Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Lone Ranger	Feelgood	2	64			13.171	68.353
2	The Company You Keep	Village	1	20			12.382	12.382
3	Star Trek Into Darkness	UIP	1	56			11.275	11.275
4	Grown Ups 2	Odeon	1	32			7.202	7.202
5	World War Z	UIP	3	34			5.827	74.937
6	Monsters University	Feelgood	4	56			5.583	75.710
7	Before Midnight	Feelgood	5	17			3.974	94.891
8	Man Of Steel	Village	4	28			3.433	123.347
9	Un Bonheur N;Arrive Jamais Seul	Seven	2	5			3.218	9.467
10	The Iceman	Odeon	1	4			3.107	3.107

Yurusarezaru! Στην κινηματογραφική ιστορία, υπήρξαν γουέστερν που εμπνεύστηκαν την θεματική τους από επικές γιαπωνέζικες φιλμικές δημιουργίες. Τέτοιες περιπτώσεις υπήρξαν τα πασίγνωστα For A Fistfull Of Dollars και οι Magnificent Seven, που ουσιαστικά υπήρξαν ριμέικς των απωανατολίτικων Yojimbo και Seven Samurai. Αυτή την φορά, η διαδρομή ακολουθεί την αντίστροφη φορά, με τους Ιάπωνες να είναι εκείνοι που θα αποδώσουν με τον δικό τους τρόπο μια από τις πλέον βραβευμένες αφηγήσεις του Φαρ Ουέστ, όπως την παρουσίασε ο Clint Eastwood πριν από δύο περίπου δεκαετίες στους Unforgiven. Σε σκηνοθεσία του Lee Sang Il η έμπνευση του David Webb Peoples μεταφέρεται στην εποχή των Σαμουράι, στα 1880, όταν ένας από τους παραδοσιακούς ατρόμητους μαχητές ο Τζουμπέι Καμάτα, εγκαταλείπει το παράνομο παρελθόν του και αποφασίζει να ζήσει στο νησί του Χοκάιντο στα βόρεια της χώρας, μαζί με την αγαπημένη του σύζυγο Άινου. Όταν η καινούργια του ταυτότητα όμως αποκαλυφθεί, ο δυναμικός άντρας, πρέπει να επιστρέψει για μια ακόμη φορά στην δράση, για να βάλει ένα οριστικό τέλος στις αρνητικές θύμησες που τον κατατρέχουν. Οι Γιαπωνέζοι Ασυγχώρητοι θα κάνουν την εμφάνιση τους στους κινηματογράφους, πρώτα φυσικά στην πατρίδα τους, στις 13 Σεπτεμβρίου.

Ο πιο διάσημος σύγχρονος πρωταγωνιστής από την χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου, ο Ken Watanabe, κρατά τον βασικό ρόλο του Σαμουράι (ο Μάνι που υποδύθηκε ο Clint), έχοντας στο πλάι του ως άξιους παραστάτες τους Akira Emoto (να κοπιάρει τον ρόλο του Morgan Freeman) και Koichi Sato (σε αντικατάσταση του χαρακτήρα που έπαιξε ο Gene Hackman).

Στις δικές μας αίθουσες? Όχι και τόσο πιθανό...

