Movies Ltd

Η ωραία της ημέρας... Επιστροφή στο ερωτικό δράμα για τον χαρισματικό Francois Ozon, μετά το ιδιαίτερο και ευαίσθητο Dans la Maison, με την ταινία Jeune Et Jolie, Νέα και Όμορφη όπως μεταφράζεται, που όπως αποκαλύπτουν τα λιγοστά πλάνα του πρόμο τίζερ βίντεο, πραγματικά απεικονίζει μια νεαρή και κούκλα δεσποινίδα, που η πραγματικότητα την οποία βιώνει, δεν είναι εκείνη της συνηθισμένης έφηβης. Κι αυτό γιατί η 17χρονη της ιστορίας μπορεί τα πρωινά της να τα περνά στο σχολείο ως τυπική μαθήτρια, τις νύχτες της όμως τις ξοδεύει ως μια πόρνη πολυτελείας, που εκδίδεται έχοντας ως μοναδικό της σκοπό το γρήγορο και εύκολο κέρδος. Το σενάριο στην παραγωγή της Mandarin Production, υπογράφει ο ίδιος ο πολυβραβευμένος δημιουργός, που θα παρουσιάσει πρωτίστως το φιλμ του στο κοινό, στο 66ο φεστιβάλ των Καννών, όπου θα συμμετάσχει στο διαγωνιστικό του τμήμα, πριν διανεμηθεί για το ευρύ κοινό από την Mars Distribution, στις 21 Αυγούστου, με αφετηρία φυσικά την πατρίδα του την Γαλλία.

Φρέσκο και ερωτικό το πρόσωπο της Marine Vacht, του τοπ μοντέλου των 23 Μαΐων, που φιλοδοξεί στα χέρια του Ozon να αναδειχτεί ως το νέο αστέρι του φραντσέζικου σινεμά. Μαζί της συμπρωταγωνιστούν και οι Charlotte Rampling, Géraldine Pailhas, Frédéric Pierrot, Nathalie Richard.

Στις δικές μας αίθουσες? Σίγουρα μέσα στο 2013.

Another Separation... Η φήμη του Asghar Farhadi, του πλέον ανερχόμενου Ιρανού δημιουργού, εκτοξεύτηκε στα ύψη διεθνώς, χάρη τόσο στην εκπληκτική πορεία της τελευταίας του δημιουργίας Jodaeiye Nader az Simin, που όχι μόνο απέσπασε την Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 2011, αλλά έφτασε και στην οσκαρική καταξίωση, σηκώνοντας ψηλά στον ουρανό του Λος Άντζελες, το χρυσό αγαλματάκι της καλύτερης μη αγγλόφωνης παραγωγής. Συνέπεια τούτου είναι ο Πέρσης, σύντομα να ξεπεράσει τα στενά όρια της καταξιωμένης κινηματογραφικά πατρίδας του και να παρουσιάσει την πρώτη γαλλόφωνη ταινία του, που φέρει τον τίτλο Le Passe και θεματικά περιστρέφεται γύρω από έναν ακόμη χωρισμό. Εκείνον του Αχμέντ, που φτάνει στο Παρίσι από την Τεχεράνη, τέσσερα χρόνια μετά την στιγμή που οι δρόμοι του με την Γαλλίδα σύζυγό του, Μαρία διχάστηκαν, εκεί που θα κατανοήσει πως οι σχέσεις της με την κόρη τους, έχει οδηγηθεί στα άκρα. Κατά την απόπειρα του να σώσει την σχέση των δύο γυναικών, θα βρεθεί ενώπιος ενός μυστικού και μυστηριώδους παρελθόντος. Το Le Passe ανοίγει στην πατρίδα του την Γαλλία στις 15 Μαΐου, ενώ πρεμιέρα θα κάνει στο διαγωνιστικό τμήμα του 66ου φεστιβάλ των Καννών.

Αναμφισβήτητα το μεγάλο όνομα του έργου, κυρίως διότι στην μικρή της φιλμογραφία περιλαμβάνεται η εξαιρετική της παρουσία στον The Artist, είναι η γοητευτική Berenice Bejo, που περιβάλλεται στις εικόνες του φορτισμένου συγκινησιακά δράματος από τον χαρισματικό Tahar Rahim (Un Prophete) και τον Ιρανό Ali Mossafa.

Στις δικές μας αίθουσες? Σίγουρα μέσα στο 2013.

