Movies Ltd

Από τον περασμένο Φεβρουάριο είχε γίνει γνωστό πως ο πρωταγωνιστής της σειράς φαντασίας Harry Potter, Daniel Radcliffe θα κρατήσει τον βασικό ρόλο, στην καινούργια κινηματογραφική μεταφορά του κλασσικού θέματος του Frankenstein, υποδυόμενος τον Ίγκορ. Μέχρι τώρα όμως δεν είχε δημοσιοποιηθεί το όνομα εκείνου που θα παίξει τον καθηγητή Βίκτορ Φον Φράνκενστάιν στο φιλμ που την σκηνοθεσία του έχει αναλάβει ο Paul McGuigan του εξαιρετικού Lucky Number Slevin και του Push, πάνω σε σενάριο του Max Landis δημιουργού του Chronicle. Μόλις σήμερα η παραγωγή αποφάσισε πως η κούρσα που συμπεριλάμβανε σημαντικά ονόματα - όπως των Jack Huston και Toby Kebbel - κατέληξε με θριαμβευτή τον James McAvoy, τον σούπερ αστέρα Βρετανό πλέον, κατόπιν της συμμετοχής του στην αναγέννηση του X-Men franchise. Η χρονιά του Εγγλέζου μάλιστα πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα της καινούργιας εκδοχής του πολυπαιγμένου έργου της Mary Shelley, είναι ιδιαιτέρως γεμάτη, αφού συμμετέχει εκτός από το Days Of Future Past και σε τρεις ακόμη παραγωγές μέσα σε μια χρονιά, όπως το Trance του Boyle (ήδη έχει προβληθεί) το θρίλερ Filth και το δράμα The Disappearance Of Eleanor Rigby. Σε πρώτη ανάγνωση πάντως μιλάμε για ένα πολύ ενδιαφέρον δίδυμο που θα συνυπάρξει στις εικόνες του νέου Frankenstein...

Η ταινία Μiss Violence του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Αβρανά επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο διαγωνιστικό τμήμα του 70ου διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας που φέτος θα διεξαχθεί από τις 28 Αυγούστου έως τις 7 Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του τριανταπεντάχρονου σκηνοθέτη, ο οποίος το 2008 με την ταινία Without, απέσπασε επτά βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσσαλονίκης, ενώ η φιλμογραφία του περιλαμβάνει κυρίως ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ.

Η ταινία αποτελεί ένα σύγχρονο σχόλιο σχετικά με τη δομή και λειτουργία της οικογένειας: Η εντεκάχρονη Αγγελική πηδά από το μπαλκόνι την ημέρα των γενεθλίων της, με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό της. Και ενώ η αστυνομία και οι κοινωνικές υπηρεσίες προσπαθούν να ανακαλύψουν τα αίτια της αυτοκτονίας, η οικογένεια της Αγγελικής επιμένει πως ήταν ατύχημα. Ποιο είναι το μυστικό που η μικρή Αγγελική πήρε μαζί της; Γιατί η οικογένειά της επιμένει στην προσπάθεια να την "ξεχάσει" και να συνεχίσει τη ζωή της; Αυτές τις απαντήσεις αναζητούν οι άνθρωποι από τις κοινωνικές υπηρεσίες όταν επισκέπτονται το τακτοποιημένο σπίτι της οικογένειας. Φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να τους προδώσει, μέχρις ότου ο μικρότερος αδερφός της Αγγελικής φέρνει στο φως κατά λάθος ενδείξεις που θα συντρίψουν τον καλογυαλισμένο κόσμο της οικογένειας, αναγκάζοντάς τα μέλη της να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με όσα τόσα χρόνια, έκρυβαν. Ένας-ένας θα λυγίσουν, έως ότου τελικά η βία και πάλι θα προσφέρει τη λύση, διατηρώντας την οικογένεια ενωμένη και το μυστικό ασφαλές.

Το σενάριο ανήκει στους Αλέξανδρο Αβρανά και Κώστα Περούλη και η παραγωγή στις εταιρίες Faliro House Productions και Plays2place Productions, με παραγωγούς τους Βασίλη Χρυσανθόπουλο, Αλέξανδρο Αβρανά, executive producer τον Χρήστο Β. Κωνσταντακόπουλο, με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

Η Μπιενάλε αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά φεστιβάλ παγκοσμίως, έχοντας ως βασικό στόχο να προωθήσει όλες τις πτυχές και τις μορφές του παγκόσμιου κινηματογράφου: σαν τέχνη, σαν ψυχαγωγία και σαν βιομηχανία σε ένα πλαίσιο ελευθερίας και διαλόγου. Η έναρξη της φετινής διοργάνωσης θα γίνει με την ταινία Gravity του Alfonso Cuaron.

