Movies Ltd

Μπορεί αρχικά να είχε δηλώσει πως δεν τον ενδιαφέρει η προοπτική της συμμετοχής σε μια τρίτη ταινία του τόσο επιτυχημένου σίριαλ, εντέλει όμως ενέδωσε στις πιέσεις της παραγωγής κι έτσι αναμένεται να επιστρέψει στον ρόλο που εκτόξευσε στα ύψη την δημοτικότητα του. Ο λόγος για τον Liam Neeson, που είδε τις μετοχές του να αγγίζουν το ζενίθ, πρωταγωνιστώντας στην περιπέτεια καταιγιστικής δράσης Taken πίσω στα 2008, ένα σχέδιο του δαιμόνιου Luc Besson σε σκηνοθεσία του Pierre Morel, όσο και στην (όχι ίδιας ποιότητας, μα εφάμιλλης εμπορικής ανταπόκρισης) συνέχεια της, που υπέγραψε ο Olivier Megaton. Ο Βρετανός ηθοποιός, που διανύει περίοδο δεύτερης νιότης, χάρη στους δυναμικούς ρόλους που ερμηνεύει προσφάτως, έστω και στα 61 του χρόνια, κατάφερε να κλείσει ένα πανίσχυρο deal της τάξης των 20 εκατομμυρίων δολαρίων, προκειμένου να πει το πολυπόθητο "ναι" στην πρόταση της EuropaCorp για το ενδεχόμενο ενός Taken 3. Η οποία υποστηρίζει πως έχει ήδη έτοιμο το σενάριο πάνω στο οποίο θα κινηθεί ξανά ο βετεράνος και ειδικών ικανοτήτων πρώην πράκτορας Μπράιαν Μιλλς, αν και είναι απορίας άξιο στο δεύτερο αυτό σίκουελ, ποιο από τα μέλη της φαμίλιας του θα πέσει αυτή την φορά θύμα απαγωγής. Και σε ποιο μέρος της γης, ε?

του zerVo (@moviesltd)

Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στο πρώτο (σπουδαίο) επίτευγμα του The Purge, έστω κι αν δεν είναι εύκολα προσπεράσιμο το γεγονός πως μια ταινία με κόστος μόλις 3 εκατομμύρια κατά την διάρκεια του εμπορικότερου καλοκαιριού της πρόσφατης ιστορίας των αμερικάνικων box office, έβαλε πλάτη στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας της, παραγωγές, σαράντα και πενήντα φορές ακριβότερες και βεβαίως πολύ πιο προμοταρισμένες. Δεν μπορώ με τίποτα όμως να αγνοήσω, πως το κατόρθωμα του Εξαγνισμού πραγματοποιήθηκε με τρόπο προβοκατόρικο, καταλύοντας ουσιαστικά στην αφήγηση του το κράτος και τους θεσμούς της σημερινής δημοκρατίας των Ηνωμένων Πολιτειών, κάνοντας λόγω για "Νέους Πατέρες" και "Σωτήρες του Έθνους" που πήραν (με ανατροπή?) την θέση των τωρινών, οι οποίοι ουσιαστικά απέτυχαν στο (δύσκολο) έργο που ανέλαβαν. Και πραγματικά, ακόμη κι αν το genre που ανήκει το φιλμ, εξ ορισμού είναι πιασάρικο, δεν είναι και τόσο εύκολο να προσβάλλεις πρόσωπα ταμπού για τον νεο-Γιάνκη και να πιάνεις ένα τριαντάρι μιλιούνια στο πρώτο σου Σ/Κ. Εκτός κι αν το ζήτημα που θίγει το θρίλερ, είναι τόσο ζωντανό και άλυτο, που ακραίες προτάσεις σαν και  δαύτη, μπορούν να περαστούν και ως πιθανές να πραγματοποιηθούν...

