερά. Από την άλλη μεριά, σκέφτομαι, μπορείς να έχεις ιδιαίτερες απαιτήσεις όταν το ζευγαράκι του στόρι συνθέτουν η Kristen Bell και ο Josh Duhamel? Αν εκείνη φτάνει στα αξιοπρεπή επίπεδα της Σάρα Μάρσαλ κι εκείνος την γοητεία του Las Vegas, γιατί όχι. Αμφότερα τα αστεράκια όμως, παρασύρονται από την γελοιότητα του σεναρίου, που όχι μόνο δεν τους δίνει έστω την ευκαιρία να δείξουν το όποιο ταλέντο τους, αλλά ισοπεδώνει και τις αναμφισβήτητες αξίες του DeVito και της Huston, που άγνωστο γιατί αποφάσισαν να προσθέσουν το ονοματάκι τους στο καστ του When In Rome. Α, και μια ερώτηση, τώρα που θυμήθηκα τη Ρώμη. Στα ενενήντα λεπτά διάρκειας της κομεντί, η Αιώνια Πόλη, έπαιξε παραπάνω από δέκα δευτερόλεπτα, ώστε να δικαιολογηθεί και η παρουσία της στον τίτλο?




Στις δικές μας αίθουσες 6 Μαΐου 2010, από την Audiovisual


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Lymelife - Review

Ξινή Ζωή
του Derick Martini. Με τους Alec Baldwin, Kieran Culkin, Rory Culkin, Jill Hennessy

Τσιμπουρίαση...
του zerVo
Λονγκ Άιλαντ, 1979. Έφηβος που έρχεται αντιμέτωπος με τα ζόρια της ηλικίας, αντιλαμβάνεται πως ο κόσμος που ονειρεύεται το ενήλικο περιβάλλον του, δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό. Δείγμα τυπικό της απεικόνισης του ματαιόδοξου αμερικάνικου ονείρου, όπως έχει καταγραφεί στο παρελθόν σε αναλόγου ύφους και στάτους δημιουργίες όπως το American Beauty και το The Ice Storm. Η ιστορία του Lymelife, αναπτύσσεται μεταξύ δύο οικογενειών, που ζουν και αναπνέουν στα υπό ανάπτυξη προάστια της Νέας Υόρκης. Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης ένας δεκαπεντάχρονος, γιος απότομα εκτοξευμένου κοινωνικά και οικονομικά κτηματομεσίτη της περιοχής και απογοητευμένης από τον συζυγικό βίο, πρώην βασίλισσας του Κουίνς, αλλά και αδελφός πολυλογά και έκρυθμου πεζοναύτη, που νομίζει πως βρήκε στον στρατό την διέξοδο που έψαχνε από την μιζέρια της γκρινιάρας φαμίλιας. Στο απέναντι σπίτι η κατάσταση είναι ακόμη πιο δύσμορφη. Τριμελής η οικογένεια, με την κόρη να χαριεντίζεται με τα μεγαλύτερα αγόρια του σχολείου, την μαμά να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας στη δουλειά της και τον πατέρα να πάσχει από μια σπάνια ψυχασθένεια - η Λάιμ ντισίζ είναι αυτή - που προκαλεί το τσίμπημα του τσιμπουριού του ελαφιού.

Και στην παρουσία της δύσκολης πάθησης, σκάει ο φόβος του μικρόκοσμου. Ο ασθενής δεν δείχνει καταβεβλημένος, μα όλοι αντιλαμβάνονται πώς είναι ζήτημα χρόνου να εκραγεί η βόμβα. Επηρεάζοντας συνάμα, με την δυναμική του ντόμινο, όλους όσους περιστρέφονται στην δίνη της ιστορίας. Η σύζυγος προτιμώντας τον νεκρό ή έστω παράλυτο, ξοδεύει τις αγκαλιές της στη θέρμη του εργοδότη της, με συνέπεια την δυσανασχέτηση της δικής του γυναίκας, που δεν δίνει την σημασία που πρέπει στα παιδιά της, ένας εκ των οποίων είναι μυστικά ερωτευμένος με την κόρη της ερωμένης του πατέρα. Κι όμως δεν είναι μύλος η κατάσταση όπως ακούγεται, διότι υπάρχει μια σειρά στην παρουσίαση των γεγονότων, ένας ειρμός, μια λογική διαδρομή. Αυτό που δυσκολεύει κάπως την παρακολούθηση, είναι που άπαντες οι χαρακτήρες μελετώνται πολύ περισσότερο από όσο τους πρέπει, με τον κεντρικό άξονα - τον δεκαπεντάχρονο - να μην δείχνει ικανός να τους σηκώσει στα αδύναμα πρωταγωνιστικά μπρατσάκια του...

