Movies Ltd

Από την ασφαλέστερη φυλακή που κτίστηκε ποτέ, κανείς δεν απέδρασε μόνος! Αφού άφησε πίσω του τον όχι και ιδιαίτερα εμπνευσμένο τίτλο The Tomb, έρχεται το φιλμ που υπόσχεται να αναβιώσει το χαμένο πίσω στα 80s κινηματογραφικό είδος των περιπετειών απόδρασης, που υπήρξε τόσο δημοφιλές κι εμπορικό. Αυτή την φορά στο Escape Plan, όπως είναι η νέα ονομασία του θρίλερ, η δράση λαμβάνει χώρα σε ένα υψίστης ασφαλείας σωφρονιστικό ίδρυμα του μέλλοντος, που τα πάντα λειτουργούν βασισμένα στην υψηλή τεχνολογία, τα κελιά κι οι χώροι του κλειδώνουν ηλεκτρομαγνητικά και οι τρόφιμοι του ελέγχονται διαρκώς τόσο μέσα από κάμερες που καταγράφουν τα πάντα στην διάρκεια της ημέρας, όσο και από τους απρόσωπους δεσμοφύλακες, με τις υπερφυσικές δυνάμεις. Σε αυτή την φυλακή θα βρεθούν μαζί, ένας διακεκριμένος ελεγκτής συστημάτων ασφαλείας κι ένας δυναμικός βαρυποινίτης, που παρέα θα σχεδιάσουν το πλάνο απόδρασης από την πιο καλά φυλασσόμενη στενή του κόσμου. Σε σενάριο του Michael Chapman, ο σκηνοθέτης Mikael Haffstrom (1408, Shanghai) προσφέρει, όπως αποκαλύπτει και το τρέιλερ, μια γνήσια αγωνιώδη περιπέτεια, στα χνάρια του Lock Up και του Fortress, από εκείνες που οι φίλοι του genre δεδομένα έχουν νοσταλγήσει.

Και τι καλύτερο συνοδευτικό για μια τέτοια κινηματογραφική στιγμή, από το να συνυπάρξουν στο εκράν τα δύο ιερά τέρατα του action cinema, ο Sly Stallone και ο Arnie Schwarzenegger, παλεύοντας μαζί να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες που σκορπά στο διάβα τους ο διευθυντής της φυλακής, Jim Caviezel. Μαζί τους στο φιλμ που αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις 18 Οκτωβρίου από την Summit και οι 50 Cent, Vinnie Jones και Vincent D'Onofrio.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2013

του Marc Forster. Με τους Brad Pitt, Mireille Enos, James Badge Dale, Matthew Fox

Το ρίσκο του Brad...

του zerVo (@moviesltd)

Υπάρχει αλήθεια τίποτα δυσκολότερο, από το να επιχειρήσεις να σταματήσεις την επέλαση των μανιασμένων και διψασμένων για τροφή νεκροζώντανων? Φυσικά και υπάρχει. Να επιχειρήσεις να σταματήσεις την κινηματογραφική βιομηχανία από το να ασχολείται μαζί τους. Την στιγμή που δράκοι, δράκουλες, μπαμπούλες, βρικόλακες και λυκάνθρωποι, ως αποτρόπαια εξέλιξη του γένους μας, περνούν διαρκώς σε δεύτερο πλάνο, δίχως να προκαλούν τους σεναριογράφους να ασχοληθούν μαζί τους, τα ζόμπι χάρη στην αδικία της ιδιαιτερότητας τους, αλλά και στον διαρκή συμβολισμό της ύπαρξης τους, παραμένουν ως πρώτη επιλογή, της καταστροφολογικής ιδέας του αφανισμού της ανθρωπότητας. Ορίζοντας συνάμα την βάση πανάκριβων και εντυπωσιακά εφετζίδικων παραγωγών, όπως το (ενδεχομένως σίριαλ) World War Z.

Ο πλανήτης βρίσκεται σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού, καθώς η απελευθέρωση ενός μυστηριώδους και ανεξήγητου ιού, που προκαλεί μετάλλαξη στο νευρικό σύστημα, μετατρέπει τους ανυποψίαστους πολίτες, σε αφηνιασμένους και παραμορφωμένους σαρκοφάγους εγκληματίες, που μεταδίδουν ακαριαία την νόσο με την πρώτη δαγκωματιά. Οι ανεπιτυχείς απόπειρες των επιμέρους κυβερνήσεων να περιορίσουν το φαινόμενο και καθώς το ποσοστό των αρρώστων, με γοργούς ρυθμούς οδεύει προς το διψήφιο, οι παγκόσμιοι Οργανισμοί θα ζητήσουν την βοήθεια του έμπειρου ερευνητή και ικανότατου στην αντιμετώπιση τέτοιων ακραίων καταστάσεων, Τζέρι Λέιν, που πρέπει να ταξιδέψει ανά την υφήλιο, προκειμένου να εντοπίσει την γιατρειά που θα περιορίσει την πανδημία.

