Movies Ltd

του Rawson Marshall Thurber. Με τους Jennifer Aniston, Jason Sudeikis, Emma Roberts, Will Poulter, Ed Helms, Nick Offerman

Αρίμπα!

του zerVo (@moviesltd)

Εντάξει θα το παραδεχτώ, όχι τίποτα άλλο, αλλά μου αρέσει να είμαι πάντα τίμιος και ειλικρινής. Δεν πήγα να παρακολουθήσω την κωμωδιούλα We're The Millers παρακινούμενος από το θεληματικό της στόρι, ούτε επειδή περίμενα την οποιαδήποτε κωμική έκπληξη ή ανατροπή, ούτε γιατί βαθιά μέσα μου πίστευα πως υπάρχει το παραμικρό ενδεχόμενο να καταγραφεί στα βιβλία, ως η σημαντικότερη διασκεδαστική στιγμή της χρονιάς. Για την Ρέιτσελ πήγα, ξέρεις εκείνη την καστανούλα από τα Φιλαράκια, γιατί κάποιος μου σφύριξε πως για πολλή πολλή ώρα κόβει βόλτες στο πανί, μοντελάροντας τα προκλητικά σετάκια της Victoria's Secret. Και όπως είναι αντιληπτό, ως υπερήλιξ πλέον, πολύ θα ήθελα να δω με τα ίδια μου τα μάτια, τι σέξι μπορεί να σκαρφιστεί η συνομήλικη μου Jenn - μου ρίχνει και τρία μηνάκια περικαλώ - για να μου αποδείξει πως το γήρας, ου γαρ έρχεται μονάχο του...

Πέφτοντας θύμα ληστείας, από συμμορία του δρόμου που θα του αποσπάσει τα έσοδα των τελευταίων του πωλήσεων, μικροβαποράκος μαριχουάνας, βρίσκεται στην δεινή θέση να ενημερώσει το αφεντικό πως τα λεφτά (του) έχουν κάνει φτερά. Προκειμένου να επανορθώσει το κακό, θα πρέπει να αποδεχτεί την πρόταση του, να μεταφέρει ένα τεράστιο φορτίο καπνού "από τον καλό", ταξιδεύοντας πέρα από τα νότια σύνορα της χώρας, στις φυτείες του Μεξικό. Πρόβλημα και πως το λύνεις, αγαπητέ μου κανάγια Ντέιβιντ, που βρίσκεσαι κιόλας με την πλάτη στον τοίχο?

Απλή, απλούστατη η απάντηση. Σκέφτεσαι πως μονάχος ταξιδευτής θα προκαλέσεις την υποψία των διωκτικών αρχών, που θα κάνουν το αμάξι σου φύλλο και φτερό για να βρουν τι κουβαλάς, οπότε τι καλύτερο από το να κάνεις την βόλτα στα περίχωρα του Ρίο Γκράντε μαζί με την φαμίλια σου. Αρκεί να την συνθέσεις με λογική και όχι με τα πρώτα πρόσωπα που θα σου έλθουν κατά νου. Μια ώριμης ηλικίας στρίπερ, δηλαδή, που χρωστάει σε όποιον της λέει καλημέρα και άνετα μπορεί να παίξει τον ρόλο της μαμάς, το ανήλικο παρθένο χαϊβάνι του ισογείου, που παρακολουθεί πίσω από το ματάκι της πόρτας του τις κινήσεις όλων των ενοίκων της πολυκατοικίας, που εύκολα μπορεί να φορέσει το ρούχο του ηθικού γιου και μια τυχάρπαστη αλήτισσα, που βολοδέρνει στα σοκάκια του Ντένβερ άστεγη, που της χωρούν περίφημα τα εμπριμέ της χαριτωμένης κορούλας. Έναντι αδράς αμοιβής φυσικά...

Φυσικά για να υπάρξει εξέλιξη και να τσουλήσει το κέφι, τίποτα από την βόλτα της ντεμέκ οικογένειας με το RV, δεν θα πάει καλά, αφού εκτός από το ότι θα βρεθούν στο στόχαστρο των μαφιόζων του καρτέλ, πρέπει και να μην γίνει αντιληπτό το φορτίο που είναι καλά κρυμμένοσ τα συρτάρια του τροχόσπιτου. Καθώς οι κίνδυνοι ζυγώνουν, η ετερόκλητη τετράδα θα έλθει πάρα πολύ κοντά και θα ενώσει δυνάμεις κόντρα στις απειλές όπως ακριβώς πράττει και μια αληθινή φαμίλια. Και αυτό είναι ουσιαστικά το μηνυματάκι που πηγάζει από την τυπική αμερικάνικη, τίγκα στην φαφλατοσύνη κομεντί του Rawson Thurber (Dodgeball), που σίγουρα σε κάποιες της στιγμές πετυχαίνει να σκάσει το χειλάκι του θεατή της, τις περισσότερες όμως, οι κρυάδες και οι ανοστιές περνούν απαρατήρητες.