Εξαρχής οι πιθανότητες να αρνηθεί την πρόταση της παραγωγής ήταν ελάχιστες, καθώς έφερε εις πέρας το γεμάτο ρίσκο εγχείρημα του Skyfall, με απόλυτη επιτυχία, εμπορική και καλλιτεχνική. Ο Sam Mendes όπως ανακοίνωσε με κάθε επισημότητα η κομπανία της EON Productions, της Metro Goldwyn Mayer και φυσικά της Sony, θα είναι ο σκηνοθέτης της καινούργιας περιπέτειας της πιο μακροσκελούς σειράς στην ιστορία του κινηματογράφου, του 24ου Τζέιμς Μποντ, ο οποίος θα βασιστεί πάνω σε σενάριο του John Logan. Φυσικά το βασικό εργαλείο στα χέρια του, ο πρωταγωνιστής Daniel Craig θα επιστρέψει στον ρόλο του ακαταμάχητου 007, με τα στούντιο να δίνουν καταληκτική ημερομηνία εξόδου του ατιτλοφόρητου ακόμη φιλμ, την 23η Οκτωβρίου 2015 για την Βρετανία και ένα δεκαπενθήμερο αργότερα για τις ΗΠΑ. Συμπληρωματικά με την οριστικοποίηση του ονόματος του δημιουργού, η παραγωγή, η διανομή του Skyfall ανακοίνωσε και τα τελικά νούμερα που πέτυχε το τεύχος 23 του σίριαλ, ξεπερνώντας το 1.1 δισεκατομμύριο δολάρια στο παγκόσμιο box office, καθιστώντας το πιο επικερδές όλων, αλλά και τα αστέρια που απέσπασε από την διεθνή κριτική, που το ανέδειξε και ως το ποιοτικότερο στην 51 ετών φιλμική πορεία του γοητευτικού κατασκόπου.

Για να ζωντανέψει την Μαίρη Πόππινς, θα πρέπει να βάλει όλη του την μαγεία... Πρόκειται για την πραγματική ιστορία, που ποτέ δεν ειπώθηκε πίσω από τον μύθο της κινηματογραφικής μεταφοράς ενός εκ των διασημότερων μιούζικαλ της ιστορίας. Πόσα εμπόδια άραγε χρειάστηκε να υπερπηδήσει ο δαιμόνιος Θείος Γουόλτ για να κάνει πραγματικότητα το μεγαλεπήβολο σχέδιο, να απεικονίσει στο πανί την λατρεμένη από όλους ιστορία της Mary Poppins? Το σημαντικότερο η ίδια η συγγραφέας του έργου, Π.Λ. Τρέιβερς, που από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στο Λος Άντζελες, δεν είδε με καλό μάτι το ενδεχόμενο να δει την ηρωίδα που εμπνεύστηκε να παίρνει σάρκα και οστά στην μεγάλη οθόνη. Η ολοκαίνουργια, ζωντανών χαρακτήρων ταινία της Disney, Saving Mr. Banks μοιάζει σαν ένα από τα αμέτρητα παραμύθια που το στούντιο έχει αφηγηθεί στο πέρασμα των χρόνων, που πασπαλισμένη με φαντασία, πολυχρωμία και μόνιμα γλαφυρή διάθεση, αναμένεται να αποτελέσει μια από τις σημαντικότερες χριστουγενιάτικες επιτυχίες της ερχόμενης σεζόν. Στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο John Lee Hancock, που είχε κάνει την έκπληξη με το The Blind Side, που καλείται να φέρεις εις πέρας το σενάριο της πρωτόπειρης Kelly Marcel, βασισμένο στο βιβλίο της ιδίας με τον τίτλο Terra Nova.

Κουτί ο ρόλος του Ντίσνευ ταιριάζει στον αεικίνητο Tom Hanks, ο οποίος αναμένεται να έχει μια αξιόλογη εμπορική χρονιά, προσθέτοντας και το αγωνιώδες Captain Phillips, που θα προβληθεί στους κινηματογράφους λίγες εβδομάδες πριν. Πιο γάντι όμως η ερμηνεία πηγαίνει στην Emma Thompson, που έχει περιορίσει τις εμφανίσεις της τελευταία, επιχειρώντας πιο εκλεκτικές επιλογές. Μαζί με το αταίριαστο ντουέτο, όπως αποκαλύπτει το προωθητικό τρέιλερ και οι Colin Farrell, Paul Giamatti και Jason Schwartzman.

