Ξεκινήματα
της Jeanette Nordahl. Με τους Trine Dyrholm, David Dencik, Bjørk Storm, Luna Fuglsang Svelmøe, Johanne Louise Schmidt.
"Παραλύω"
γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969) 
Μπορεί το τέλος να γίνει μία νέα αρχή;
Η Jeanette Nordahl γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1985 στην πόλη Ølstykke της Δανίας, κοντά στην Κοπεγχάγη. Αποφοίτησε από την ανεξάρτητη σχολή κινηματογράφου Super16 το 2012 και η διπλωματική της εργασία με τίτλο «Waiting for Phil» ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στη χώρα της το 2013. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες δανέζικες ταινίες αλλά και στην πολυβραβευμένη τηλεοπτική σειρά «Borgen» (2010). Το 2020 σκηνοθετεί την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο «Αγριότοποι» (Wildland/ Kød & blod) με πρωταγωνίστρια την Sidse Babett Knudsen, ταινία που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Βερολίνου, στο τμήμα Panorama. Την ίδια χρονιά προβλήθηκε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ πήρε και ελληνική διανομή, αλλά λόγω Covid προβλήθηκε μόνο διαδικτυακά (αν δεν με απατά η μνήμη μου).
Τα Ξεκινήματα είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Jeanette Nordahl. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της και πάλι στην Berlinale, και πάλι στο τμήμα Panorama, ενώ την πανελλήνια πρεμιέρα της την έκανε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο τμήμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες», παρουσία της πρωταγωνίστριας Trine Dyrholm.
Η υπόθεση: Η Έινε και ο Τόμας είναι ένα παντρεμένο μεσήλικο ζευγάρι. Η Έινε είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου, βιολόγος – ερευνήτρια της χλωρίδας της θάλασσας, μια πολυάσχολη γυναίκα, που τελειώνει ένα άρθρο για πρεστιζάτο επιστημονικό περιοδικό. Ο Τόμας εργάζεται ως κοινωνικός λειτουργός σε έναν χώρο που φιλοξενεί εφήβους με προβληματική, παραβατική συμπεριφορά. Ο Τόμας έχει σχέση με τη συνάδελφό του, τη Στίνε, εν γνώση της Έινε. Τόμας και Έινε βρίσκονται στα πρόθυρα διαζυγίου και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να ανακοινώσουν την απόφασή τους στις δύο κόρες τους: την έφηβη αθλήτρια ενόργανης γυμναστικής, Κλάρα και την πιτσιρίκα Μαρί.
Μια μέρα, στα ξαφνικά και χωρίς κανένα προηγούμενο πρόβλημα υγείας ή κάποιο προειδοποιητικό σύμπτωμα, η Έινε παθαίνει εγκεφαλικό, με αποτέλεσμα να παραλύσει η αριστερή της πλευρά. Ο Τόμας, που στο εντωμεταξύ έχει νοικιάσει διαμέρισμα για να μείνει μαζί με την Στίνε, αποφασίζει να αναβάλει την ανακοίνωση του χωρισμού στα παιδιά, να συνεχίζει να μένει με την Έινε και να τη βοηθήσει έως ότου εκείνη μπορέσει να είναι λειτουργική και πάλι, κάτι με το οποίο συμφωνεί η Έινε. Αντιμέτωποι με αυτή τη νέα πραγματικότητα, βρίσκουν ελπίδα εκεί που δεν το περιμένουν...