Για πες: Και για να επιστρέφουμε στο θέμα μας, με ντουμπλέρ για όχι, η Aniston μια χαρά κρατιέται στα 45 της. Αφού είδε κι αποείδε το Ελληνάκι, πως χαρά - λέγε με και παντρειά - από άντρα δεν πρόκειται να δει, εδώ και κάμποσο καιρό το έχει γυρίσει το παραμύθι στο πιο προκλητικό, μπας και πείσει πως η μπογιά της περνάει ακόμη. Ακόμη πιο προβοκατόρικη και από την παρουσία της στους Horrible Bosses που έπαιξε την νυμφομανή γιατρό, η Jennifer στο We're The Millers εκθέτει καμπύλες και χορευτική (της κονσοματρίς) διάθεση και κλέβει τις ματιές, σε αντίθεση με τον για δεύτερη συνεχή φορά συμπαίκτη της, Jason Sudeikis, που δεν βρίσκεται και στην καλύτερη του φόρμα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Αυγούστου 2013 από την Village

του Neill Blomkamp. Με τους Matt Damon, Jodie Foster, Sharlto Copley, Alice Braga, Diego Luna, Wagner Moura, William Fichtner

Πατρίκιοι και Πληβείοι

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν καλοκαίρι του 2009, όταν ένα παλικαράκι με ρίζες από την χώρα του Mandela, επί χρόνια μετανάστης στον Καναδά, έχοντας την αμέριστη υποστήριξη του πάντοτε ευγενικού σε καθετί καινοτόμο Peter Jackson, παρουσίαζε την πρώτη δημιουργική του εργασία, που έμελλε να αλλάξει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο σκέψης της σύγχρονης περιπέτειας επιστημονικής φαντασίας. Το District 9, με κόστος μόλις 30 εκατομμύρια δολάρια, γυρισμένο στο παρακμιακό Γιοχάνεσμπουργκ και δίχως την παραμικρή γνώριμη φάτσα ανάμεσα στους συμμετέχοντες, όχι μόνο επέστρεψε πίσω στο επταπλάσιο τα έξοδα του, αλλά κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι την δεκάδα των Best Film Οσκαρικών υποψηφιοτήτων. Αν λοιπόν για τον Neill Blomkamp, εκείνη η πρώτη φορά σήμανε έναν πραγματικό καλλιτεχνικό και εμπορικό θρίαμβο, τώρα η δεύτερη, φαντάζει σαν μια ολοκληρωτική πρόκληση.

Γη, 2154. Τα πάντα μοιάζουν να έχουν καταστραφεί, από την έλλειψη πλουτοπαραγωγικών πηγών, με τον πάμφτωχο και πεινασμένο (υπερ)πληθυσμό αναγκαστικά να στοιβάζεται σε παραγκουπόλεις, εκεί που βασιλεύει η ανέχεια και η απογοήτευση. Σε πλήρη αντίθεση με την ζοφερή πραγματικότητα του γαλάζιου πλανήτη, οι εύποροι πολίτες, έχουν την δυνατότητα να μετακομίσουν στον διαστημικό σταθμό Ιλίζιουμ, ένα υπερπολυτελές κέντρο που μπορεί να φιλοξενήσει τις πανάκριβες απαιτήσεις των λίγων προνομιούχων.

Στο πάλαι ποτέ λαμπερό Λος Άντζελες, που έχει μετατραπεί σε μια αχανή καπνισμένη χωματερή, επιβιώνει εργαζόμενος σκληρά στην τοπική φάμπρικα και έχοντας μόλις εκτίσει την ποινή του, για αντίσταση κατά της δικτατορικής Αρχής, ο Μαξ, ένας άντρας που από τα νεανικά του χρόνια το όραμα του ήταν να ταξιδέψει κάποια στιγμή στον παραδεισένιο δορυφόρο. Από μια αβλεψία της στιγμής, θα εκτεθεί σε τεράστια φορτία ραδιενέργειας, ένα ατύχημα που θα καταστρέψει τον οργανισμό του, αφήνοντας του - το πολύ - πέντε ακόμη ημέρες ζωής. Το ταξίδι στον Ιλίζιουμ πλέον γι εκείνον φαντάζει επιτακτικό...

