Movies Ltd

Με την τελευταία της ταινία, εκεί που επιβιώνει από την καταστροφή του κόσμου (This Is The End) μαζί με τους Seth Rogen, Jonah Hill και Danny McBride, να έχει κάνει πρεμιέρα μόλις στην Αμερική, η Emma Watson βάζει μπροστά το επόμενο πρωταγωνιστικό σχέδιο της, που μοιάζει ιδιαίτερα εντυπωσιακό και φιλόδοξο. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η Warner Bros και ο παραγωγός David Hayman, θα συνεργαστούν στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Erika Johansen, Queen Of The Tearling, που αναμένεται να κυκλοφορήσει τις προσεχείς εβδομάδες, πηγαίνοντας κατευθείαν στην κορυφή της λίστας των μπεστ σέλερς. Κι αυτό γιατί όπως διαλαλήσει το προμόσιον του, πρόκειται για ένα έργο που θα φέρνει πάρα πολύ στο μέγκα χιτ Game Of Thrones και θα εκτυλίσσεται τρεις αιώνες μετά τον ολοκληρωτικό αφανισμό της ανθρωπότητας, καθώς μια διαβολική βασίλισσα κρατά στα χέρια της τις δυνάμεις που θα δώσουν νέα πνοή στο ανθρώπινο γένος. Σε αυτή την καλά κρυμμένη από την δημοσιότητα υπόθεση η εικοσάχρονη σταρ ταιριάζει γάντι, τόσο γιατί διαθέτει γνώση από τεράστια μπλοκμπάστερ, συμμετέχοντας σε όλη την διάρκεια του σίριαλ Harry Potter, όσο και γιατί έχει δείξει και ερμηνευτικές ικανότητες, παίρνοντας μέρος σε παραγωγές ικανού καλλιτεχνικού κύρους, όπως το Bling Ring της Coppolla και το ανεξάρτητο The Perks Of Being A Wallflower.

του Richard Linklater. Με τους Ethan Hawke, Julie Delpy

Θέλει τρέλα η ζωή μας και νοστιμιά...

του zerVo (@moviesltd)

Φαντάζομαι πως περιμένεις τώρα να διαβάσεις, πως αυτό εδώ είναι το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας που ξεκίνησε πριν από 18 χρόνια και κάθε νέο της τεύχος κυκλοφορεί ανά εννιαετία, αναμένεις να σου μιλήσω (κι εγώ) για την Βιέννη, το Παρίσι και την υπέροχα φιλόξενη κι εκθαμβωτική Καλαμάτα, που έχουν υπάρξει τα φυσικά φόντα της ιστορίας και για το πόσο έχουν ωριμάσει στο πέρασμα των ετών οι χαρακτήρες πρωταγωνιστές της. Όχι καλέ μου. Το σινεμά δεν είναι ούτε στατιστική, ούτε γεωγραφία, ούτε πατριδογνωσία. Όπως και το σίριαλ του Before όμως δεν είναι μια απλή φιλμική περίπτωση. Είναι ίσως η πιο ευφυής σκέψη στην υπεραιωνόβια διαδρομή της Έβδομης Τέχνης, δεδομένα πάντως η διαχρονικότερη. Διότι με τον τρόπο που έχει δομηθεί, προσφέρει την δυνατότητα στον θεατή της, να την κρατήσει στα χέρια σαν ένα φωτογραφικό άλμπουμ γεμάτο με θύμησες. Που είτε ξεφυλλίσει τις σελίδες του ασυνάρτητα, είτε με ευλάβεια στο timeline, ένα είναι σίγουρο. Όλα όσα περιγράφει είναι παρμένα από την ίδια την ζωή του. Με δραματουργικές προσθέσεις και αφαιρέσεις βέβαια, με γλαφυρότητες και συναισθηματικές αυξομειώσεις στην ανάπτυξη του πέραν των αληθινών, αλλά γεμάτο διάσπαρτα στιγμιότυπα που έχει βιώσει μετά πάσης βεβαιότητας. Κι αν εσύ ανήκεις στους τυχερούς να ήσουν είκοσι, εικοσιπέντε όταν πρωτοφανερώθηκε κι έχεις συνταξιδέψει μαζί του μέσα στον χρόνο, τότε για σένα το Before δεν είναι απλό λεύκωμα, αλλά ένας ολοζώντανος καθρέφτης!