Με αφετηρία το intro στην κεντρική λεωφόρο της Φιλαδέλφειας, που οι ταχύτατοι (σε σχέση με τους αργόσυρτους του Romero) άρρωστοι χυμούν σαν λυσσασμένα θηρία στον απροετοίμαστο κοσμάκη, ο Λέιν θα βρεθεί σε λίγες μόλις ώρες, σε ασύνταχτα σημεία της υδρογείου. Στο Νιου Τζέρζι, εκεί που θα αφήσει σε ασφαλή χέρια την φαμίλια του (την ίδια ώρα που το φιλμ αποχαιρετά το War Of The Worlds υφάκι, με τον κεντρικό ήρωα πλέον να τραβά μόνος του το κουπί) στην Κορέα και στα Ιεροσόλυμα, που θα εξακριβώσει ιδίοις όμασι τις (απελπισμένες κατά βάση) κινήσεις αντιδράσεις όσων γνώριζαν την ύπαρξη του φαινομένου και τέλος στις καταπράσινες πλαγιές της Ουαλίας, εκεί που σε εργαστήριο της World Health Organization, θα μπει ο επίλογος του εισαγωγικού τεύχους του ολοκαίνουργου Παγκοσμίου Πολέμου, για τον οποίο εκτιμώ πως δύσκολα δεν θα υπάρξει συνέχεια.

Εκτίμηση που προκύπτει από το γεγονός πως παρόλη την αρχική (και αρνητική) προκατάληψη, εκείνου που γνωρίζει καλά τα σκαμπανεβάσματα στην παραγωγή, τις διαρκείς ανατροπές στις εμπνεύσεις της τρόικας των γραφιάδων και το φινάλε που ξαναφιλμαρίστηκε, μην τυχόν και πάνε στράφι ολοσχερώς τα 200 μιλιούνια του προϋπολογισμού, εντούτοις overall, στην πλατεία δεν πέρασε ποτέ η εντύπωση πως στα παρασκήνια εκείνου που παρακολουθεί, επικράτησε μεγαλύτερος χαμός κι από την επέλαση των χτικιάρηδων. Που ομολογουμένως, ως ο ολοκληρωτικά καταστροφικός κορμός του στόρι, ζωγραφίστηκαν μια χαρά από το δημιουργικό τμήμα της Paramount. Χαρίζοντας μάλιστα, στο απίθανα ρυθμικό και αγωνιώδες δεύτερο μέρος - ανισότατα το ποιοτικότερο του έργου - μια από τις επικότερες και πιο καλογραμμένες σεκάνς στην κινηματογραφική ιστορία των disaster movies, καθώς ο χείμαρρος των Z(eds) κυριεύει τον καλά (?) περιφραγμένο Άγιο Τόπο, σε ένα σκηνικό που προκαλεί και πολιτικούς συνειρμούς στην θωριά του...

Όπως πολιτικής χροιάς άλλωστε είναι και η περσόνα του ουδέτερου πολίτη του κόσμου και όχι εκπροσώπου κάποιου χρωματισμένου μπιρό, Lone Ranger, που πρέπει να συνδυάσει την ευρηματικότητα του MacGyver, την μαχητικότητα του Jason Bourne και την απεθαντότητα του 007, για να φτάσει στον τελικό του στόχο. Πιο αδιάφορη και υπερβολική έκφανση του χαρακτήρα του Τζέρι Λέιν, φυσικά η τρίτη, με τον ανισόρροπο δημιουργικά σκηνοθέτη Marc Forster (του απαράδεκτου Quantum Of Solace) να επιμένει ιδιαίτερα σε αυτή, ειδικά στο πλάνο της αεροπορικής τραγωδίας, όταν το χαμογελάκι - μειδίαμα θα είναι η πιο ελαφριά αντίδραση του θεατή, που δεν πλήρωσε εισιτήριο για να παρακολουθήσει έναν παλιάς κοπής Τζέιμς Μποντ. Ή μήπως λες, αυτή να είναι η ανάγκη του σινεφίλ, να δημιουργήσει δηλαδή έναν ακόμη Superhero, με ακόμη πιο ανθρωπιστικά κίνητρα στην δράση του? Το box office θα αποφανθεί...

Για πες: Ή είσαι σταρ ή δεν είσαι, που λέει και ο Brad Pitt. Ο λαμπερότερος και γοητευτικότερος Χολιγουντιανός ανήρ, παίρνει το ρίσκο, για πρώτη φορά στην 25ετή καριέρα του, να παίξει έναν ρόλο πολύ πιο ηρωικό, πιο κομικένιο και πιο παραμυθένιο από οποιονδήποτε άλλο έχει ερμηνεύσει στο παρελθόν. Μάλιστα σε αντίθεση με κάθε άλλη ανάλογης ιογενούς και λοιμώδους θεματικής all star μάζωξη - όπως το Contagion, όπως το Outbreak, όπως το Resident Evil ή όπως το Children Of Men - ο Πίτ-μπουλ, διαλέγει (και ως συμπαραγωγός) να είναι το μόνο αναγνωρίσιμο πρόσωπο στο εκράν, είτε απολαμβάνοντας τα οφέλη του megahit μπλοκμπάστερ, είτε σηκώνοντας τον σταυρό του fail μαρτυρίου. Μέχρι ώρας στις διεθνείς αγορές, παρότι ερμηνευτικά δεν απέτυχε πουθενά, ο Brad ανεβαίνει Γολγοθά. Προσωπικά ελπίζω προσωρινό...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την UIP