Σε συνέχεια της ανακοίνωσης των ταινιών έναρξης και λήξης των διεργασιών του 66ου φεστιβάλ των Καννών - δηλαδή του The Great Gatsby που θα εκκινήσει και του Zulu που θα τερματίσει - που θα λάβει χώρα στην μεσογειακή λουτρόπολη από 15 έως τις 26 Μαίου, δόθηκε στο κοινό και η λίστα με τις συμμετέχουσες δημιουργίες σε όλα τα τμήματα της φετινής διοργάνωσης. Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, οι μεγαλύτεροι δημιουργοί της παγκόσμιας κινηματογραφικής σκηνής, θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά τις νέες τους ταινίες στα πλαίσια του σημαντικότερου φιλμικού ραντεβού της Γηραιάς Ηπείρου.

Ανάμεσα τους οι Coens με το Inside Llewyn Davis, η Sofia Coppola με το The Bling Ring, ο Nicolas Winding Refn με το Only God Forgives, ο James Gray με το The Immigrant, ο Steven Soderbergh με το  Behind the Candelabra, ο Roman Polanski με το La Venus a La Fourrure, ο Alexander Payne με την  Nebraska, ο Takeshi Miike με το Wara no Tate, ο Hirokazu Koreeda με το Soshite Chichi ni Naru, ο  Asghar Farhadi με το Le Passé (The Past), ο Guillaume Canet με το Blood Ties και ο J.C. Chandor με το All Is Lost. Το πλήρες line up:

ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Ταινία Έναρξης: Baz Luhrmann – THE GREAT GATSBY

Valeria Bruni-Tedeschi – UN CHÂTEAU EN ITALIE
Ethan Coen, Joel Coen – INSIDE LLEWYN DAVIS
Arnaud Depallières – MICHAEL KOHLHAAS
Arnaud Desplchin – JIMMY P. (PSYCHOTHERAPY OF A PLAINS INDIAN)
Amat Escalante – HELI
Asghar Farhadi – LE PASSÉ (THE PAST)
James Gray – THE IMMIGRANT
Mahamat-Saleh Haroun – GRIGRIS
Jia Zhangke – TIAN ZHU DING (A TOUCH OF SIN)
Koreeda Hirokazu – SOSHITE CHICHI NI NARU (LIKE FATHER, LIKE SON)
Abdellatif Kechiche – LA VIE D’ADÈLE
Takashi Miike – WARA NO TATE (SHIELD OF STRAW)
François Ozon – JEUNE ET JOLIE
Alexander Payne – NEBRASKA
Roman Polanski – LA VÉNUS À LA FOURRURE
Steven Soderbergh – BEHIND THE CANDELABRA
Paolo Sorrentino – LA GRANDE BELLEZZA (THE GREAT BEAUTY)
Alex Van Warmerdam – BORGMAN
Nicolas Winding Refn – ONLY GOD FORGIVES

Ταινία Λήξης: Jérôme Salle – ZULU

ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ
Ταινία Έναρξης: Sofia Coppola – THE BLING RING

Hany Abu-Assad – OMAR
Adolfo Alix, Jr. – DEATH MARCH
Ryan Coogler – FRUITVALE STATION
Claire Denis – LES SALAUDS
Lav Diaz – NORTE, HANGGANAN NG KASAYSAYAN (NORTE, THE END OF HISTORY)
James Franco – AS I LAY DYING
Valeria Golino – MIELE (1st Film)
Alain Guiraudie – L’INCONNU DU LAC
Flora Lau – BENDS (1st Film)
Rithy Panh – L’IMAGE MANQUANTE
Diego Quemada-Diez – LA JAULA DE ORO
Mohammad Rasoulof – ANONYMOUS
Chloé Robichaud – SARAH PRÉFÈRE LA COURSE (SARAH WOULD RATHER RUN)
Rebecca Zlotowski – GRAND CENTRAL

ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ
J.C. Chandor – ALL IS LOST
Guillaume Canet – BLOOD TIES

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ
Amit Kumar – MONSOON SHOOTOUT
Johnnie To – BLIND DETECTIVE

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ JERRY LEWIS
Daniel Noah – MAX ROSE

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ
Stephen Frears – MUHAMMAD ALI’S GREATEST FIGHT
Roberto Minervini – STOP THE POUNDING HEART
Roman Polanski – WEEKEND OF A CHAMPION
James Toback – SEDUCED AND ABANDONED
Cinéfondation: Taisia Igumentseva – OTDAT KONCI (BITE THE DUST) [1st Film]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ
Anurag Kashyap, Dibakar Banerjee, Zoya Akhtar, Karan Johar – BOMBAY TALKIES