Σαν παραμύθι πέρασαν οι έξι βδομάδες ανεμελιάς για τον Τζέσι, την Σελίν και την οικογένεια τους στην Νότια Πελοπόννησο, όπου βρέθηκαν φιλοξενούμενοι στην ονειρική έπαυλη ενός βετεράνου λογοτέχνη. Τελευταία ημέρα των διακοπών, η συννεφιά μούντωσε την γαλανή ματιά του Τζέσι, καθώς αποχαιρέτησε μόλις τον έφηβο γιο του, από τον προηγούμενο γάμο του, που θα ταξιδέψει πίσω στην Αμερική για να συναντήσει την μητέρα του. Μελαγχολία στο βλέμμα του αγαπημένου της, που θα υποπέσει στην αντίληψη της Σελίν και θα αναταράξει τον ήδη προβληματισμένο από όσα προσωπικά κι επαγγελματικά έχει να αντιμετωπίσει από αύριο κιόλας, ψυχικό της κόσμο. Ταραχή που θα της δημιουργήσει πιότερο, όμως, η αίσθηση πως ο καλός της φαντάζεται να μετακομίσουν από το Παρίσι που διαμένουν στο Σικάγο, προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο παιδί, που πριν από εννιά χρόνια εγκατέλειψε για χάρη της.

Η φωτάδα της Μεσογείου θα αποκαλύψει την μια μετά την άλλη τις ανησυχίες και τις ανασφάλειες του αγαπημένου ζευγαριού, που βαθμηδόν θα αντιληφθεί πως η μεταξύ τους γλυκάδα και μέλωση, θα δώσει την σκυτάλη στη σκυθρωπιά και την γκρίνια. Η υποσχόμενη έρωτα και πάθος νύχτα που θα περάσει ο Τζέσι και η Σελίν, στην σουίτα των νεόνυμφων του πολυτελούς ξενοδοχείου της περιοχής, ένα αναπάντεχο δώρο της παρέας τους, για να μείνουν για λίγο μόνοι δίχως τα παιδιά, μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια για την σχέση τους. Μπορεί όμως και όχι...

Είναι πολύ πιθανό λοιπόν, να γραφεί οδυνηρός επίλογος στην σχέση που ξεκίνησε ένα καλοκαιρινό απόγευμα σε ένα ταξιδιάρικο τρένο κάπου στην κεντρική Ευρώπη και η μοίρα ολοκλήρωσε πέρα από κάθε απιθανότητα σε μια Parisienne Walkway κοντά μια δεκαετία μετά. Ακολουθώντας μια μοναδική στα χρονικά αφήγηση - φαινόμενο οι δυο ήρωες του love story, δεν είναι πια ούτε οι δίχως σκοτούρα πιτσιρίκοι του πρώτου ραντεβού στα μέρη του Μότσαρτ, ούτε οι έτοιμοι για την ανατροπή και την υπέρβαση ερωτευμένοι ενήλικες που βάδισαν στις όχθες του Σηκουάνα. Εκείνη, ντυμένη την γοητεία της Julie Delpy, πιστεύει (δίχως να είναι αλήθεια) πως είναι μια σιτεμένη ξανθιά, που οι καμπύλες της μεσηλικίωσης έχουν ξεβάψει την μπογιά της, πείθοντας την πως πλέον δεν είναι επιθυμητή σε κανέναν, ούτε καν στον Τζέσι. Οι λογικές νευρώσεις της, απόρροια και των μόνιμων ζητημάτων στην δουλειά της, είναι και οι κύριες πηγές των συζυγικών τριγμών. Το λάμπος της καλλιτέχνιδας που κάποτε ξελόγιασε τον θαλασσομάτη, τρεμοσβήνει κι αυτό της δίνει την εντύπωση πως δεν είναι αντάξια του, πως την φέρνει σε δεύτερο πλάνο στην σκέψη του. Με δυο κουβέντες, πως τον έχει χάσει...