του Shawn Levy. Με τους Vince Vaughn, Owen Wilson, Rose Byrne, Max Minghella, Joanna Garcia, John Goodman, Dylan O'Brien

“Don’t Be Evil” (Google’s unofficial slogan)

του gaRis (@takisgaris)

To γκουγκλάρισα το θέμα, όπως διαπράττει μανιωδώς σε καθημερινή βάση κάθε σεσημασμένος (ή μη) χρήστης του ιντερνετίου. Είναι το brand placement η μάστιγα της κινηματογραφικής μας εποχής; Διότι εάν συμβαίνει αυτό, την κάτσαμε τη βάρκα στα ρηχά νερά. Άι μην, εσχάτως έχουμε ξεπεράσει τα διακριτά όρια μεταξύ μυθοπλασίας και ιν γιορ φέις ινφομερσίλας. Επί παραδείγματι, παίρνω την κορυφαία κομεντί-φόλα του είκοσι δεκατρία, τη διαστημόσαχλα - της -γειτονιάς ονόματι The Watch. Δε λέω, καλό μπάργκαιν το Costco, αγαπημένος τόπος εβδομαδιαίως για προμήθεια μαζικών οικιακών προμηθειών αλλά μπάστα κοζί μάστορη γιατί το ταϊστήκαμε βιαίως στο στόμα σε βαθμό πλημμελήματος. Σωστά μαντεύεις αναγνώστα, υπάρχει και το κακούργημα και μάλιστα με δράστες τις ίδιες ευφυείς γκλάβες, προφανώς σε «κατ’επάγγελμα και κατ’εξακολούθηση» μούντ.

The Internship είναι μια ιδέα του συμπαθέστατου κωμεντιάν Vince Vaughn (Swingers) την οποία υλοποίησε ως συν-σεναριογράφος μετά του πατριώτη (από το Μοντρεάλ του Κουμπέκ) Shawn Levy, δημιουργού των Real Steel, Date Night, A Night at the Museum franchise και (μπίνγκο!) παραγωγού του The Watch. Ναι, αυτό με συμπρωταγωνιστή τον Vaughn. Ο οποίος φιλοδόξησε να εξαργυρώσει το mega-hit και ενόχως ομολογημένη εκ μέρους μου αγαπημενότατη κωμωδία του 21ου αιώνα, The Wedding Crashers (7,5/10). Τι πιο λογικό λοιπόν να σύρει στον χορό τον, ιδιαίτερα ταλαιπωρημένο εκτός οθόνης αλλά πάντοτε σίγουρο χαρτί σε παντός είδους κωμωδιοτεραίν, Owen Wilson (Zoolander). Πασπάλισέ το με cameos από τον ιδιαιτέρως ανφάνυ εδώ Will Ferrell, τον ίδιο τον Levy (σβήσε, μεγάλε) μέχρι τον συν-ιδρυτή της Google, Sergey Brin. Κούνα το με τον απανταχού John Goodman και σέρβιρε το μπράντ(υ) σου στον αθώο (όχι πλέον, στην κοινωνία της πληροφορίας ζούμε) θεατή. Άσε δεν το πίνω, γιατί πρέπει να οδηγήσω κιόλας.

Οπόταν το βασικό, φλέγον ερώτημα έχει κιόλα απαντηθεί, για όσους περίμεναν μια οκταετία για το σμίξιμο των Vaughn - Wilson μετά τους Γαμομπελάδες. Αρνητικά. Τι κι αν θεωρητικά, το κόνσεπτ δύο μεσόκοπων, ηλεκτρονικώς αναλφάβητων ανέργων πλασιέ να κατορθώνουν να εισβάλλουν στο γκούγκλ σάμμερ κάμπ ως ασκούμενοι - υποψήφιοι συνεργάτες δείχνει να διαθέτει μακριές περγαμηνές βρωμόγελου. Περιτριγυρισμένοι από φρικαρισμένα εικοσάρια που πίσω από τις απίστευτες τεχνικές γνώσεις κρύβουν - όχι ιδιαίτερα επιμελώς – την τεράστια επαγγελματική ανασφάλεια και την τόσο προσιτή απομόνωση (sic) που προσφέρουν αφειδώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (χωρίς τα οποία πλέον, εμού συμπεριλαμβανομένου, σχεδόν δεν υπάρχουμε). Το ότι η Google είναι εργοδότης υψηλής προτίμησης το εμπεδώνουμε. Το ότι το IQ των ανθρώπων της είναι εφάμιλλο του Αλβέρτου Άινστάιν οφθαλμοφανέστατο. Το ότι η ζωή είναι εργασία και ΧΑΡΑ, αδιαμφισβήτητο.

