Movies Ltd

Αφού βρήκε το φρέσκο νεανικό πρόσωπο που θα ερμηνεύσει την κεντρική ηρωίδα του παραμυθιού (Lily James), αφού εντόπισε τον πρίγκιπα της (Richard Madden), αφού όρισε στους βασικούς γυναικείους ρόλους, δύο από τις χαρισματικότερες ερμηνεύτριες της γενιάς τους (Cate Blanchett, Helena Bonham Carter) η Disney όρισε στο καστ, έναν ακόμη σημαντικό ήρωα της καινούργιας κινηματογραφικής μεταφοράς της Cinderella, που αυτή την στιγμή βρίσκεται στο Pre production. Ο λόγος για τον Σουηδό ρολίστα Stellan Skarsgard, που έχει ήδη καταγράψει διαδρομή συνεργασίας με το στούντιο, παίζοντας περιφερειακούς ρόλους στους Πειρατές της Καραϊβικής και στα franchise της Marvel, που παίρνει κι αυτός την θέση του στην υποκριτική ομάδα την σκηνοθετική κατεύθυνση της οποίας έχει αναλάβει ο σεξπιρικών καταβολών, Βρετανός Kenneth Branagh. Ο Σκανδιναβός που θα δούμε κατά το προσεχές διάστημα στην συνέχεια του Thor: The Dark World, στην νέα εκδοχή του Romeo And Juliet, στο δραματικό Railway Man και φυσικά στο Nymphomaniac του Trier, θα βρεθεί στο σετ της έναρξης των γυρισμάτων, τον ερχόμενο Σεπτέμβρη στο Λονδίνο, με την νέα Σταχτοπούτα να έχει προγραμματιστεί να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες στις 13 Μαρτίου του 2015.

Πες ψέματα. Όμως μην προδώσεις..! Αν σε μια παρτίδα πόκερ, δεν μπορείς να διακρίνεις ποιος είναι ο βλάκας του τραπεζιού, τότε είναι προφανές πως είσαι εσύ! Αυτός είναι ο βασικός κανόνας, με τον οποίο σχημάτισε το σενάριο του ο Abdel Raouf Dafri, βασισμένος σε πραγματικά περιστατικά, υποσχόμενος να προσφέρει μια ίντριγκα εφάμιλη με εκείνη των προηγούμενων έργων του, του Un Prophete και του Mesrine, αναμφίβολα δύο εκ των πιο αξιομνημόνευτων πρόσφατων στιγμών στιγμών του Γαλλικού σινεμά. Το θρίλερ αγωνίας Gibraltar, που μέχρι πρότινος ήταν γνωστό με τον τίτλο The Informant, μεταφέρει την δράση του στον βράχο της στρατηγικής σημασίας Μεσογείου, εκεί όπου ένας τυπικός πληροφοριοδότης των τοπικών διωκτικών αρχών του λαθρεμπορίου, θα μπλεχτεί στον ιστό ενός πολιτικο - οικονομικού παιχνιδιού, από τον οποίο δεν πρόκειται να βρει τρόπο διαφυγής. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Julien Leclercq, δημιουργό των εξίσου αγωνιωδών L'Assault και Chrysalis, με την ταινία να έχει προγραμματιστεί από την SND Groupe να κάνει την επίσημη πρεμιέρα της, φυσικά πρώτα στην ιδιαίτερη πατρίδα της, στις 11 του ερχόμενου Σεπτέμβρη.

Αν μη τι άλλο το Γιβραλτάρ, περιλαμβάνει στο καστ του μια πανίσχυρη τριάδα αναγνωρισμένων διεθνών σταρς, όπως ο Gilles Lellouche, ένα από τα δυνατότερα ονόματα του περιπετειώδους φραντσέζικου κινηματογράφου, ο Tahar Rahim, ένας εξαίρετος ρολίστας που η παρουσία του εγγυάται το υψηλό επίπεδο και ο Ιταλιάνος Riccardo Scamarcio, που ουδέποτε έχει απογοητεύσει ερμηνευτικά.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν στο Γαλλόφωνο φεστιβάλ...