Αμερική, 2022. Χάρη στις ενέργειες των καινούργιων ηγετών που επανίδρυσαν το κράτος, η χώρα βρίσκεται σε πρωτοφανή άνθιση, με κοινωνικές πληγές, όπως η φτώχεια, η ανεργία και η εγκληματικότητα, να έχουν πέσει σχεδόν σε μηδενικά επίπεδα. Προκειμένου οι βίαιες και εγκληματικές τάσεις των πολιτών να ξεσπούν, δίχως να φτάνουν σε ανεξέλεγκτες κορυφώσεις, για ένα μόλις δωδεκάωρο κατά την διάρκεια του χρόνου, την ημέρα της Εξιλέωσης, μπορούν όλοι να διαπράττουν οποιοδήποτε αδίκημα, ακόμη και της αποτρόπαιας ανθρωποκτονίας, δίχως να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες του νόμου. Λίγες ώρες πριν το ετήσιο ξέσπασμα της βίας, η εύπορη φαμίλια των Σαντίνς, που έχει κτίσει μια ολόκληρη περιουσία πουλώντας πανάκριβα συστήματα ασφαλείας στους πλουσίους, για να αντιμετωπίσουν την ιδιαίτερη περίσταση, κρυμμένη στο υπερσύγχρονο οχυρό της, είναι πανέτοιμη να ξεπεράσει τους κινδύνους ενός ακόμη Purge.

Φευ! Τι μεταλλικά πορτοπαράθυρα, τι θωρακισμένοι τοίχοι, τι ηλεκτρονικές οθόνες που συνδέονται με κάμερες και αποκαλύπτουν τους επίδοξους εισβολείς, κάποιοι αστάθμητοι παράγοντες θα φέρουν από την μια στιγμή στην άλλη τον (ελαφρώς αλαζόνα) Τζέιμς και την οικογένεια του, σε θέση άμυνας, να παλεύουν για την ίδια τους την ζωή. Δίχως κανένας Νόμος να τους καλύπτει και δίχως κανένα Χέρι του να τους προστατεύει. Συνεπώς δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος της κοινωνικής πρόκλησης του σπινθήρα που βάζει φωτιά στην ανατριχιαστική ίντριγκα. Για λίγες ώρες, στον καλοσχηματισμένο παράδεισο που τους έχουν τοποθετήσει, άπαντες είναι εύθραυστοι στον κανόνα του αιματηρού παιχνιδιού που λαμβάνει χώρα και που κι οι ίδιοι, όμως, έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν.

Αμιγώς κινηματογραφικά αν το δω, το The Purge είναι φίσκα στις σεναριακές τρύπες που δεν μπαλώνονται οποιουδήποτε μεγέθους καλή θέληση κι αν έχει ο θεατής, αλλά και τίγκα στα φοβιστικά κλισέ, που δεν πρόκειται ποτέ να τρομάξουν το έμπειρο στο horror μάτι. Είναι λάθος όμως να πιστέψω πως ο ντιρέκτορας με το κοσμοπολίτικο ονοματεπώνυμο James DeMonaco, έστησε αυτό το συμπυκνωμένης αφήγησης θρίλερ, για να κάνει ρελάνς στα Saw και στα Paranormal Activity που κυκλοφορούν κατά κόρο. Ούτε (τόσο) αιματηρά στιγμιότυπα υπάρχουν, ούτε ίχνος μεταφυσικότητας. Υπάρχει όμως έντονη στην ατμόσφαιρα μια έκδηλη απορία για το ποια μπορεί να είναι η έκβαση μιας βραδιάς, που απορρέει μέσα από ένα παρανοϊκό νόμο, που εξίσου απρόσμενα και παράλογα, τον σέβονται και τον εκτιμούν όλοι, εφόσον διατηρεί τα δολοφονικά ένστικτα (όλον τον υπόλοιπο χρόνο) σε υπερβολικά χαμηλές στάθμες.

Για πες: Ο Ethan Hawke, με σιδερωμένα χαρακτηριστικά, σαν μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από το Gattaca - και αντίθετα σαν να έχει προηγηθεί καναδυό δεκαετιών από το ιδίας χρονικής κυκλοφορίας Before Midnight - κρύβει γυναικάκι, την απίστευτων χειλικών εκφράσεων Lena Headey και παιδιά στο ειδικά διαμορφωμένο Panic Room, μπας και αποφύγει την Clockwork Orange οργή των εκνευριστικά χαμογελαστών, βγαλμένων από το Funny Games κολεγιόπαιδων, που έχουν βάλει αμέτι μοχαμέτι να τσακώσουν το Hard Target θήραμα τους. Ως αποτέλεσμα το The Purge, πιότερο γέρνει προς την μεριά του Straw Dogs, παρά σε εκείνη του ανεκδιήγητου Tresspass, με την έννοια πως κατορθώνει να σηκώσει απεριόριστο κουρνιαχτό με τις εξτρεμιστικές ιδέες του. Αυτός όμως δεν είναι και ο πρωτεύων στόχος ενός φιλμικού πονήματος?