Εκείνος από την μεριά του, φορώντας το αδέξια γωνιαστό χαμόγελο του Ethan Hawke, δεν πτοείται που στα σαραντά βάλε του, τα γένια του έχουν ασπρίσει και οι κρόταφοι του γκριζάρουν. Ούτε έχει χάσει την παιδική αφέλεια που πάντοτε τον διέκρινε στην συμπεριφορά. Η επιτυχία των βιβλίων που έχει γράψει, αν και ελαφρώς μακρινή, αφού η έμπνευση για μια πιο νέα δεν τον βοηθά, του δίνει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να αντιμετωπίζει τα καθημερινά ζητήματα με έναν άλλο, ποιητικότερο αγέρα. Αλλού τρέχει ο λογισμός του όμως, σε άλλα ζόρια, στο παλικάρι του που τον γεμίζει με ενοχές για την στάση του, να το εγκαταλείψει δίχως να του δώσει εξηγήσεις. Δεν είναι ο προβοκάτορας της δυάδας, είναι ο αντιδραστικός όμως, αν τον τσιγκλίσεις. Είναι ο άντρας, όχι ο (καθ)οδηγός, ούτε ο έχοντας το γενικό πρόσταγμα, αλλά εκείνος που με αποφασιστικότητα μπορεί να δώσει την λύση στο υπαρκτό πρόβλημα. Ο εγωισμός είναι ο καταλύτης. Υπάρχει? Ή την αγαπάει όσο τίποτα στον κόσμο, που δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοιες παιδιάστικες ανοησίες.

Επτά ακριβώς σκηνές συνθέτουν το παζλ του Midnight. Με μικρότερη - αλλά και πιο συναισθηματικά φορτισμένη - την πεντάλεπτη εισαγωγή του αποχαιρετισμού, όλες οι άλλες, σχεδόν μονοπλανικές κρατούν γύρω στο τέταρτο, φροντίζοντας η μία πίσω από την άλλη να ανεβάζουν τις στροφές του πάθους, όσο οι δείκτες του ρολογιού κυλούν. Από εκείνη την (αναίτια...) μακρόσυρτη, αναγνωριστική και πληροφοριακή στον δρόμο της επιστροφής από το αεροδρόμιο, ο κορμός που ορίζουν η προετοιμασία για το τραπέζι, η γιορτή και το (φυσικά) περπάτημα μέχρι το Costa Navarino, ουσιαστικά προετοιμάζουν το έδαφος - με γλαφυρότητα και πανέξυπνο χιούμορ, κόντρα σε κάθε λογική και σύνεση - για τον επερχόμενο τυφώνα. Το φινάλε στο γραφικό λιμανάκι της Καρδαμύλης, μπροστά σε ένα ανατριχιαστικά μαγικό σκηνικό, που στην ομορφάδα του θα θαμπωνόταν ακόμη κι ο ίδιος ο πλάστης του, δεν ορίζει απλώς την λύτρωση, την εξιλέωση. Αν υπήρχε κινηματογραφική δικαιοσύνη, αυτή η σεκάνς θα έπρεπε να ορίζει αυτομάτως την κορωνίδα όσων ρομαντικών έχουν καταγραφεί ποτέ στο πανί, με κάτι φορμολικές The Way We Were και Καζαμπλάνκες ήδη να αιτούνται αυτοαποκαθήλωσης.

Ποτέ δεν πρόκειται να υποστηρίξω πως αυτός ο Linklater είναι σκηνοθεταράς, ούτε ποτέ θα τον τοποθετήσω στην πάνω πάνω βαθμίδα της ιεραρχίας των σπουδαίων ντιρεκτόρων. Είναι όμως ένας ιδιοφυής τύπος, που σε άμεση συνεργασία με τα δύο βασικά του εργαλεία, πέτυχε κάτι το μοναδικό, το ανεπανάληπτο. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το επίτευγμα της προβολής ενός έρωτα, που γεννιέται, ωριμάζει, ενηλικιώνεται και γερνά σε πραγματικό και όχι κινηματογραφικό χρόνο, όπως το κατόρθωσε μέσα από τα τρία - προς το παρόν - στοπ, στο Sunrise, στο Sunset και στο Midnight. Το αν θα το συνεχίσει? Θα προβλέψω δίχως ρίσκο να δώσω θετική απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα. Η πορεία του έργου του κινείται παράλληλα με εκείνη της ζωής και δίχως να βάζω μακάβριο τόνο στα λεγόμενα μου, μόνο μια βιολογική ανατροπή μπορεί να βάλει τελεία στο διάβα του Before πρότζεκτ.