...κι αυτό διότι πέραν όλων των προνομίων υψηλής διαβίωσης, στον σταθμό κάθε επιφανής πολίτης, έχει στην διάθεση του μηχανισμό άμεσης ίασης οποιασδήποτε πάθησης, συνεπώς μόνο αν καταφέρει να βρεθεί, έστω λαθραία εκεί, υπάρχει μια μικρή ελπίδα να διατηρηθεί ζωντανός. Μοναδική του λύση, είναι να προσεγγίσει την φράξια των ανταρτών, που έχουν την δυνατότητα να τον στείλουν στο κοντινό φεγγάρι, αρκεί να δεχτεί την πρόταση τους, να μετατραπεί σε ένα πειραματικό υπολογιστικό υβρίδιο, το οποίο μπορεί να υποκλέψει και να καταχωρήσει στην μνήμη τα απαιτούμενα δεδομένα από την βάση δεδομένων του κεντρικού συστήματος που χρειάζεται η Επανάσταση, ώστε να ανατρέψει το απολυταρχικό καθεστώς, της εύνοιας των ελαχίστων και της εξόντωσης των αδυνάμων.

Θεματικά η σεναριακή ιδέα δεν φείδεται διόλου σπινθήρων βγαλμένων από τις διακηρύξεις των προλετέρ στασιαστών, γεγονός που αυτομάτως την καθιστά τρομακτικά ενδιαφέρουσα στην περαιτέρω ανάγνωση της. Απίστευτων αποστάσεων κοινωνικές ανισότητες, ψυχική και σωματική βία από τις θηριώδεις δυνάμεις καταστολής, που λειτουργεί ως όπλο διατήρησης του πολιτεύματος, δίχως οίκτο αντιμετώπιση των φαινομένων παράνομης μετανάστευσης, καθίζηση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης των περιορισμένων ημερομισθίων πείνας και της πολύ κάτω του βασικού ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, είναι μερικά μόνο από τα σύγχρονα ζητήματα που θίγει με παλμό και όχι επιδερμικά το Elysium στην διαδρομή του. Φυσικά κάτω από τέτοιες συνθήκες ανείπωτων ακροτήτων, δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος από τον παλλαϊκό αγώνα και την μάχη μέχρι τέλους ενάντια στα αφεντικά. Μπορεί όμως μια, αμιγώς πια, χολιγουντιανή παραγωγή, να σταθεί ως ευαγγέλιο του καταπιεσμένου, παρακινώντας τον να ζωστεί τα άρματα και να πάρει τα βουνά? Ε, μην τα ζητάμε και όλα. Είναι απολύτως βέβαιο πως εδώ, το φινάλε θα επιβραβεύσει (φυσικά αιματηρώς) το δίκαιο του καταφρονεμένου, συνήθως όμως η στείρα και με το κεφάλι κάτω πραγματικότητα είναι σημαντικά διαφορετική...

Σαν ακριβώς να παίρνει την σκυτάλη από τον προκάτοχο του το έργο, διαθέτει ακριβώς τα ίδια κινηματογραφικά συστατικά, που χαρακτήρισαν το ντεμπούτο του Μπαφάνα σκηνοθέτη: Ντοκιμαντερίστικη διάθεση, κοντινές λήψεις των στιγμών δράσης, για πιο ρεαλιστική τους αναπαραγωγή, κοφτά πλάνα και ταχύτατο μοντάζ, ώστε να μην πέφτει δευτερόλεπτο το καταιγιστικό τέμπο. Σοφή η σκέψη του Blomkamp, τεχνικά να μην αλλάξει σχεδόν τίποτα στην προοπτική του, κάτι τέτοιο όμως μοιάζει σαν ένα κάποιο deja vu της παρακολούθησης του παρόμοιας ανατρεπτικής συλλογιστικής District, απλά στο (πολύ πιο) ακριβότερο του, στερώντας από το τελικό αποτέλεσμα την έκπληξη της πρωτοτυπίας.

Η μεγαλύτερη αδυναμία του Αφρικάνου όμως εντοπίζεται στην μέθοδο που κινεί τα νήματα των ερμηνευτών του, αφού πέραν του βασικού πρωταγωνιστή, που περισσότερο από εμπειρία αποφεύγει τις κακοτοπιές, όλοι οι υπόλοιποι βασικοί χαρακτήρες θυμίζουν ψεύτικες καρικατούρες, που συμμετέχουν σε ένα πολύβουο κουκλοθέατρο και όχι σε μια αναπαράσταση του τωρινού μικρόκοσμου. Άποψη που ναι μεν δικαιολογεί τον πενιχρής γνώσης μόλις τριών τεσσάρων ταινιών Sharlto Copley, δηλαδή τον ηθοποιό - αποκάλυψη της Περιοχής 9, ως μανιακό γενίτσαρο που κατακερματίζει την εξέγερση στην γέννηση της, όχι όμως και ολόκληρη Jodie Foster, που (αναίτια) ως Γαλλίδα Υπουργός Αμύνης Ντελακούρτ, προτείνει διαρκώς ένα ενοχλητικό αξάν, αταίριαστο στην συνολική της εμφάνιση.