Είκοσι ταινίες, όλες σε πρώτη παγκόσμια προβολή, ορίζουν το διαγωνιστικό κομμάτι της επετειακής 70ης έκδοσης του φετινού Φεστιβάλ Βενετίας, του μεγαλύτερου φθινοπωρινού κινηματογραφικού ραντεβού της Ευρώπης. Επιλογές που όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, αντιπροσωπεύουν όλες τις κινηματογραφίες του πλανήτη, με μια σημαντική έκπληξη για τα γαλανόλευκα, την εκπροσώπηση του εγχώριου σινεμά στον θεσμό, με την δημιουργία του Αλέξανδρου Αβρανά, Miss Violence. Τα είκοσι - συνήθως κατά την διάρκεια του φεστιβάλ, προστίθεται ακόμη ένα ως έκπληξη - που απαρτίζουν το Concorso, την κούρσα για την κατάκτηση του Χρυσού Λέοντα 2013, είναι τα ακόλουθα:

MERZAK ALLOUACHE - ES-STOUH
Αλγερία, Γαλλία, 94'
Adila Bendimerad, Nassima Belmihoub, Ahcene Benzerari, Aïssa Chouat, Mourad Khen, Myriam Ait El Hadj
GIANNI AMELIO - L'INTREPIDO
Ιταλία, 104'
Antonio Albanese, Livia Rossi, Gabriele Rendina, Alfonso Santagata, Sandra Ceccarelli
ALEXANDROS AVRANAS - MISS VIOLENCE
Ελλάς, 99'
Themis Panou, Eleni Roussinou
JOHN CURRAN - TRACKS
Μεγάλη Βρετανία, Australia, 107'
Mia Wasikowska, Adam Driver
EMMA DANTE - VIA CASTELLANA BANDIERA
Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία, 90'
Elena Cotta, Emma Dante, Alba Rohrwacher, Renato Malfatti, Dario Casarolo, Carmine Maringola
XAVIER DOLAN - TOM À LA FERME
Καναδάς, Γαλλία, 105'
Xavier Dolan, Pierre-Yves Cardinal, Lise Roy, Evelyne Brochu
JAMES FRANCO - CHILD OF GOD
ΗΠΑ, 104'
Scott Haze, Tim Blake, Nelson Jim Parrack
STEPHEN FREARS - PHILOMENA
Μεγάλη Βρετανία, 94'
Judi Dench, Steve Coogan
PHILIPPE GARREL - LA JALOUSIE
Γαλλία, 77'
Louis Garrel, Anna Mouglalis
TERRY GILLIAM - THE ZERO THEOREM
Μεγάλη Βρετανία, USA, 107'
Christoph Waltz, Matt Damon, Mélanie Thierry, David Thewlis, Lucas Hedges, Ben Whishaw, Tilda Swinton
AMOS GITAI - ANA ARABIA
Ισραήλ, Γαλλία, 84'
Yuval Scharf, Sarah Adler, Uri Gavriel, Norman Issa, Yussuf Abuwarda, Shady Srur, Assi Levy
JONATHAN GLAZER - UNDER THE SKIN
Μεγάλη Βρετανία, ΗΠΑ, 104'
Scarlett Johansson, Antonia Campbell-Hughes, Paul Brannigan, Krystof Hádek, Robert J. Goodwin
DAVID GORDON GREEN - JOE
ΗΠΑ, 117'
Nicolas Cage, Tye Sheridan, Ronie Gene Blevins
PHILIP GRÖNING - DIE FRAU DES POLIZISTEN
Γερμανία, 175'
Alexandra Finder, David Zimmerschied, Pia Kleemann, Chiara Kleemann, Horst Rehberg, Katharina Susewind, Lars Rudolph
PETER LANDESMAN - PARKLAND
ΗΠΑ, 92'
James Badge Dale, Zac Efron, Jackie Earle Haley, Colin Hanks, David Harbour, Marcia Gay Harden, Ron Livingston, Jeremy Strong, Billy Bob Thornton, Jackie Weaver, Tom Welling, Paul Giamatti
HAYAO MIYAZAKI - KAZE TACHINU
Ιαπωνία, 126'
(Animation)
ERROL MORRIS - THE UNKNOWN KNOWN
ΗΠΑ, 105'
Donald Rumsfeld (documentary)
KELLY REICHARDT - NIGHT MOVES
ΗΠΑ, 112'
Jesse Eisenberg, Dakota Fanning, Peter Sarsgaard, James Le Gros
GIANFRANCO ROSI - SACRO GRA
Ιταλία, 87'
(documentary)
MING-LIANG TSAI - JIAOYOU (STRAY DOGS)
Κινέζικη Ταιπέι, Γαλλία, 138'
Lee Kang-sheng, Lu Yi-ching, Lee Yi-cheng, Lee Yi-chieh, Chen Shiang-chyi