Για πες: Ότι ο Derick Martini κερδίζει με ευκολία της στάμπα του Sundancικού δεν τίθεται καν θέμα. Μελαγχολία και κοφτό πλάνο το χαρακτηριστικό του στο φιλμάρισμα, με όχι ιδιαίτερη ικανότητα στον συγχρονισμό του μοντάζ, αλλά ιδιαίτερη διάθεση να ασχοληθεί με τους ηθοποιούς που σέρνουν τον χορό του. Συνεπώς μόνο καλά λόγια υπάρχουν για τους συμμετέχοντες στο Lymelife, που και ρεαλιστικοί είναι και στα μάτια τους μπορείς να διακρίνεις τον επιχειρούμενο συσχετισμό του τότε (70s) με το τώρα (00s). Ο μικρότερος των Culkin, Kieran, ίσως και ο πιο ταλαντούχος, οριοθετεί το πρόσωπο που πάνω του κτίζεται η ίντριγκα και είναι κάτι περισσότερο από καλός. Έχοντας την αρωγή του εξαιρετικού για ακόμη μια φορά Alec Baldwin ως ματαιόδοξου πατέρα, της Jill Hennessy ως απογοητευμένης κυράς, του Timothy Hutton ως ζορισμένου αστού, που μέσα του φέρει έναν έτοιμο να διαλύσει τα πάντα μηχανισμό και της Cynthia Nixon, σε έναν ρόλο εντελώς διαφορετικό από εκείνον τον αλλεργικό, που ίσως να την έχεις συνηθίσει στο Sex And The City. Εν ολίγοις η Ξινή Ζωή, που παίζει πάνω στο καλά στρωμένο και δίχως εμπόδια παρκέ, που άλλοι φρόντισαν γι αυτό, δεν ζορίζεται να σου αναπτύξει την εικόνα του πνιγμένου american dream, αλλά δεν καινοτομεί κιόλας, για να την θεωρήσεις κάτι το ξεχωριστό, το ιδιαίτερο...




Στις δικές μας αίθουσες 6 Μαΐου 2010, από την Artfree
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Rashomon - Review

Ρασομόν
του Akira Kurosawa. Με τους Toshirο Mifune, Machiko Kyο, Masayuki Mori

Mηδενί δίκη δικάσεις πριν αμφί μύθον ακούσεις...
του zerVo
Προκειμένου να προστατευτούν από την καταρρακτώδη βροχή, ένας χωρικός κι ένας ιερέας, βρίσκουν καταφύγιο κάτω από την σκέπη της θεόρατης πύλης του Ρασομόν, όταν ένας ακόμη διαβάτης τους προσεγγίζει αναζητώντας κι αυτός απάγκιο. Περιμένοντας να κοπάσει η καταιγίδα, θα καταπιαστούν με το σκανδαλώδες έγκλημα που πρόσφατα έλαβε χώρα στο κοντινό δάσος, όταν ένας ευγενής σαμουράι βασανίστηκε μέχρι θανάτου, η σύζυγος του βιάστηκε και βασικός ύποπτος για το φονικό από τις αστυνομικές αρχές έχει κριθεί ένας περιβόητος στην περιοχή ληστής. Με νωπές τις μνήμες από τις καταθέσεις στην δίκη, του ξυλοκόπου που ανακάλυψε το πτώμα, του άξεστου συλληφθέντα Ταζομάρου, της βιασμένης χήρας πλέον και του πνεύματος, μέσω της προσέγγισης ενός μέντιουμ του νεκρού συζύγου της, οι τρεις άντρες θα προσπαθήσουν να εντοπίσουν την αλήθεια…

Αλήθεια! Η πιο προβληματική, η πιο πολύ-υπόστατη, ίσως λέξη που υπάρχει σε όλες τις γλώσσες της γης. Ποιος είναι όμως ο τρόπος που προσεγγίζει κανείς την αλήθεια? Τι σημαίνει για τον καθένα το να την διατυπώσει, να την προβάλλει σαν υπόσταση στον συνομιλητή του, σε αυτόν που την απαιτεί? Μια και μόνο ματιά στο πρόσφατο παρελθόν του καθενός μας, πείθει με ευκολία πως δεν είναι λίγες οι φορές, που ενώ βαθιά μέσα του ο καθένας γνωρίζει πως εκφράζεται χρησιμοποιώντας ανακρίβειες, ψέματα και λάθη, άλλοτε για να καλύψει δυσάρεστες καταστάσεις ή για να τονίσει την υπερβολή, εντούτοις έχει βαθιά την πίστη πως εκφράζεται λέγοντας την αλήθεια…