Για πες: Και συνάμα των δύο αγαπημένων χαρακτήρων που χέρι χέρι βαδίζουν από το 1995 πάνω στο πλακόστρωτο, στο καλντερίμι και την άμμο, βγάζοντας την ψυχή τους, την καρδιά τους στις λέξεις, τις ατάκες, τις χειρονομίες τις συμπεριφορές. Εκφράσεις, λόγια και κινήσεις που μόνο ο αδαής μπορεί να πιστέψει πως αποτελούν μέρος ενός κάποιου σεναρίου και όχι μιας απίστευτης ψυχαναλυτικής πραγματείας, που από το σύνολο των πραγματικοτήτων που ερευνά, είναι σχεδόν απίθανο να γλυτώνει η δικιά σου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Ιουνίου 2013 από την Feelgood

του Ric Roman Waugh. Με τους Dwayne Johnson, Barry Pepper, Benjamin Bratt, Susan Sarandon, Jon Bernthal, Michael Kenneth Williams, Melina Kanakaredes, Nadine Velazquez

Ο The Rock Μπαμπάς!

του zerVo (@moviesltd)

Επί δίωρου είχα σχηματίσει - διόλου αναίτια - την εντύπωση πως το φιλμ έχει σαν σκοπό του να αναδείξει την γονική αυταπάρνηση, προκειμένου να προφυλάξει το παιδί του από κάθε λογής κίνδυνο που το περιτριγυρίζει. Στο επιμύθιο όμως κατανόησα πως η κεντρική ιδέα του Snitch είναι εντελώς διαφορετική και στόχο της έχει να φωτογραφίσει την νομική αδικία που λέει πως όποιος συλλαμβάνεται για πρώτη φορά να διακινεί παράνομες ουσίες εκτίει περισσότερο χρόνο στην φυλακή από εκείνον που βιάζει, ληστεύει τράπεζες, βιαιοπραγεί σε ανήλικους ή αποπειράται να σκοτώσει. Nα με συμπαθήσει ο κύριος Ric Roman Waugh, ο υπογράφων το σενάριο και την σκηνοθεσία εδώ, αλλά θα διαφωνήσω μαζί του και μάλιστα κάθετα. Το μόνο άδικο της δικαιοσύνης είναι που δεν πενταπλασιάζει τις ποινές όσων, σκέφτονται και μόνο, να εμπορευτούν τον θάνατο...

Επαγγελματικά μπορεί να τα πηγαίνει περίφημα ο Τζον Μάθιους, έχοντας στήσει μια από τις καλύτερες μεταφορικές εταιρίες του Νότου, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και στις οικογενειακές του σχέσεις, εφόσον τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την συμπεριφορά του μεγάλου του γιου, από τον πρώτο του γάμο, είναι αβάσταχτα. Κι αυτό γιατί ο έφηβος Τζέισον, πέφτοντας θύμα καρφώματος από τον κολλητό του, θα συλληφθεί από την DEA για εμπόριο ναρκωτικών και θα οδηγηθεί στο αυτόφωρο, εκεί που αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης μεγαλύτερη των δέκα ετών. Αρνούμενος να αποκαλύψει στοιχεία για άλλα βαποράκια στις αρχές προκειμένου να ξαλαφρώσει την δύσκολη θέση του, θα δώσει αφορμή στον πατέρα του να το πράξει εκείνος αντί γι αυτόν. Το να εισέλθει και μόνο ο απελπισμένος γονιός στον απάνθρωπο κόσμο των καρτέλ θα αποδειχτεί οδυνηρή εμπειρία...

...ειδικότερα από την στιγμή που μέσα στην απόγνωση του, θα υποδυθεί άριστα τον μεγαλομεταφορέα κοκαίνης, στοιχείο που θα οδηγήσει το FBI και την πράκτορα του - η Susan Sarandon είναι αυτή - που του έχουν υποσχεθεί επιεική αντιμετώπιση του κατατρομαγμένου πιτσιρικά, στο να πάνε το κυνήγι των βαρόνων μέχρι τέλους, ξεσκεπάζοντας ολάκερο το ασκέρι τους. Αληθινά είναι τα περιστατικά που βασίζει την ιστορία του ο πρώην επαγγελματίας στάντμαν Wuagh και με αληθινό τρόπο τα περιγράφει κινηματογραφικά, άλλοτε στήνοντας την κάμερα του σε θέση παρατηρητή των εξελίξεων, άλλοτε φορτώνοντας την στον ώμο, για να αποδώσει τον απαιτούμενο ρεαλισμό. Κι ακόμη κι αν σε πολλές στιγμές είναι εμφανής η απουσία των παράδων, που θα ανέβαζαν το επίπεδο της δράσης ένα σκαλί παραπάνω - χωρίς να είναι και το ζητούμενο άλλωστε - το indie δραματικό θρίλερ, στέκεται τουλάχιστον με αξιοπρέπεια απέναντι σε εκείνον που θα επιλέξει να το παρακολουθήσει.