του gaRis (@takisgaris)

Κοντοσιμώνει ένας χρόνος από το περσυνό TIFF όπου πρωτοπροβλήθηκε ένα πανθομολογουμένως αφιλμάριστο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, το προσδιοριστικό της Beat Generation, αυτής που διαδέχθηκε στα τέλη των φίφτυς τη Χαμένη και Σιωπηλή Γενιά. Τζαζ, ποτό, σεξουαλικοί πειραματισμοί και αποθέωση του κούλ, ως περισπούδαστα ποιητικίζον τίποτα. Αναρχοβουδισμός εναντίον συγγραφικού καθωσπρεπισμού, με τον δημιουργό του On The Road (γράφτηκε μονορούφι μέσα σε τρεις εβδομάδες τον Απρίλη του 1951 για να εκδοθεί εντέλει έξι χρόνια αργότερα) Jack Kerouac να ποζάρει στο Time magazine παρέα με τα λεχριτόνια William Barrows και Allen Ginsberg ως η διαννοουμενίστικα αυτοκατραστροφική παραφυάδα του Τζίμμυ Ντήν. Ο ίδιος ο Brando δεν έκατσε (πάρτο όπως θες) του Κέρουακ ούτε μετέπειτα δυνήθηκε ο F.F. Copolla ή ο τρισμέγιστος Joel Schumacher με Colin Farrell. Η βόμβα οπότε καταλήγει μισό αιώνα μετά στα χέρια του παντελώς αδιάφορου σε εμένα (ξεκίνα-μέτρα προσωπικές αντιπάθειες τώρα) μπραζιλέρο Walter Salles του Motorcycle Diaries που έχει δείξει πείρα στους δρόμους με το οδοιπορικό του Τσε Γκεβάρα.

Όταν δεν τα βρίσκει με τους James Franco (αλίμονο) και Joseph Gordon Levitt, ο Salles καταλήγει με τα νταβραντισμένα ανθυποτσικό Sam Riley (Control) και Garrett Hedlund (θα τον ξαναδείς στο Inside Llewyn Davis των αφών Coen το φθινόπωρο) στους ρόλους των πραγματικών Κέρουακ και Κασσάντυ με τα αντίστοιχα ψευδώνυμα για να μη πολυσοκάρουν την πουριτανική εποχή αναφοράς αυτού του ντουέτου άγουρου συγγραφέα / σεξομανή κλέφτη αυτοκινήτων που τριγυρνάνε από Καναδά –Μεξικό ως τον καλιφορνέζικο ειρηνικό με διάφορους τυπάκους, άλλοτε καρικατούρες των τρομερών παιδιών Μπάροουζ (Viggo Mortensen) και Γκίνσμπεργκ (Tom Sturridge), άλλοτε απλά σταρούμπες που κάνουν κάμεος για να περάσουν την ταινία στο βιογραφικό τους (Buscemi, Dunst, Amy Adams). Και φυσικά, στο ρόλο της κοπέλας-σάντουιτς στο τριολέ με τα φιλαράκια τα καλά η εξώλης-προώλης Kristen Stewart, το κορίτσι πειρασμός – σεισμός- λάιιι, λάι, λα, λααα.

Θυμήθηκα το σάλο με το κεράτωμα επί του γλυκοξενέρα ποστ-μπητνικά Rob Pattinson, προμόσιον για την πρώτη μετά το Τουάιλάιτ Σάγκα δουλειά της, αυτό το Snow White And The Hantsman, στο ρόλο της πιο αδιάφορης Χιονάτης που είδα ποτέ στο πανί. Ναι, το παραδέχομαι (μέτρα σου λέω): Μου φέρνει τόση αλλεργία το Χριστινιώ που χωρίς αιδώ θεωρώ ότι ο ρόλος της χυδαίας μαιτρέσσας της πέφτει γάντι στο Ον δε Ρόουντ: Μαγκιά της που πήρε πάντως μόνο διακόσα χιλιάρικα σε ένα μπάτζετ εικοσιπέντε μυρίων. Η ταινία έπαιξε και δεν ακούμπησε το Δεκέμβρη σε λίμιτεντ κύκλωμα μπας και κοροδέψει καμιά Ακαδημία, και τελικά έμεινε με εφτακόσα χιλιάρικα μόλις στο χέρι. Βγαίνει και στο ντι βι ντι την επόμενη εβδομάδα στους γείτονες εδώ νοτίως των συνόρων και έτσι λοιπόν σούρχεται ο γίγας ο έλλην διανομεύς και την ξαμολά στα θερινά, γιατί σου λέει: Βράδυ θάναι, κάψες θάχει, δώσε σεξ και ντραγκς και μπόλικο σταρίζον δηθενιλίκι, κάπου θα κολλήσει όλο αυτό, θα κάνουμε εισιτήρια.