Για πες: Δίχως άλλο το βασικό συστατικό του (όποιου) εισπρακτικού χιτ του Elysium, δεν είναι άλλος από τον Matt Damon, που μέχρι ώρας έχει αντεπεξέλθει σε οποιοδήποτε πεδίο μάχης τον έριξε το κάθε σενάριο. Σωματώδης και πειστικός ως μαχητής, εκφραστικός και σωστά τονισμένος στις αρκετές δραματικές στιγμές, ο Βοστονέζος δεν σου δίνει το παραμικρό δικαίωμα να τον αμφισβητήσεις. Όπως εσύ, έτσι κι εγώ, τον προτιμώ σε πιο χαμηλών τόνων πρωταγωνιστικές πτήσεις, εκεί που βγάζει με μεγαλύτερη άνεση το τάλαντο του, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν κάνει για action performer, πρώτης μάλιστα γραμμής. Δίχως φυσικά να αφήνει να τον προσπεράσει εκείνη η πτυχή της παρούσας εμφάνισης του, που κάνει λόγο για τον εκρηκτικό επαναστάτη, όταν παραστεί η απόλυτη εγωιστική ανάγκη, έναν τύπο που δυστυχώς κρύβουμε σχεδόν όλοι μέσα μας και δεν τον εμφανίζουμε παρά μόνο όταν η καταστροφή κτυπήσει και την δική μας πόρτα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Αυγούστου 2013 από την Feelgood

του Claude Miller. Με τους Audrey Tautou, Gilles Lellouche, Anaïs Demoustier, Catherine Arditi, Isabelle Sadoyan, Stanley Weber, Francis Perrin

Τελευταία Επιθυμία

του zerVo (@moviesltd)

Αναζητώντας τους λόγους ύπαρξης μια ακόμη κινηματογραφικής μεταφοράς του διάσημου μυθιστορήματος που ξεπήδησε από την έμπνευση του Francois Mauriac στα 1927, κατόπιν εκείνης της πραγματικά συγκινητικής, προ μισού αιώνα, με πρωταγωνίστρια την νεαρή τότε Emmanuelle Riva (υποψήφιας μόλις φέτος για Όσκαρ για το Amour), πραγματικά δυσκολεύτηκα να εντοπίσω κάποιον που θα με πείσει στ' αλήθεια. Μέχρι που (ελαφρώς μακαβρίως) συνειδητοποίησα πως επρόκειτο για την τελευταία επιθυμία μιας σπουδαίας προσωπικότητας του Γαλλικού σινεμά, του Claude Miller, που γνωρίζοντας πως θα αποχαιρετήσει σύντομα τα εγκόσμια (όπως και συνέβη στα τέλη του 2012) ζήτησε μια τελευταία χάρη από τον κινηματογραφικό Θεό. Καμία άρνηση φυσικά, συγκινητικό το δεδομένο, αλλά όχι κι ένα αποτέλεσμα που θα σημαδέψει μια φωτισμένη δημιουργική πορεία 45 χρόνων.

Νοτιοδυτική Γαλλία, τέλη της δεκαετίας του '20. Η νεαρή Τερέζ, κατόπιν έντονων πιέσεων της φαμίλιας της, θα πει το ναι στην γαμήλια πρόταση, ενός εκ των πλέον περιζήτητων γαμπρών της περιοχής, του εύπορου Μπερνάρ Ντεσκερού, πιστεύοντας πως έτσι θα διασφαλίσει το μέλλον της. Απελευθερωμένο πνεύμα από τα μικράτα της, πολύ γρήγορα θα νιώσει παγιδευμένη σε έναν γάμο που ποτέ της δεν ζήτησε, ούσα υποχρεωμένη να υπηρετεί έναν άντρα μονότονο, βαρετό, ακραίων πεποιθήσεων, αλλά και φιλάσθενο, που νοιάζεται μόνο για τα προσωπικά του ενδιαφέροντα, δίχως ποτέ του να δείξει λίγη συμπάθεια και στοργή στο πρόσωπο της.

Μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, που θα προσθέσει στις υποχρεώσεις της, το μεγάλωμα ενός ακόμη πιο ανεπιθύμητου (σε εκείνη) παιδιού, θα γιγαντώσει ακόμη περισσότερο την απέχθεια που νιώθει για τον σύζυγο, αλλά και την εκνευριστικά εχθρική προς το πρόσωπο της μητέρα του. Με το περιοριστικό συναίσθημα να μεγεθύνεται, μοναδική της λύση είναι να βγάλει τον αδιάφορο Μπερνάρ από την μέση, ρίχνοντας πολύ περισσότερες σταγόνες αρσενικού στο διάλυμα που εκείνος πίνει κάθε βράδυ, πιστεύοντας πως θα γιάνει τις αρρώστιες του.