Κι όμως, παρά το (αχρείαστο) δύωρο joyride στην εργασιακή Disneyland το εγχείρημα φαντάζει τόσο τυποποιημένο, ευπρόβλεπτο και τουλάχιστον μια πενταετία αργοπορημένο θεματολογικά, που δεν αφήνει ιδιαίτερο χώρο πλην της απογοήτευσης. Υπάρχουν νύξεις για τα προβλήματα των μιλένιαλς και χοντροδουλεμένες μπαλαφάρες για το εργασιακό χάσμα των γενεών, χωρίς όμως την απαραίτητη αιχμή για προβληματισμό. Θα πεις, ρε αδερφέ, εδώ καίγεται ο πυθμένας μας, υπάρχει ΚΡΙΣΗ, αυτό σε πείραξε; Ας το πάρω αλλιώς λοιπόν. Ψάχνεις λίγο σεξουλάκι και μένεις μπουκάλα με ένα χλιαρό ρομάντζο του Wilson με νεαρή γκούγκλ εξέκιουτιβ (Rose Byrne) επιπέδου Disney και Nickelodeon, καθότι ο Shawn Levy έχει προϋπηρεσία στο παιδικό. A, και μια επίσκεψη σε στριπτηζάδικο (ρηήλυυ;) που αν τη συγκρίνεις με αυτή του ορόσημου Πάρτι για Εργένηδες πριν από τριάντα χρόνια σε πιάνουν σπασμοί από τη βαρεμάρα.

Για πες: Στο δρόμο που χάραξε το (ευτυχώς μας τελείωσε) Hangover, δεν λείπει και ο σαλταρέν ψυχαναγκαστικός ασιάτης – ίντερν που βγάζει τρίχα-τρίχα το αριστερό του φρύδι από τα νεύρα του. Προτού αρχίζω κι εγώ να μαδάω ότι βρω εύκαιρο, ενταφιάζω μια και καλή αυτή την Vaughn – Wilson επιστροφή στη λήθη, μονολογώντας: “Don’t be Evil?” Right back at ya, Google.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Odeon

του Pascal Chaumeil. Με τους Diane Kruger, Dany Boon, Alice Pol, Robert Plagnol, Jonathan Cohen, Bernadette Le Saché

Ο Συμπαθητικός και η Ξινή

του zerVo (@moviesltd)

Και πάνω που ήμουν έτοιμος να σχολιάσω το ατέρμονο διαβολικό στοιχείο του γυναικείου μυαλού, το μάτι μου πέφτει στην αφίσα και τι να δω? Par Les Createurs De L'Arnacoeur, που σημαίνει από τους δημιουργούς της ταινίας Επαγγελματίας Καρδιοκατακτητής. Πατάω λοιπόν πάνω στην παραπομπή για να φρεσκάρω την μνήμη μου, για το τι σόι φιλμάκι ήταν εκείνο με τον Romain Duris και να σου μια από τα ίδια. Ευτυχισμένοι γάμοι που ακολουθούνται από πανικόβλητους χωρισμούς, με την πέτρα του σκανδάλου στην εξέλιξη της κομεντί να είναι - αντιθέτως - αρσενικού φύλου. Οπότε αλλού πρέπει να αναζητήσω ευθύνες για τα ευφάνταστα διαζύγια που λαμβάνουν χώρα στην μεγάλη οθόνη και ουχί στον θηλυκό (και μάλιστα οξιζεναρισμένο) νου, που εδώ πραγματικά ξεπερνά κάθε όριο και λογική...

Φόβος και τρόμος έχει κυριεύσει την σκέψη της όμορφης Ιζαμπέλ, στην ιδέα και μόνο πως μπορεί και στην δική της περίπτωση να πάρει μπροστά η κατάρα που έχει κτυπήσει τις γυναίκες της φαμίλιας της, αφού καμιά τους ευτύχησε στον πρώτο της γάμο. Έχοντας συμπληρώσει μια δεκαετία ευτυχίας στην αγκαλιά του πιο όμορφου οδοντίατρου της πόλης, βρίσκεται μόλις ένα βήμα πριν πει το ναι στην πρόταση γάμου που της έκανε, τρέμει όμως στην ιδέα πως μπορεί η αγάπη τους να μην διαρκέσει για πάντα. Κατόπιν παρότρυνσης της ευφυούς αδελφής της, θα πάρει το ρίσκο να παντρευτεί κάποιον περαστικό, έναν άσχετο, που πάνω στην αφέλεια του, με έναν λευκό γάμο, θα καταφέρει να σβήσει την δεισιδαιμονία που της επιφυλάσσει η μοίρα.