Για πες: Δεν το βλέπω παιδιά. Δε θα το παίξω δεισιδαίμων μυρηκάζοντας το παλιό χόλλυγουντ που το απόφυγε το εγχείρημα σαν την πανούκλα. Τουναντίον, χρεώνω το κανόνι αποκλειστικά στον βαρετίλα Salles, που πήρε ένα κείμενο γεμάτο αναιδείς χυμούς και το αποστείρωσε σε μουσειακό μοτίβο. Υπάρχει ένα ντάουντάουνίστικο κοινό χιψτεράδων που θα έσκιζε το ανδροπρεπές στριγκάκι του για να δει αυτή τη βίβλο του δήθεν, της επαναστατικά εγωπαθούς αλαζονίας, της ανατρεπτικής αναίδειας στη μεγάλη οθόνη. Όχι όμως με λούστρο και κειμενικές ξεπατικοσούρες από τον ψιλο-αταλάντ Jose Rivera, παρά με βρώμα Tarantino και βίζουαλ σύστριγκλο Baz Luhrman. Η Τζαζ του Charlie Parker και οι δεύτεροι ρόλοι (ευτύχησα να δω τον Buscemi ως κρυφή λούγκρα στα γεράματα) κρατούν το ενδιαφέρον σε ανεκτό επίπεδο, στη νέα (κουτσουρεμένη μετά τα μπούχαχα των περσινών Καννώνε) κόπια ενός εγχειρήματος που μόλις στην τελευταία σεκάνς βγάζει λίγη μυρωδιά από το συγγραφικό επίτευγμα – On the Road. Οπόταν, προτίμησε το βιβλίο. Εξηνταέξι φορές, όσα και τα έτη του, ανώτερο από αυτή την αδιάφορη ταινία.

του James Mangold. Με τους Hugh Jackman, Will Yun Lee , Hiroyuki Sanada, Hal Yamanouchi, Tao Okamoto, Rila Fukushima, Brian Tee, Famke Janssen, Svetlana Khodchenkova

Big In Japan!

του zerVo (@moviesltd)

Όταν στην αυγή του μιλένιουμ η Marvel έριχνε στην μάχη των κινηματογραφικών υπερηρώων τους μεταλλαγμένους X-Men άλλαξε ολοκληρωτικά τον παραδοσιακό τρόπο που εκείνοι παρουσιάζονταν στην μεγάλη οθόνη, ύφος που το κοινό λάτρεψε, με συνέπεια πλέον οι προερχόμενες από το πολύχρωμο κόμικ παραγωγές, να έχουν πάρει την μορφή (κυριολεκτικά, έτσι αποκαλείται και από τα στούντιο) κύματος. Ειδικά στην περίπτωση της φράξιας με τις ξεχωριστές ικανότητες, κατόπιν της εισαγωγικής τριλογίας του Singer (και του Ratner) ακολούθησαν εναλλακτικές, ίσως και πειραματικές ιδέες προκειμένου το πρότζεκτ να μην μείνει στάσιμο, που περιείχαν από ριμπούτ του στόρι μέχρι ξεχωριστό αφιέρωμα σε κάθε ένα μέλος της ιδιόμορφης κομπανίας. Στην τελευταία περίπτωση - Origins ονομάστηκε και για να μην το συνεχίζει η παραγωγή, πάει μάλλον να πει πως τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα - δεν υπήρχε ούτε μισή πιθανότητα η αφετηρία να μην γίνει από τον δημοφιλέστερο των X, τον πιο αγαπημένο του κόσμου, τον απέθαντο και συνεπώς αήττητο Γούλβεριν. Ακόμη κι αν Η Αρχή δεν είχε συνέχεια, η λαϊκή απαίτηση ζήτησε και πάλι μόνο του στο πανί εκείνον, που αποτελεί ένα κεφάλαιο μόνος του στην υπόθεση X-Men. Και κάπως έτσι το καλό "κακό παιδί" έκανε την καρδιά του πέτρα και είπε να ξαναγυρίσει στο κοινό του...