Αυτή η προσέγγιση στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται γύρω του την πραγματικότητα ή αποκωδικοποιεί το γεγονός την πράξη, αποτελεί και την κεντρική ιδέα της μεγαλειώδους δημιουργίας του Akira Kurosawa, που τον έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο – μετά από εννέα άλλες ταινίες και έντεκα χρόνια δημιουργικής διαδρομής – χαρίζοντας του σαν τιμητικές διακρίσεις το Όσκαρ μη αγγλόφωνης παραγωγής και τον Χρυσό Λέοντα της Βενετίας. Στην ασπρόμαυρη παραγωγή του 1950, ο κορυφαίος Ιάπωνας σκηνοθέτης, αποκαλύπτει κινηματογραφικές τεχνικές που αποτέλεσαν εκείνη την χρονική στιγμή, πραγματικές επαναστάσεις στον τρόπο της αφήγησης και της εξέλιξης της ιστορίας.

Σαν φόντο στην παρουσίαση της υπόθεσης, ο Kurosawa χρησιμοποιεί τρία διαφορετικά σκηνικά. Το ένα πανάκριβο, που πήρε στην παραγωγό εταιρία Νταιέι, σχεδόν δύο χρόνια για να το δημιουργήσει και αφορά στην θεόρατη πύλη της μεγαλούπολης, της πρωτεύουσας της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου, περίπου στον 12ο αιώνα. Στην ακριβώς αντίθετη περίπτωση, το έτερο background είναι απίστευτα μινιμαλιστικό, σχεδόν άδειο θα μπορούσα να πω, την στιγμή της διεξαγωγής της δίκης, που οι μάρτυρες εξιστορούν το τι συνέβη, παίρνοντας οι ίδιοι ταυτόχρονα τον ρόλο και του δικαστή που κάνει τις ερωτήσεις. Το τρίτο και χρονικά μεγαλύτερο είναι εκείνο του δάσους, όπου λαμβάνουν χώρα τα φλασμπακς, αναβιώνοντας την ιστορία όπως βγαίνει από τα χείλη εκείνου που την έζησε.

Η σημαντικότερη προσφορά όμως του Rashomon στην εξέλιξη του κινηματογραφικού είδους, πηγάζει από τις τεχνικές που χρησιμοποίησε ο Kurosawa, στην ταινία του, που βλέποντας τις σήμερα ο θεατής πιθανόν να τις θεωρήσει πεπερασμένες, αν στο μυαλό του δεν δουλέψει πως καθορίστηκαν 55 χρόνια πριν, πολύ καιρό πριν γίνουν ρουτίνα στα χέρια άλλων δυτικών δημιουργών. Η τελειοποίηση της αφήγησης μέσω του χρονικού πήγαινε έλα, που σε ένα πανίσχυρο σενάριο αγωνίας, κορυφώνει τα επίπεδα του σασπένς, είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει κατά κύριο λόγο το φιλμ. Στοιχείο που ουκ ολίγοι στο μέλλον θα αντιγράψουν σε απόλυτο βαθμό, αποτείνοντας φόρο τιμής στην φιλμική πρωτοπορία του Kurosawa (βλέπε Singer και Usual Suspects). Γεγονός που αν συνδυαστεί μάλιστα με τις καινοτόμες τεχνικές λήψης – όπως για παράδειγμα το ταξίδι της κάμερας (που κρατά στα χέρια του ο περίφημος Kazuo Miyagawa) μπροστά και πίσω από τον ήρωα την ώρα που διασχίσει την πυκνή βλάστηση της ζούγκλας – μας οδηγεί στο σημείο να συμπεράνουμε πως το Rashomon, αποτελεί τον γνώμονα - λαϊκότερα τον μπούσουλα – που πρόσφερε ο Kurosawa στους νεότερους του κινηματογραφιστές.