Το όνομα του είναι Ζακ Υβ. Γυρολόγος, όχι ιδιαίτερα όμορφος μα ακατάσχετος πολυλογάς, που επαγγέλλεται, όπως λέει, συγγραφέας τουριστικών οδηγών. Ταξιδεύοντας από το Παρίσι για το μακρινό Ναΐρόμπι, προκειμένου να μελετήσει τις συνήθειες της φυλής των Μασάι, με μια ενδιάμεση στάση στην Κοπεγχάγη μήπως και περιορίσει τα έξοδα του θα πέσει στην αντίληψη της Ιζαμπέλ, αφού τα χαρακτηριστικά του ταιριάζουν απόλυτα με εκείνον που ψάχνει. Κουτός, αγαθός και κυρίως πεινασμένος για γυναίκα, ούτως ώστε να μην μπορέσει να αντισταθεί στο σεξ απίλ της ακαταμάχητης ξανθιάς.

Και το σχέδιο της διαβολικής μορφονιάς πολύ καλά κρατεί, αφού αλλάζοντας ένα, δυο, τρία σούπερ μίνι μπροστά στα εμβρόντητα μάτια του, πανεύκολα θα κλέψει την καρδιά του και θα τον οδηγήσει στο να βάλει την γαμπριάτικη υπογραφή του στο γαμήλιο συμφωνητικό. Για να ολοκληρωθεί το πλάνο όμως, απαιτούνται και θυσίες από την μεριά της και όπως ακριβώς διατάζει το σενάριο του Un Plan Parfait, πρέπει να τον ακολουθήσει στα ταξίδια του ανά τον κόσμο, συνεπώς μετά από την καυτή έρημο Κένυα, η επόμενη στάση λέει Μόσχα και Κόκκινη Πλατεία. Στηριγμένο πάνω σε μια μεταφυσική υποψία ελάχιστα ρεαλιστικής υφής, το θέμα της κομεντί του Pascal Chaumeil πολύ σύντομα χάνει την όποια φρεσκάδα και διασκεδαστική του διάθεση. Κι αυτό γιατί καθώς το αταίριαστο ζευγάρι του συμπαθητικά ασχημούλη φουκαρά και της εκθαμβωτικής ξανθιάς νάγιας έρχεται κοντά δίχως το παραμικρό τακτ, στην σκέψη του θεατή αρχίσουν και στριφογυρνούν οι χοντροειδείς τρόποι που θα επιφέρουν τον, σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, χωρισμό. Για λες να επιχειρήσει ανατροπή στην σκεπτική του ο δημιουργός και το ντουετάκι που ουδείς θα φανταζόταν ποτέ μαζί, ζήσει αυτό καλά κι εμείς καλύτερα?

Για πες: Μην το πολυσυζητάμε, το πρότζεκτ έχει αχίλλειο πτέρνα και μάλιστα γερμανικής προέλευσης, αφού η Diane Kruger ναι μεν είναι μια Αφροδίτη, μια Θεά, μια οπτασία, σε καμία περίπτωση δεν είναι κωμικός. Ότι ακριβώς είναι δηλαδή ο Dany Boon, που δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να επαναλάβει τον αγαθιάρικο ρόλο του Bienvenue Chez Les Ch'tis και να κλέψει την παράσταση, δεχόμενος να τσαλακωθεί σε κάθε δευτερόλεπτο, σε αντίθεση με την Ωραία Ελένη η οποία συμμετέχοντας για πρώτη φορά σε κωμωδία, βγάζει μια παντελώς άχαρη και διόλου ευχάριστη εικόνα. Κρίμα πάντως για την παραγωγή, που δεν είναι διόλου φθηνή, το αντίθετο - σε μια ακραία επίδειξη νεοπλουτισμού μάλιστα, ο σκηνοθέτης στέλνει το ντουέτο του σε αεροπορικό κενό αέρος! - θα έλεγα, μόνο που στον αρχικό υπολογισμό δεν προβλέφθηκε η παντελής έλλειψη χημείας ανάμεσα στους δύο αστέρες, που θα οδηγούσε την υπόθεση από την φάρσα, κάποια στιγμή και στο αναμενόμενο ρομάντζο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Feelgood

του Diego Kaplan. Με τους Alfredo Casero, Julieta Diaz, Juan Minujín, Carla Peterson, Adrian Suar

Κάτσε στα αυγά σου ρε αμίκο...