Το να μεγαλώνεις, είναι επιλογή... Το καλοκαίρι είναι η εποχή που καταφθάνουν στις (αμερικάνικες) αίθουσες όλες εκείνες οι ταινίες που έκαναν αίσθηση στο πιο πρόσφατο φεστιβάλ του Sundance. Μια από αυτές που συγκίνησαν τους παρευρισκόμενους στο Salt Lake, είναι και η δραματική ιστορία της Λι, που έχοντας φτάσει σχεδόν στα τριάντα της χρόνια, δίχως να έχει καταφέρει να κτίσει την ζωή που ονειρευόταν, επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι, για να διαβιώσει και πάλι μαζί με τους γονείς της. Ακολουθώντας συμπεριφορά που δεν ταιριάζει ιδιαίτερα με την ηλικία της, θα αναζητήσει τις παλιές της συντροφιές, πιστεύοντας πως ο χρόνος δεν την έχει αγγίξει και θα πιάσει ξανά δουλειά, ως ναυαγοσώστης, όπως στην εποχή που σπούδαζε στο κολέγιο. Ένας αναπάντεχος έρωτας, όμως, θα την προσγειώσει σε μια πραγματικότητα για την οποία δεν είναι προετοιμασμένη. Σκηνοθετημένο, αλλά και γραμμένο από  την Liz W. Garcia, το ανεξάρτητο The Lifeguard αναμένεται να βγει στους κινηματογράφους στις 30 Αυγούστου, ενώ λίγο καιρό πριν θα έχει κάνει την εμφάνιση του στο Video On Demand.

Πρόκειται ίσως για την πρώτη απόπειρα της ξανθούλας Kristen Bell, να αποτινάξει από πάνω της την στάμπα της χαρούμενης παιδούλας και να ασχοληθεί με κάτι σοβαρότερο στην καριέρα της. Δίπλα της συμπρωταγωνιστούν και οι Martin Starr, Mamie Gummer και Amy Madigan.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν κατευθείαν στο βίνετο

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Lone Ranger	Feelgood	1	98			33.255	33.255
2	World War Z	UIP	2	56			14.697	59.236
3	Monsters University	Feelgood	3	62			10.696	64.480
4	Man Of Steel	Village	3	50			7.927	114.008
5	Before Midnight	Feelgood	4	22			4.883	89.216
6	Un Bonheur N;Arrive Jamais Seul	Seven	1	4			4.050	4.050
7	Now You See Me	Odeon	5	17			2.948	88.040
8	The Hypnotist	Odeon	1	5			2.802	2.802
9	The Big Wedding	Odeon	3	15			2.499	35.354
10	The Internship	Odeon	2	25			2.356	12.508

Η εμφάνιση της, την μετέτρεψε σε είδωλο. Το θάρρος της την έκανε θρύλο! Πρόκειται ίσως για το πιο πολυσυζητημένο (χαμηλόφωνα έστω) biopic της χρονιάς. Κι αυτό γιατί ελάχιστοι πρέπει να είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν το όνομα εκείνης που η κινηματογραφική βιογραφία είναι αφιερωμένη και πολύ, πολύ λιγότεροι είναι αυτοί που δεν έχουν ακουστά - ή δεν έχουν παρακολουθήσει, μα ούτε κι αυτό το φωνάζουμε - το γνωστότερο πορνό όλων των εποχών, όπου πρωταγωνίστησε. Βασισμένο στην καταγραφή των σημαντικότερων στιγμών της ζωής της γνωστότερης πορνοστάρ της ιστορίας από τον Eric Danville, είναι το φιλμ Lovelace, που περιγράφει την τρομακτική άνοδο και την ακόμη πιο θορυβώδη πτώση της μίας και μοναδικής Linda, της πρωταγωνίστριας του θρυλικού Deep Throat. Της κοπέλας που έφτασε στην μεγαλούπολη από ένα επαρχιακό χωριό, για να εξελιχθεί στο νούμερο ένα όνομα της ενήλικης φιλμικής βιομηχανίας, πριν καταπέσει ολοκληρωτικά από τις καταχρήσεις και τις ουσίες και επανέλθει δριμύτερη, ως φανατική φεμινίστρια και ακτιβίστρια. Η ταινία που αποδίδεται μέσα από φλασμπάκ που έχουν αφετηρία συνεντεύξεις της σταρ, σε τρία διαφορετικά στάδια της ζωής της, είναι σκηνοθετημένη από το δίδυμο των Rob Epstein και Jeffrey Friedman (Howl) και κατόπιν της επίσημης πρεμιέρας της στο φεστιβάλ του Sundance, που πήρε χλιαρές κριτικές, θα κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου από την Millenium. Οι λίγες και όχι αποκαλυπτικές εικόνες του τρέιλερ αναδεικνύουν την προσπάθεια των δημιουργών να αναβιώσουν το 70s στυλ, ακολουθώντας πιστά την επιτυχημένη συνταγή του Boogie Nights.