Στις δικές μας αίθουσες? Τa Χριστούγεννα του 2013

Για την ελπίδα. Για την φαμίλια. Για την δικαιοσύνη... Παλαιότερα ήταν γνωστή ως η βιομηχανική καρδιά της Αμερικής. Στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα, επεκτεινόμενη στις πέριξ της Νέας Υόρκης επαρχίες, μέχρι την Πενσιλβάνια, το Ιλλινόι και το Μίσιγκαν, ονομάστηκε Rust Belt, τίτλος που παρέμεινε μέχρι και σήμερα, που η συγκεκριμένη ζώνη, αντιμετωπίζει τα μεγαλύτερα ζόρια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Σε αυτό τον μαραζωμένο από την ανεργία τόπο, ο Ράσελ, που έχει εκτίσει μια περίοδο της ζωής του στην φυλακή, καλείται να αντιμετωπίσει τα αμέτρητα προβλήματα που ταλανίζουν τον μικρότερο αδελφό του, Ρόντνευ, εξαιτίας της σχέσης του με τις τοπικές γκαγκστερικές φατρίες. Καθώς οι αστυνομικές αρχές δηλώνουν αδυναμία στο να κοντράρουν τα βίαια φαινόμενα, ο ζορισμένος Ράσελ, πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην ελευθερία του και το καθαρό μέτωπο της οικογένειας του. Βγαλμένο από την σύγχρονη καθημερινότητα των πάμφτωχων σε βαθμό εξαθλίωσης περιοχών των περήφανων ΗΠΑ, είναι το σενάριο της ταινίας του Scott Cooper, του αφανή ήρωα πίσω από την επιτυχία του Jeff Bridges στο Crazy Heart, που αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στις επερχόμενες οσκαρικές υποψηφιότητες του 2014. Από την Relativity Media, το φιλόδοξο Out Of The Furnace, αναμένεται να κάνει την εμφάνιση τους στους κινηματογράφους στις 27 Νοεμβρίου.

Διαθέτοντας σαν σημαντικό των όπλων του το ίδιο του το καστ, που όπως αποκαλύπτει το δίλεπτο τρέιλερ, είναι γεμάτο από αστέρες που διακρίνονται για το ερμηνευτικό τους τάλαντο. Με αρχηγό τον Christian Bale, που τα έχει καταφέρει περίφημα σε παρόμοιας υφής δράματα όπως τα The Machinist και Rescue Down, μια πανίσχυρη υποκριτική ομάδα, ορίζει το απόλυτο ανσάμπλ της χρονιάς, αποτελούμενη από τους Woody Harrelson, Zoe Saldana, Willem Dafoe, Sam Shepard, Forest Whitaker, Casey Affleck. Σχεδόν άπαντες, έχουν τιμηθεί ή έχουν υπάρξει υποψήφιοι για την υπέρτατη καλλιτεχνική διάκριση!

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013

του Dennis Dugan. Με τους Adam Sandler, Kevin James, Chris Rock, Salma Hayek, David Spade, Maya Rudolph, Maria Bello

Please Stop!

του zerVo (@moviesltd)

Φαντάζει απίθανο κι όμως το εξακρίβωσα κι εγώ ο ίδιος καταφεύγοντας στο λυσσάρι, πως πρόκειται για την πρώτη φορά, που ο φιλότιμος Adam Sandler πρωταγωνιστεί σε σίκουελ. Φαντάζομαι απορείς κι εσύ ο ίδιος, αναλογιζόμενος τις καμιά τριανταριά ίδιες ταινίες με τον γελαστό κωμικό που έχεις παρακολουθήσει, πως είναι κάτι τέτοιο δυνατόν? Κι όμως ο Happy Gilmore, πέρα από μια δυο στιγμές που δικαιολόγησε την αναγραφόμενη στην ταυτότητα του λέξη ηθοποιός - μία μετράω το αδικημένο Spanglish, άλλη μία το Punch Drunk Love - συνεχίζει πάνω στο ίδιο και το ίδιο μοτίβο να παίζει τον βασικό χαρακτήρα γκροτέσκων και παρείστικων κομεντί, που ναι μεν κόβουν εισιτήρια στις Πολιτείες, στην ουσία όμως διαγωνίζονται η μία την άλλη για το ποια θα είναι η χειρότερη. Ελπίζω - αν και κάθε φορά το ίδιο λέω - για τον συμπαθή Μπρουκλυνέζο, το Grown Ups 2 να είναι ο πάτος. Και κάθε φορά έχει και παρακάτω...