του zerVo (@moviesltd)

Η argo-λαϊκή παραίνεση της μαρκίζας μου, θα φανταστείς πως έχει να κάνει με τον κακομοίρη φαμελιάρη της ιστορίας, που προκαλείται από ενδογενείς κι εξωγενείς παράγοντες, να διευρύνει (μονομιάς, παρακαλώ) τους σεξουαλικούς του ορίζοντες. Λάθος! Στον δημιουργό αυτής της πιπεράτης κομεντί αναφέρεται, που ξυπνώντας ένα πρωινό εκεί στο πανέμορφο, όσο και κοινωνικά ζορισμένο Μπουένος Άιρες, του πέρασε από το μυαλό να φτιάξει μια ταινία που η έννοια του σεξ κυριαρχεί από το πρώτο μέχρι το τελευταίο της λεπτό. Η επιλογή του όμως (πες την και αδυναμία) να προβάλλει την επίμαχη έννοια σε πρώτο πλάνο, στέλνοντας την πέρα από το φόντο κάπου στα αζήτητα του σετ, μεταξύ των κομπάρσων, μοιάζει αταίριαστη με έναν σεναριακό σπινθήρα προοδευτικών αντιλήψεων. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αυτή η (ντεμέκ) προχώ ιδέα, καταλήγει στο φινάλε της να βουλιάζει σε ένα λάκκο με περισσότερα Ε3 κι από εκείνες τις θρυλικές κονσέρβες γκοτζίλα που μοιράζαν στο φανταριλίκι για ξηρά τροφή...

Φίλοι αδερφικοί από τα χρόνια του πανεπιστημίου είναι ο Ντιέγο και ο Ρίτσαρντ, έμπειροι καρδιοχειρουργοί και συνέταιροι σε ιδιωτική κλινική, επιχείρηση που τους επιτρέπει να διαβιώνουν άνετα, απολαμβάνοντας όλα τα κομφόρ. Φίλες αδελφικές είναι και οι όμορφες γυναίκες τους, η Εμίλια και η Μπετίνα αντίστοιχα, με την πρώτη να είναι διάσημη σε όλη την χώρα, ως η γοητευτική παρουσιάστρια του τηλεοπτικού δελτίου καιρού και την δεύτερη να διατηρεί μπουτίκ ρούχων στην πιο αριστοκρατική συνοικία της πρωτεύουσας. Όταν κατά την διάρκεια μιας νύχτας κεφιού, η Μπετίνα αποκαλύψει στην κολλητή της, πως ο βασικός λόγος της συζυγικής της ευτυχίας είναι η κοινή συμμετοχή της ίδιας και του ανδρός της σε όργια με άλλα παντρεμένα ζευγάρια, η ελαφρώς κοιμισμένη ερωτική έξαψη θα κτυπήσει κόκκινο στην φαντασίωση της μελαχρινής μετεωρολόγου.

Και θα ξεκινήσει την δική της μάχη πια, να πείσει και τον δικό της αντρούλη, έναν χαμηλών τόνων, ικανοποιημένο πλήρως από την οικογενειακή γαλήνη που απολαμβάνει σαραντάρη, να πάρουν μέρος κι εκείνοι στα κοινόβια πάρτι, διευρύνοντας έτσι τους λάγνους ορίζοντες τους και συνάμα σώζοντας, έστω και με αυτό τον ακραίο τρόπο, τον υπό κρίση (?) γάμο τους. Πως να σπάσουν όμως οι αναστολές του φουκαρά Ντιέγο, που έχει το γυναικάκι του κορώνα στο κεφάλι του, ουδέποτε έχει γυρίσει να κοιτάξει άλλη και ούτε διανοείται πως με το ζευγάρι των κολλητών τους θα μπορούσαν να συνθέσουν ένα κολασμένο ερωτικό κουαρτέτο? Ή μήπως όλη αυτή η αντίδραση του συνεσταλμένου και πουριτανού γιατρού, έχει βάση στο πάθος που μέσα του σιγοβράζει για την πολλά υποσχόμενη στο κρεβάτι, cougar συμβία του φιλαδελφού του?

Σύμφωνοι, το να περάσεις την λεπτή κόκκινη γραμμή, ακόμη κι αν σου πάρει παραπάνω από την μισή σεναριακή αφήγηση είναι κομματάκι εύκολο, αγαπητέ Αργεντινέζε Diego Kaplan, που θεωρώ σίγουρο πως έχεις αποστηθίσει όλες εκείνες τις εμπορικότατες ιταλιάνικες σεξοκομεντί του Dino Risi. Από τούδε και στο εξής όμως τι συμβαίνει, καθώς ναι μεν άπαντες στην τετράδα έχουν γευτεί το μήλο του πειρασμού, στο μυαλό του καθενός όμως οι κοινές εικόνες σεξ έχουν καταγραφεί με εντελώς διαφορετικούς τρόπους. Η ταχύτατη εξιστόρηση των συμβάντων, μέχρι τα ντουέτα να περιπλακούν κάτω από το ίδιο σεντόνι, που αστείο απαντούν μόνο στο πρόσωπο του αντιδραστικού - τροχοπέδη Ντιέγο, στο δεύτερο μέρος, παίρνει μια δραματική τροπή εκατόν ογδόντα μοιρών - λογικό - καθώς τα αδιέξοδα κάνουν την εμφάνιση τους, εφόσον το Dos Mas Dos δεν αποφασίζει να πάει την πλάκα, γιατί περί πλάκας πρόκειται, μέχρι τέλους, αλλά να σοβαρέψει, λες και οι βιώνοντες την κρίση της μέσης ηλικίας, θα μείνουν εσαεί κολλημένοι στο μπαλαμούτι.