του Dan Scanlon. Με τις φωνές των Billy Crystal, Noah Johnston, John Goodman, Steve Buscemi, Joel Murray, Sean Hayes, Dave Foley, Peter Sohn, Charlie Day, Frank Oz, Helen Mirren, Alfred Molina, Nathan Fillion, Aubrey Plaza, Tyler Labine, John Krasinski, Bonnie Hunt

Που είναι ο Billy Crystal ρε σεις?

του zerVo (@moviesltd)

Βρισκόμαστε στο πρώτο μετά του μιλένιουμ έτος και το νηπιακής ηλικίας, μόλις πεντάχρονο animation στούντιο της Pixar επιχειρεί με το καινούργιο δημιουργικό του βήμα, να εκπλήξει ξανά το κοινό, που ολοένα και δημιουργεί γύρω του έναν αυξανόμενο φανατικό πυρήνα. Έχει βλέπεις προηγηθεί η αρχική εκτόξευση με τα δύο Toy Story (και το κατοπινό Bug's Life) που ουσιαστικά αποτέλεσαν την επαναστατική απαρχή της νέας γενιάς του κινουμένου σχεδίου, πέρα από το όμορφο, πλην μονότονο ύφος της κλασσικής Disney. Κάτι η πρωτότυπη (ξανά) ιδέα με τους άσχημους, αλλά και έντονα χρωματιστούς, ώστε να έλκουν την συμπάθεια, Μπαμπούλες, κάτι η παντελώς αταίριαστη χημεία των δύο βασικών ηρώων της ιστορίας, κάτι το έντονο συναίσθημα που προκάλεσε η αλληγορία της "πόρτας" στην ματιά των (νεότερων και παλαιότερων) θεατών, ώθησαν τους Monsters Inc στο να αναδειχτούν η πιο μεγάλη εμπορική επιτυχία του στούντιο μέχρι ώρας (και μέχρι την εποόμενη ταινία του). Στην έκτοτε δωδεκαετία πολλά άλλαξαν, η Pixar πλέον είναι η κραταιά δύναμη στον χώρο και οτιδήποτε και αν προτείνει, δεδομένα θεωρείται ως ένα ακόμη βήμα προς την αρτιότητα. Το έντονο feeling εκείνο των πρώτων ημερών της δράσης της, παραμένει αξεπέραστο όμως.

Είναι κοντός, καταπράσινος, με πανάσχημα πόδια, ασύμμετρα μακρυά χέρια χαμόγελο με σιδεράκια που σκοτώνει, έχει μόνο ένα μάτι και ο σκοπός της ζωής του είναι ως επαγγελματίας της Μπαμπούλας ΑΕ, να πρωταγωνιστήσει στα όνειρα όσων κοιμούνται βαθιά, τρομάζοντας την φαινομενική τους γαλήνη. Το όνομα του είναι Μάικ Βαζόφσκι και για να επιτύχει στο πλάνο του θα πρέπει προηγουμένως να φοιτήσει στο έγκυρο, όσο και αυστηρών μεθόδων, Πανεπιστήμιο Φοβιστών, εκεί που πιστεύει πως χάρη στην επιμέλεια στην μελέτη του, θα ξεπεράσει με ευκολία τις δύσκολες εξετάσεις. Από καθαρή του ατυχία, το όχι και τόσο συμπαθές στον περίγυρο του τερατάκι, θα πέσει στην αντίληψη της κοσμήτορος Ντιν Καρασκιάχτρα, που θα το πάρει με πολύ κακό μάτι και θα τον αποβάλει από την σχολή, για ανάρμοστη συμπεριφορά.

Ένας και μόνο είναι ο τρόπος πλέον ο φουκαράς ο Μάικ να κερδίσει την χαμένη του θέση στα έδρανα του ιδρύματος. Να κερδίσει με την αδελφότητα του, τους ΟΚ (Όρμα Κάππα) μια ομάδα ανίκανων να προκαλέσουν τον παραμικρό τρόμο συμμαθητών του, του ετήσιους φοβιστικούς αγώνες, εκεί που ως πρώτο φαβορί παίζουν οι καλά οργανωμένοι και πανίσχυροι ΡΩΡ (Ρόγχος Ωμέγα). Είναι η στιγμή που στο τιμ των...φοβιτσιάρηδων θα εισέλθει ο Τζέιμς Σάλιβαν, ένας θηριώδης μπαμπούλας από καλό τζάκι, που πιστεύει πως μόνο με το όνομα του και δίχως θυσίες, θα αποσπάσει το πτυχίο του. Με διαλυμένο εγωισμό και γκρεμισμένη αυτοπεποίθηση, ο Σάλι θα αναγκαστεί να ενώσει τις δυνάμεις του με τους νερντς και ειδικά με τον παντελώς αντιπαθή του Μάικ, μην τυχόν και τα απόλυτα αουτσάιντερς καταφέρουν το ακατόρθωτο.