Διαθέτοντας την τεράστια θεατρική εμπειρία της παράδοσης του Νο και του Κομπούκι, οι ερμηνευτές των ρόλων της ταινίας, είναι σε πολλά σημεία υπερβολικοί στις εκφράσεις τους, όπως πρέπει, δίχως όμως σε κανένα σημείο να ξεφεύγουν έντεχνα από τις προσταγές που επιτάσσει το σενάριο. Μέσα από το Rashomon ερχόμαστε σε γνωριμία με τον ηθοποιό – θρύλο της χώρας του ανατέλλοντος ήλιου, Toshiro Mifune, ο οποίος δίνει την δική του ρεαλιστικότατη παράσταση ερμηνεύοντας τον σκληροτράχηλο ληστή. Δίπλα του η Machiko Kyo, με την φυσική ομορφιά που τονίζεται ελάχιστα από το λακωνικό μακιγιάζ, συνθέτει το απόλυτο κοντράστ στον Ταζομάρου, σαν η αδύναμη και μελαγχολική σύζυγος, κρυμμένη πίσω από το μυστηριώδες πέπλο. Όπως εξαίρετη είναι και η παρουσία του Masayuki Mori, που λιγομίλητος και με την χρήση μόνο των εκφράσεων του προσώπου, έρχεται αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα του θανάτου.

Για πες: Το Rashomon προβάλλεται στις αίθουσες της χώρας μας, μετά από πάρα πολλά χρόνια, σε κόπιες αποκατεστημένες από την φθορά του χρόνου, προκαλώντας τον σύγχρονο θεατή να διαβάσει μέσα του, εκτός από τα βασικά νοήματα και τους σεναριακούς προβληματισμούς, τις αριστουργηματικές πρωτοπορίες που ξεπήδησαν από το νου ενός σκηνοθέτη, που κατάφερε να σπάσει με αυτό τον τρόπο τα δεσμά της γκετοποίησης της χώρας του, λίγα μόλις χρόνια μετά την οδυνηρή ήττα στον μεγάλο πόλεμο...




Στις δικές μας αίθουσες 6 Μαΐου 2010, από την New Star
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Predators - Sneak Peaks από τον παραγωγό Robert Rodriguez

Intro

Δεν θέλαμε να φτιάξουμε μια ταινία, που θα είχε τον ρόλο της πέμπτης ή έκτης συνέχειας της κινηματογραφικής σειράς, αλλά αν είναι δυνατόν της πρώτης! Με τους νέους ρόλους που έχουν προστεθεί, επιδιώξαμε να μπουν καινούργιοι παίκτες στο παιχνίδι, να ανακαινίσουμε την αρχική ιδέα.

Λάβαμε σαν δεδομένο πως δεν είναι δυνατόν να ανταγωνιστούμε το πρωτότυπο με τον Arnold Schwarzenegger. Γι αυτό βασικός μας σκοπός ήταν να παρουσιάσουμε κάτι ξεχωριστό, που να διαθέτει απροσδόκητη εξέλιξη. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό κάθε ηθοποιός να κατανοήσει το πλάνο, ώστε να μπει με αυτή τη λογική στο πετσί του ρόλου του.

Ο κλασσικός χαρακτήρας του Predator από το ορίτζιναλ, υπάρχει κι εδώ. Έχουμε συνδυάσει κάποια στοιχεία από την αρχική μορφή του, με ένα εντελώς καινούργιο πλάσμα και το αποτέλεσμα είναι φανταστικό!

Ο κόσμος λατρεύει τη σειρά. Γι αυτό κι εμείς στηρίξαμε την νέα εκδοχή της στο παλιό Predator, δίνοντας της μια νέα δυναμική ώθηση και μια διαφορετικότητα. Υπάρχουν εντυπωσιακές σκηνές μάχης, ώστε ο θεατής νομίζει πως θα εκραγεί η οθόνη.

Μείνετε κοντά μου, για να σας το αποδείξω!

Robert Rodriguez



Noland (Laurence Fishburne) - Στο μυαλό του Νόλαντ, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μονάχα μια λέξη: Επιβίωση! Τον εντόπισε η ομάδα των επαγγελματιών δολοφόνων στον αφιλόξενο τόπο και είναι εκείνος που θα τους βάλει στο νόημα, αποκαλύπτοντας τους την θανατηφόρα αλήθεια που κρύβεται στη ζούγκλα. Βλέποντας τον τρόπο δράσης των Predators, ξέρει τα αδύναμα σημεία τους, ώστε να μπορέσει να τους εξοντώσει. Έχει επιζήσει άλλωστε για μεγάλο χρονικό διάστημα ολομόναχος στον πλανήτη, κρυμμένος στο μυστικό του κρησφύγετο. Είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει, γι αυτό κανείς δεν θέλει να τα βάλει μαζί του.