Κοντά επτά δεκαετίες έχουν περάσει από την ημέρα που τα βομβαρδιστικά Β-29 ισοπέδωναν με την ρίψη της ατομικής βόμβας την πόλη του Ναγκασάκι. Μια στιγμή που έχει χαραχτεί βαθιά στο μυαλό του τότε νεαρού Ιάπωνα αξιωματικού Γιασίντα, εξαιτίας της αυτοθυσίας που επέδειξε ένας από τους αμερικάνους φυλακισμένους, στην προσπάθεια του να του σώσει την ζωή. Σήμερα, ο Γιασίντα, ο πιο πλούσιος επιχειρηματίας της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου, βαριά άρρωστος και λίγο πριν αποχαιρετίσει τα εγκόσμια, θα καλέσει στα μέρη του προκειμένου να ευχαριστήσει για τελευταία φορά αυτόν που έγινε ασπίδα για να μην τον σαρώσει τότε το ωστικό κύμα: Τον πανίσχυρο αειθαλή Λόγκαν, που ακόμη κι αν πρόκειται για εκπλήρωση της επιθυμίας ενός μελλοθάνατου, δεν καλοβλέπει την μετάβαση του στην μακρινή Άπω Ανατολή, έχοντας εδώ και καιρό επιλέξει την μοναχική ζωή του ορεσίβιου.

Ο αναμενόμενος θάνατος του Κροίσου, θα σημάνει αυτόματα την έναρξη τεράστιων αλλαγών στην αυτοκρατορία που έχει κτίσει, με την Μαφία να βάζει στο στόχαστρο της εγγονή του εκλιπόντος, Μαρίκο, εφόσον είναι εκείνη που κατά την διαθήκη του, θα κληρονομήσει τον αμύθητο θησαυρό. Αντιλαμβανόμενος ο Γούλβεριν πως η νεαρή γυναίκα στερείται ακόμη και της στοιχειώδους προστασίας, παρότι η υπόσχεση του να απέχει από την μάχη παραμένει ζωντανή, θα πάρει το ρίσκο να σταθεί στο πλάι της, στήνοντας με τις απίστευτες δυνάμεις του, ένα τείχος προφύλαξης γύρω της.

Και κάπως έτσι τσαφάρει μια κλασσική περιπέτεια δράσης, που λαμβάνει χώρα στο σύγχρονο (και όπως πάντα γεμάτο πολύχρωμα νέον και φωτεινές επιγραφές) Τόκιο, από εκείνες τις αποκαλούμενες Γιακούζα, που λατρεύουν να παρακολουθούν οι φανατικοί φίλοι του είδους. Αεικίνητοι νίντζας, σαμουράι που κραδαίνουν κοφτερές κατάνες, μαυροντυμένοι τύποι του υποκόσμου που δεν διστάζουν να τραβήξουν σε δημόσιο χώρο την σκανδάλη του ούζι, κτιστοί σωματοφύλακες άσοι στις πολεμικές τέχνες και στα ακροβατικά, μέχρι και βγαλμένοι από το Real Steel γιγάντιοι λαμαρινένιοι πολεμιστές, όλοι τους δεδομένοι αντίπαλοι του ενός: Του ανθρώπου που οι ιστοί του είναι φίσκα στην αδαμαντίνη, γεγονός που όχι μόνο τον καθιστά ανθεκτικό στα κτυπήματα, αλλά επουλώνει μονομιάς και τα βαριά του τραύματα, ορίζοντας τον αυτομάτως ανίκητο στον πόλεμο και μάλιστα δίχως καμία εμφανή αχίλλειο πτέρνα, που θα έδινε στον εχθρό μια αμυδρή ελπίδα να αναδειχτεί νικητής. Εκτός κι αν ο σκοπός της πρόσκλησης του Λόγκαν στην Τζάπαν, δεν ήταν για να ακούσει το ύστατο αντίο από έναν παλιόφιλο, αλλά να πέσει σε μια καλοστημένη παγίδα, προκειμένου να κλαπούν παντί τρόπω οι φόρτσες αυτοίασης του.

Έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, σε σχέση με την ομαδική προβολή των X-Men, το μοναχικό ταξίδι στην μεγάλη οθόνη του The Wolverine. Η ματιά του διψασμένου για πανζουρλισμό και ταχύτατα εφέ, εστιάζει πάνω σε ένα σημείο, δίχως να πηγαινοέρχεται στις μαγνητικές, ψυχικές, μαντικές εκφράσεις του περίγυρου, στα καλογυαλισμένα σουβλερά μαχαίρια προεκτάσεις του χεριού του Λόγκαν, που εκ προοιμίου αποτελούν πανίσχυρο όπλο στον αγώνα. Η προσχηματική εισαγωγή της ίντριγκας ταχύτατα στρέφει το ενδιαφέρον της πλατείας στις σεκάνς δράσης, που η μία διαδέχεται πολυβολικά την άλλη, σχηματίζοντας μεν ένα πολύχρωμο, τρισδιάστατο (καλό το 3D), φανφαρόνικο κολάζ χαμού, που μπορεί να χορτάσει τις απαιτήσεις του πεινασμένου (ε, όχι δα αυτό το καλοκαίρι) action σινεφίλ, ποτέ όμως δεν κτίζει μια αφηγηματική συνέχεια της προκοπής, από την οποία θα ξεπεταχτεί κάπου και το δράμα που βιώνει ο hero, η μελαγχολία τόσο για το απέθαντο του, όσο και για τα αγγελικά μάτια της Τζιν Γκρέι, που διαρκώς εμφανίζεται μπρος του σαν οπτασία.

Έτσι κι αλλιώς δεν είναι καλός σκηνοθέτης σε αυτό όμως το στυλ ο James Mangold. Μπορεί να τα πήγε περίφημα στο biopic του Τζόνυ Κας, μπορεί να έδειξε ικανότητες στα κοινωνικού χαρακτήρα Copland και Girl Interrupted, όταν η κάμερα πρέπει να κινηθεί γοργά όμως, όπως ας πούμε στο Knight And Day, δεν το έχει. Άσε που στο δρόμο χάνει και την ευκαιρία να βγάλει λίγη συγκίνηση, την ώρα που ο Γούλβεριν τον εκλιπαρεί να τονίσει το άλλο πρόσωπο της ιδιαιτερότητας του.

Για πες: Με λίγα λόγια αν υπάρχει πραγματικά ένας λόγος για να τιμήσει κανείς με τον οβολό του τον Λεπιδοχέρη, είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του. Αεικίνητος, αν και οδεύει ολοταχώς στα πενήντα του χρόνια, με κορμοστασιά που θα ζήλευαν επαγγελματίες μποντιμπίλντερς, με εμφάνιση που ταιριάζει ταμάμ στον τύπο που μια φορά κι έναν καιρό σκαρφίστηκε ο Stan Lee και ζωγράφισε ο Frank Miller, ο Hugh Jackman είναι όλα τα λεφτά. Ο Αυστραλός έχει ταιριάξει απόλυτα με το κοστούμι του mutant και το διασκεδάζει αφάνταστα ενόσω προγραμματίζει τα επόμενα του, σοβαρότερα όπως απέδειξε στους Les Mis, σχέδια του. Κι εδώ παρότι μιλάμε για το πιο γρήγορα λησμονήσιμο τεύχος του κινηματογραφικού σίριαλ των X-Men, ο Hugh, στο one man show του παντοδύναμου Ρόνιν, δεν απογοητεύει το κοινό του ούτε στιγμή!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουλίου 2013 από την Odeon

του zerVo (@moviesltd)

Πανέξυπνη η ιδέα των Αργεντίνων, που ευτυχώς είχε, τουλάχιστον, εμπορικό αντίκρυσμα. Ποια ακριβώς? Να αρχίσουν να εκμεταλλεύονται και εντός και εκτός των συνόρων της πάμπας, τον κουρνιαχτό που σήκωσε η καταπληκτική δημιουργία του Campanella, El Secreto De Sus Ojos - ταινία που μετά την διψήφια ανάγνωση της, πλέον δεν βρίσκω άλλα καινούργια στοιχεία να αναλύσω, στην δαιδαλώδη αφήγηση της - δημιουργώντας μια σχολή στο genre του αστυνομικού νουάρ θρίλερ, που καθώς φαίνεται διαθέτουν τεράστιες δυνατότητες στην ανάπτυξη του. Το ένα εκατομμύριο εισιτήρια που έκοψε η Διατριβή στην Αρζεντίνα, είναι ικανό δείγμα διάνας στο πλάνο. Αρκεί την επόμενη φορά, η έμπνευση να βάλει στόχο να αγγίξει, αν όχι να ξεπεράσει τον πήχη που έθεσε η τελευταία Οσκαρικά βραβευμένη στιγμή, made in Latinamerica.