Φυσικά όπως είναι αντιληπτό, ο χρόνος γυρίζει προς τα πίσω, για να μας δείξει το πως οι πεπειραμένοι και αναγνωρισμένοι Scarers του Inc έκαναν τα πρώτα τους βήματα, στους διαδρόμους της σχολής, που δεν διαφέρει σε λειτουργία, από καμία άλλη του Δυτικού Ακαδημαϊκού χώρου. Το Δόγμα πως μπορεί ο κάθε σπουδαστής να μην υπακούσει στους κανόνες του σχολείου, αρκεί να μην γίνει αντιληπτός από την Πρυτανεία, ορίζει την θεματική βάση του στόρι, που δεν διεκδικεί θέση ανάμεσα στις πλέον εμπνευσμένες στιγμές της Pixar, που από μόνη της έχει θέσει τον πήχη σε θεόρατα ύψη. Ο Don Scanlon, που πέτυχε μέσα από τα ανθρώπινης ψυχής και υπόστασης Αυτοκινητάκια του να συγκινήσει, εδώ παρότι το ηλεκτρονικό του πινέλο αριστεύει, δεν βγάζει ούτε γι αστείο το ίδιο συναίσθημα, εμμένοντας απλώς στο να τονίσει τις βασικές αρχές για κάθε νέο, εκείνες της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και του ομαδικού πνεύματος. Ούτε όμως και οι χιουμοριστικές στιγμές του ορίτζιναλ επαναλαμβάνονται, περιοριζόμενες απλά και μόνο στην ανικανότητα του στρογγυλού ζουμπαδιάρη να βγάλει έστω και την παραμικρή κραυγή αγωνίας, από όποιον επισκέπτεται στον ύπνο του.

Για πες: Δεν ήθελα βλέπεις να το πιστέψω κι όμως έγινε πραγματικότητα η εφεύρεση της τωρινής διανομής, που λειτουργώντας με δική της δεοντολογία και όχι όπως η Prooptiki το 2001, δεν προβάλει το φιλμ με το πρωτότυπο του σάουντρακ και τις φωνές των αγγλόφωνων αστέρων - ειδικά του Billy Crystal, που στο πρώτο μέρος, του ανήκε κάτι παραπάνω από την μισή επιτυχία. Λες και οι θεατές του Monsters University δεν ξεπερνούν σε ηλικία τον αριθμό 8, λες και δεν υπάρχει το δικαίωμα στο εγχώριο κοινό να δει το έργο, όπως ακριβώς έχει γυριστεί. Λυπάμαι. Τους Inc κινηματογραφικά - αν και όχι τόσο τεχνικά καταρτισμένους και 3D - είχα τιμήσει με πολλαπλές επισκέψεις στις αίθουσες. Τώρα, με την αποκλειστική μεταγλώττιση, μου αρκεί η μία. Απλώς θα περιμένω να κυκλοφορήσουν στο Μπλουρέυ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Ιουνίου 2013 από την Feelgood

Πριν από περίπου ένα χρόνο είχε γίνει γνωστό πως η νεαρή και ταλαντούχα Chloe Moretz - που εντός ολίγου θα την δούμε ως μετενσάρκωση της Carrie στο ριμέικ της θρυλικής ταινίας του De Palma - θα πρωταγωνιστήσει σε μια περιπέτεια με τον τίτλο Maggie, υποδυόμενη την κοπέλα του τίτλου, που δαγκώνεται από ζόμπι και μολύνεται από τον ιό των νεκροζώντανων. Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν η μικρούλα πραγματικά θα κρατήσει τον ρόλο της Μάγκι, αυτό που έγινε γνωστό όμως από την συμπαραγωγή των Lotus Entertainment, Silver Reel, Gold Star Films και Silverlining Media είναι πως τον πατέρα της δεκαεξάχρονης, που για τους έξι μήνες μέχρι να εκδηλωθεί η νόσος (καινούργιο στοιχείο αυτό) θα κάνει τα πάντα για να την γιατρέψει θα κρατήσει ο ένας και μοναδικός Arnold Schwarzenegger. Ο Arnie φαίνεται πως δεν πτοείται από την πολύ κακή πορεία που είχε στο box office Η προηγούμενη ταινία του The Last Stand και επιμένει να επιλέγει ρόλους εκτός των σίγουρων εμπορικά franchises. Την σκηνοθεσία του έργου έχει αναλάβει ο πρωτάρης Henry Hobson, ενώ οι φήμες λένε πως πίσω από το σενάριο κρύβεται ο Timur Mekmambetov, που έχει καταγράψει την δική του - όχι και τόσο αξιόλογη - διαδρομή πάνω στο genre...

