Movies Ltd

Σύγκρουση γιγάντων! Μπόλικα σιτεμένων βέβαια, αλλά εξ ορισμού διαθέτει μια ιδιαίτερη γοητεία η συνύπαρξη στο πανί, των δύο αστέρων που τίμησαν όσο κανείς άλλο τα γάντια του μποξέρ στην ερμηνευτική τους πορεία. Grudge Match είναι ο τίτλος της δραματικής - πέραν του στυλ αθλητικού - ταινίας που υπογράφει ο Peter Segal (του Get Smart, του 50 First Dates και του Anger management) που φέρνει αντιπάλους στο ρινγκ τον Ρόκι και τον Τζέικ... Ή στην πραγματικότητα του σεναρίου τον Μπίλι "Δε Κιντ" Μακ Ντόνεν και τον Χένρι "Ρέιζορ" Σαρπ, παλιούς θρύλους του καναβάτσο, που θα συναντηθούν και πάλι στο ρινγκ, τρεις ολόκληρες δεκαετίες μετά την εποχή που μεσουρανούσαν. Καθώς η επανάληψη της κορυφαίας τους κόντρας πλησιάζει, τα προβλήματα που αντιμετωπίσουν αμφότεροι στην προσωπική τους ζωή, δεν τους επιτρέπουν να εστιάσουν όσο θα ήθελαν στον πραγματικό τους στόχο. Πρεμιέρα του Μεγάλου Ματς, από την Warner Bros, που άφησε να διαρρεύσει ένα πρόμο reel - τύπου τρέιλερ και είναι αμφίβολο αν θα διατηρηθεί Online για πολύ καιρό ανήμερα των Χριστουγέννων.

Ημέρα που θα φορέσουν ξανά τα γάντια τους ο Sylvester Stallone, που έκτισε μια καριέρα ολάκερη πάνω στον μύθο του Rocky και των αμέτρητων συνεχειών του και ο Robert De Niro, που οφείλει ένα από ατ Όσκαρ ερμηνείας του, στην δυναμική του ρόλου του Jake La Motta από το Οργισμένο Είδωλο. Μαζί τους το καστ συμπληρώνουν οι Kim Basinger, Alan Arkin και Kevin Hart.

Στις δικές μας αίθουσες? Τα Χριστούγεννα του 2013

των Rob Epstein, Jeffrey Friedman. Με τους Amanda Seyfried, Peter Sarsgaard, Sharon Stone, Robert Patrick, Juno Temple, Chris Noth, Bobby Cannavale, Hank Azaria, Adam Brody

Δίχως πειθώ Τροπάριο

του zerVo (@moviesltd)

Γενικά δεν είμαι δύσπιστος άνθρωπος, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως σε αυτή την υπόθεση κάτι δεν μου πηγαίνει καλά, σε ότι αφορά κατά βάση την μεταμόρφωση του κεντρικού της προσώπου σε ισοδύναμο της Κασσιανής. Άποψη που ενισχύει ακόμη περισσότερο μία από τις φράσεις που συνήθως συνοδεύουν τις φιλμικές βιογραφίες στον επίλογο τους: "Η ταινία θρύλος υπολογίζεται πως απέφερε περισσότερα από 600 εκατομμύρια δολάρια. Η πρωταγωνίστρια της αμείφθηκε με μόλις 1250..." Συνεπώς εκεί είναι όλο το ζουμί, η ταμπακιέρα που λέμε για να μην πάρει κανείς ούτε την πορεία - καλλιτεχνική τε και ακτιβιστική - της μακαρίτισσας Boreman στα σοβαρά, ούτε το παρόν πόνημα ως αληθινό biopic (που δεν είναι) αντιθέτως μπορεί άνετα να το δει ως ένα μακροσκελές προωθητικό βίντεο κλιπ, όλων εκείνων των εξαίρετης δράσης μη κερδοσκοπικών δικτύων, που καταφεύγουν κακοποιημένες γυναίκες, που ούτε χλιδή έχουν βιώσει, ούτε στο Playboy έχουν ποζάρει, ούτε έχουν θυσιάσει νιάτα και περηφάνια στον βωμό της Ντόλτσε Βίτα...