Η απόφαση του να πάρει την πενταμελή φαμίλια του μακριά από την βουή του Χόλιγουντ, για να ζήσουν στην ηρεμία της εξοχής, ήδη εμφανίζει τα πρώτα θετικά της σημάδια για τον Λένι, που βρίσκει πλέον όλο τον χρόνο που χρειάζεται για να αφιερώσει στην παρέα των συνομήλικων κολλητών του, που συνθέτουν ο χοντράνθρωπος Έρικ, ο συνεσταλμένος Κέρτ και ο ρέμπελος Μάρκους. Την πρώτη ημέρα των σχολικών θερινών διακοπών, η ανέμελη τετράδα θα ακολουθήσει την συνηθισμένη της βόλτα στην πόλη, δίχως να είναι έτοιμη όμως για τις εκπλήξεις που πρόκειται να βρει στο διάβα της.

Τι εκπλήξεις δηλαδή, κουταμάρες για να περνά η ώρα, μια χάρμα οφθαλμών καθηγήτρια / γυμνάστρια των νεαρών κοριτσιών της κωμόπολης που ετοιμάζονται για τον ετήσιο χορό, ένα από το πουθενά δημιουργημένο Carwash με απρόβλεπτη εξέλιξη, α και η δημιουργία μιας περίεργης κόντρας με συμμορία αγριεμένων πιτσιρικάδων, που περισσότερο κάνουν την πλάκα τους, με τους σιτεμένους χαβαλέδες. Κάπου ανάμεσα στα παζλάκια, που κομματάκι κομματάκι φτάνουν το μήκος της ταινίας κάπου λιγότερο από το δίωρο, κάνουν την εμφάνιση τους και τα σοβαρά ζητήματα που πρέπει να επιλύσουν οι κομπανιέροι, σαν την απαίτηση της γυναικός του ενός για ένα ακόμη παιδάκι, την περιέργεια της μαμάς του άλλου, που του αποσπά περισσότερη προσοχή από όση πρέπει, τον άξαφνα εμφανιζόμενο φασαριόζο γιο του στην κοσμάρα του τρίτου, που δεν ξέρει τι να τον κάνει, την διαρκή γκρίνια της κυράς του τελευταίου, που δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να αντισταθεί στην αυταρχικότητα της.

Με πόση σοβαρότητα τα ελέγχει όλα αυτά το σενάριο, ας το αφήσουμε καλύτερα. Ελάφια που κάνουν την ανάγκη τους μέσα στα σπίτια - και πάνω στην κεφάλα του νοικοκύρη! - τύποι που ξαλαφρώνουν μέσα στο τοπικό γιγα-μάρκετ, πρώην θρυλικοί μπασκετμπολίστες που γεμίζουν μια ολάκερη πισίνα με το κάτουρο τους. Θα μου πεις από την άλλη, πως όλα αυτά ακριβώς περίμενες από το δεύτερο μέρος των Μεγάλων, λες και στα τρία χρόνια που έχουν περάσει από την πρώτη τους εκδρομή στην εξοχή, το μυαλό τους θα έπηζε και λιγουλάκι. Μπα...

Για πες: Για να πω την αλήθεια, μέσα σε όλο αυτό το βλακώδες κλίμα, ένιωσα την απουσία εκείνου του φατσάκια του Rob Schneider, που αν μη τι άλλο είναι τόσο ηλίθιας κοψιάς που σε κάνει για λίγο να χαμογελάς. Ο ένας της αρχικής πεντάδας όμως την έκανε, αφήνοντας τους άλλους τέσσερις να μας βασανίζουν με τις αναμενόμενες χοντράδες τους. Από την άλλη θα ήθελα να ήξερα, πόσο βλαμμένος πρέπει να είναι εκείνος, που έχει για γυναικάκι, την Salma, ελκυστικότατη και προκλητική ακόμη και στα 47 της και αντί να περνά όλο το εικοσιτετράωρο στην αγκαλιά της, επιδίδεται σε τέτοιας μέγιστης ανοησίας μπούρδες? Λες να μάθω την απάντηση στο Part 3? Ωχ!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2013 από την Feelgood