Η άποψή μας: Η αλήθεια είναι πως τούτη η ταινία δεν θα ήταν αυτό που είναι χωρίς τις σπουδαίες ερμηνείες, ιδίως την ερμηνεία της βασικής πρωταγωνίστριας, της Trine Dyrholm. Ένα ενδιαφέρον (αλλά ως εκεί) δράμα δωματίου, αρκούντως γραμμικό και χωρίς φιλοδοξίες να δώσει κάτι πέρα από το πρώτο επίπεδο, με φεστιβαλική πατίνα και λίγες εκπλήξεις. Ίσως μικρή έκπληξη να αποτελεί το γεγονός ότι παρότι σκηνοθετείται από γυναίκα δημιουργό δεν δαιμονοποιεί τον μοναδικό άνδρα πρωταγωνιστή. Στην ταινία – ευτυχώς – όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης, κανείς δεν είναι τέλειος, κανείς δεν είναι η αποθέωση του καλού ή αντιστρόφως ένα βδελυρό μίασμα.
Μπερδεμένοι είναι όλοι τους, αναποφάσιστοι ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω τους. Κι αυτό καθιστά τους χαρακτήρες αναγνωρίσιμους, απτούς, ανθρώπινους, ρεαλιστικούς. Η ξαφνική αναπηρία της Έινε την ταρακουνά όπως είναι φυσικό. Της τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της. Θα πρέπει να μάθει να κάνει πράγματα που θεωρούσε δεδομένα, από την αρχή, σαν μωρό. Θα εκνευριστεί, θα θυμώσει, θα πέσει σε κατάθλιψη, θα κατηγορήσει τους άλλους γύρω της, θα συμπεριφερθεί άσχημα, θα βρει όμως τον δρόμο της. Θα δεχτεί να λάβει βοήθεια κι αυτό παραδόξως θα λειτουργήσει ως καταλύτης κυρίως στη σχέση της με τον Τόμας.
Ο Τόμας θα μπορέσει να δώσει φροντίδα, στοργή, αγάπη, όχι από λύπηση, αλλά νιώθοντας όπως κάθε άνθρωπος απέναντι σε έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μοιραστεί μεγάλο μέρος της ζωής του: αρωγός και σύντροφος. Η τρυφερότητα θα τρυπώσει και πάλι στις κουρασμένες καρδιές τους και ο πόθος θα επιστρέψει σχεδόν αναπάντεχα στα κορμιά τους, που πόρρω απέχουν από εκείνα της αλαζονικής νιότης, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έχουν την ανάγκη ενός πάντοτε ευπρόσδεκτου γαμησιού. Τόσο απλά.
Η σκηνοθέτιδα επενδύει στο δράμα και αποφεύγει ως επί τω πλείστον το μελόδραμα με επιτυχία, εκτός από την υποπλοκή με το αυτοκίνητο. Άλλο προσπαθώ να επανέλθω μετά από μια δυνατή σφαλιάρα κι άλλο υπερεκτιμώ τις δυνατότητές μου και αντί να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου, φέρομαι αλαζονικά θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά και αγαπημένους μου ανθρώπους. Και επανερχόμαστε στο θέμα «ερμηνείες» γιατί εδώ πραγματικά μιλάμε για επίτευγμα.
Εντάξει, δεν είναι η Trine Dyrholm ο Daniel Day Lewis του «Το αριστερό μου πόδι». Αλλά είναι πραγματικά καταπληκτική. Είναι απολύτως πειστική, χωρίς να ξεφεύγει σε ευκολίες και υπερβολές, ως γυναίκα που έχει υποστεί ημιπάρεση. Αβανταδόρικος ρόλος, δεν λέω, αλλά ξέρει να τον χειριστεί και να πείσει. Δίπλα της, ο David Dencik είναι επίσης πάρα πολύ καλός, καθώς καταφέρνει να ισορροπήσει και να κρατήσει τις ισορροπίες. Η σκηνή του χορού είναι σούπερ και αυτό που ψελλίζει η μεγάλη κόρη περί προβλήματος με την ισορροπία της είναι και οι μόνες στις οποίες η ταινία πάει και λίγο πέρα από το πρώτο επίπεδο, όπου αυτό που βλέπουμε, αυτό είναι. Ταινία που αξίζει να δείτε και μόνο για την ερμηνεία της Dyrholm.
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Απριλίου 2026 από την Weird Wave!