Το καστ της καινούργιας παραγωγής της Disney με κεντρικό θέμα την Σταχτοπούτα και τον λογικό τίτλο βεβαίως Cinderella, ολοένα και γεμίζει γύρω από την ενζενί Lily James που θα υποδυθεί την πεντάμορφη ηρωίδα του παραμυθιού. Και ποια καλύτερη επιλογή από μια εξαιρετική ρολίστα, που γνωρίζει καλά τα κατατόπια τέτοιων φανταστικών ιστοριών, έχοντας συμμετάσχει σε ανάλογες παραγωγές όπως το Alice In Wonderland? Η Helena Bonham Carter, ένα από ελάχιστα funny faces των περσινών Les Miserables, που εντός των προσεχών εβδομάδων θα την δούμε στον πολυαναμενόμενο The Lone Ranger, θα κρατήσει τον ρόλο της Νεραιδονονάς της άμοιρης παιδούλας, που θα την μεταμορφώσει για μια και μόνο νύχτα σε αληθινή πριγκίπισσα. Στην σκηνοθετική καθοδήγηση του πρότζεκτ ήδη βρίσκεται ο Βρετανός Kenneth Branagh, ενώ το σενάριο υπογράφουν από κοινού οι Aline Brosh McKenna (27 Dresses, The Devil Wears Prada) και Chris Weitz. Όσο για το υπόλοιπο καστ πέρα από τον ρόλο της κακιάς μητριάς που έχει κάνει δικό της η Kate Blanchett, ακούγονται ακόμη τα ονόματα των Richard Madden του Game Of Thrones (Πρίγκιπας) και Holliday Granger (Anna Karenina) και Sophie McShera (Downton Abbey) ως φαντασμένες αδελφές της Σταχτοπούτας.

Χρειάστηκε μόνο ένας άντρας, για να ξεκινήσει μια ολόκληρη επανάσταση. Ένας γνήσιος καινοτόμος, ένας γνήσιος επαναστάτης. Αυτός ακριβώς είναι ο Στιβ Τζομπς, ο θρυλικός ιδρυτής της Apple, ο κύριος εμπνευστής συσκευών που κυριολεκτικά άλλαξαν την ζωή μας και αναμφισβήτητα μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της σύγχρονης Αμερικάνικης ιστορίας. Με τρεις δεκαετίες από την επαγγελματική, αλλά και την προσωπική ζωή του πρωτοπόρου των ηλεκτρονικών υπολογιστών, ασχολείται η ταινία που φέρει φυσικά ως τίτλο το όνομα του, Jobs, που σκηνοθετείται από τον Joshua Michael Stern (Neverwas, Swing Vote) σε σενάριο του Mark Whiteley. Όπως προβάλλει και το ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρέιλερ, η ταινία αποτελείται από δραματοποιημένα στιγμιότυπα της ζωής του Τζομπς, που ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από μια αποθήκη, εξελίσσοντας την εταιρεία στον παγκόσμιο κολοσσό του σήμερα, φτάνοντας φυσικά και μέχρι τον θάνατο του, προ ενός περίπου έτους, που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Η ανεξάρτητη παραγωγή υποστηρίζεται στην διανομή από την Open Road, που θα ξεκινήσει να προβάλλει τον Jobs σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών, στις 16 του ερχόμενου Αυγούστου, έχοντας προηγουμένως παρουσιαστεί μόνο στο χειμερινό φεστιβάλ του Sundance.