Για πες: Συνεπώς και συνολικά το φιλμ δεν λειτουργεί σωστά. Τουλάχιστον δεν αποδίδει όσα υπόσχεται, αφού ούτε οι σιτεμένες desperate housewives που διαθέτουν πλούσια τα κάλλη, (σχεδόν) ουδέποτε τα εκθέτουν, άρα το μάτι δεν χορταίνει, ούτε οι χαρακτήρες, πλην του συντηρητικού Ντιεγκίτο όπως τον αποδίδει ο μόνος αξιόλογος ερμηνευτικά Adrian Suar, δείχνουν δυνατοί να υποστηρίξουν την επιλογή τους all the way. Συνεπώς το πάρτι καταντά μια φούσκα, ένα παραμύθι, που με έπεισε για ακόμη μια φορά, πως αν κάποιος δεν είναι (παν)έτοιμος για την όποια υπέρβαση, είναι προτιμότερο να κάθεται στα αυγά του...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Filmtrade

του Tom Vaughan. Με τους Miley Cyrus, Jeremy Piven, Mike O'Malley, Megan Park, Josh Bowman, Alexis Knapp

Ντετέκτιβ Μανίνα

του zerVo (@moviesltd)

Αυτή κι αν είναι κυκλοφορία - φάντασμα. Διάβασε πορεία: Τα γυρίσματα της νεανικής περιπετειώδους κομεντί, ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2010 με σκοπό το φιλμ να δει το σκοτάδι των αιθουσών κάπου στα μέσα του '11. Κάτι οι προστριβές των διανομέων, κάτι οι ασυμφωνίες με τα δικαιώματα, το ταινιάκι έφτασε να προβληθεί στην Αμερική τα...Χριστούγεννα του '12. Κι ενώ οι περισσότερες από τις αγορές το απέρριψαν, ως...unacceptable, η εγχώρια αποφάσισε να το ρίξει στους θερινούς, τρία καλοκαίρια μετά το πρώτο του "Action". Το ότι στο μεταξύ η πρωταγωνίστρια του, από δεκαοκτάχρονη παιδούλα - πριγκίπισσα της Disney - ροζουλί είδωλο κάθε έφηβης, έχει στο μεταξύ σταματήσει το σινεμά, έχει κάνει μισή ντουζίνα αρρεβώνες, κάθε τρεις και λίγο μοιράζει τις "κλεμμένες" ελαφροντυμένες της φωτογραφίες στο διαδίκτυο και κυκλοφορεί με φανταρίσιο μαλλί πλατινέ και ψηλοτάκουνα...καλσόν, πόσο μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του?

Από πολύ νεαρή ηλικία φαίνεται πως η Μόλλυ θα ακολουθήσει το επάγγελμα του ντετέκτιβ, αφού ακολουθώντας τις οδηγίες του - διωγμένου άδικα, από το αστυνομικό σώμα - πατέρα της, παρακολουθεί παρέα με την φωτογραφική της μηχανή, παράνομα ερωτικά ζευγάρια, για να βγάλει τα προς το ζην. Όταν η αρρώστια του γονιού της με τον τζόγο, της δημιουργήσει ένα τεράστιο χρέος είκοσι χιλιάδων δολαρίων, η μικρή θα αποδεχτεί την πρόταση του FBI (!) για να γίνει, επί πληρωμή, σκιά μιας συνομήλικης της, που απειλείται η ζωή της από τους ανθρώπους του υποκόσμου. Το μόνο που πρέπει είναι να πετάξει τα δερμάτινα και τα τζιν και να ντυθεί κανονική και μοντέρνα φοιτητριούλα, προκειμένου να φοιτήσει στο κολέγιο και να γίνει μέλος στην ίδια κοριτσίστικη αδελφότητα που συμμετέχει και ο "στόχος" των απαγωγέων.

Κι έτσι ενώ δεν είναι του τύπου της, η ιδιόμορφου χαρακτήρα παιδούλα, με καινούργια ταυτότητα, πρέπει να ντυθεί τα μινάκια της, να βαφτεί τα λιπγκλοσάκια της, να στολιστεί με τα γκλιτεράκια της και να συνυπάρξει μαζί με καμιά τριανταριά ακόμη, υποδεέστερης της εξυπνάδας και ωριμότητας, για να πάρει τις πληροφορίες που χρειάζεται το εγκληματολογικό. Βέβαια πέρα από τις θεματικές ανατροπές, στην διαμονή της στο κουκλίστικο σπίτι, θα την επισκεφτούν οι λογικές έχθρες, οι φυσιολογικές φιλίες και ο αναπάντεχος έρωτας, για το αγόρι που οι ενδείξεις ορίζουν ως τον νούμερο ένα ύποπτο να απαγάγει την νέα κολλητή της.