Κόρη καριερίστα αστυνομικού και Καθολικής θρησκόληπτης νοικοκυράς, είναι η Λίντα, μια εικοσάχρονη κοπέλα, που η ζωή της, σε αντίθεση με το βαριεστημένο περιβάλλον της Φλόριντα που μεγαλώνει, είναι γεμάτη περιπέτειες. Έχοντας φέρει στον κόσμο ήδη ένα εξώγαμο, που έχει παραδώσει για υιοθεσία, ονειρεύεται το πως θα καταφέρει να αποδράσει από τα αποπνιχτικά πλαίσια της συντηρητικής και ηθικοπλαστικής της φαμίλιας. Η γνωριμία της με τον ανοιχτόμυαλο και ελευθερίων ηθών Τσακ Τρέινορ, τον άντρα που θα ερωτευτεί και πολύ σύντομα θα παντρευτεί, θα της δώσει την ευκαιρία που ζητούσε για να ανοίξει τα πανιά της για την Νέα Υόρκη. Εκεί που ποτέ δεν φανταζόταν (?) την εκτόξευση της δημοτικότητας που της επιφύλασσε το πανίσχυρο στις αρχές των 70s Αμερικάνικο Όνειρο...

Η συνέχεια της λίγο έως πολύ είναι γνωστή ακόμη και στον πιο αδαή, που ακούει το όνομα Λάβλεϊς, αρτιστικό ψευδώνυμο που της κότσαραν οι πατρόνοι της πορνοβιομηχανίας καθώς εκείνη δεχόταν, κατόπιν παρότρυνσης του τσοντόβιου (το ένα δεδομένο) αγά της, να πρωταγωνιστήσει στο Deep Throat, το φιλμ που θα γραφόταν με τα πιο χρυσά γράμματα στην Βίβλο του (αυστηρά) ενήλικου σινεμά. Το Βαθύ Λαρύγγι, μια από τις πρώτες hardcore ερωτικές δημιουργίες με σενάριο, από τα χέρια του δαιμόνιου Τζέραρντ Νταμιάνο, ουσιαστικά άλλαξε την πορεία του ερωτικού κινηματογράφου, που από τα ερασιτεχνικά reels των Σούπερ 8, περνά πλέον στο σελιλόιντ, τιγκάροντας με πρασινάδα τις τσέπες των μαφιόζικης συμπεριφοράς (το δεύτερο σαφές element) παραγωγών. Και ουχί, πες, προαγωγών...

Η ταχύτατη άνοδος στο σταρικό στερέωμα για την άμαθη Λίντα, όμως, θα επιφέρει μια ανάλογου κρότου θεαματική πτώση, που όπως η ίδια υποστηρίζει, περνώντας μάλιστα τον εαυτό της την δοκιμασία του αλάνθαστου (???) ανακριτή της αλήθειας, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην βάναυση, βίαιη, αποτρόπαια και στυγνά εκμεταλλευτική συμπεριφορά του συμβίου της, που μόνο από κοψιά να τον δεις, εύκολα αντιλαμβάνεσαι το βρωμερό ποιόν του. Το σενάριο της ζωής της Lovelace - και συνεπώς και της βιογραφίας της - έχει όμως αμέτρητες τρύπες, κενά και εύλογα ερωτηματικά για να γίνει τόσο εύκολα αποδεκτό. Με πιο βασικό, το αν τα φράγκα που τσέπωσε για τις on camera στοματικές της ικανότητες η σούπερ σταρ, ήταν κατά κάποιες μυριάδες περισσότερα, θα εμφανιζόταν ποτέ μετανιωμένη, χαμηλοβλεπούσα, με ίσιο μαλλάκι και γυαλάκια ταπεινής γραμματέως με την Αγιά Γραφή (λέγε με και Ordeal) της ανά χείρας, να διακηρύσσει τα δικαιώματα των μελανιασμένων από των οργή των κύρηδων τους, γυναικών?