Για την Amanda Seyfried, δεδομένα το να υποδυθεί την Lovelace αποτελεί ένα ιδιαίτερο ρίσκο, αν και το κοριτσάκι του Mamma Mia έχει πλέον ενηλικιωθεί, προκαλώντας πολλάκις στο ερμηνευτικό της παρελθόν, με προκλητικότατες παρουσίες σαν του Jennifer's Body ή του Chloe. Πλειάδα διάσημων αστεριών συνθέτει το υποστηρικτικό καστ που την περιβάλλει, περιλαμβάνοντας ονόματα όπως των James Franco, Sharon Stone, Hank Azaria, Peter Sarsgaard, Adam Brody, Robert Patrick, Eric Roberts, Juno Temple και Chloe Sevigny.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2014

των David Palmer, Dax Shepard. Με τους Dax Shepard, Kristen Bell, Kristin Chenoweth, Tom Arnold, Bradley Cooper, Ryan Hansen, Beau Bridges, Michael Rosenbaum

Μπόλικο μαρσάρισμα, τζούφιες γκαζιές

του zerVo (@moviesltd)

Σοβαρό ηθοποιό δεν τον έλεγες με τίποτα. Κάτι αυτή η έντονη επιδεικτικότητα σε κάθε του κίνηση, κάτι το ύφος του που πάντα συνοδευόταν από την πομπή "είμαι εγώ και κανένας άλλος", κάτι το γεγονός πως μεσουράνησε τις εποχές του "έξω οι Αμερικάνοι" κι αν μη τι άλλο εκείνος εκπροσώπησε όσο κανένας άλλος τον ιδανικό Γιάνκη των 70s, ο Burt Reynolds ουδέποτε υπήρξε δημοφιλής στα μέρη μας. Κάθε καινούργια του ταινία - τότε - μπορεί έξω να έσπαγε ταμεία κι εκείνος να αποτελούσε τον υπ αριθμόν ένα γόη της περιόδου, εδώ τίποτα, νάδα, τζίφος. Ούτε το Smokey And The Bandit, το πιο πετυχημένο του φιλμικό κολπάκι, με τις τόσες συνέχειες, έπιασε αξιοπρεπή νούμερα εδώ, ενώ αμφιβάλλω αν κάποιοι πήγαν και είδαν το εμπορικότατο Canonball Run για την αφεντιά του κι όχι για τα ακροβατικά του Jackie Chan ή τις καμπύλες της Farrah. Πως μου ήρθε τώρα στο μυαλό ο Μουστάκιας? Απλώς γιατί παρακολουθώντας το περιπετειώδες και κωμικό Hit & Run συνειδητοποίησα πως αν είχε γυριστεί στα 1975, δεδομένα τον πρωταγωνιστικό ρόλο θα κρατούσε ο θρυλικός Burt.