Για πες: Σύμφωνοι, το So Undercover θα μπορούσε να παίξει ως ο πιλότος της σειράς που θα έκανε θραύση στο μεταμεσονύκτιο και λιγότερο κατάλληλο πρόγραμμα του Nickelodeon, κάπου ανάμεσα στο Victorius και την I Carly, άλλωστε διαθέτει στο καστ του, την μορφή της πιτσιρίκας εκείνης που ταυτίστηκε μαζί της, ως Hannah Montana, μια ολόκληρη γενιά κοριτσόπουλων. Είναι ίσως και η τελευταία φορά που οι φανατικοί της θαυμαστές, θα αντικρίσουν την Miley Cyrus με το μπεμπεκίστικο προφίλ που την έκανε διάσημη. Γι αυτό και μόνο τον λόγο, οι αρκετά χαμηλότερες της ενηλικίωσης γενιές, είναι πιθανό να δώσουν λίγη προσοχή στο πολύχρωμο αυτό φιλμάκι, που πάντως ολοκληρωμένη κινηματογραφική πρόταση, δεν μπορείς με τίποτα να το αποκαλέσεις...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Audiovisual

Την ώρα που οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για μη συμμετοχή του σούπερ σταρ Will Smith (και βασικού πρωταγωνιστή εδώ που τα λέμε) στην πολυαναμενόμενη συνέχεια μετά από δεκαεπτά χρόνια του επικού μπλοκμπάστερ Independence Day - αν και στο τέλος εκτιμώ πως θα πρυτανεύσει η λογική και θα πάρει μέρος στο καστ - δυο ανανεώσεις μελών του ορίτζιναλ τιμ, δείχνουν πως ο Ronald Emmerich έχει πάρει στα σοβαρά το σίκουελ. Μπορεί να έχουν χαθεί από το προσκήνιο τον τελευταίο καιρό, αλλά τόσο ο Bill Pullman, όσο και ο Jeff Goldblum, υπήρξαν εμβληματικές μορφές του πρωτότυπου, ο πρώτος από την θέση του ηρωικού Προέδρου της Αμερικάνικης Δημοκρατίας και ο δεύτερος υποδυόμενος τον επιστήμονα υποστηρικτή της θεωρίας του χάους, ώστε δύσκολα θα αρνιόνταν την πρόταση της παραγωγής. Αμφότεροι, όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης ομολόγησε σε διάλογο με δημοσιογράφους, θα επιστρέψουν, για να δώσουν την μορφή τους και πάλι στον ατρόμητο πολιτικό και πρώην πιλότο της USAF, Τόμας Τζέι Γουίτμορ και στον πανέξυπνο ερευνητή Ντέιβιντ Λέβινσον, που ήταν εκείνος που ανακάλυψε τον ιό - εξολοθρευτή των εισβολέων στον πλανήτη Γη. Η ελπίδα για τον Will, που έχει ανάγκη μια σημαντική επιτυχία, μετά την χλιαρότητα του After Earth, παραμένει ζωντανή πάντως, πιστεύοντας πως η παραγωγή της Fox θα ανεβάσει τον προϋπολογισμό, εντάσσοντας τον στο πρότζεκτ.

Have you been bad? Βασισμένο σε μια νουβέλα του διακεκριμένου Cormac McCarthy, συγγραφέα του καλλιτεχνικά επιτυχημένου No Country For Old Men, είναι το θέμα της νέας ταινίας του σπουδαίου Ridley Scott, στην μεγάλη του επιστροφή κατόπιν του Prometheus, The Counselor. Στο επίκεντρο της ιστορίας του γεμάτου εντάσεις θρίλερ, βρίσκεται ένας πασίγνωστος και περιζήτητος δικηγόρος, που παρασυρόμενος από την πλεονεξία του για περισσότερο και πιο εύκολο κέρδος, θα περάσει στην άλλη πλευρά του ζυγού, στην παρανομία, για να ντυθεί το κοστούμι του εμπόρου ναρκωτικών. Το θερμόμετρο θα ανέβει καθώς ο καινούργιος στον υπόκοσμο, συνήγορος, θα ανοίξει παρτίδες με έναν πάμπλουτο επιχειρηματία κι έναν σκιώδη άνθρωπο του υποκόσμου και φυσικά η συνεργασία τους, ποτέ δεν θα πάει σύμφωνα με όσα είχαν σχεδιάσει. Το πρώτο τρέιλερ του φιλμ είναι απλώς εισαγωγικό, σε όσα ιντριγκαδόρικα πρόκειται να παρακολουθήσουμε στον The Counselor, από τα χέρια του δημιουργού των Gladiator, Body Of Lies, American Gangster, Robin Hood και Kingdom Of Heaven σε διανομή της Fox, στις 25 Οκτωβρίου όταν και θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στους κινηματογράφους.

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Michael Fassbender, στην δεύτερη συνεχή συνεργασία του με τον Scott μετά τον Προμηθέα, ο οποίος διαθέτει πληθώρα υπέρλαμπρων άστρων στον περίγυρο του, διαμετρήματος των Brad Pitt, Javier Bardem, Penelope Cruz, Cameron Diaz, Natalie Dormer και John Leguizamo.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2013