Royce (Adrien Brody) - Ο Ρόυς είναι πρώην στρατιωτικός, μισθοφορικής δράσης. Ξέρει καλά πως να φροντίζει τον εαυτό του, είναι αυταρχικός και διαθέτει ηγετικές ικανότητες. Αρμοδιότητα του είναι να οδηγήσει την ομάδα των δολοφόνων στον άγνωστο πλανήτη, αν και δεν είναι αυτό δική του επιλογή. Εκπαιδεύτηκε σαν φονικό όπλο, γι αυτό και το μόνο που γνωρίζει καλά είναι να πολεμά. Ξέρει πως τον περιμένει μια κόλαση, από όπου δύσκολα θα αποδράσει. Ο θάνατος όμως δεν τον φοβίζει.



Isabelle (Alice Braga) - Βασικό χαρακτηριστικό της Ίζαμπελ, η ικανότητα της στο σημάδι. Η όμορφη σκοπευτής, έχει θητεύσει σαν εκτελεστής στις τάξεις της CIA, έχοντας το χάρισμα να εκτελεί από απόσταση, με μια και μόνη βολή. Είναι άκαρδη, κοντρολάρει τα συναισθήματα της, έχει αυτοέλεγχο και αποφασιστικότητα. Δρα δίχως να την αντιλαμβάνεται κανείς, όπως η αράχνη. Γνωρίζει σε μεγάλο βαθμό γιατί βρίσκεται στον μοχθηρό πλανήτη, αλλά μόνο σε αυτό το φονικό τοπίο, θα της δοθεί η ευκαιρία για εξιλέωση.



Cuchillo (Danny Trejo) - Ο Κουτσίγιο είναι ένας ψυχρός όμπρε. Ένας εκτελεστής του δρόμου, που κάνει την δουλειά του, δίχως να ρωτά πολλά και που για τις φονικές του ικανότητες, επιλέχθηκε να συμμετάσχει στην αποστολή. Αρέσκεται στο να δρα μόνος, δίχως να έχει εκτίμηση του ομαδικού πνεύματος. Είναι ο πλέον στυγνός δολοφόνος που έχουν στην διάθεση τους τα καρτέλ των ναρκωτικών στο Μεξικό, χάρη στα δύο ούζι που πάντοτε κουβαλά πάνω του. Τώρα βρίσκεται εγκλωβισμένος σε έναν αφιλόξενο πλανήτη, με έναν και μοναδικό σκοπό: Να καταφέρει να επιβιώσει...

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

News - Almodovar Banderas ξανά μαζί!

Είκοσι χρόνια μετά το Δέσε Με, οι δύο θρύλοι της Ιβηρικής, ο μαέστρος Pedro Almodovar και ο αιώνιος γόης Antonio Banderas, θα βρεθούν και πάλι στα πλατό μαζί, στα γυρίσματα της νέας τους ταινίας. Το La Piel De Habito (ελληνιστί Το Δέρμα Που Ζω Μέσα Του) είναι το καινούργιο φιλμ που θα φέρει την υπογραφή του Ισπανού σκηνοθέτη του Volver και του High Heels και βασίζεται στο μυθιστόρημα του Thierry Jonquet, Tarantula. Πρόκειται για την ιστορία ενός διακεκριμένου, αλλά και εκκέντρικού πλαστικού χειρουργού - που θέλει να εκδικηθεί τον στυγνό βιαστή της αγαπημένης του κόρης. Ο Almodovar σε δηλώσεις του στην El Pais, αναφέρθηκε στο σενάριο, που αγγίζει τα όρια του τρόμου, λέγοντας πως πρόκειται για το πλέον σκοτεινό θέμα που έχει ασχοληθεί στην μέχρι τώρα καριέρα του. Αλλά και πως παρότι θα το ήθελε πολύ, δυστυχώς δεν υπάρχει θέση στο καστ που να ταιριάζει στην μορφή της μούσας του Penelope Cruz. Αν και για εκείνη έχει πάμπολλα μελλοντικά σχέδια, αφού εξετάζει ακόμη τις περιπτώσεις τεσσάρων ακόμη ταινιών. Το La Piel De Habito, θα ξεκινήσει να φιλμάρεται το καλοκαίρι στην Ισπανία - φυσικά - και υπολογίζεται να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες, την Άνοιξη του 2011. Κατά πάσα πιθανότητα με πρεμιέρα στις Κάνες, όπως συνιθίζει ο μέγας Pedro να παρουσιάζει τα έργα του.