Συμμετέχοντας σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, αφού κάρφωσε τους συνεργούς του στις ένοπλες ληστείες τραπεζών που συμμετείχε ως οδηγός, ο Τσάρλι Μπρόνσον (!) έχει για τα καλά υιοθετήσει την καινούργια του ταυτότητα, ζώντας εδώ και τέσσερα χρόνια σε μια απομονωμένη κωμόπολη στην βόρεια Καλιφόρνια. Βλέποντας πως η αγαπημένη του Άννι, που αγνοεί πλήρως το παράνομο παρελθόν του, επιθυμεί να αποδεχτεί την πρόταση εργασίας που της έγινε και να μετακομίσει στο Λος Άντζελες, φοβούμενος πως θα την χάσει, θα ρισκάρει να την συνοδεύσει ο ίδιος στην μεγαλούπολη. Κίνηση που δεν θα δει με καθόλου καλό μάτι ούτε ο άγαρμπος Σερίφης που τον έχει, μυστικά, υπό την εποπτεία του, ούτε ο αυτάρεσκος παλιός αγαπητικός της κοπέλας, που από σπόντα θα αποκαλύψει την αλήθεια και θα θελήσει να προστατέψει την πρώην καλή του.

Και η κατάσταση θα περιπλακεί ακόμη περισσότερο, καθώς τα χνάρια του Τσάρλι (ή Γιουλ, όπως τον βάφτισε ο πατέρας του, λάτρης του φαλακρού αστέρα Brynner) θα γίνουν αντιληπτά και στον αγριεμένο ex κομπανιέρο και στην συμμορία του, που θα θελήσει να πάρει εκδίκηση για τo κάρφωμα και τους λίγους μήνες που πέρασε πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, παίρνοντας στο κατόπι το κυνηγημένο ζευγάρι, που ταξιδεύει ταχύτατα προς LA μέσα στην πειραγμένη Lincoln του '76. Το ζήτημα που βασανίζει πια τον τρομαγμένο όσο και ερωτευμένο νέο, είναι αν πρέπει να πει όλη την αλήθεια στην καθηγήτρια ανθρώπινης συμπεριφοράς γυναίκα της ζωής, κινδυνεύοντας να την χάσει ή να αφήσει την κατάσταση ως έχει, ρισκάροντας όμως την ζωή της?

Αποσπώντας ολόκληρα τεύχη από το σενάριο του Ατσίδας, το Λαγωνικό και η Κουκλίτσα, πασπαλίζοντας τα με το διασκεδαστικά ανέμελο επαρχιακό ύφος των Ντιουκς του Χάζαρντ και περιβάλλοντας τα με την ιδιόμορφα ανατρεπτική συλλογιστική του Tarantino στο True Romance, ο έξυπνος Dax Shepard κάνει το κομμάτι του, παρουσιάζοντας στην δεύτερη σκηνοθετική του προσπάθεια, όλα εκείνα τα στοιχεία που κινηματογραφικά τον έχουν επηρεάσει. Αποτέλεσμα τούτου είναι ο 40χρονος πολυτάλαντος φέρελπις να προσφέρει ένα παλιάς κοπής και μόδας road movie, με πολύ κυνηγητό, υψηλές ταχύτητες και κωμικά στιγμιότυπα που συνήθως αγγίζουν την χοντράδα. Το δύσκολο για εκείνον κι εκεί που αποτυγχάνει δηλαδή, είναι όταν παλεύει να περιπλέξει τον πιπεράτο και ευθύβολο διάλογο με την δράση, η απειρία - ίσως και η δημιουργική άγνοια - δεν τον αφήνουν και το αστείο περιπετειάκι ενώ σφύζει από ιπποδύναμη εφτακοσίων και βάλε αλόγων, εντέλει μόλις μαρσάρει, το γκάζι του αποδεικνύεται τζούφιο.