Πολλοί θα στοιχημάτιζαν πως δεν πρόκειται να υπάρξει ρόλος στην καριέρα του θηριώδη Dwayne Johnson, που δεν θα περιλαμβάνει έστω μία από τις γροθιές που τον έκαναν διάσημο πάνω στα ρινγκ της WWF. Με τα λεφτά τους κλαμένα στον κουβά, πλέον, καμάρωσαν τον Σαμόαν να παίζει όχι τον μάτσο τσαμπουκά, αλλά τον ευάλωτο και φοβισμένο στην θωριά της παράνομης κάννης απλό πολίτη, που μάχεται για το καλύτερο μέλλον του παιδιού του. Απόδειξη πως διαθέτει και ερμηνευτικές, πέρα από catchικές δυνατότητες ο The Rock, σε τέτοιο βαθμό που μοιάζει ελαφρώς παράταιρο να μην σηκώνει ούτε μια φορά το χέρι, έτσι για την τιμή των όπλων.

Για πες: Ορίζοντας έτσι ένα ιδιόμορφο κοντράστ σε σχέση με όλες τις βίαιες παρουσίες του σε Fast And Furious και G.I. Joe, που ναι μεν από μια μεριά δείχνει πως πέρα από την παλαιστική θωριά, παίζει και λίγο τάλαντο, δημιουργεί όμως μια τόσο ασυνήθιστη για τα μέτρα του φόρμα, που μάλλον μοιάζει σαν λάθος επιλογή, για να ερμηνεύσει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Ιουνίου 2013 από την Audiovisual

Έφτασε η ώρα? Ναι, έφτασε! Μια περιπέτεια που λαμβάνει χώρα σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο είναι το Snowpiercer του Κορεάτη Bong Jong Ho, ενός από τους σημαντικότερους πρεσβευτές του κινηματογράφου της Ασιατικής χώρας, έχοντας δώσει τα διαπιστευτήρια του με ταινίες που έχουν αποτελέσει τεράστιες επιτυχίες στον τόπο του (Mother, The Host). Ο κόσμος έχει καταστραφεί ολοσχερώς και οι λιγοστοί επιζώντες του πλανήτη, επιβιώνουν πάνω σε ένα ακατάπαυστα κινούμενο τρένο, χωρισμένη ανάλογα με την προέλευση του σε κοινωνικές τάξεις. Η ανέχεια που βιώνουν διαρκώς οι πολλοί περισσότεροι κάτοικοι των πιο φτωχών βαγονιών, γρήγορα θα προκαλέσει την βίαιη αντίδραση τους ενάντια στους Πατρίκιους. Το πρώτο τρέιλερ που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου, για ένα φιλμ που θα κάνει επίσημη πρεμιέρα πρώτα στην Άπω Ανατολή στα μέσα του Αυγούστου, δείχνει σίγουρα εντυπωσιακό, με καταιγιστικές σκηνές δράσης και έντονου σασπένς. όσο για τον υπόλοιπο κόσμο, απλά και μόνο που το έργο βρίσκεται κάτω από την σκέπη του πανέξυπνου Weinstein, από μόνο του δίνει ώθηση για μια εξαιρετική πορεία στα box offices.

Και δεν υπάρχει μόνο αυτή η παράμετρος, αφού τους χαρακτήρες της υπόθεσης υποδύεται ένα διαθνώς αναγνωρισμένο καστ, αποτελούμενο από αστέρες πρώτης γραμμής, όπως είναι ο Chris Evans, ο Ed Harris, ο Jamie Bell, η Octavia Spencer, ο Ewen Bremner, ο Kang Ho Sung, η Alison Pill, ο Luke Pasqualino, ο βετεράνος John Hurt και η πάντοτε εξαιρετική σε ότι κι αν κάνει Tilda Swinton.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2013.