Ρητορική η απορία, που δεν δύναται να απαντήσει ουδείς, πόσο μάλλον η σκηνοθετική δυάδα που ανέλαβε να φέρει εις πέρας μια από τις πιο συζητημένες πορείες ζωής στην μεγάλη οθόνη. Ως έμπειροι ντοκιμαντερίστες οι Epstein και Friedman, τεχνικά και προοπτικά μια χαρά έστησαν τον φακό τους παρακολουθώντας την ηρωίδα τους, που δεν λείπει από σχεδόν κανένα πλάνο της αφήγησης τους. Δεν ισχύει όμως το ίδιο συνολικά, εφόσον δεν μιλάμε για docuδράμα, αλλά για μια ολοκληρωμένη μυθοπλασία που τυγχάνει στο επίκεντρο της διαθέτει μια διάσημη προσωπικότητα. Μπερδεμένοι - ίσως - και οι ίδιοι για το ποια είναι η αλήθεια, χρησιμοποιούν μια απίστευτη μέθοδο αφήγησης, που ναι μεν στο πρώτο μέρος κινείται απόλυτα γραμμικά (η βιογραφία όπως την ξέρει ο πολύς κόσμος) στο δεύτερο όμως με αφετηρία την ομολογία της Λάβλεϊς στον ανακριτή, έξι χρόνια μετά τον πάταγο του Deep Throat, αναπαράγεται μέσω deja vu φλασμπάκς η βγαλμένη μέσα από τα προσωπικά βιώματα άποψη της γυναίκας (πλέον) Λίντα. Που φυσικά υψώνοντας στον επίλογο της την φεμινιστική Παντιέρα Ρόσα, θα πάρει με το μέρος της όλες τις ευαίσθητες ματιές, που στην σατανική όψη του Τρέινορ, διακρίνουν ψήγματα παρελθούσης, παρούσης ή μελλοντικής ανάρμοστης συμπεριφοράς του δικού τους αντρός.

Ακόμη και κινούμενο σε αυτό το απίθανα ασύμμετρο τέμπο (χαρακτηριστικό πως η ταινία ξεκινά σε χαρακτηριστικούς disco παλμούς της εποχής για να κλείσει με την συνοδεία θλιβερού αντάτζο) εντούτοις γίνεται εύπεπτα αποδεκτό από τον λήπτη του, ακόμη κι αν εκείνος παραξενεύεται με την σεναριακή μεταστροφή του ημιχρονίου. Θα ήταν ουτοπικό να συζητήσει κανείς για έμπνευση PT Anderson στο κτίσιμο της πολύχρωμης Boogie Nights αισθητικής, εκτιμώ πως και ο μέτριος προϋπολογισμός της Millenium δεν βοήθησε σε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως βοηθά τα μέγιστα η παρουσία γνωστών προσωπικοτήτων σε κάθε ρόλο που παρελαύνει από την σκηνή, άλλοτε με πολύ καλό αποτέλεσμα (οι Robert Patrick και Sharon Stone ξεχωρίζουν εύκολα συγκινησιακά ως περιοριστικοί γονείς), άλλοτε με πιο επίπεδο (o Chris Noth δύσκολα θα ξεπεράσει ποτέ του τον ατσαλάκωτο Μίστερ Μπιγκ) και άλλοτε με σχεδόν καταστροφικό (ο Sarsgaard δεν είναι απλά κακός ηθοποιός, δεν είναι καν).