Για πες: Ο ίδιος ο ντιρέκτορ είναι και ο κεντρικός σταρ του φιλμ - το κομμάτι που λέγαμε - που  μάλλον χρησιμοποίησε τις γνωριμίες του για να εντάξει στο καστ δημοφιλή αστέρια όπως ο Bradley Cooper και ο Tom Arnold, αλλά και η Kristen Bell, που δεν κάνει απολύτως τίποτα παραπάνω από το να παίζει την ίδια και την ίδια ξανθούλα ενζενί που μας έχει συνηθίσει. Α και μια παρατήρηση. Κάθε λίγο και λιγάκι πέφτουν στο τραπέζι ανεκδοτάκια και κουβεντούλες περί μαύρων, μεξικάνων, μειονοτήτων, ομοφυλόφυλων και διαφόρων ξεχωριστών και ιδιαίτερων, που δεν κατάλαβα την χρησιμότητα τους στην ίντριγκα, ούτε την λειτουργικότητα τους στο πλάσιμο του χιούμορ. Θα το ξεπεράσω το φάουλ ως δείγμα καλής (μου) θέλησης, αφού πλέον κανείς δεν πρέπει να γελά με τέτοιου χαμηλού επιπέδου κουταμαρίτσες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιουλίου 2013 από την Audiovisual

του Gore Verbinski. Με τους Johnny Depp, Armie Hammer, William Fichtner, Tom Wilkinson, Barry Pepper, Helena Bonham Carter, Ruth Wilson, James Badge Dale

Ranger of the Caribbean in the Wild Wild West

του gaRis (@takisgaris)

Υπάρχει ο εύκολος δρόμος και το άλλο μονοπάτι. Υπάρχει το ρεβιζιονιστικό γουέστερν όπως το συνέστησε ο Eastwood με τους Ασυγχώρητους ή ο Lee Jones με τις Τρεις Ταφές του Μελχίαντες Εστράντα ή η εισπρακτική σιγουράντζα της μνημειώδους σαχλαμπούχλας Wild Wild West. Ας αφήσω απόξω το κεφάλαιο Tarantino γιατί θα μας κράξει δικαιολογημένα από μνήματος ο περίτρανος Sergio Leone. Η ειρωνεία για τον εδώ διαπράττοντα δημιουργό Gore Verbinski είναι ότι ο ίδιος είχε δείξει το δρόμο, με το έξοχο οσκαροστεφανωμένο animated Rango, πως υπάρχει και η μέση οδός: O σεβασμός στην τραχειά, αγριοδυτική παράδοση με αυτο-υπονομευτικό χιούμορ που συνδράμεται από κοινωνικο-πολιτικό σχόλιο για την βία-στην-εξουσία στις απαρχές της περιόδου (Σαν Φρανσίσκο - 1869) που ο πρώτος σιδηρόδρομος θα περνούσε πάνω από μυριάδες κουφάρια αθώων Κομάντσι, με προορισμό άφθονα κοιτάσματα ασημιού, βορά στις δαγκάνες πρωτο-καπιταλιστών, σφετεριστών της κατά John Locke ευνομούμενης πολιτείας, που οφείλει να πηγάζει εκ του Λαού και να υπάρχει υπέρ Αυτού.

Όλα δαύτα υπό το τρομοκρατημένο βλέμμα ενός τσούρμου μεταναστών (εδώ ασιατικής προέλευσης) που ιδροκοπούν δίχως δικαίωμα στη διεκδίκηση, καθώς ακόμη κι ο ομοσπονδιακός στρατός έχει τεθεί μισθοφορικά στην υπηρεσία του ληστρικού κεφαλαίου. Ως εδώ όμως, γιατί περίπου σου μιλώ για μια ταινία που δεν υπάρχει, καθώς ο Gore και οι τρις Πειρατές του (το πασίγνωστο Pirates of the Caribbean φράντσάιζ) κάνουν την κάκιστη επιλογή να ασελγήσουν επί των 2.956 (για 21 συναπτά έτη) ραδιοφωνικών επεισοδίων του The Lone Ranger και των μετέπειτα 8 τηλεοπτικών σήζονς, που έφτασαν τον μύθο στην ακρογιαλιά των 80s, επανασυστήνοντας τον άγνωστο μασκοφόρο σερίφη και τον δωρικό sidekick Τόντο ως outtakes των Πειρατών, απολειφάδια μιας θαλασσινής περιπέτειας που ξέβρασε τον Johnny Depp στη Μόνιουμεντ Βάλυ της Γιούτα. Μόνο που δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον ο αρχιερέας John Ford εδωνά, έστω κι αν οι αναφορές βρίθουν κατά κει αλλά και κατά Buster Keaton (The General) ή Το Μεγάλο Ανθρωπάκι μεριά.