του J. J. Abrams. Με τους Chris Pine, Zachary Quinto, Benedict Cumberbatch, Karl Urban, John Cho, Zoe Saldana, Alice Eve, Anton Yelchin, Simon Pegg, Bruce Greenwood, Noel Clarke, Nazneen Contractor, Peter Weller

Star Wars Trek

του gaRis (@takisgaris)

J. J. Abrams. Alias. Lost. Mission Impossible ΙΙΙ (επιμένω το συναρπαστικότερο της ως τώρα τετραλογίας). To (εφάμιλλο με το Nolanειο Batmanικό) rebootάρισμα του Star Trek προ 4ετίας. Η ωδή στον Μούσια με το Super 8 στα είκοσι έντεκα. Και τώρα, να παίρνει σκάλπς Trekies και αμυήτων αφειδώς και αδιακρίτως με το Star Trek Into Darkness. Ο άνθρωπας αυτός έχει φάει τη λασπουριά με το ανατρεπόμενο και την μικροψυχία με το γαρμπίλι. Γιατί; Επειδής (άκουσον εις το τετράγωνο) η Disney θα του αναθέσει το Star Wars Επτά (ή Episode μείον 1, αναλόγως από που τα μετράς). Ποιος είναι ναούμε ο J.J. που, αφού πρώτα έβαλε χέρι στο Enterprise, πάει τώρα να αποπατήσει στα ιερά χώματα του Πολέμου των Άστρων; Να ρωτήσετε τον Spielberg παιδιά. Αυτός ξέρει. Τον έχρισε διάδοχο. Ο Lucas βάρεσε προσοχή. Ο Abrams είναι αυτός που οδηγεί το science fiction saga στη χρυσοφόρο Γη της χολυγουντιανής Επαγγελίας. Μεταξύ Κρόνου και Διός γωνία με Λονδίνο και Σαν Φρανσίσκο με τον Zachary (Quinto), τον Chris (Pine), τον Benedict (Cumberbatch) και τα άλλα παιδιά.

Είναι ο μπασκετικός Ολυμπιακός των 2/2 τροπαίων στη Euroleague. Back to back. Κι αν στο πρώτο Star Trek μπήκαν οι βάσεις με μετρημένα και σταθερά βήματα, εδώ το περιθρύλητο αστρόπλοιο απογειώνεται για άλλες πολιτείες, διαπλανητικές. Οι Κασσάνδρες βέβαια θα διυλίσουν τη σκνίπα και θα στάξουν δηλητηριώδη μελάνη πιάνοντας τα ασήμαντα με τον υπερμεγεθυντικό φακό της κουλτουροσύνης των: "Μα τι είναι αυτό το κόλλημα με τους φλουταρισμένους μπλε φακούς; Που κολλάει το Into Darkness ως τίτλος; (Heart of Darkness του Joseph Conrad, κανείς;) Προς τι η ξεσαλούρα με την α λα Michael Bay ασταματήτου γκλανγκλόν οχλαγωγία;" Μα τα ίδια brainiac καλόπαιδα της γνωστής παρέας - Damon Lindelof, Roberto Orci και Alex Kurtzman καγχάζουν μεταξύ τους εκστομώνοντας τον εκτροχιαστικά παιγνιώδη (υπο)τίτλο Star Trek: Transformers 4!