Για πες: Η ξανθούλα - καστανή εδώ - Amanda Seyfried μέσα από το προβοκατόρικο του ρόλου που κλήθηκε να ερμηνεύσει, είχε πραγματικά μια δυνατή ευκαιρία καριέρας. Το ότι η άφοβη πιτσιρίκα ακόμη θα θεωρείται από τον μέσο σινεφίλ, ως το αστείο κοριτσάκι του Mamma Mia, σημαίνει αυτόματα πως δεν πέτυχε απόλυτα τον σκοπό της. Ακόμη και με έντεχνα υποβαθμισμένα τα στοιχεία της ομορφάδας της, η πρασινομάτα, είναι αμέτρητες βαθμίδες ευειδέστερη από την βλαχαδερής κοψιάς Λάβλεϊς, ενώ παρότι το θέμα σηκώνει πολλή γυμνή σάρκα, εντούτοις δεν είναι αποκαλυπτικότερη της Chloe για παράδειγμα. Προσπαθεί είναι η αλήθεια με σκέρτσο, νάζι, μα όχι πειστική θωριά να φέρει εις πέρας την αποστολή, κάτι που μισοκατορθώνει αν θεωρήσουμε το Lovelace ως ένα μέσου βεληνεκούς κοινωνικό δράμα (που είναι) και όχι ως bio ενός προσώπου που για ένα φεγγάρι συντάραξε με την δική του μέθοδο τα κινηματογραφικά ύδατα...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Μια έντονη φιλία, ένα ατέρμονο ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας! Με μια συγκινητική, δραματική, πραγματική ιστορία ο εξαιρετικός Βρετανός σκηνοθέτης Stephen Frears, καταπιάνεται και πάλι με κοινωνικά ζητήματα, στην θεματική της καινούργιας του ταινίας, που φέρει τον τίτλο Phliomena. Πρόκειται για την απίστευτη Οδύσσεια μιας Ιρλανδής, της Φιλομίνα, που στα νιάτα της έμεινε έγκυος, όντας όμως αστεφάνωτη, γεγονός απαράδεκτο για την μικρή τοπική κοινωνία της πόλης της, στάλθηκε μαζί με το νεογέννητο παιδί της, σε μοναστήρι. Καθώς οι καλόγριες φρόντισαν το μικρό αγόρι, να ταξιδέψει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού προς υιοθεσία, η πληγωμένη γυναίκα, έχασε για πάντα τα ίχνη του, ποτέ όμως για τις επόμενες πέντε δεκαετίες δεν έπαψε να το αναζητά. Η τραγική αυτή υπόθεση υπέπεσε στην αντίληψη ενός δαιμόνιου ρεπόρτερ, που θα ξεκινήσει έρευνα, προκειμένου να βοηθήσει με τις γνωριμίες του, την ηλικιωμένη μητέρα. Το στόρι της παραγωγής του BBC, που θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του την 1η Νοεμβρίου στο μεγάλο νησί, είναι βασισμένο στην νουβέλα του Martin Sixsmith, The Lost Child Of Philomena Lee και έχει διασκευαστεί σεναριακά από τον Jeff Pope και τον Steve Coogan, που εδώ κατέχει και θέση εξειδικευμένου παραγωγού.

Εκτός βεβαίως από πρωταγωνιστή εφόσον υποδυόμενος τον δημοσιογράφο, στέκεται παραστάτης δίπλα στην μεγαλειώδη Ντάμα Judi Dench, η οποία στον ρόλο της τραυματισμένης μάνας, αναμένεται να προσθέσει στο ρεπερτόριο της, μια ακόμη σπουδαία ερμηνεία.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013

Μπορεί η εποχή των συνεχόμενων ζεν πρεμιέ ρόλων να φαντάζει πλέον μακρινή για τον Hugh Grant, βαδίζοντας πλέον στα 55 του χρόνια ο Βρετανός αρχίζει να εκμεταλλεύεται την εμπειρία του στην μεγάλη οθόνη, συμμετέχοντας πλέον ως ρολίστας, σε αξιόλογες παραγωγές. Την αρχή που έκανε πέρσι στο δαιδαλώδες Cloud Atlas των Wachowskis, ερμηνεύοντας μισή ντουζίνα χαρακτήρων, θα συνεχίσει και στην φιλόδοξη μεταφορά της τηλεοπτικής επιτυχίας The Man From U.N.C.L.E. που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας σκηνοθετικά ο ανατρεπτικός Guy Ritchie. Ο Grant ορίστηκε να υποδυθεί τον αρχηγό της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας, έχοντας υπό τις οδηγίες του τον Henry Cavill (αυτός θα είναι ο βασικός ήρωας Ναπολέον Σόλο), τον Armie Hammer (το δεξί του χέρι Ιλία Κουριάκιν), αλλά και τις Alicia Vikander και Elizabeth Debicki. Τα γυρίσματα της διασκευής της καλτ κατασκοπικής σειράς - που είχε εκτοξεύσει στα ύψη την δημοτικότητα, πίσω στα 70s, των Robert Vaughn και David McCalum, αναμένεται να ξεκινήσουν το ερχόμενο φθινόπωρο στο Λονδίνο, με την πλήρη υποστήριξη του στούντιο της Warner Bros.