Ένα σύμβολο που λατρεύτηκε από εκατομμύρια ανθρώπων. Η πιο διάσημη γυναίκα στον κόσμο, που εξελίχθηκε στην πριγκίπισσα του λαού! Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την διαδρομή ζωής της πιο λατρεμένης γαλαζοαίματης στα παγκόσμια χρονικά, εκείνης που αποτέλεσε με την στάση και το έργο της, σύμβολο ελπίδας όχι μόνο για τους συμπατριώτες της Βρετανούς, αλλά για τους απόκληρους ολάκερης της υφηλίου, που κυριολεκτικά την θεώρησαν δικό τους άνθρωπο. Η διαδρομή της πανέμορφης princess της Ουαλίας. Νταϊάνα Σπένσερ, μέχρι την θέση του συζύγου του Βασιλικού θρόνου και κατοπινά στο οικογενειακό δράμα που απέφερε την τραγική κατάληξη εκείνο το μοιραίο ξημέρωμα στις όχθες του Σηκουάνα, καταγράφονται στην βιογραφική ταινία με τον (λογικό) τίτλο Diana και τον πιο ιντριγκαδόρικο υπότιτλο Caught In Flight. Πρόκειται για μια δημιουργία του Γερμανού σκηνοθέτη Oliver Hirschbiegel (The Experiment, Downfall, The Invasion) που στηρίζεται σε σενάριο του Stephen Jeffreys (The Libertine) και κατά βάση εστιάζει στην ερωτική σχέση της Νταϊάνα με τον καρδιοχειρουργό Δρ. Χασνάτ Χαν, ένα ειδύλλιο που δεν αποκαλύφθηκε παρά μόλις πολύ πρόσφατα το 2008. Το τρέιλερ του Diana είναι ακριβώς ότι περιμένει να δει κανείς, από ένα φιλμ αφιερωμένο στην θλιμμένη πριγκίπισσα, όντας γεμάτο από φορτισμένη μουσική επένδυση, αμέτρητους παπαράτσι και στιγμές απελπισίας της ηρωίδας καθώς αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχει ούτε ίχνος προσωπικής ζωής.

Στον ρόλο - στοίχημα της Λαίδης Ντι, η πραγματικά πολύ όμορφη Naomi Watts, ελπίζει στην αβάντα της προσωπικότητας που ερμηνεύει προκειμένου να την οδηγήσει για ακόμη μια φορά μέχρι τις Οσκαρικές πεντάδες. Δίπλα της στην αμιγώς εγγλέζικη παραγωγή, συνυπάρχει ο Naveen Andrews, υποδυόμενος τον γιατρό εραστή της. Το φιλμ που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ευρώπη, αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις αίθουσες στα μέσα του ερχόμενου Σεπτέμβρη.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2013.

Με μια μικρή ανατροπή στον χώρο τέλεσης της, ελέω των προγνώσεων της μετεωρολογικής υπηρεσίας, που εντέλει δεν επαληθεύτηκαν, πραγματοποιήθηκε η μεγάλη πρεμιέρα της εγχώριας παραγωγής Before Midnight, που ορίζει και το πιο πρόσφατο μέρος της σειράς που ξεκίνησε πριν από δεκαοκτώ χρόνια. Στο πολυτελές Παλλάς, αντί για το ανοικτό (αλλά και σημειολογικότερο) σινέ Θησείο, παραβρέθηκαν άπαντες οι συντελεστές του φιλμ, ο σκηνοθέτης Richard Linklater, οι κεντρικοί ήρωες της ιστορίας Τζέσι και Σελίν, οι αστέρες Ethan Hawke και Julie Delpy, αλλά και σύσσωμο το περιφερειακό πρωταγωνιστικό επιτελείο, η Ξένια Καλογεροπούλου, η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη και ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Ξεχωριστής σημασίας και η παρουσία της μεγαλύτερης Ελληνίδας τραγουδίστριας Χαρούλας Αλεξίου, που με την φωνή της δίνει τον δικό της τόνο στο σάουντρακ. Ιδιαίτερα συγκινημένος ο παραγωγός Χρήστος Κωνσταντόπουλος της Faliro House μαζί με την πρόεδρο και διευθύνουσα σύμβουλο της διανομής της Feelgood, Ειρήνη Σουγανίδου, προλόγισαν την προβολή της ταινίας, που έχει γυριστεί στην Νότια Πελοπόννησο και την Μεσσηνία προβάλλοντας πανέμορφα τοπία της πατρίδας μας.