Ο ενοχλητικά πλέον κολλημένος με το βαρύ μέικαπ Depp, αποτίνει ομάζ στον ζωγραφικό πίνακα του αυτόχθονα ινδιάνου Kirby Sattler “I am Crow” γεγονός που εξηγεί το γκήμικ ταΐσματος του βαλσαμωμένου κοράκου που φορά επικεφαλής ο Σπάροου - Τόντο. Ο οποίος Κομάντσι Τόντο («βλάκας» στα σπανιόλικα) δεν έχει μόνο τις καλύτερες ατάκες, κλέβοντας ανερυθρίαστα τον κεραυνό από τον γλυκερό μπούλη Armie Hammer (που τόσο κέρδισε τις εντυπώσεις στο Social Network όσο και έπαιξε στα ίσα τον Leo στο biopic του Έντγκαρ Χούβερ). Αυτό είναι αναμενόμενο, γιατί ο Johnny είναι για τη Disney ότι ο Will Smith για τη Sony: Χρυσωρυχείο. Το ζήτημα όμως γεννάται, όταν η εκκεντρική περσόνα του, ξεστρατίζει από την ίδια τη μυθολογία του Ρέιντζερ, που δεν είναι άλλη παρά η ναϊφ φιγούρα του ονειροπόλου προστάτη των αδυνάτων πάνω στο άσπρο άτι, που σίγουρα κρατά από το σόι της Ντόλυ, συντρόφισσας του πιο μόρτη ξαδέρφου του, Lucky Luke. Με δεδομένο ότι η χημεία μεταξύ Τζων Ρέιντ (Μοναχικός Καβαλάρης) και Τόντο εξαντλείται σε υποτιμητικά σχόλια του δεύτερου για τον πρώτο, το ενδιαφέρον ερμηνευτικά μετακινείται στο πεδίο των «κακών» William Fichtner και Tom Willkinson καθώς οι γυναικείοι ρόλοι αποδεικνύονται πλήρως διακοσμητικοί, από το σχεδόν ανύπαρκτο ερωτικό ενδιαφέρον του Hammer (η κουνιάδα -βάσει πλοκής - Ruth Wilson) ως την εγκληματικά υπο-αξιοποιημένη Helena Bonham Carter Burton στον άχαρο ρολάκο της μαντάμας με το ξύλινο πόδι (που κρύβει μυστικά όπλα).

Για πες: Γνώριζα από πριν πως στην διασκεδαστική ιεραρχία ο Verbinski, μαζί με τον κολλητό Jerry Bruckheimer σαλπάρουν τρίτη θέση μετά από The Beard και Zemeckis. Παρά τον εκκωφαντικό ορυμαγδό που εξαργυρώνει τα $250M κόστους παραγωγής, μετά από ένα 2 1/2ωρο κάκιστου σκηνοθετικού κολάζ και μπαράζ ιδεολογικού ξεπλύματος, το ολ-τάιμ-κλάσικ σάλπισμα του William Tell Overture υπό του μουσουργού Rossini δεν έχει ηχεί διόλου ηρωικά, παραπέμποντας πιότερο στις αλήστου μνήμης ταινίες γέλιου του αθάνατου φαλακρού πράκτορος ΘΒ: Εκεί τουλάχιστον χόρταινες γέλιο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιουλίου 2013 από την Feelgood

του James Huth. Με τους Gad Elmaleh, Sophie Marceau, Maurice Barthélemy, Bérénice Marlohe, Michaël Abiteboul, François Berléand, Julie-Anne Roth, Macha Méril

Σα-Σαρλότ!