O J.J. δε μασάει, δε φοβάται χάροντα, έχει να μοιράσει $185Μ και το διαπράττει υποδειγματικά, σουτάροντας με IMAX καμερόνια, προσθέτοντας στο πόστ προντάκσιον το 3D. To στόρυ του δεν είναι το αξεπέραστα ορίτζιναλ, αλλά και πότε το Trek saga εφημίζετο για την πρωτοποριακή του εξιστόρηση; Ο Κέρκ (Chris Pine) θα ωριμάσει ως κάπταιν μέσα από το μπρομάντζο του με τον Σποκ (Zachary Quinto), σε ένα Εντερπράιζ σύστριγγλο που ο Σκόττυ (χάιλέριοος ο Simon Pegg) και το αξιολάτρευτο πλήρωμα (Saldana, Urban, Cho, Yelchin) συμπληρώνονται αντιθετικά, προσθέτοντας ψίχα στην περίτεχνη κόρα του Αβραμικού παντεσπανιού. Υπάρχει δουλεμένος διάλογος, ατάκα -ατάκα, με πλήθος γαργαλιστικών αναφορών για τους Trekies που επιβάλλεται να φρεσκάρουν το Τhe Wrath of Khan (1982) προτού αφεθούν στο ακαταμάχητο δέλεαρ του υπερθετικού Khan, ενσαρκωμένου από τον επόμενο super star (μετά από περάσματα σε Atonement, War Horse – με πιάνς; - και την τρομερή επιτυχία ως τηλεοπτικός Sherlock Holmes) με το εξόχως ξεχωριστό όνομα Benedict Cumberbatch. O μαστεράς της βασιλικής ακαδημίας θεάτρου και κάτοχος του Λώρενς Ολίβιε βραβείου ως o κατά Danny Boyle Frankenstein, o Benedict διαθέτει υποκριτικά αυγά και μάλιστα παπίσια, δίκροκα και ντούμπλ φας. Όταν κάθε σύσπαση του προσώπου του διαδηλώνει τη φυσική του ανωτερότητα έναντι των αντιπάλων του, υπάρχει μια αδυσώπητα καθηλωτική επενέργεια στον θεατή που ολίγιστοι μπορούν να εκπέμψουν, όπως ο φίλος του από τον Σμάιλυ, αυτό το τέρας ο Tom Hardy.

Για πες: Θες σενάριο και διάλογο να μιλά μέσα στο μυοκάρδι σου; πάρε το A Separation ή παίξε με το οσονούπω Before Midnight που κλείνει ίσως την πιο σπαραχτικά ανθρώπινη τριλογία του σινεμά. Δεν είσαι για τα εδώ τα μέρη. Ο J.J. είναι μάγος, υιοθετημένο παιδί του πρώιμου Μούσια, αυτού της προ Schindler εποχής, που δεν έπαιρνε τα ρίσκα για κάτι πιο μεγαλεπήβολο θεματολογικά όμως σου κρέμαγε τα jaws με τα ασταμάτητα σκηνοθετικά κολπάκια. Μετά συγχωρήσεως, αλλά αυτόν τον Spielberg νοσταλγώ και, τώρα που ο ίδιος το έχει ρίξει στο ασήκωτο fathers of our nation ζεϊμπέκικο (Lincoln), δοξάζω το ότι υπάρχει το μαθητούδι ο Abrams να σοβαντίζει με καντάρια ευφυίας την από τοίχο - σε - τοίχο οθόνη σε ήχο Dolby ATMOS.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2013 από την UIP

του Rachid Bouchareb. Με τους Sienna Miller, Golshifteh Farahani, Bahar Soomekh, Tim Guinee, Roschdy Zem, Chafia Boudraa

Μόνα και Μέριλιν

του zerVo (@moviesltd)