Τον ρόλο πρόκληση υποδύεται ένας ζεν πρεμιέ που μέχρι στιγμής στην καριέρα του δεν έχει αποσπάσει και τις καλύτερες κριτικές για τις ερμηνείες του, έχοντας την ελπίδα πως αυτό εδώ το Biopic θα αλλάξει την γνώμη όλων για την υποκριτική του αξία. Ο Ashton Kutcher, με την εμφανή εξωτερική ομοιότητα με εκείνον που καλείται να ενσαρκώσει, θεωρεί τον ρόλο ένα προσωπικό στοίχημα επίδειξης των ικανοτήτων του. Στο δύσκολο εγχείρημα του θα βρει συμπαραστάτες τους Josh Gad ως Στιβ Βόζνιακ, Lukas Haas ως Ντάνιελ Κότκε, James Woods ως Τζακ Ντουντμαν, Matthew Modine ως Τζον Σκάλευ αλλά και τους Dermot Mulroney, K=JK SImmons και Leslie Ann Warren.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2013

Δυο ζευγάρια, αμέτρητες έλξεις, άφθονη μπύρα. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά? Έχοντας ήδη ταξιδέψει στα εκράν του ανεξάρτητου φεστιβάλ του SXSW αποσπώντας μάλιστα εξαιρετικές κριτικές από όσους την παρακολούθησαν, έρχεται η indie κομεντί Drinking Buddies, μια ταινία που εκπροσωπεί ικανοποιητικά καθώς φαίνεται το σύγχρονο αμερικάνικο σινεμά. Κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας η Κέιτ και ο Λουκ, είναι συνάδελφοι στην τοπική ζυθοποιία και καλοί φίλοι, που διαρκώς φλερτάρουν μεταξύ τους, δίχως αυτή τους η ερωτική έλξη να τους απαγορεύει να έχουν δημιουργήσει μακροχρόνιους δεσμούς, ο καθένας με τον δικό τους αγαπημένο. Η φιλία τους θα δοκιμαστεί ιδιαίτερα, όταν καταπιεσμένοι από το έτερο του ήμισυ ο καθένας, θα περάσουν ένα διήμερο ολομόναχοι στην ύπαιθρο. Η σκηνοθεσία και το σενάριο ανήκουν στον Joe Swanberg, που είχε συμμετάσχει με μια ρουμπρίκα στο πρώτο παζλ του V/H/S, ενώ η διανομή του φιλμ ανήκει στην Magnolia Pictures που θα το στείλει στο on demand στα τέλη Ιουλίου και στο περιορισμένο κύκλωμα κινηματογράφων ένα μήνα αργότερα.

Η πραγματικά εντυπωσιακής θωριάς Olivia Wilde ορίζει τον ένα πόλο του ιδιόμορφου ζευγαριού, με τον Jake Johnson να δίνει την μορφή του στο άλλο, ενώ τους αγαπημένους τους, ερμηνεύουν η Anna Kendrick και ο Ron Livingston.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν σε κάποιο φεστιβάλ

του Zack Snyder. Με τους Henry Cavill, Amy Adams, Michael Shannon, Diane Lane, Kevin Costner, Laurence Fishburne, Antje Traue, Ayelet Zurer, Russell Crowe

The Kryptonian Immigrant

του gaRis (@takisgaris)

Είναι 1934. Γκρέητ Ντηπρέσσον στην Αμερική – άνοδος Ναζί στη Γερμανία. Ο Joe Shuster μεταναστεύει από τον Κάναδα στο Κλήβελαντ για να συναντήσει το ξαδέρφι του Jerry Siegel. 16άρηδες με κόλλημα για Flash Gordon και Little Nemo. Εβραιόπουλα, ντροπαλά με γυαλούμπες, με τον Jerry να έχει εκδώσει τις Cosmic Stories του ήδη προ 2ετίας. Η μεγάλη ιδέα δεν αργεί να φυτευτεί στο κρανίο του Siegel: Υπεράνθρωπος, εξωγήινος - πρόσφυγας που ερωτεύεται την Lois Lane η οποία όμως έχει μάτια μόνο για τον Man of Steel κι όχι για τη σκιώδη περσόνα του Kal-el, τον διοπτροφόρο, ντροπαλό (με πιάνς;) συνάδελφο ρεπόρτερ στη Daily Planet, Κλάρκ Κέντ.