Περισσότερα... »

4/5/10

The Losers - Review

The Losers
του Sylvain White. Με τους Jeffrey Dean Morgan, Zoe Saldana, Chris Evans, Idris Elba, Columbus Short

Χαμένοι από Χέρι...
του zerVo
Τελικά αυτή η μετακίνηση σεναρίων, από το κόμικ στην μεγάλη οθόνη, στον βαθμό τουλάχιστον που έχει καθοριστεί στις μέρες μας, δεν μπορώ να κατανοήσω που αποσκοπεί. Εκτός και η προϋπάρχουσα ιστορία, στις πολύχρωμες σελίδες ενός εντύπου, μπορεί να λειτουργήσει σαν δικαιολογία, της πιθανής κακής μεταφοράς του στο σελιλόιντ. Έτσι μας το έδωσαν, έτσι σας το δείξαμε, σαν να ακούω να λένε οι στερεμένοι από πρωτότυπες ιδέες παραγωγοί. Δηλαδή η συγκεκριμένη ιστορία που αφηγούνται οι πολυδιαφημισμένοι Losers, τι το πρωτότυπο και μοναδικό διαθέτει σε σύγκριση με εκείνες τις πολεμικές καταιγίδες με πρωταγωνιστή τον Stallone πίσω στην δεκαετία του 80'? Απολύτως τίποτα! Ούτε καν την καινοτομία των μοντέρνων ειδικών εφέ δεν μπορείς να διακρίνεις. Άσε που ο Sly ότι ξεκινούσε το πήγαινε ως το τέλος, είτε στη ζούγκλα του Αμαζονίου, είτε στην έρημο του Αφγανιστάν και σε κρατούσε στην τσίτα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Εδώ η ισχυρή πεντάς, γυρίζει όλα τα μέρη της γης για να σε προσελκύσει, επί ματαίω όμως. Στο δέκατο λεπτό ξεκινούν τα χασμουρητά...


Ομάδα καλοπληρωμένων κομάντο, θα βρεθεί άδικα κατηγορούμενη, για την εξόντωση εικοσιπέντε παιδιών στην Βολιβία, παρότι μόλις είχε πετύχει την απελευθέρωση τους, από τα χέρια των βαρώνων του υποκόσμου. Θεωρούμενοι νεκροί από τους πρώην συμμάχους τους, οι πέντε πολεμιστές, θα βάλουν σαν μοναδικό σκοπό, να ξεσκεπάσουν την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την στημένη σκευωρία. Το γνώριμο θεματάκι των επαγγελματιών καθαρμάτων, αποτελεί και την βάση της περιπέτειας. Οι καλοί, πλην ζόρικοι και αδίστακτοι, έρχονται σε ρήξη με τους εξ ορισμού κακούς, που μέχρι χθες θεωρούνταν δικοί τους. Εγκαταλελειμμένοι, κάπου στην μέση της Νοτιοαμερικάνικης ηπείρου, δίχως συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης, πρέπει να οργανώσουν μια νέα αποστολή εκδίκησης, κόντρα σε εκείνους που τους πρόδωσαν. Μέχρι εδώ όλα - ας πούμε - μια χαρά. Την στιγμή που η κάμερα ταξιδεύει στην άλλη άκρη του πλανήτη, όμως, στο πλούσιο (?) Ντουμπάι για να δείξει την φιγούρα του παλιοχαρακτήρα της ίντριγκας, τα πάντα σχεδόν, στην σκέψη ενός εντρυφήσαντα στις action movies, διαλύονται μονομιάς. Μια πομπώδης καρικατούρα σε λευκό κοστούμι, που δεν είναι ικανή να πείσει ως πλούσιος έμπορος και εντολέας των παραστρατιωτικών δυνάμεων, υποτίθεται πως θα τα βγάλει πέρα με τους καλόκαρδους φονιάδες, που το μάτι τους γυαλίζει. Καλά κρασιά...