Παρότι έπαιζε ως ο βασικός υποψήφιος για τον αντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας Focus, που τόσο σεναριακά όσο και σκηνοθετικά επιμελούνται οι Glenn Ficarra και John Requa του όμορφου Crazy, Stupid, Love, εντέλει από τις πρώτες ημέρες της ανακήρυξης του ως σκηνοθέτη της χρονιάς, για την Αργώ του, ο Ben Affleck είχε φροντίσει να διαλύσει τις φήμες που αφορούσαν το όνομα του. Συνεπώς η παραγωγός Warner Bros αναζητούσε διακαώς να εντοπίσει τον αστέρα που θα συνοδεύσει την Kristen Stewart στην γκανγκστερική περιπέτεια, που στο επίκεντρο της βρίσκεται μια νεαρή εκτελεστής, που αναζητά βοήθεια από έναν πεπειραμένο con-man και καθώς φαίνεται τον βρήκε στο πρόσωπο του πολυβραβευμένου Will Smith. Πράγμα που σημαίνει πως ο Fresh Prince θα ηγηθεί του καστ του Focus, που τόσο πολύ έχει ταλαιπωρηθεί στο pre production του, παρότι φιλόδοξο ως πρότζεκτ, ορίζοντας έτσι το μεγάλο όνομα που το στούντιο από την έναρξη του ζητούσε.  Άλλωστε ο Smith έχει ήδη δώσει εξετάσεις πάνω στον συγκεκριμένο ρόλο, γεγονός που από μόνο του, τοποθετεί το Focus στην λίστα των πιο αναμενόμενων στιγμών της επόμενης χρονιάς.

του Joseph Kosinski. Με τους Tom Cruise, Morgan Freeman, Olga Kurylenko, Andrea Riseborough, Nikolaj Coster-Waldau, Melissa Leo, Zoë Bell

Ο Τρόμος της Λησμονιάς

του gaRis (@takisgaris)

Τόχω αρχιπανεύκολο να πάρω το λιβανιστήρι και να αρχίζω να κάνω σταυροειδή θυμιατίσματα στο βωμό του Thomas Cruise Mapother IV: Αειθαλέστατος, απαράλλαχτος, αψεγάδιαστος, ατρόμητος, ακράτητος (κάπου σταματήστε με πριχού κατεβάσω όλες τις ομάδες της πάλαι ποτέ Α’ Εθνικής, γιατί είμαι και Προοδευτικάνος ναούμε). Δεν έχω όρεξη να το ρεντικουλέψω το θεματάκι, αλλά κάτι ψηλά στον κρόταφο με γαργαλεύει αφόρητα να παίξω με τον τίτλο-γάντι του Oblivion. Πιο καλή η λησμονιά από τον χρόνο μου που χάνω (τραγουδιστά αντάμα με Χάρη Βαθακούρη) και τα ρέστα. Που λες ο αδάμαστος Θωμάς θέλει να παραμείνει relevant που λεν στα εδωταμέρη. Διαζύγιο με την Katie που του παίρνει και τη Suri, οπότε χρειάζεται να παραμένει απασχολούμενος. Το ζήτημα είναι ότι αυτό γίνεται με δυο τρόπους: Μπορείς να διαλέξεις cineργάτες α’ διαλογής όπως ο Brad Bird στο Ghost Protocol ή να το παίξεις α λα Nic Cage και να πάρεις σβάρνα τον σαβουρμά: Rock of Ages, Jack Reacher και τώρα η χαριστική βολή με το πανάξια λησμονητέο Oblivion.

Ποιος είναι ο δημιουργός στην καρέκλα; Joseph Kosinski, πίσω από το πιστά camp, αψόγου art direction και δυνατού σκοραρίσματος (βλ. Daft Punk) Tron: Legacy. Οπόταν, μαντεύεις τι σε περιμένει εδωνά από τον απόφοιτο αρχιτεκτονικής σκηνοθέτη που δε θα έπαιρνε με την καμία πράσινο φως για την 8σέλιδη γραφική νουβέλα του χωρίς το ναι του πλέον αξιόπιστου εισπρακτικά σταρ του πλανήτη: Ωραία ντεκόρ και μεγαλειώδη μουσική επένδυση (από Μ83, ξεπατικωσούρα Hans Zimmer του Inception) στα θετικά με τα πλην όμως να υπερφαλαγγίζουν κάθε προσπάθεια εκτίμησης ενός project $120M που μοιάζει χωρίς λόγο ύπαρξης. Το story μηχανιστικό, χωρίς παλμό, με το πρώτο μισό άνευρο και πλαδαρό, προσπάθεια χτισίματος suspense που ξεκινά από ένα ερωτικό τρίγωνο για να ξεφύγει έξαφνα σε υψίπεδα σωτηρίας κοσμογονικά έως κοσμοσωτήρια. Ο Cruise είναι ένας ακόμη Jack (τι Reacher – τι Harper) που έχει ξωμείνει εν έτι 2077 να διορθώνει δορυφόρους παρακολούθησης της κατεστραμμένης από τον προ 60ετίας πόλεμο με τους Scav(ennger)s Γης, παρέα με την βοηθό -σύντροφο Victoria (Andrea Riseborough). Μόλις δύο εβδομάδες πριν από τη λήξη της αποστολής και την επιστροφή τους στον Τιτάνα, μεγαλύτερο φεγγάρι του Κρόνου, νέο σπίτι του ανθρωπίνου γένους, θα διασώσει την Julia (Olga Kurylenko), μια γοητευτική ύπαρξη που του μοιάζει ιδιαίτερα οικεία.