Αν καταστρέψουμε μια ολόκληρη γενιά της κουλτούρας ενός τόπου, είναι σαν εκείνος να μην υπήρξε ποτέ! Μια πραγματική ιστορία που έλαβε χώρα κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελεί την βάση της ιστορίας της καινούργιας ταινίας που υπογράφει ο πολυπράγμων George Clooney και φέρει τον τίτλο The Monuments Men. Μετά από τα υψηλής αισθητικής Good Night And Good Luck και The Ides Of March, ο Ωραίος George, που εδώ συνυπογράφει και το σενάριο παρέα με τον Grant Heslov, διασκευάζοντας το ομώνυμο βιβλίο του Robert Edsel, μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την ηρωική αποστολή μιας ομάδας στρατιωτών, με ικανότητες στις διαρρήξεις, πίσω από τις γραμμές του εχθρού, να πάρουν πίσω τα κλεμμένα από τους Ναζί έργα τέχνης. Το πρώτο τρέιλερ από την Columbia Pictures που θα διανείμει την ταινία στις 18 Δεκεμβρίου, επιβεβαιώνει πως πρόκειται για μια τεράστια χολιγουντιανή παραγωγή, με προσεγμένο production design και αστέρες κορυφαίου βεληνεκούς, ανάμεσα σε εκείνους που συνθέτουν το λαμπερό καστ.

Αρχής γενομένης από τον ίδιο τον Clooney, που κρατά τον ρόλο του ηγέτη της ομάδας των Ocean's Eleven μαχητών του μετώπου, που απαρτίζεται ακόμη από τους Matt Damon, Bill Murray, John Goodman, Jeqan Dujardin, Hugh Bonneville, Bob Balaban, ενώ τον γυναικείο χαρακτήρα του στόρι κρατά η αγέρωχη Cate Blanchett.

Στις δικές μας αίθουσες? Τα Χριστούγεννα του 2013

Μια από τις θρυλικότερες - αν όχι η θρυλικότερη - αναμετρήσεις στα χρονικά της πυγμαχίας, ο αγώνας των τιτάνων ανάμεσα στον Μοχάμετ Άλι και τον Τζο Φρέιζερ, που έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων την 1η του Οκτώβρη του 1975 και έμεινε στην ιστορία ως το ανεπανάληπτο A Thrilla In Manila, θα αποτελέσει την θεματική βάση της καινούργιας ταινίας του κορυφαίου σκηνοθέτη Ang Lee. Με αποκορύφωμα την σύγκρουση των δύο κορυφαίων, το σενάριο του φιλμ που ήδη πήρε την έγκριση της παραγωγού Universal, θα επιχειρήσει μια προσέγγιση στις χρυσές ημέρες των ρινγκ, στα μέσα της δεκαετίας του 70, όταν το άθλημα γνώρισε την κορύφωση του και από το καναβάτσο - πέραν των δύο προαναφερομένων βασιλιάδων - παρέλασαν και τα ονόματα των Τζορτζ Φόρμαν, Σούγκαρ Ρέι Λέοναρντ, Τόμι Χερνς, Ρόμπερτ Ντουράν, Μάρβιν Χάγκλερ. Η μεγάλη επιστροφή του Ασιάτη, κατόπιν του θριάμβου του Life Of Pi, θα γίνει και πάλι σε τρισδιάστατη φόρμα και αναμένεται με ενθουσιασμό τόσο από τους σινεφίλ, όσο και από τους λάτρεις του σπορ, που αναμένεται, έστω και δραματουργικά, να ζήσουν και πάλι μεγάλες και ανεπανάληπτες ιστορικές boxin στιγμές. Το πρότζεκτ ήδη βρίσκεται στο στάδιο του pre-production και οι προσθήκες στο καστ, αναμένεται να γίνουν σύντομα γνωστές.

της Danièle Thompson. Με τους Eric Elmosnino, Lou de Laâge, Kad Merad, Clara Ponsot, Max Boublil, Monica Bellucci, Ivry Gitlis, Valérie Bonneton

Το πολύ το Αλληλούια...