Αναγνωρισμένος ποινικολόγος που έχει αποσυρθεί εδώ και αρκετό καιρό από την δικηγορία είναι ο Ρομπέρτο Μπερμούδεζ, που μεταφέρει την εμπειρία τόσων ετών μέσα στα δικαστήρια, άλλοτε στα πολυδιαβασμένα από τους πάσης φύσης ενδιαφερόμενους βιβλία του, άλλοτε στα σεμινάρια που αναλαμβάνει ως διακεκριμένος λέκτορας. Η έναρξη της καινούργιας περιόδου διαλέξεων του, θα στιγματιστεί από ένα αιματηρό φονικό που θα λάβει χώρα στο πάρκινγκ της Νομικής Σχολής, με θύμα μια νεαρή γυναίκα, που στραγγαλίστηκε με βάναυσο τρόπο από έναν παρανοϊκό φονιά. Με το κουσούρι της έρευνας να μην τον έχει εγκαταλείψει ποτέ, ο μοναχικός, απόμακρος και εμφανώς ψυχικά ζορισμένος άντρας θα συνεργαστεί ερασιτεχνικά με τις αρχές προκειμένου να αποκαλύψει τον δράστη.

Οι πρώτες ενδείξεις, αλλά και κάποιες παράξενες συμπτώσεις, θα πείσουν άμεσα τον καθηγητή, πως ο καλύτερος του μαθητής και γνώριμος του από τα παιδικά του χρόνια, όντας γιος ενός καλού του φίλου δικαστικού, ο γοητευτικός Γκονζάλο, είναι ο θύτης. Και όσο ο καιρός περνά και στα χέρια του πέφτουν νέα στοιχεία από την υπόθεση, τόσο σιγουρεύεται πως ο νεαρός όχι μόνο είναι εκείνος που αναζητά η αστυνομία, αλλά ένας στυγερός σίριαλ κίλερ, που έχει υποπέσει στο ίδιος αμάρτημα ξανά στο παρελθόν. Και όσο τα λεπτά κυλούν, είναι πιθανόν να επαναλάβει το φρικιαστικό του έργο...

Οπότε αυτομάτως το ζήτημα που τίθεται είναι αν πραγματικά η πείρα ενός μεσήλικα (plus) και wannabe Πουαρό, είναι ικανή για αποδείξει του λόγου (του) το αληθές ή στην πραγματικότητα πρόκειται για μια αρρωστημένη φαντασίωση ενός ξεκουτιασμένου μπεκρή, που πέραν της επαγγελματικής του αναγνώρισης, δεν έχει να επιδείξει τίποτα άλλο με θετικό πρόσημο σε μια ολόκληρη πορεία ζωής. Και καθώς τα δευτερόλεπτα κυλούν κι ο επίδοξος ντέτεκτιβ μπερδεύεται όλο και πιο πολύ στον ιστό της αράχνης, που ο ίδιος διάλεξε να πιαστεί, η πιθανότητα να υπάρξει και καινούργιο θύμα - ένα πρόσωπο που ο ίδιος έχει δεθεί συναισθηματικά μαζί του - δίνει στον ίδιο αλλά και στην ίντριγκα μια άγρια ομορφιά.

Το ελκυστικό αποτέλεσμα που προσφέρει ο Hernan Goldfrid στην τρίτη μεγάλου μήκους δημιουργία του, δεν είναι απόρροια ούτε του σεναρίου του Patricio Vega, που δεν διακρίνεται για την χαρισματικότητα του στην πρωτοτυπία, ούτε του τέμπο, που κυλά σχεδόν υπνωτικά, σε αντίθεση με τις προσταγές του φκιασιδώματος ενός σπουδαίου θρίλερ. Ο Αργεντινός όμως παίζει τόσο όμορφα με τις προοπτικές του, μέσα από θολούρες πίσω από τα ασύμμετρα γυαλιά ή τα έντεχνα παραπετάσματα καπνού, ώστε να δημιουργεί ατμόσφαιρα σασπένς, ακόμη και σε σημεία που δεν υπάρχει ίχνος αγωνίας. Δείγμα υψηλών δυνατοτήτων, αλλά και υπόσχεση για κάτι ακόμη ποιοτικότερο, σε ενδεχόμενο ύπαρξης ενός κάποιου πιο εμπνευσμένου θέματος στο μέλλον για τον 34χρονο πελικουλίστα.