Για να πω την μαύρη αλήθεια, έχω διαβάσει κι έχω δει αμέτρητες άλλες υποθέσεις, που ο άντρας της φαμίλιας, συμπεριφερόταν στην κυρά του σαν σκουπίδι και από μέσα μου την παρότρυνα νοερά να πάρει τον νόμο στα χέρια της, να τον βγάλει από την μέση. Εδώ κάτι τέτοιο, δεν δικαιολογείται σε κανένα σημείο της ιστορίας. Ο χοντροειδής Ντεσκερού, ένας βαρετός μεσοαστός, ένας αδιόρθωτος φασίστας, ένας ανύπαρκτος εραστής, επ ουδενί δεν καταδικάζεται σε θάνατο από την Θεία Δίκη, που εδώ ορίζεται με το σταγονόμετρο - φονικό όπλο που έχει στα χέρια της η Τερέζ Ντ. Συνεπώς η περσόνα της, παρότι πολυάσχολη, πολύπλευρη και πιθανόν ελκυστική στην ματιά του θεατή, πολύ σύντομα εξελίσσεται σε ασυμπαθής ως φόνισσα, περιορίζοντας συνάμα και το ενδιαφέρον για την εξέλιξη της πλοκής ως το φινάλε.

Για πες: Μέσα σε ένα ήρεμο, καταπράσινο, ιδεώδες για πλάνα απομόνωσης περιβάλλον, η μουντή και γκρίζα φιγούρα της Audrey Tautou, παράταιρα απεικονίζει την (ανατρεπτική για την εποχή της) λογοτεχνική φιγούρα. Όχι. Αυτό το θλιμμένο στυλ, δεν ταιριάζει διόλου στην Αμελί Πουλέν, που μέσα από τις άλλες γλαφυρές, πολύχρωμες παρουσίες της, καλύπτει τις υπαρκτες ερμηνευτικές της ατέλειες. Αντίθετα ως δηλητηριασμένος μπρουτάλ μπουρζουάς, ο Gilles Lelouche, βγάζει μια ακόμη πτυχή του δυναμικού του ταλέντου, καταφέρνοντας τον εντέλει να επιβραβευθεί με μια κάποια συμπόνοια, που υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα του την παρείχε κανείς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Αυγούστου 2013 από την Odeon

του Éric Rochant. Με τους Jean Dujardin, Cécile de France, Tim Roth, Émilie Dequenne, John Lynch, Dean Constantin, Vladimir Menchov, Alexeï Gorbounov

Διπλή ταυτότητα, πολλαπλό ρίσκο

του zerVo (@moviesltd)

Γεωμετρικό σχήμα είναι, που πήρε το όνομα του από τον μαθηματικό που το ανακάλυψε, τον Γερμανό Αύγουστο Φερδινάνδο Μέμπιους, στα μέσα του 19ου αιώνα. Για να δημιουργηθεί απαιτεί την ύπαρξη μιας μακρόστενης λωρίδας, μιας κορδέλας, που αφού η μια άκρη της περιστραφεί κατά 180 μοίρες, επικολλάται κατοπινά στην άλλη. Αποτέλεσμα είναι να φτιαχτεί ένας ιδιόμορφος κύκλος, δίχως αρχή και τέλος, δίχως συγκεκριμένη κατεύθυνση και φορά, που αν ακολουθήσεις την επιφάνεια του, ενώ την μια στιγμή νομίζεις πως βρίσκεσαι στην εξωτερική του πλευρά, αυτομάτως νιώθεις πως έχεις περάσει στην άλλη. Πρόκειται για την επεξήγηση των απογόνων του πρώτου διδάξαντα Ευκλείδη, δηλαδή, πάνω στην πολυπλοκότητα ενός χαρακτήρα με (τουλάχιστον) διπλή ταυτότητα. Το ζήτημα είναι αν η μπλεγμένη στο αέναο ταξίδι του Κύκλου του Mobius προσωπικότητα, ξεφύγει από την πορεία της, αν θα χαθεί για πάντα στο εξωτερικό άπειρο ή θα βουλιάξει στο ενδότερο limbo. Αν και οι δύο συνέπειες του σφάλματος φαντάζουν εντελώς αντίθετες, στην ουσία το αποτέλεσμα είναι το ίδιο - ακριβώς - τραγικό...