του zerVo (@moviesltd)

Δεν διαφωνώ, βγάζουν μια καλοκαιρινή δροσιά, όλες αυτές οι φραντσέζικες πολυπρόσωπες κομεντί, που μαζεύουν στην αγκάλη του στόρι τους πάνω από μια ντουζίνα διαφορετικούς ανθρώπους, εστιάζοντας στην νεύρωση και την ιδιαιτερότητα του καθενός. Εκτός από το ηθογραφικόν του πράγματος και της σημειολογικής μετατροπής του στενού φαμιλιάρικου μικρόκοσμου, στα ευρύτερα πλαίσια της κοινωνίας, πρέπει οι αιώνιοι φίλοι μας οι τρικολόρ να κατανοήσουν, πως αν θέλουν να δουν την φιλμική τους πραμάτεια ως εξαγώγιμο προιόν, θα πρέπει να διεθνοποιήσουν κάπως τις θεματικές τους, ώστε να τις αντιλαμβάνεται και ο υπόλοιπος κοσμάκης. Και κάτι τέτοιο να γίνει με εμπνευσμένο τρόπο κι όχι όπως εδώ χοντροειδώς, άντε πήραμε τις μισές εβραϊκές θρησκευτικές συνήθεις και πάμε να σπάσουμε πλάκα μαζί τους...

Παραμονή του γάμου της θυγατέρας του και ο πλούσιος κοσμηματοπώλης Ρόνι είναι πανέτοιμος να παραδώσει το χέρι της, στον πολλά υποσχόμενο γαμπρό. Στιγμές μόνο πριν ξεκινήσει η χαρμόσυνη τελετή, ένα θλιβερό μαντάτο θα σκεπάσει την ατμόσφαιρα, εφόσον η λατρεμένη σύζυγος του αδελφού του, ενός βαθιά θρησκόληπτου αλλά διάσημου βιολονίστα, που έχει σαν έδρα την Νέα Υόρκη, θα πέσει θύμα της ματαιοδοξίας της. Πένθος αντί για πανηγύρια? Καθώς τα πάντα θα πάνε στραβά στην εξώδιο ακολουθία της άμοιρης γυναίκας και το φέρετρο με το πτώμα της θα πρέπει να παραμείνει άταφο, ωσότου οι νεκροθάφτες να ανοίξουν μεγαλύτερο λάκκο που θα το χωρέσει, η προγραμματισμένη από καιρό παντρειά στην λαμπερή έπαυλη της Γαλλικής Ριβιέρας, δεν μπορεί να πάρει αναβολή. Στέφανα πάνω στα στεφάνια? Και που είσαι ακόμη...

Η κωμικοτραγική και γεμάτη έντονα συναισθηματικά κοντράστ ιστορία περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, από την (επεξηγούμενη) απόσταση που έχει προκληθεί με τον καιρό στις συμπεριφορές των οικογενειών των δύο αδελφών. Τα πάντα μοιρασμένα, τίποτα κοινό. Οι μεν κοντινοί του μεγαλύτερου, καλοπερασάκηδες, φανατικοί της ακριβής ζωής και των υλικών αγαθών, ενίοτε σνομπ και ψηλομύτες, έρχονται σε άμεση αντιδιαστολή με τους κουλτουριάρηδες, ανθρώπους του πνεύματος αλλά και της θρησκείας, που συνοδεύουν τον μικρότερο, τον καλλιτέχνη. Αν σε όλο αυτό το αταίριαστο οικογενειακό reunion προστεθεί ένας υπερήλικας παππούς, που εκδηλώνει γεροντική άνοια όποτε και άμα του καπνίσει, αλλά και τα βέλη του φτερωτού θεού έρωτα, που θα λαβώσουν τους νεαρότερους της ομήγυρης, με τον λάθος όμως τρόπο, τότε προκαλείται μύλος, που δεν διορθώνεται εύκολα...