Ένα στοιχείο που ανέφεραν στην σύντομη ομιλία τους οι πρωταγωνιστές, ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από την υποδοχή, την φιλοξενία και την συνεργασία των Ελλήνων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο ηλιόλουστο τοπίο, που παίζει σε μόνιμο φόντο σε κάθε σκηνή του έργου. Η ταινία Πριν τα Μεσάνυχτα (Before Midnight) θα προβάλλεται στις αίθουσες από τις 13 Ιουνίου 2013.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Hangover Part III	Village	2	96			29.340	159.688
2	Now You See Me	Odeon	1	40			22.574	22.574
3	After Earth	Feelgood	1	52			15.635	15.635
4	Fast And Furious 6	UIP	3	42			10.695	155.506
5	Epic	Odeon	1	76			7.745	7.745
6	The Great Gatsby	Village	4	40			7.003	114.318
7	A Night At The Opera	Seven	2	2			1.037	2.597
8	Camille Redouble	Seven	1	2			1.034	1.034
9	Hannah Arendt	Strada	4	4			1.020	8.399
10	The Croods	Odeon	8	15			762	61.548

του William Dickerson. Με τους Neil Hopkins, Brea Grant, John Forest

Άντε, να κόψεις λάσπη...

του zerVo (@moviesltd)

Κλασσική περίπτωση νυχτερινού εφιάλτη. Από εκείνους που νιώθεις σαν να συμβαίνουν στην πραγματικότητα, σαν να κινούνται σε πραγματικό χρόνο, με τον ρεαλισμό τους να σε πείθει πως η θέση σου (ως κεντρικού υποκειμένου) είναι τόσο δύσκολη, αβάσταχτη, που δεν υπάρχει η παραμικρή διέξοδος. Και καθώς η ελπίδα λιγοστεύει, μηδενίζεται και το τέλος το βλέπεις ζωντανό μπροστά σου να σε αγκαλιάζει, ξυπνάς, πετάγεσαι κάθιδρος στο κρεββάτι και δεν σε νοιάζει καν αν έχεις συντρίψει τις υποτιθεμενες ώρες υπνικής ξεκούρασης, ούτε που ψυχικά φαίνεσαι να έχεις διαβεί έναν γεμάτο εμπόδια Γολγοθά. Αλλά η αγαλλίαση σε κυριεύει, είσαι ζωντανός, βγήκες από το θανατηφόρο τέλμα και το ξημέρωμα θα σε βρει και πάλι alive and kicking. Υπογραμμίζω το δεύτερο, γιατί το κακό όνειρο δεν σου έδωσε ένα καλό μάθημα, μπας και γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Μάλλον το δεινό πρέπει να σε βρει και στ' αλήθεια, για να μάθεις...

Στο δρόμο για ένα ακόμη σημαντικό επαγγελματικό ραντεβού, ο Τζάκσον Άλντερ, χαρισματικός κι έμπειρος διαφημιστής, θα βρεθεί αντιμέτωπος με την οργή της φύσης, καθώς το τζιπ Τσερόκι του θα παρασυρθεί από έναν γιγάντιο όγκο λάσπης, θάβοντας τον, κυριολεκτικά, ζωντανό και ανήμπορο να αντιδράσει, μέσα στην καμπίνα - φέρετρο του αυτοκινήτου. Με μηδέν μπάρες στο κινητό του τηλέφωνο, που θα του δώσει την δυνατότητα να ζητήσει βοήθεια, χωρίς καν να γνωρίζει το στίγμα που ακριβώς βρίσκεται, με το οξυγόνο να λιγοστεύει και με μοναδική του προμήθεια μισό μπουκαλάκι νερό, ο άτυχος άντρας πρέπει να ανασυντάξει τις ψυχικές του δυνάμεις και να εκπονήσει πλάνο διαφυγής, αν θέλει να βγει από τον θανατηφόρο βούρκο ζωντανός.