του zerVo (@moviesltd)

Ύμνος αντί προλόγου. Δεν μπορώ να φανταστώ καμία, μα καμία άλλη, από τις τόσες, τις αμέτρητες σούπερ σταρ - βεντέτες - λαμπερές πρωταγωνίστριες, που να διατηρεί αναλλοίωτη την θέση της στην καρδιά μου, για τρεισήμισι δεκαετίες! Από τον εισαγωγικό χρόνο των ανεπανάληπτων 80s, το αστραφτερό της χαμόγελο και το λαμπίρισμα στην πρασινωπή της ματιά στριφογυρνούσε μόνιμα στα εφηβικά όνειρα μου, ούσα η συνοδός μου στο πρώτο κινηματογραφικό μου πάρτι. Στην πάροδο των ετών τίποτα δεν άλλαξε. Είτε σαν μακρινή αναζήτηση του σκληροτράχηλου Braveheart, είτε ως μελαγχολική Anna Karenina, είτε σαν γιουσουφάκι Bond-girl στο πλάι του παραδοσιακού 007, η Γαλλίδα ποτέ δεν απώλεσε δράμι από την γοητεία, την ομορφιά, το ακαταμάχητο σεξ απίλ της. Σήμερα στα 47 της, πιο εκθαμβωτική και ώριμη από ποτέ, η Sophie Marceau επιβεβαιώνει και στον πιο δύσπιστο, πως ο χρόνος για κάποιους, μόνο εχθρός δεν μπορεί να είναι...

Ο Σάσα Κέλερ αποτελεί τον ορισμό του ανεξάρτητου και δίχως έγνοιες εργένη. Χαρισματικός πιανίστας, με όνομα βαρύ που του έχει κληροδοτήσει ο πατέρας του, βγάζει το ψωμί του συνθέτοντας διαφημιστικά τζινγκλάκια, ενώ ταυτόχρονα φτιάχνει νότα - νότα την ροκ όπερα που κάποια στιγμή οραματίζεται να παρουσιάσει στο Μπρόντγουέι. Δημοφιλέστατος στους κύκλους του και με πέραση στο όμορφο φύλο, ξοδεύει τα βράδια του και σε διαφορετική αγκαλιά, μολονότι η γλυκύτατη μητέρα του και τι δεν θα έδινε κάποια στιγμή να τον καμαρώσει γαμπρό στον δικό του γάμο. Λέξη που ο καλλιτέχνης ούτε καν επιθυμεί να ακούσει, πόσο μάλλον να διανοηθεί τις επεκτάσεις της: Οικογένεια, παιδιά, υποχρεώσεις. Μέχρι που ένα βροχερό πρωινό, στην ζωή του θα εισβάλλει εκείνη...

...μια πραγματική κούκλα, η Σαρλότ Πος, ιδιοκτήτρια γκαλερί που το επώνυμο της μαρτυρά πως πρόκειται για την γυναίκα του αυταρχικού αφεντικού του Σάσα. Εν διαστάσει όμως, αφού εδώ και δύο χρόνια δεν συζούν, εφόσον εκείνος την έχει εγκαταλείψει, προτιμώντας την συντροφιά των πολύ πιο νεαρών αιθέριων υπάρξεων. Έχοντας χάσει από καιρό κάθε νόημα στην ερωτική της ζωή, η Σαρλότ με μανία θα πέσει στην αγκαλιά του φιλόδοξου αρτίστα και για ένα φεγγάρι το πάθος που θα ζήσουν θα είναι πρωτόγνωρο. Μέχρι την στιγμή που ο μέχρι πρότινος αδέσμευτος και φιλελεύθερος Σάσα, θα πληροφορηθεί πως η γυναίκα των ονείρων του, είναι συνάμα και μητέρα τριών ανήλικων παιδιών!