Πρόκειται για την πέμπτη σκηνοθετική απόπειρα της Daniele Thompson, όπως πάντα με την συνοδεία του λατρεμένου της γιου Christopher στην σύλληψη του σεναρίου, που για να κατανοήσουμε το πόσο ψηλά την έχει τοποθετημένη το γαλλικό σινεμά, θα πρέπει να ανατρέξουμε γύρω στις τέσσερις δεκαετίες πριν, για να θυμηθούμε πως η δικής της έμπνευσης σπαρταριστή Ασύλληπτη Απόδραση με τους θρυλικούς De Finess και Bourville, είχε αποτελέσει μοναδικό εισπρακτικό θρίαμβο. Η εβδομηντάχρονη, που δεν το βάζει όμως κάτω, ουσιαστικά επαναλαμβάνει το ίδιο ακριβώς μοτίβο με τις προηγούμενες ταινίες της, με πιο διάσημες το Jet Lag, το Orchestra Seats και το Code A Change, δηλαδή την συνάθροιση πολλών προσώπων στο πανί και την κάμερα να παρακολουθεί την ζωή του καθενός κτίζοντας ένα ιδιόμορφο και πολυποίκιλο κοινωνικό παζλ.

Για πες: Εδώ η σκεπτική, δεν έχει την ίδια ακριβώς επιτυχία με τις περασμένες φορές, όμως, θες γιατί το μονότονο τέμπο επαναλαμβάνεται πολλές περισσότερες φορές από το επιτρεπτό, θες γιατί τα ανέκδοτα περιστρέφονται κατά βάση γύρω από παραδόσεις ελάχιστα γνώριμες μας, θες, κυρίως, διότι η μίξη δράματος και αστείου δεν έχει την σωστή χημεία. Τα δύο κεντρικά πρόσωπα του Des Gens qui S'Embrassent, τα δύο αδέλφια, αποδίδονται με γλαφυρότητα από τον Eric Elsosnino και τον (καλύτερο του) Kad Merad, ενώ το παλαμάκι της πλατείας κλέβουν τόσο τα ανερχόμενα αστεράκια Lou de Laage και Max Boublil, όσο και ο κοντά αιωνόβιος Ivry Gitlis, που αεικίνητος ως Μαθουσάλας, φτιάχνει διασκεδαστικό κλίμα με την κεφάτη παρουσία του. Α, δεν ξεχνιέται βεβαίως η Monica, με το μονίμως κατακόκκινο εσώ, που αρκεί να εκστομίσει με το το γνώριμο πάθος ένα ιταλιάνικο σιχτίρ, για να λιώσεις - ξανά - στην θωριά της...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Αυγούστου 2013 από την Feelgood

του Stephen Frears. Με τους Bruce Willis, Rebecca Hall, Catherine Zeta-Jones, Joshua Jackson, Vince Vaughn

Εκ προοιμίου, αουτσάιντερ!

του zerVo (@moviesltd)

Έτσι συμβαίνει συνήθως με τους πολυπράγμονες κινηματογραφιστές, που δεν ειδικεύονται σε ένα και μόνο φιλμικό είδος και πετάγονται με ταχύτατους ρυθμούς από την μια θεματική στην άλλη, δίχως να παρουσιάζουν ισορροπημένης αξίας πονήματα. Βασιλιάς της συγκεκριμένης κατηγορίας δημιουργών, λόγω κυρίως των 2-3 φιλμς που προσφέρει ετησίως, είναι ο Soderbergh, που την ώρα που εντέχνως δομεί την καταστροφή της ανθρωπότητας από έναν φονικό ιό, στήνει καρτέρι θανάτου από μια πρώην επαγγελματία παλαιστή για να καταλήξει την κάμερα του στην πίστα των ημίγυμνων Chippendales. Με αυτή την συνθήκη, πάντως, ως αντιβασιλέας του Steven ορίζεται ο Stephen Frears, που την ίδια στιγμή που επεξεργάζεται την διαδρομή του ιερού τοτέμ της Βρετανικής πολιτείας ή παρουσιάζει την πιο μοντέρνα εκδοχή του κλασσικού στόρι του Βαλμόντ, ταξιδεύει και μέχρι την Νεβάδα για να παρουσιάσει τις αδιάφορες περιπετειούλες μιας πιτσιρίκας μπουκ! Ανισότης, ανισοτήτων!

