Οι Κρίστοφερ
του Steven Soderbergh. Με τους Ian McKellen, Michaela Coel, James Corden, Jessica Gunning, Ferdy Roberts, Daniel Fearn.
Καλλιτέχνης θα πει...
γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969) 
Αυθεντικά πλαστά αντίγραφα...
Αυτή είναι η 36η (!!!) μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθετεί ο γεννημένος στις 14 Ιανουαρίου του 1963 στην Ατλάντα της Τζόρτζια Αμερικανός σκηνοθέτης. Από όσες από αυτές έχω δει (ήτοι, τις 25, λογίζοντας ως μία τις δύο ταινίες για τον «Che» Γκεβάρα) οι πέντε πιο αγαπημένες μου είναι: «Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες» (Sex, Lies, and Videotape, 1989 – η πρώτη του, η σημαντικότερή του κι εκείνη που μέχρι στιγμής αδυνατεί να ξεπεράσει), «Ο Εγγλέζος» (The Limey, 1999), «Contagion» (2011), «Εκτός ελέγχου» (Out of Sight, 1998) και «Έριν Μπρόκοβιτς» (Erin Brockovich, 2000). Έχει κερδίσει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για την πρώτη του ταινία, το «Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες» κι έχει τιμηθεί με το Όσκαρ σκηνοθεσίας για το «Traffic», ταινία που βγήκε στις αίθουσες το 2000. Σε ότι αφορά το «Ocean's Eleven» και τα σίκουέλ του «Twelve» και «Thirteen», διασκεδαστικά μεν, όχι κορυφαία σε επιδόσεις δε...
Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας The Christophers πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο φεστιβάλ του Τορόντο. Σε αυτήν συνεργάζονται για δεύτερη φορά ο Ed Solomon στο σενάριο με τον Steven Soderbergh στη σκηνοθεσία μετά το (γυρισμένο για το ΗΒΟ Max) «No Sudden Move». Το σενάριο γράφτηκε ειδικά για τους Ian McKellen και Michaela Coel, χωρίς ο Soderbergh να γνωρίζει κανέναν από τους δυο τους ή να έχει μιλήσει μαζί τους πριν. Τέλος, τα έργα ζωγραφικής που βλέπουμε στην ταινία είναι του Barnaby Gorton.
Η υπόθεση: Ο Τζούλιαν Σκλαρ διανύει την ένατη δεκαετία της ζωής του. Ζει σε δύο terraced διαμερίσματα στο Λονδίνο και παλιά ήταν ένας ριζοσπάστης και ρηξικέλευθος ζωγράφος, που στα χρόνια της ακμής του ήταν περιζήτητος, πετυχημένος και παραγωγικότατος. Πλέον έχει να ζωγραφίσει οτιδήποτε εδώ και δεκαετίες και βγάζει τα προς το ζην στέλνοντας διαδικτυακά βιντεάκια με ευχές σε όσους τον πληρώνουν για κάτι τέτοιο! Αν και queer έχει δύο παιδιά, με τα οποία δεν διατηρεί και τις καλύτερες των σχέσεων. Καθώς η υγεία του είναι εύθραυστη, τα παιδιά του προσδοκούν να καρπωθούν μια εν δυνάμει αμύθητη περιουσία, κληρονομώντας μια σειρά από ατελείωτους πίνακες, προσωπογραφίες ενός πρώην εραστή του πατέρα τους, του Κρίστοφερ, που για αυτόν το λόγο είναι γνωστοί ως «The Christophers».
Ο Τζούλιαν δεν έχει καμία διάθεση να τους ολοκληρώσει (τους πίνακες), οπότε τα παιδιά του προσλαμβάνουν μια ταλαντούχα συντηρήτρια έργων τέχνης με σκοτεινό παρελθόν, τη Λόρι Μπάτλερ, έτσι ώστε να δουλέψει και καλά ως βοηθός του πατέρα τους και με την ευκαιρία, να ολοκληρώσει εκείνη τους συγκεκριμένους πίνακες, όντας εξαιρετική αντιγραφέας – πλαστογράφος. Έτσι, μετά το θάνατο του πατέρα τους, ευελπιστούν οι ξεχασμένοι πίνακες να «ανακαλυφθούν» στο πατάρι του ζωγράφου και να τα 'κονομήσουν. Μόνο που δεν υπολογίζουν την εξαιρετική πνευματική διαύγεια του πατέρα τους και την ιδιαίτερη σχέση που θα χτίσει με τη βοηθό, με την οποία έτσι κι αλλιώς έχει και παρελθόν...