Superman / Υπεράνθρωπος. Τάδε Έφη Ζαρατούστρα του Φρειδερίκου Νίτσε. Το ευαγγέλιο της ναζιστικής ιδεολογίας. Εδώ η προσωποποίηση της ηρωικής υπέρβασης με πρόταγμα την απελευθέρωση της χριστιανικής ηθικής από το έγκλημα. Μοντέλο της Superman φιγούρας ο Douglas Fairbanks των Μάσκα του Ζορρό και Ρομπέν των Δασών. Καλούπι του Clark Kent ο Harold Lloyd των Welcome Danger και Safety Last! Αυτό ήταν. Στα 1938 τα εβραιόπουλα πουλάνε τις 13 πρώτες σελίδες για $130 στον εκδότη Harry Donefeld, εκχωρώντας κάθε πνευματικό τους δικαίωμα. Γρήγορα ο Άνθρωπος από Ατσάλι γίνεται πολιτιστικό φαινόμενο. Η ιστορία του μωρού που οι γονείς του φυγαδεύουν σε μια διαστημική κάψουλα από τον αποθνήσκοντα πλανήτη Krypton για να διασωθεί το dna της φυλής μακριά από τα αιμοσταγή χέρια του παρανοϊκού στρατηγού Zod. Η κάψουλα σκάει σε ένα χωράφι σπαρμένο αραποσίτι στην καρδιά της W.A.S.P. Αμερικής: Κάνσας,Τέξας. Οι άτεκνοι αγρότες Τζόναθαν και Μάρθα Κέντ γίνονται οι ανάδοχοι γονείς.

Όπως στα πρωτάτα του Μωυσή τον οποίο διασώζουν οι γονείς του από την οργή του Φαραώ που βάλθηκε να εξοντώσει όλα τα νεογέννητα αρσενικά εβραιόπουλα. Η μητέρα του τον βάζει σε ένα καλάθι που διαπλέει τον Νείλο. Τον βρίσκει η κόρη του Φαραώ και τον μεγαλώνει σα βασιλόπουλο. Ο Μωυσής, ο προπάππος του Κλάρκ Κέντ, έχει κι αυτός διπλή ταυτότητα: Αιγύπτιος πρίγκηπας και μελλοντικός απελευθερωτής των Ιουδαίων. Το όνομα είναι δηλωτικό του μεσσιανικού χαρακτήρα του Σούπερμαν. Kal-El, όπου El είναι το εβραϊκό πρόθεμα της θεότητας. Δεν είναι απορίας άξιο γιατί ο Ναζί υπουργός προπαγάνδας, ο διαβόητος Γκαίμπελς, αποκήρυξε τον κόμικ υπερήρωα ως σιωνιστικό σύμβολο, αγνοώντας ότι ο Kal μετουσιώνει κάτι πολύ ευρύτερο: Την ίδια την Αμερική, καταφύγιο των κάθε λογής μεταναστών, όπου ο καθένας είναι ελεύθερος, χωρίς εξωτερική απειλή αυταρχικών Zods, να διεκδικήσει μια θέση στο όνειρο.

Στην αρχή ο Σούπερμαν πηδούσε πάνω στα ψηλά κτίρια. Σύντομα, με την εκρηκτική ανάπτυξη της αεροπλοΐας θα αρχίσει να πετά. Οι υπερδυνάμεις του ακμάζουν παράλληλα με την ανάδειξη της αμερικανικής κοσμοκρατορίας. Γίνεται το είδωλο του εθνικού ιδεώδους, του μοντέλου που συνενώνει εθνικές και πολιτισμικές διαφορές στο κοινά αποδεκτό πρότυπο του Αμερικανού πολίτη. Όταν ο Kal-el βγαίνει στο γυαλί, οι πρώτες φράσεις είναι “Truth, Justice and the American Way". Ο Umberto Eco πριν 40 χρόνια στη διατριβή του για τον Μύθο του Σούπερμαν πραγματεύεται την εμμονή του υπερήρωα να διατηρήσει την καθεστηκυία τάξη. Την αφιέρωσή του στην πάταξη του εγκλήματος, ιδιαίτερα εναντίον της ατομικής ιδιοκτησίας κι όχι στην αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών που υποθάλπουν το έγκλημα όπως η φτώχεια. Στα 1978, ξεκινά η διαδρομή του all-american-hero στο πανί. Μέχρι το 1987 θα γυριστούν τέσσερις ταινίες με κορυφαία την πρώτη του Richard Donner, με την περίφημη συμμετοχή του Brando που έλαβε $14Μ για την ολιγόλεπτη, παντελώς απροετοίμαστη συμμετοχή του ως Jor-El. O ήρωας με την κόκκινη μπέρτα διαχρονικά παρέμενε ο πρόωρα (όσο και τραγικά παράδοξα) χαμένος Christopher Reeve. Μετά από 20ετή σιωπή η πρώτη απόπειρα αναβίωσης, δια χειρός Bryan Singer με πρωταγωνιστή τον λίγο Brandon Routh. Χλιαρά πράγματα και συγκριτικά απογοητευτικές εισπράξεις. Ο υπέρτατος κόμικ μύθος αναζητά απεγνωσμένα τον κρυπτονίτη του.