Για πες: Δεν θέλει και πολύ ψάξιμο πάντως για να εντοπίσεις τον ένα και σημαντικότερο λόγο, που το Tesis Sobre Un Homicidio ζητά και δικαιούται της προσοχής σου. Ο εξωπραγματικός Ricardo Darin, ο χαρισματικότερος σύγχρονος ερμηνευτής της σουδαμερικάνας βιομηχανίας του σινεμά, αγαπημένος από τον καιρό του Nueve Reinas και του El Aura, αποτελεί την ντε φάκτο εγγύηση ποιότητας για όσα πρόκειται να παρακολουθήσεις. Πόσο μάλλον όταν στο υποκριτικό πινγκ πονγκ, έχει απέναντι του τον εξαίσιο νεανία συμπατριώτη του Alberto Ammann (του Celda 211) που αποδεικνύεται σκληρότατος αντίπαλος, ως το αλεπουδάκι που βγάζει μια μονάδα παραπάνω από την ίδια την αλεπού.

Manchi tu nell'aria... Με τις ευλογίες του διασημότερου κινηματογραφιστή των ημερών μας, από την μακρόστενη αυτή ζώνη της Νοτίου Αμερικής, Pablo Larrain (του καταπληκτικού Post Mortem και του καταπληκτικότερου No) μια ακόμη Χιλιανή δημιουργία διαλαλεί το προϊόν της φιλμικής βιομηχανίας της χώρας. Πρόκειται για το φιλμ Gloria, που στο επίκεντρο του έχει μια διαζευγμένη 58χρονη γυναίκα, που προκειμένου να ξεπεράσει την ψυχική κατάπτωση και τις κρίσεις μοναξιάς που της έχει προκαλέσει ο χωρισμός, ξοδεύει τις νύχτες της στα νάιτ κλαμπς και στα πάρτι ώριμων εργένηδων, πέφτοντας με ευκολία από την μια ερωτική σχέση στην άλλη. Όλα αυτά μέχρι να γνωρίσει τον Ροδόλφο, έναν πρώην αξιωματικό του ναυτικού που θα την συγκινήσει συναισθηματικά, ένα γεγονός όμως που θα ξυπνήσει μέσα της τα καλά κρυμμένα σκοτεινά της μυστικά. Το λατινόφωνο δράμα σκηνοθεσίας του φιλόδοξου Sebastian Leilo, έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Βερολίνου, με σημαντική επιτυχία, ενώ αναμένεται να διαβεί και τον Ατλαντικό συμμετέχοντας στο Line up του TIFF '13, προκειμένου να πάρει διανομή και στον αμερικάνικο βορρά. H Γκλόρια πάντως ήδη έχει προβληθεί στους κινηματογράφους της πατρίδας της, ενώ αναμένεται και στις ευρωπαϊκές αίθουσες τις πρώτες ημέρες του φθινοπώρου.

Έχοντας μάλιστα στις αποσκευές της και μια Ασημένια Άρκτο καλύτερης ερμηνείας στην Μπερλινάλε, που απέσπασε για την καταπληκτική της παρουσία ως καταθλιπτική και μοναχική γυναίκα η έμπειρη Χιλιανή ηθοποιός Paulina Garcia.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Οκτωβρίου 2013 από την Strada

Από την περασμένη άνοιξη είχε ακουστεί το όνομα της Glenn Close, ως εκείνης που θα υποδυθεί την Νόβα Πράιμ στην κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας της Marvel, Guardians Of The Galaxy και σήμερα με κάθε επισημότητα η παραγωγή, ενέταξε το όνομα της σε ηγετική θέση ανάμεσα στο καστ της ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Η οποία δίχως τυμπανοκρουσίες ξεκινά σήμερα τις διεργασίες της - σύμφωνα με το σχέδιο κανονικά ξεκινούσε δύο εβδομάδες πριν - προκειμένου να φτάσει στις αίθουσες την 1η Αυγούστου του 2014. Η έξι φορές υποψήφια για Όσκαρ σπουδαία ερμηνεύτρια (Fatal Attraction, Albert Nobbs) θα ενώσει τις δυνάμεις της με μια ομάδα πανίσχυρων ρολιστών επιπέδου του Chris Pratt ως Πίτερ Κουίλ, της Zoe Saldana ως Γκαμόρα, του Dave Bautista ως Ντραξ ο Εξολοθρευτής, του Lee Pace ως Ρόναν, του Michael Rooker ως Γιόντου, της Karen Gillan ως Νεμπούλα, του δις Oscar nominated Djimon Hounsou ως Κοράθ, του John C. Reilly ως Ρόμαν Ντέι και του Οσκαρούχου Benicio del Toro ως Συλλέκτη. Η ταινία ξεκίνησε τα γυρίσματα της στο στούντιο Σέπερτον στην Μεγάλη Βρετανία κάτω από την σκηνοθετική επίβλεψη του James Gunn σε σενάριο δικό του, βασισμένο σε μια έμπνευση που είχε σε συνεργασία με την Nicole Perlman.