Τρία άδεια μισόλιτρα Κορπή (ή της μάρκας τέλοσπάντων που τα σποτάκια φροντίζει στην εργασία του τον τελευταίο καιρό), μια μισοφουσκωμένη ρεζέρβα, ένας γρύλος, μια κλειδαριά ασφαλείας, ένα σελοτέιπ, ένας φακός και μια σκηνή. Αυτό είναι όλο κι όλο το βιος του Τζάκσον και με αυτό πρέπει να σκαρφιστεί την απόδραση από τον τάφο. Χρειάζεται πολλή τύχη πάντως, πρώτα για να διατηρήσει το ηθικό του ακμαίο και ύστερα για να μην αφεθεί μοιρολατρικά στο δεινό που τον βρήκε και αποχαιρετίσει με αυτό τον αναπάντεχο τρόπο - και τόσο νωρίς - τα εγκόσμια. Όπως απαιτείται και βοήθεια από μια ύψιστη δύναμη, που τι στην ευχή, όπως τον έριξε στην λακκούβα με το χώμα, έτσι ακριβώς θα τον βγάλει κιόλας. Αν τον αγαπάει, αν θέλει να τον διατηρήσει στην ζωή, αν κρίνει πως είναι τόσο ποιοτικός στην ψυχή και την καρδιά για να δικαιούται κάτι τέτοιο.

Πέρα του λογικού θρίλερ, που για ενενήντα λεπτά καταφέρνει να σε κρατήσει σε εγρήγορση, διατηρώντας ψηλά τα επίπεδα της αγωνίας για το αν θα τα καταφέρει ή όχι ο εγκλωβισμένος, το Detour με την πάροδο του χρόνου επιχειρεί και την ψυχανάλυση ενός ατόμου φιλόδοξου, ολοζώντανου πνευματικά και δραστήριου, που από την μια στιγμή στην άλλη χάνει την ελευθερία του και ίσως και την ίδια του την ζωή. Μέσα από τα κλιπς που ο ίδιος καταγράφει στην κάμερα - μάρτυρα του τηλεφώνου του, παρακολουθούμε αυτή την σταδιακή μετάλλαξη ενός απόλυτου και αυταρχικού χαρακτήρα, σε ένα ον πολύ ηρεμότερο, πράο, όχι τόσο τεχνοκρατικό και ορθολογικό, που αντιμετωπίζει τώρα που βρίσκεται τετ α τετ με τον θάνατο, από μια εντελώς άλλη σκοπιά τις χαρές της ζωής, για τις οποίες μέχρι προ ολίγων λεπτών αδιαφορούσε. Η συμβίωση, ο γάμος, η έλευση στον κόσμο του παιδιού του. Η δική του ύπαρξη, αν και αφετηρία αυτής της μεταστροφής, περνά σε δεύτερο πλάνο, με τον δύσμοιρο Τζάκσον να προσπαθεί στον χρόνο που του απομένει να γίνει πιο ενάρετος, βιώνοντας έστω και εκ του μακρόθεν όλα όσα δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει από κοντά. Ή μήπως όχι?

Για πες: Σχολή θρίλερς δημιούργησε η καταπληκτική ταινία του Rodrigo Cortes, Buried, όχι τόσο διότι τα βήματα της ακολουθούν βήμα προς βήμα κλώνοι όπως ο παρόντας, αλλά γιατί με το άσχημο φινάλε της, σε καμία περίπτωση δεν προϋποθέτει την χάπι εντ εξέλιξη, που πιθανόν θα γκρεμίσει το δεδομένο σασπένς. Με ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές ιδέες ο σκηνοθέτης Dickerson, παίζει αγχωμένος στο πως θα κινήσει την κάμερα μέσα στα λίγα τετραγωνικά της καμπίνας του τζιπ, χάνοντας όμως αρκετή από την κλειστοφοβική του δράση, βγαίνοντας πολλές φορές μέσω αναμνήσεων, ονείρων ή αποθηκευμένων βίντεο από την κάσα, δίνοντας μη ζητούμενες ανάσες στον εξαιρετικά αληθινό πρωταγωνιστή του (o γνωστός από το Lost, Neil Hopkins). Κι εκεί ακριβώς είναι η μεγάλη διαφορά ποιότητας με τον Θαμμένο, που παρέμεινε σε όλο του το εύρος κλεισμένος στο ένα επί δύο και δεν ξέφευγε - όπως εδώ - από την νεκρική παγίδα, έστω και τεχνηέντως κάθε τρεις και λίγο...

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανότατα κατευθείαν στο βίντεο