Επιθυμώντας να αφήσει πίσω τις δυσκολίες της καριέρας της στριπτιζέζ, η ομορφούλα Μπεθ, συντροφιά με τον αχώριστο σκύλο της, θα ταξιδέψει στο Λας Βέγκας, προκειμένου να ρίξει την καλή ζαριά στο μέλλον της. Εξάρες και ταμείο, από την πρώτη κιόλας ημέρα, αφού για καλή της τύχη θα την προσλάβει ένας χαρισματικός τζογαδόρος, ο Ντινκ, που ολημερίς ποντάρει από ιπποδρομίες και ποδόσφαιρο, μέχρι καλλιστεία και τηλεοπτικούς διαγωνισμούς βγάζοντας χιλιάδες δολάρια μεροκάματο, ο οποίος αποξαρχής θα την θεωρήσει ως το γούρι που θα του αποφέρει ακόμη περισσότερα κέρδη. Ατυχώς για εκείνη, η στρυφνή και ζηλιάρα σύζυγος του, θα κάνει τα πάντα για να μην παραμείνει στην δούλεψη του. Και θα τα καταφέρει...

Κι έτσι το Αμερικάνικο Όνειρο, για την κουκλίνα από το Μιντγουέστ, που το βρήκε στην πρωτεύουσα του τζόγου, πολύ σύντομα θα τρεμοσβήσει και από εκεί που νυχθημερόν μύριζε το χρώμα του χρήματος, θα βρεθεί ολομόναχη και πάλι, δίχως δουλειά στην αφιλόξενη μεγαλούπολη. Κι αν στηριζόταν στις δικές της δυνάμεις και εκμεταλλευόταν όλα όσα διδάχθηκε έστω και σε μικρό χρονικό διάστημα, στο πλάι του κορυφαίου μπουκμέικερ (ο Bruce Willis με το μονίμως βαριεστημένο κυνικό χαμόγελο είναι αυτός) της Δύσης? Μήπως χρειάζεται να ρισκάρει και λίγο παραπάνω, για να κερδίσει το στοίχημα μιας ολόκληρης ζωής? Εντάξει πέραν τούτου του βασικού ερωτηματικού, που αφορά στο μέλλον μιας 30χρονης - που είναι και πραγματικότητα και βασίζεται στα απομνημονεύματα της, που μάλλον δεν ενδιαφέρουν κανέναν - ο Frears μάλλον μας κάνει πλάκα, είτε υπογράφοντας μια ταινία που δεν είναι δικιά του, είτε στέλνοντας στα μέρη του Caesars Palace και του Montecito κάποιον συνώνυμο του για να την φιλμάρει. Digital φωτογραφία κάτω από τον καυτό ήλιο της Μοχάβης που δεν συγκινεί την ματιά, προοπτικές λήψης μαθητικού επιπέδου, ανέκδοτα και αστεία που δεν θα γελάσει ούτε Αμερικάνος, πλοκή τραβηγμένη από τα μαλλιά και απίστευτη, έστω κι αν...based on a true story. Οπότε τι απομένει?

Για πες: Να επιβεβαιωθεί για ακόμη μια φορά, πως γυναίκα δίμετρη, που φοράει καυτό σορτς, τοπάκι με ραντάκι για να τονίζονται τα μεμέ και καμπόηκες μπότες, είναι ότι πιο επιθυμητό μπορεί να φανταστεί ο αντρικός νους να περπατάει μπρος του με καμάρι! Και σε αυτό το κομμάτι η Rebecca Hall - που δεν περιαυτολογώ, αλλά πάντα πίστευα πως το έχει - σκίζει, άσχετα αν το συνεσταλμένο κορίτσι του Vicky Cristina Barcelona του The Town και του Please Give, επί μιάμιση ώρα στροβιλίζει μπούκλα και μασάει τσίχλα σαν τσακλοκούδουνο, δείχνοντας την άλλη όψη του (αναγνωρισμένου) τάλαντου της. Παίρνοντας έτσι την σκυτάλη από την ανάλογης σεξουαλικότητος και πανομοιότυπης εμφάνισης Gemma Arterton, πρωταγωνίστριας του Frears στο προηγούμενο του, Tamara Drewe, δίνοντας μου την ελπίδα πως ο εβδομηντάχρονος σκηνοθέτης από το Λέστερ, θα ολοκληρώσει στο επόμενο φιλμάκι του την τριλογία του "τζιν σορτ", με πρωταγωνίστρια - fingers crossed - την Amber Heard, ας πούμε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Αυγούστου 2013 από την Seven