Δεν κρατιέμαι, θέλω να κάνω αποκαλύψεις. Ε, λοιπόν στο φινάλε το ξέσκεπο κονβέρτιμπλ, δεν πέφτει με φόρα στον γκρεμό. Και θες και χειρότερο κυρία μου? Δεν υπάρχει ούτε χαρακτήρας Brad Pitt, δυστυχώς για εσάς. Και λέω δυστυχώς διότι, ένας χαζούλης, ξανθομάλλης, καλογυμνασμένος και ανθεκτικός στις πολύωρες αγκαλιές πιτσιρικάς, είναι κατά τα γραφόμενα και ο μοναδικός ανήρ που αξίζει τον κόπο, αφού όλοι οι άλλοι αρσενικοί είναι κτήνη και γουρούνια που σκέφτονται μόνο την πάρτη τους, δεν δίνουν δεκάρα για την συμβία τους, δεν την αγαπούν, δεν την εκτιμούν, την απαξιώνουν, δεν είναι ευαίσθητοι, συμπονετικοί, αλληλέγγυοι και εν κατακλείδι εκείνο που τους αξίζει είναι να τους κρεμάσει κανείς μια ξύλινη ταμπέλα με όλους τους πιθανούς αρνητικούς χαρακτηρισμούς. Σε ποια εποχή δεν μας είπες μόνο αγαπητέ μου Αλγερίνε αναφέρεσαι και σε ποιον προοδευτικό (και όχι παραδοσιακά τυφλωμένο φονταμενταλιστικό) κόσμο? Εκείνον μήπως που αποχαιρέτησε ο συνάδελφος Ridley Scott στα 1991? Διότι ακόμη και σε αυτή την παντελώς άνισου καταμερισμού ευθυνών ιστορία που επιμελείσαι, δεν ξέρω αν το παρατήρησες, μπορεί και να σου ξέφυγε, αλλά οι δύο διαβολικότεροι χαρακτήρες είναι, so simply, γυναικείοι...

Εδώ και τέσσερα χρόνια η συνεσταλμένη Μόνα έχει εγκαταλείψει τον τόπο της, στην Βόρεια Αφρική, για να ακολουθήσει τον αγαπημένο της άντρα σε ένα καινούργιο ξεκίνημα στο μακρινό Σικάγο, εκεί που ολημερίς κρατά το ταμείο του οικογενειακού μπακάλικου. Αδυνατώντας, παρόλες τις απελπισμένες προσπάθειες να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, θα πέσει στην δυσμένεια της πεθεράς της, που νυχθημερόν, όπως προστάζουν τα αραβικά ήθη, την θεωρεί καταραμένη και στιγματισμένη. Μοναδική φίλη της Μόνα στην αφιλόξενη ξενιτιά είναι η πολυάσχολη Μέριλιν, που εκτός από τηλεφωνήτρια, που επαγγέλλεται προκειμένου να βγάλει δυο δραχμές για να ταΐσει τον τεμπέλη κανακάρη της, βρίσκει και τον χρόνο να παρακολουθεί μαθήματα χορού της κοιλιάς. Και είναι καλή. Πολύ καλή...

Σκεπτόμενη όμως να μην παρατήσει τον καλό της, με τον οποίο συμπληρώνουν μια δεκαετία μαζί, έχει απορρίψει ασυζητητί, κάθε επαγγελματική πρόταση, για να χορέψει μπροστά σε κοινό. Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που αφού θα ακούσει το "Απολύεσαι" από το αδίστακτο αφεντικό της, επιστρέφοντας νωρίτερα σπίτι, θα τον δει αγκαλιασμένο με ένα, στα μισά της χρόνια, τσουλάκι. Κεραυνοβολημένη μα όχι ισοπεδωμένη, η ξανθομαλλούσα Μέριλιν θα φορτώσει τα λίγα υπάρχοντα της στο καμπριολέ και θα πάρει αποφασισμένη τον μακρύ δρόμο για το Σάντα Φε, που την περιμένει γερό μεροκάματο. Στο ταξίδι της όμως δεν θα είναι μόνη, αφού θα έχει για συντροφιά την απελπισμένη Αιγύπτια γειτόνισσα της, που φοβισμένη μην πέσουν πάνω της οι ευθύνες του θανάτου της μητρός του αντρός της - από υπερβολική κατανάλωση καρδιοτονοτικών, που η ίδια κατά λάθος σερβίρησε - θα ρισκάρει να φύγει μακριά του, εκτιμώντας πως δεν θα πάρει το μέρος της.