Πρόκειται ίσως για την χαρισματικότερη οικονομική αναλύτρια, που εργάζεται στον φορολογικό παράδεισο του Πριγκιπάτου του Μονακό. Η Αλίς, χάρη στις επιτυχίες της που αποφέρουν κέρδη δισεκατομμυρίων στα αφεντικά της, θα κινήσει το ενδιαφέρον μεγιστάνων, που ρισκάρουν καθημερινά τεράστια ποσά στην παγκόσμια Μονόπολη. Ανάμεσα τους και ο βαθύπλουτος Ρωσος επιχειρηματίας Ιβάν Ροστόβσκι, που μαγεμένος από τις ικανότητες της, θα της προτείνει να την εντάξει στο δυναμικό της επιχείρησης του, δίχως όμως να γνωρίζει ούτε τους πραγματικούς της σκοπούς, ούτε πως την ίδια ακριβώς στιγμή παρακολουθείται από τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας του, ως ύποπτος για την διακίνηση και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Μια υπόθεση που έχει αναλάβει η ομάδα των πρακτόρων της FSB, που κινούνται κάτω από τις οδηγίες του Γκρέγκορι Λιούμποφ, γνωστού στην πιάτσα με το παρατσούκλι Μόιζ, ο οποίος έχοντας στο κατόπι τον ύποπτο, θα νιώσει μια απαράμιλλη έλξη από τα κάλλη της γοητευτικής trader. Έρωτας! Ο απρόβλεπτος παράγοντας στο κυκλικό διάβα των δύο απροσδιόριστων προσωπικοτήτων ή το μοιραίο λάθος που θα αποβεί κρίσιμο για το ζευγάρι, που ο ένας κρύβει από τον άλλο θανάσιμα μυστικά? Καθώς ο κλοιός σφίγγει και οι αποκαλύψεις παίρνουν την μορφή καταιγίδας, κανένας από τους δύο ερωτευμένους δεν είναι προετοιμασμένος για ότι πρόκειται να ακολουθήσει.

Έχοντας να ασχοληθεί για δύο περίπου δεκαετίες, με το είδος που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλέον φερέλπιδες σκηνοθέτες του Γαλλικού σινεμά, ο Eric Rochant, επηρεασμένος από τον Μετρ, επιχειρεί να ταιριάξει στα μοναδικά καλούπια τους σασπένς που Εκείνος όρισε, μια μοντέρνα noir ιστορία, που δεν στέκεται θεματικά πολύ μακριά από την πραγματικότητα, μπολιάζοντας την με το πάθος που απαιτεί ένα καλοστημένο love story. Βραδυφλεγές τέμπο, ρυθμική μουσική επένδυση, κοσμοπολίτικα φυσικά σκηνικά του Μόντε Κάρλο, αμέτρητοι περιφερειακοί τύποι που ανεβάζουν λεπτό με το λεπτό το σασπένς, είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ο Φραντσέζος για να κτίσει την αγωνιώδη κορνίζα του. Ακόμη κι αν κινείται περισσότερο σε έναν fuzzy κομικένιο κόσμο όμως ο Rochant, λησμονεί να φτιάξει περσόνες, που αξίζουν πραγματικά την ματιά του θεατή, που θα τον προτρέψουν στα αλήθεια να ενδιαφερθεί για την εξέλιξη τους. Συνεπώς και το ρομάντζο, αν και σκηνοθετημένο με ιδιαιτερότητες, ειδικά στις πληγωμένες ερωτικές του σκηνές, που τα πρόσωπα βγάζουν την ανάγκη για λίγη αγάπη, μοιάζει απόμακρο, διόλου κοντινό, άρα και το (αναμενόμενο) φινάλε του, εκεί που επέρχεται η πτώση στο κενό, δεν κερδίζει τις εντυπώσεις.

Για πες: Ίσως γιατί η μελένια μέχρι τα τώρα Cecile De France, αποδεικνύεται πολύ πιο τολμηρή από ότι την έχουμε συνηθίσει παλεύοντας να ταιριάξει στα λινά ταγέρ που ποτέ δεν φόρεσε η Ingrid Bergman, ίσως γιατί ο Οσκαρούχος Jean Dujardin, στην απόπειρα του να σοβαρέψει την Espion εικόνα του, και να αγκαλιάσει τον Cary Grant, φέρνει κατά νου, πιότερο εκείνον τον ανεκδιήγητο OSS, των πρώτων ερμηνευτικών του ημερών. Παράξενη η χημεία τους. Όχι πως δεν υπάρχει, όχι πως δεν κολλάνε. Αλλά να, όταν όλα τα μυστήρια συμβαίνουν ταχύτατα μέσα σε μια στενή κατασκοπική λουρίδα, έχεις την εντύπωση πως τα ηλεκτρόνια που την απαρτίζουν, γνωρίζουν εκ των προτέρων το ένα τις κινήσεις του άλλου, είναι ψυλλιασμένα. Και δεν πέφτουν τόσο εύκολα στην παγίδα του "δεν ήξερα, δεν πρόσεξα"...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Αυγούστου 2013 από την Videorama και την Odeon

Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη? Δέκα χρόνια μετά το μεγάλου μήκους κινηματογραφικό της ντεμπούτο με το Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί: Ο Μπαμπάς μου, η Πένυ Παναγιωτοπούλου επιστρέφει στην φιλμική δράση, με το σύγχρονο κοινωνικό δράμα September, μια διεθνή συμπαραγωγή της ZDF, της ARTE, της ΕΡΤ, της 20/20, της PP Productions, που πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του προγράμματος Media. Η ιστορία παρακολουθεί την πορεία της Άννας, μιας τριανταδιάχρονης γυναίκας, εργαζόμενης στην σύγχρονη μεγαλούπολη, που προτιμά να παραμένει απόμακρη, μοναχική και ανεξάρτητη από τον υπόλοιπο κόσμο, προτιμώντας να περνά τις ελεύθερες της ώρες στο σπίτι, συντροφιά με το αγαπημένο της τετράποδο. Όταν ο σκύλος πεθάνει, εκείνη θα τον θάψει στην αυλή παρακείμενης οικίας, εκεί που θα συναντήσει και θα αναπτύξει μια ξεχωριστή σχέση με την ιδιοκτήτρια της. Το φιλμ έχει ήδη κάνει αξιόλογη διαδρομή στις διεθνείς φεστιβαλικές διοργανώσεις, όπως του Κάρλοβι Βάρυ, όπου υπήρξε υποψήφιο για την Κρυστάλλινη Σφαίρα του θεσμού, ενώ θα βρεθεί ανάμεσα στις εγχώριες δημιουργίες που θα προβληθούν στο μεγάλο πανηγύρι του Τορόντο, συμμετέχοντας στο περιφερειακό πρόγραμμα City To City, που φέτος είναι αφιερωμένο στην Αθήνα.

Στον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο της εσωστρεφούς κοπέλας, συναντάμε την Κόρα Καρβούνη, κάτοχο του βραβείου γυναικείας υποστηρικτικής ερμηνείας για το 2013, για την παρουσία της στον μπερδεμένα περίπλοκο J.A.C.E. που έχει στο πλάι της τους πάντα αξιόλογους ρολίστες, Μαρία Σκουλά, Νίκο Διαμάντη και Χρήστο Στέργιογλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του Kasper Barfoed. Με τους John Cusack, Malin Åkerman, Liam Cunningham, Richard Brake, Bryan Dick, Lucy Griffiths

Start To Count...

του zerVo (@moviesltd)

Από την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποιούσαν καλά κρυμμένους σταθμούς μετάδοσης, προκειμένου να στέλνουν τα άκρως απόρρητα κωδικοποιημένα μηνύματα στους κατασκόπους στα πεδία της μάχης. Σε αντίθεση με τις ψηφιακές και τις ασύρματες επικοινωνίες, αυτού του είδους η μεταφορά μηνυμάτων, ακόμη κι αν έπεφτε στα χέρια του εχθρού, ήταν αδύνατο να αποκρυπτογραφηθεί. Όλες οι κυβερνήσεις, ακόμη και σήμερα, αρνούνται την ύπαρξη τέτοιου είδους σταθμών, όμως οι μεταλλαγμένοι αριθμοί, είναι βέβαιο, πως ακόμη κυκλοφορούν στον αέρα. 

Έχοντας διανύσει μια διαδρομή δύο δεκαετιών στην Υπηρεσία, ο μυστικός πράκτορας Έμερσον Κεντ, πλέον έχει κορεστεί από την σκληρότητα που απαιτεί το επάγγελμα του, ενώ κάποιες από τις αιματοβαμμένες εικόνες που έχει αντικρίσει στην καριέρα του, επανερχόμενες στην ματιά του σαν Ερινύες  έχουν κλονίσει την ψυχική του υγεία. Αντιλαμβανόμενος πως βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση, θα αποδεχτεί την πρόταση, να κατεβάσει παλμούς και να αναλάβει την πολύ πιο χαλαρή ευθύνη της φύλαξης μιας αναμεταδότριας βάρδιας ενός top secret σταθμού αναφοράς, στην βρετανική ύπαιθρο του Σάφολκ. Ακόμη κι εκεί όμως οι κίνδυνοι που τον περιμένουν, είναι πολύ πιο έντονοι από ότι θα φανταζόταν.

Επιστρέφοντας από το ρεπό του Σαββατοκύριακου, μαζί με την προστατευόμενη του, θα αντιληφθεί πως η βάση - κλωβός, έχει παραβιαστεί και οι εισβολείς που έχουν εισχωρήσει εντός των εγκαταστάσεων, αφού εξόντωσαν τους συντρόφους τους, επιθυμούν να κάνουν χρήση του συστήματος κωδικοποίησης προκειμένου να αφανίσουν ολόκληρο το σύστημα των παγκόσμιων intelligence services. Αποκομμένη από το κέντρο αποφάσεων, δίχως άνωθεν βοήθειες και γνωρίζοντας καλά πως στην πραγματικότητα η οντότητα τους στον πρακτορικό κόσμο είναι αόρατη, η δυάδα πρέπει να τα βάλει με τους αδίστακτους τρομοκράτες. Και ο χρόνος έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα...