Κανονικά η αντίδραση που θα περίμενε κανείς θα ήταν το όπου φύγει, φύγει, έλα όμως που ο φτερωτός θεός, έχει λαβώσει για τα καλά τον τυφλωμένο από έρωτα μουσικό, σε τέτοιο βαθμό που όχι μόνο δεν θα δυσανασχετήσει για την ύπαρξη των μικρούληδων, αλλά θα λειτουργήσει και ως ο μπαμπάς που τόσο πολύ τους έχει λείψει. Εδώ είναι όμως που ο τίτλος του έργου ολοκληρώνεται, αφού ναι μεν Η Αγάπη (ποτέ) δεν έρχεται μόνη, το αυτό ισχύει όμως και για την ευτυχία. Και αυτό το μαγικό συναίσθημα που για πρώτη φορά ένιωσε στην καρδιά του ο βαριεστημένος πια, από τα ξενύχτια και τις ασωτίες Σάσα, δεν είναι μοιραίο να ολοκληρωθεί.

Στολισμένη με τα χιλιάδες κλισεδάκια του σινερομάτζου που στο φόντο του παίζει ο Πύργος του Άιφελ και η Σακρ Κερ, έρχεται μια ακόμη ζαχαρωτή φραντσέζικη κομεντί, από εκείνες που δεδομένα έχεις παρακολουθήσει αμέτρητες φορές στο παρελθόν. Στερεότυπα που όχι μονάχα δεν αποφεύγει το φιλμάκι, αλλά υπερτονίζει κιόλας, μέσα από σαφείς αναφορές σε γνωστότατα Χολιγουντιανά θέματα, σαν την Casablanca, την My Fair Lady ή το West Side Story. Και είναι αλήθεια πως μέχρι να συνηθίσει το μάτι στο μοτίβο που κτίζει ο (μεγαλομανής, αν θυμηθώ τον πρόσφατο Lucky Luke του) James Huth, κάπου δεν νιώθει οικείο με τα λιγοστής έμπνευσης σεναριακά ευρήματα, που φέρνουν κοντά δυο τόσο διαφορετικούς και ετερώνυμους χαρακτήρες. Όσο ο χρόνος κυλά πάντως, ο independent πιανίστας φορά το κοστούμι του ντάντη κι η καλή του ανακαλύπτει όλα όσα της χρωστούσε η τύχη μετά από δύο αποτυχημένους γάμους, το στόρι ισορροπεί θεματικά, αφήνοντας στην άκρη το πολύ αταίριαστο σλάπστικ, για να οδηγηθούμε με μπονμπόν και κονφετί στο μελωμένο At Last φινάλε.

Για πες: Πιθανολογώ μάλιστα πως με άλλες επιλογές στους κεντρικούς ρόλους, το αποτέλεσμα του Un Bonheur N'Arrive Jamais Seul ίσως και να ήταν καλύτερο, εφόσον ούτε ο Σουσού Gad Elmaleh, διαθέτει το ακαταμάχητο προφίλ του γόη, που κάθε νύχτα ρίχνει και άλλο (θεο)γκομενάκι, ούτε η αδιάφθορη από τον χρόνο Marceau, διαθέτει την κωμική ερμηνευτική στόφα, που θα βγάλει γέλιο χάρη στις άχαρες κινήσεις και τις άτσαλες τούμπες. Παρόλα αυτά το δέσιμο του φοβιτσάρη να περάσει χαλκά πολυτάλαντου κομπόσερ, όπως τον παίζει ο Μαροκίνος και της ανοιχτό βιβλίο κι αξιολάτρευτης ζωντοχήρας, όπως την αποδίδει η θεότητα Sophie, είναι δροσερούλι, ευχάριστο, αρκετά σέξι και με αυξομειώσεις στο feeling, που δεν πρόκειται σε κανένα του σημείο να χαλάσει την διάθεση όποιου το προτιμήσει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιουλίου 2013 από την Seven