Ακόμη και ανεξάρτητες, χωρίς να έχουν ανάγκη να λογοδοτήσουν σε κανέναν και με τα κατοσταδόλαρα να πέφτουν βροχή σε κάθε επαρχιακό σαλούν, που λικνίζουν με χάρη τους γοφούς τους, δεν θα γλιτώσουν από την παρενόχληση των macho κοκκινολαίμηδων, που είτε θα βρουν ευκαιρία να τους κάνουν ανήθικες προτάσεις, είτε, ακόμη χειρότερα, θα τους επιτεθούν βιαίως, με κίνητρα ρατσιστικά κι απάνθρωπα. Την μικρή αυτή Οδύσσεια ψυχής, των σαν τα κρύα τα νερά κοριτσιών, που άφησαν πίσω τους το καταπιεστικό και φοβισμένο παρελθόν, ανοίγοντας πανιά στηριγμένα στις ολόδικες τους δυνατότητες, αφηγείται σε μια τυπική, σκονισμένη road movie, στην πρώτη ολότελα made in USA δημιουργία του, ο εξαιρετικός - πλην μονόδιάστατος - Rachid Bouchareb.

Δίχως τους πολλούς παράδες των φραντσέζικων στούντιος, που τον βοήθησαν σημαντικά στις ακριβές και φιλόδοξες ταινίες του Indigenes και Hors La Loi, ο σκηνοθέτης με τις αφρικάνικες ρίζες, αναπαραγάγει ξανά ζητήματα που θίγουν την φυλή του, τονίζοντας όπως το συνηθίζει τα κενά των εθίμων της, που επί της παρούσης έχουν σαν στόχο το όμορφο και (κατά την γνώμη του) αδύναμο φύλο. Δεν θα συμφωνήσω επί της αρχής, αυτή την φορά με τον οτέρ, που με άφησε άφωνο προ δεκαετίας με την Μικρή του Σενεγάλη και πιο πρόσφατα με το ευαίσθητο London River του. Ακόμη κι αν στους φτωχομαχαλάδες της Μέσης Ανατολής, η γυναικεία οντότητα ισούται με το μηδέν, εδώ είναι Σικάγο και τα δικαιώματα, όσο κι αν επιχειρεί δραματουργικά να τα τονίσει με αρνητισμό ο Rachid, δεν μπορεί να είναι τα ίδια. Φυσικά και δεν θέλω να αναφερθώ διόλου στην έτερη ιστορία, εκείνη της αμερικανίδας, που δεν διαθέτει επ ουδενί την ίδια βαρύτητα, ούτε βεβαίως την ανάλογη σημειολογία, για να στηρίξει το μισό έστω του σεναρίου της Just Like A Woman φυγής.

Για πες: Όμως πρέπει να ομολογήσω πως ο Bouchareb το έχει το χάρισμα να σε κρατά δίπλα του στην βόλτα στους long and winding roads του γιάνκηκου Νότου, ακόμη κι αν δεν συμπίπτεις με τα λεγόμενα του. Με αφήγηση που δεν χάνει ποτέ το τέμπο της, με πέρα δώθε της κάμερας στην βάση της μεγαλούπολης (που το υποτυπώδες αστυνομικό θρίλερ, δεν ανάβει ποτέ) και στην υπανάπτυκτη περιφέρεια, με διάθεση ανατολίτικου βίντεο κλιπ πάνω στις νότες των πασίγνωστων Tamally Maak και Ya Rayah, είναι αλήθεια πως οι σύγχρονες Θέλμα και Λουίζ, δεν σε αφήνουν να τις αποχωριστείς. Και πως να συμβεί άλλωστε κάτι τέτοιο, όταν έχεις απεριόριστο χρόνο, για να καμαρώσεις (βοηθά και η ηδονοβλεπτικά στημένη κάμερα) τους κοιλιακούς της λαμπάδας Sienna Miller ή την βγαλμένη από τις Χίλιες και μια Νύχτες ομορφιά της Ιρανής Golshifteh Farahani, που όπως πάντα καθηλώνει?

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2013 από την Strada