Εκ πρώτης όψης η βασική ιδέα της κατασκοπικής περιπέτειας The Number Station μοιάζει ελκυστική, κινούμενη σε ένα πεδίο υπαρκτό - αυτό των υπηρεσιών πληροφοριών - που πάντοτε προκαλεί μια ιδιαίτερη γοητεία στην παρακολούθηση του, από τον (λογικά) αδαή παρατηρητή. Τονισμένη μάλιστα από τις hi-tech εξάρσεις των πανίσχυρων υπολογιστών, των αμέτρητων κωδικών πρόσβασης και ενός ενδεχόμενου κλειστοφοβικού κλίματος, θα μπορούσε το φιλμ να αποτελέσει έναν εύπεπτο κλώνο του σίριαλ Bourne. Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, αφού είτε θέλεις η φτώχεια της παραγωγής, είτε η περιορισμένης ικανότητας ευρωπαϊκή κινηματογράφηση του θρίλερ, είτε η χαλαρότητα της σκηνοθεσίας του Δανού Kasper Barfoed, προκαλούν σύγχυση στην ανάγνωση της έτσι κι αλλιώς μπουρδουκλωμένης ίντριγκας.

Για πες: Με στενοχωρεί κάπως, που ένας από τους πιο ελπιδοφόρους ζεν πρεμιέ που γέννησαν τα 80s, ο John Cusack, ουδέποτε κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πάνω πρωταγωνιστικό ράφι. Αφού δεν εκμεταλλεύτηκε τις όχι λίγες μπλοκμπάστερ ευκαιρίες που του δόθηκαν για να εξελιχθεί σε σούπερ αστέρι, ούτε όμως και τις αναμφισβήτητα σοβαρές εμφανίσεις του σε ψαγμένες παραγωγές, ο μελαγχολικός Τζόνη του High Fidelity, πλέον προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην, σε βήτα διαλογής και παρωχημένης αισθητικής φιλμάκια όπως εδώ. Ότι διαθέτει ποιότητα στην έκφραση δεν τίθεται καν θέμα, ίσως μια πιο μελετημένη συμμετοχή σε καστ ανώτερου level (όπως για παράδειγμα στο πρόσφατο παρόν του στην all star ομήγυρη του The Butler) αντί για την εδώ κονσομασιόν της κουκλάρας, κορμάρας, αλλά και ατάλαντης Malin Akerman, ίσως του δώσει την ώθηση για να πάρει και πάλι την ανηφόρα που του αξίζει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Αυγούστου 2013 από την Spentzos

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Wolverine	Odeon	4	34			4.625	86.187
2	Love Is All You Need	Odeon	3	5			2.771	19.248
3	Elysium	Feelgood	0	2			2.651	2.651
4	Your Sister's Sister	Feelgood	1	3			2.250	2.250
5	The Lone Ranger	Feelgood	8	10			2.211	99.785
6	Turbo	Odeon	5	26			1.742	29.369
7	Oblivion	UIP	18	8			1.616	18.595
8	The Eye Of The Storm	Hollywood	1	9			1.570	1.570
9	World War Z	UIP	8	13			1.519	35.083
10	Mud	Seven	5	5			1.400	23.907

Μόλις ένας μήνας απομένει μέχρι την επίσημη πρεμιέρα - 20 Σεπτεμβρίου στις αμερικάνικες αίθουσες από την IFC - της νέας ταινίας του Ντένη Ηλιάδη, που φέρει τον τίτλο +1 (Plus One), του Έλληνα σκηνοθέτη που μας συστήθηκε με το κοινωνικό Hardcore και έκτοτε ακολουθεί επιτυχημένη διεθνή καριέρα, έχοντας καταγράψει ήδη στο παλμαρέ του, την διασκευή της θρυλικής δημιουργίας του Craven, The Last House On The Left. Και αυτή την φορά ο δημιουργός κινείται σε τρομακτικά μονοπάτια, περισσότερο μεταφυσικής όμως χροιάς, παρουσιάζοντας μια δική του έμπνευση σε σενάριο Bill Gullo, την ιστορία τριών κολλητών σπουδαστών στο κολέγιο, που δίνουν ραντεβού στο μεγαλύτερο πάρτι της χρονιάς, αναζητώντας ο καθένας για τον εαυτό του κάτι διαφορετικό: Αγάπη, σεξ, ανθρώπινη επαφή. Ένα μυστηριώδες φαινόμενο που θα λάβει χώρα κατά την διάρκεια της γιορτής θα προκαλέσει ένα πρωτόγνωρο κομφούζιο, με τους συμμετέχοντες να βιώνουν την πιο παράξενη νύχτα της ζωής τους. Για τους τρεις νέους, δημιουργείται πλέον ζήτημα, όχι αν θα παραμείνουν φίλοι, αλλά αν θα παραμείνουν ζωντανοί. Στο φιλμ που απέσπασε θετικότατα σχόλια στα φεστιβάλς που προβλήθηκε, τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούν οι Rhys Wakefield (το αξέχαστο τρομακτικό μούτρο του The Purge), Ashley Hinshaw, Natalie Hall και Logan Miller.