Για πες: Ο Sylvain White, με το μέτριο μέχρι ώρας δημιουργικό παρελθόν, παρουσιάζει ένα άρρυθμο σύνολο πλάνων, γεμάτων θόρυβο, εκρήξεις και πυροβολισμούς, που αν είχαν και ενδιάμεσα τους λίγη ιστορία, ίσως και να μπορούσε να σταθεί καλύτερα σαν πρόταση. Με ανατροπές που γίνονται και ξεγίνονται, μια κουφή ερωτική σχέση που σπάει το τέμπο και ένα περιττό χιούμορ που δεν αντιλήφθηκα που αποσκοπεί, δεν είναι τυχαίο που το αποτέλεσμα δεν ξεπερνά την μετριότητα. Ίσως και οι σταρς που συνθέτουν το τιμ των μαχητών, να δείχνουν κάπως βαριοί για τους ρόλους που κλήθηκαν να παίξουν, άσχετα αν εμφανίζουν εξωτερικές ομοιότητες με τα αντίστοιχα σκίτσα τους, στο κόμικ. Με πρώτο και καλύτερο τον άοσμο Jeffrey Dean Morgan, που δεν έχει να προσφέρει πολλά σαν macho actionman, που συνεπικουρείται από τον τον χιουμορίστα Chris Evans, που βιάζεται να ξεμπερδεύει από τέτοια ρολάκια, για να ντυθεί την στολή του Captain America, το πρωτοπαλίκαρο Idris Elba που το παλεύει μα χάνει την ευκαιρία και τον - ο Θεός να τον κάνει - σκληροτράχηλο αντίπαλο Jason Patric, που μοιάζει με ανέκδοτο. Όσο για την μελαψή Zoe Saldana, με την κορμάρα, αλλά όχι την αναλόγως βαθμολογούμενη φάτσα, μάλλον δεν κατορθώνει να σταθεί επάξια στην απαίτηση του ρόλου κλειδί του στόρι. Συνεπώς με τόσα αρνητικά εις βάρος τους - άντε κι ένα συν, με την δυνατή ακροβατική σκηνή του φινάλε - οι Losers δεν είναι τυχαίο που βούλιαξαν στη λάσπη των υψηλών τους φιλοδοξιών. Και που δυστυχώς, ούτε οι φανατικότεροι οπαδοί τους, από τον καιρό της Vertigo, δεν θα θελήσουν να τους ρίξουν μια σανίδα σωτηρίας...




Στις δικές μας αίθουσες ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

The American - Trailer

Saving The Best For The Last Shot... Από ατμόσφαιρα πάντως το τρέιλερ σκίζει. Σε προδιαθέτει να παρακολουθήσεις το The American εδώ και τώρα, φτιάχνοντας σου την διάθεση με την επιβλητική του μουσική, τα δυναμικά φωτισμένα από τον μεσογειακό ήλιο πρόσωπα και τις πρωτότυπες προοπτικές λήψης. Είναι η ιστορία ενός επαγγελματία εκτελεστή, που ενώ επιθυμεί να αποσυρθεί το καθήκον τον καλεί για μια ακόμη φορά στη δράση, για να εκπληρώσει το τελευταίο συμβόλαιο της καριέρας του σε ένα μικρό χωριό της Τοσκάνης. Ο τρόπος σκέψης του Αμερικάνου, θα αναστατωθεί, όταν θα έλθει σε επαφή με τον καθολικό ιερέα της περιοχής, αλλά και με μια αινιγματικά όμορφη ντόπια, που θα ερωτευτεί. Το σενάριο βασίζεται στο μυθιστόρημα του Martin Booth, A Very Private Gentleman, ενώ στην σκηνοθετική καθοδήγηση βρίσκεται ο Ολλανδικής καταγωγής Anton Corbijn, που είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις, με τον τρόπο που χειρίστηκε την κινηματογραφική βιογραφία του Ian Curtis των Joy Division στο Control.


Κι επειδή η μορφή του George Clooney, δεδομένα διαθέτει την γοητεία που θα σου τραβήξει το βλέμμα, ώστε να μην χρειάζεται να αναφερθώ ιδιαίτερα, πρέπει να σταθώ στις δύο θηλυκές παρουσίες του έργου, που από τα λίγα πλάνα του teaser, κόβουν την ανάσα. Τόσο η Φινλανδή Irina Bjorklund, όσο και η Ολλανδέζα Thekla Reuten, ανεβάζουν το αισθησιακό επίπεδο του φιλμ πολλές σκάλες ψηλά, προκαλώντας σε να μην το χάσεις. Αν θα το πράξεις θα το δούμε από την 1η Σεπτεμβρίου, όταν η Focus θα ξεκινήσει την διανομή του παναμερικάνικα, σε περιορισμένο δίκτυο - όμως - αιθουσών.
Στις δικές μας αίθουσες στις 30 Σεπτεμβρίου 2010 με τον τίτλο Ο Αμερικάνος
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