Εδώ αρχίζουν να ουρανοδρομούν οι κινηματογραφικές συναστρίες. O Χρίστος (με ξαναπιάνς;) Nolan έχει ήδη αναστήσει τον Batman με μια τριλογία που ξαναέγραψε την κομικατζίδικη ιστορία, με το The Dark Knight να φιγουράρει αξιοκρατικά ως η κορυφαία μεταφορά στη μεγάλη οθόνη χάρτινου υπερήρωα. Μαζεύει τον στορυτέλα David S. Goyer και τον αρχιτυμπανιστή Hans Zimmer. Φτιάχνει το εκμαγείο και ψάχνει σκηνοθέτη με εικονοκλαστικό μάτι. Zack Snyder, των Dawn of the Dead 300 αλλά και των Sucker Punch Watchmen. Ύψος και βάθος, αλλά πάντα με καθαρόαιμα κομικατζίδικη φλέβα. Μένει το κάστ με προεξάρχοντα τον διάδοχο ενός Κρίστοφερ Ρηβ. Διάνα στο πρόσωπο του Henry Cavill, ενός μοιρακίου με λίγα ταινιάκια στο ζωνάρι (Red Riding Hood, Immortals) αλλά σωματότυπο που βγάζει μάτια. Ο εκφραστικός Μπριτόνος (καινοτομία σε μια κατεξοχήν αμερικανική υπόθεση) είναι πραγματικά ατσαλένιος, παίρνοντας ρεβάνς από την κακοδαιμονία του που του στοίχισε ρόλους όπως των Bond-Batman-Edward (Twilight). Ο Cavill παίζει σωματικά, συγκροτημένα και λανθάνουν οικτρά όσοι τον συγκρίνουν με τους Christian Bale και Robert Downey Jr. O Σούπερμαν είναι εξωγήινος. Έτσι απλά.

Όταν στο παλκοσένικο ανεβαίνουν οι Amy Adams (μια δυναμικότατη Lois Lane), o παθιασμένα τρελάρας Michael Shannon (General Zod), οι Kevin Costner και Diane Lane (το ονειρεμένης χημείας ζεύγος Kent), πλαισιωμένοι με ένα Russell Crowe ως Jor-El σε κόντρα ρόλο από το τσαμπουκαλέ του πρόφαιλ, δε μπολιοθέλει ρώτημα. Μια καρα-υπερπαραγώγα $250Μ που βγάζει μάτια στην πιατέλα (αποφύγετε όμως το ισχαιμικό 3D), κρατά για ένα δυομισάωρο αμέριστη την προσοχή, σε βαθιμό που σχεδόν ξεγλιστρούν τα ξώφαλτσα του Goyer στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, όσο και η περίπου ανυπαρξία λάιτ κάμπ στιγμών. Η ταινία παραπαίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά και κατά κόρον πείθει για τη δεδομένη επιλογή της. Το υποχρεωτικό τελικό 45λεπτο γκωμένης, εσχατολογικά υπερπληθωριστικής αναμέτρησης μουτζαλώνει τα επιτυχημένης λείανσης φλάσμπακς όσο και τις χαμηλότονες σεκάνς εσωτερικής ωρίμανσης του Superman, ίσως ότι πολυτιμότερο έχει να προικίσει αυτό το επιτυχημένο reboot τα κατοπινά sequels.

Για πες: Σαφώς και υπάρχει θέμα αν υφίσταται ζήτημα κλωνοποίησης της Νολανικής, νταβαντούρικα αυτάρεσκης, εμμονικά σκοτεινής προσέγγισης ενός φωτεινού συμβόλου αγαθότητας όπως ο Superman. Το τελικό όμως προϊόν δεν ευαρεστεί απλά τους φανς αλλά και ανανεώνει το δημογραφικό του κοινό, τείνοντας χείρα σε μια εποχή που κυριαρχεί το γκρίζο και η αμφισβήτηση οιουδήποτε θεσμού ή υπερασπιστή της τρικυμιώδους παγκόσμιας συλλογικότητας. Ο Άνθρωπος από Ατσάλι είναι θεματικά ο Big Daddy των κόμικ ηρώων κι αυτή του εδώ η καταγραφή είναι πραγματικά πελώρια για να αγνοηθεί.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Ιουνίου 2013 από την Village