Η άποψή μας: Ο Steven Soderbergh είναι πολυεργαλείο. Γενικώς, είναι ένας δημιουργός, που το «πολύ» μπορεί να μπει μπροστά από διάφορες λέξεις για να τον χαρακτηρίσουν. Πέρα από παραγωγικότατος και πολυμήχανος, είναι και... οικονομικός, καθώς πάρα πολύ συχνά είναι και διευθυντής φωτογραφίας (ως Peter Andrews – φόρος τιμής για τον πατέρα του – για 28η φορά εδώ σε ταινία του) και μοντέρ (ως Mary Ann Bernard – φόρος τιμής για τη μητέρα του – για 24η φορά εδώ σε ταινία του). Έχει πειραματιστεί με κάθε είδους τρόπο κινηματογράφησης, τόσο σε ότι αφορά το μέσο που χρησιμοποιεί όσο και τον τρόπο που το χρησιμοποιεί (από τους πρώτους που χρησιμοποίησε κινητό τηλέφωνο για να γυρίσει μια ολόκληρη ταινία!), είναι υπέρ της χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης – γενικά είναι υπέρ της χρήσης των τελευταίων εξελίξεων της τεχνολογίας και κατά του να τα αγνοούμε (στην τελευταία του ταινία, το ντοκιμαντέρ «John Lennon: The Last Interview», που προβλήθηκε πρόσφατα στις Κάννες, το 10% περίπου των όσων αποτελούν την ταινία είναι αποτέλεσμα χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης).
Κι επίσης έχει αποδείξει πως είναι εξαιρετικός σε ότι αφορά το να εκμαιεύει σπουδαίες ερμηνείες από τους ηθοποιούς του είτε έχοντας να κουμαντάρει ένα πολυάριθμο καστ με λαμπερούς σταρ είτε ένα μικρό καστ, με λίγους και καλούς. Τούτη η ταινία είναι μια ταινία με μικρό καστ. Μια ταινία δωματίου, που θα μπορούσε να γίνει εξαιρετικό θεατρικό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συνεχίζει να είναι μια απολαυστική κινηματογραφική ταινία. Κι αυτό εξαιτίας του πανέξυπνου σεναρίου και των δύο βασικών πρωταγωνιστών, ήτοι των Ian McKellen (που γιόρτασε πριν λίγες μέρες τα 87α γενέθλιά του ο άτιμος!) και Michaela Coel, που έχω να τη δω οπουδήποτε από το εξαιρετικό τηλεοπτικό «I May Destroy You» του 2020 (σημείωση: δεν έχω δει ακόμα το «Mother Mary», όπου συμπρωταγωνιστεί με την Anne Hathaway).
Το σενάριο είναι σταυροβελονιά και είναι απολαυστικό να βλέπεις τον αειθαλή Ian McKellen να την καταβρίσκει χρησιμοποιώντας ως όπλο κάθε λέξη που εκστομίζει, φορώντας από ρόμπες μέχρι... τίποτε (από τη μέση και πάνω) σε ένα υπέροχο μπρα-ντε-φερ με τη νεαρή ζωγράφο. Πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα περί του τι είναι Τέχνη, πώς αποτιμάται κι αν η πλαστογραφία μπορεί επίσης να θεωρηθεί Τέχνη αναδεικνύονται. Αλήθεια, αν έχεις έναν πλαστό πίνακα, που δεν ξέρεις ότι είναι πλαστός, δεν είναι σαν να κατέχεις τον «αληθινό» πίνακα; Κι αν το ημιτελές έργο ενός διάσημου ζωγράφου ολοκληρωθεί από κάποιον άλλο, άσημο και δίχως περγαμηνές, χωρίς να το γνωρίζει κανείς άλλος εκτός από τους δυο συν-δημιουργούς και η υπογραφή είναι του διάσημου, σε ποιον ανήκει το έργο; Είναι του διάσημου ή του άσημου; Είναι αυτού που το υπογράφει; Και η αξία αυτού του έργου; Είναι ευθέως ανάλογη με την υπογραφή του δημιουργού; Εδώ σε θέλω.
Πέρα των πολύ ενδιαφερόντων αυτών ερωτημάτων περί τέχνης, αυθεντικού και πλαστού, που έξυπνα ο Soderbergh αφήνει στους θεατές να τα απαντήσουν, κάνοντας μια παραβολή και για το αυθεντικό και το πλαστό σε όλα τα είδη Τέχνης και τη Ζωή γενικότερα, για το πως αποτιμάται το Ταλέντο, για το πως τα γηρατειά επηρεάζουν τη δημιουργική διαδικασία, το πώς επέρχεται η απαξίωση κι άλλα τέτοια, γίνεται απόπειρα να απαντηθεί και το αιώνιο ερώτημα του πόσο σημασία έχει η ζωή μας κι αν τελικά το πέρασμά μας από τον μάταιο τούτο κόσμο αφήνει ένα αποτύπωμα – και σε ποιους: Αδιαφορούμε αν καταγραφούμε στην ιστορία ως βάρβαροι, που λέει και ο Radu Jude ή εντέλει το μόνο που έχει σημασία είναι αν και πώς θα μας θυμούνται; Μικρή, απολαυστική ταινία, με τον Soderbergh στα καλύτερά του. Από μένα είναι ναι!
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαίου 2026 από την Spentzos Films!