News - Το War Horse του Steven Spielberg

Αφού για περισσότερο από ένα χρόνο, ταλαντεύτηκε ιδιαίτερα γύρω από την επιλογή του θέματος της επόμενης του ταινίας, ο μεγάλος Steven Spielberg, εντέλει πήρε την απόφαση να χρήσει σαν το νέο του πρότζεκτ, το War Horse, μια ιστορία που βασίζεται στο ομώνυμο παιδικό βιβλίο του Michael Morpurgo. Αξίζει να σημειωθεί, πως για να καταλήξει στην απόφαση του, άφησε στην άκρη τα υπόλοιπα υποψήφια σενάρια, που αφορούσαν στην βιογραφία του Αβραάμ Λίνκολν, στην βιογραφία του Γκέρσουιν και στις διασκευές μυθιστορημάτων όπως τα Flowers Of Algernon, The 39 Clues, Pirates Latitude και Robopocalypse. Η ιστορία της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τον Τζόι, ένα καθαρόαιμο πουλάρι, που θα πουληθεί στον αμερικάνικο στρατό και θα ταξιδέψει για το Δυτικό μέτωπο, όπου ο στρατός δίνει την μάχη για την επικράτηση, ενάντια στις δυνάμεις του άξονα. Στα γαλλικά εδάφη το άλογο θα αναδειχτεί σε ηρωική μορφή του συντάγματος, δίχως όμως κανείς να γνωρίζει πως κάνει τα πάντα, προκειμένου να επιζήσει του ολέθρου και να επιστρέψει πίσω ώστε να συναντήσει το μικρό αγόρι στον στάβλο που μεγάλωσε, για το οποίο τρέφει ιδιαίτερα αισθήματα. Ακόμη δεν έχει γίνει γνωστό, ποιος θα αναλάβει την σεναριακή μεταφορά του πρωτότυπου κειμένου, γνωρίζοντας την δυσκολία πως η αφήγηση γίνεται από την μεριά του ζώου, μα η παραγωγή έχει ήδη ορίσει σαν πρώτη ημερομηνία εξόδου του φιλμ στις αίθουσες την 10η Αυγούστου του 2011.

Περισσότερα... »

News - Τίτλοι τέλους για την Lynn Redgrave

Με ένα μέλος λιγότερο, έμεινε από σήμερα η περίφημη κινηματογραφική δυναστεία των Redgraves. Η Lynn Redgrave, άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 67 ετών, μετά από μακροχρόνια πάλη με τον καρκίνο του στήθους. Είναι η τρίτη φορά, σε μικρό χρονικό διάστημα, που ο θάνατος κτυπά την πόρτα της διάσημης βρετανικής οικογένειας, μετά το σοκαριστικό δυστύχημα, που στέρησε την ζωή της αριστοκρατικής ανιψιάς της Natasha Richardson και τον αιφνίδιο θάνατο του αδελφού της Corin, μόλις τον περασμένο μήνα. Η γεννημένη το 1940 Lynn, άφησε πίσω της μια τεράστια καριέρα στο θέατρο, την τηλεόραση και το σινεμά, γεμάτη στιγμές που δεν θα ξεχαστούν εύκολα. Στο σανίδι θα μείνουν αξιομνημόνευτες οι ερμηνείες της στα έργα Mrs Warren Profession του Bernard Shaw (1976), Shakespeare For My Father (1993) και Collected Stories (2004) για τα οποία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και πολλά τιμητικά βραβεία. Στον κινηματογράφο η καριέρα της ξεκίνησε με έναν μικρό ρόλο στο Tom Jones (1963) ενώ συμμετείχε σε περισσότερες από 60 ταινίες.

Για δύο από αυτές βρέθηκε στις Οσκαρικές πεντάδες. Η πρώτη υπήρξε το 1966, όταν υποδύθηκε την Georgie Girl στην ομώνυμη ταινία του Silvio Narizzano, όταν κοντραρίστηκε με την αδελφή της Vanessa (Morgan: A Suitable Case For Treatment) και την τελική νικήτρια Elizabeth Taylor (Virginia Woolf). Η δεύτερη, πιο πρόσφατη και αξέχαστη, για την συγκλονιστική της ερμηνεία ως Χάνα, δίπλα στον Sir Ian McKellen στο Gods And Monsters (1999) του Bill Condon. Σημαντικές στιγμές της στην μεγάλη οθόνη, υπήρξαν ακόμη στο Everything You Always Wanted To Know About Sex (1972) όπου σατίρισε την ίδια τη βασίλισσα, στο Shine του Scott Hicks (1996), στο Spider του Cronenberg (2002), στο Kinsey (2004), ενώ η τελευταία της παρουσία, καταγράφηκε στην περσινή κομεντί Confessions Of A Shopaholic του P.J. Hogan.

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)