Κι ενώ το storyboard έχει ανατροπές, διπλές ταυτότητες και μια πολύ μικρή υποψία sci fi τζέρτζελου που θα στοιχίσει σίγουρα στο word of mouth, καθόσον τουλάχιστον αφορά όσους θα πάνε προετοιμασμένοι για μια υπερδιαστημική ταινία δράσης, τα πάντα επιμένουν να οδεύουν χωρίς παλμό, με δραματικούς διαλόγους και βαρύγδουπες ερμηνείες με προεξάρχοντα τον Cruise που μοστράρει το πιο trademark υποκριτικό του κουστουμάκι σε βαθμό ερμηνείας-με-τηλεκοντρόλ. Οι Morgan Freeman και Melissa Leo δηλώνουν παρόντες μόνο για να δώσουν βαρύτητα στα credits, χωρίς ουσιαστικό χρόνο επί της οθόνης. H χημεία με τις δύο συμπρωταγωνίστριες ανύπαρκτη, ενώ οι ερωτικές σκηνές… δε γυρίστηκαν ποτέ. Ο Kosinski ετοιμάζεται ήδη για το επόμενο camp ταξίδι του, περιλαβαίνοντας το αλησμόνητο Logan’s Run (1976), αφήνοντας στη λησμοσύνη το τουτονί πόνημα, κλεψίτυπο των Wall-E, Moon και Matrix. O Tom, χαριτόβρυτος και ατσαλάκωτος θα ψάξει τον επόμενο ρόλο γάντι, μετά τον 12ιντσών ψηλότερο Reacher και 13ετών νεαρότερο Harper. Πάντοτε με την αγωνία να παραμείνει στα πράγματα, στοχεύοντας εισπρακτικές κορυφές όπως με το Oblivion, που ήδη άνοιξε παγκοσμίως θριαμβευτικά ξεπερνώντας το φράγμα των $60Μ.

Για πες: Η αλήθεια όμως παραμένει πικρή. Το Oblivion δε θα χαθεί απλά στην κινηματογραφική λήθη, παρά θα αφήσει επιπρόσθετα μια ενοχλητική μουντζούρα στο βιογραφικό του mega star που κόσμησε τα credits ενός Minority Report.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Απριλίου 2013 από την UIP

των Kirk DeMicco, Chris Sanders. Με τις φωνές των Nicolas Cage, Emma Stone, Ryan Reynolds, Catherine Keener, Clark Duke, Cloris Leachman

Stone Age

του gaRis (@takisgaris)

Είναι νωρίς να σκάσει το πρώτο δυνατό animated του δύο-δεκατρία. Σε μια χρονιά γεμάτη σήκουελς (Monsters University, Despicable Me 2 και Cloudy With a Chance of Meatballs 2) αλλά και το μεγάλο φαβορί Epic που ανοίγει τον ερχόμενο μήνα, το The Croods έρχεται από την παλαιολιθική εποχή με υπερκινητικότητα και περγαμηνές για να σκάσει με θόρυβο κάπου ανάμεσα σε άνοστο rip-off του Ice Age και ξώφαλτσο ρετούς των Flintstones. Το κορυφαίο βέβαια είναι το εκπληκτικό - τηρουμένων των αναλογιών - άνοιγμα των $44Μ για την πρώτη ιστορικά animated παραγωγή της Dreamworks που διανέμει η 20th Century Fox, μετά την απρόσμενη (ειδικά σε επίπεδο οσκαρικής αναγνώρισης) αποτυχία του α λα Avengers Rise of the Guardians. To budget που ξεπερνά τα $135Μ σχεδόν έχει καλυφθεί, γεγονός που με προβληματίζει σχετικά με το πράσινο φως που δίνει το κοινό σε ανέπνευστες ιστορίες οι οποίες πατάνε πάνω σε παλαιολιθικού τύπου ρουμπρίκες σεναριακής πλοκής.

Ας πάρουμε το σκηνοθετικό διδυμάκι (πιο πολύ τα κάνω για αλλοπρόσαλλα καρκινάκια τα παλικάρια αλλά ας το ξεπεράσουμε κι αυτό) Chris Sanders και Kirk De Micco. O δεύτερος δεν έχει δείξει περγαμηνές με το πρωτόλειο Space Chimps (2008), όμως ο Sanders μετά από το τρισχαριτωμένο Lilo and Stitch (2002) με είχε ανατινάξει προ τριετίας με την αγαπημένη μου εκτός Pixar animated παραγωγή, το τολμηρά συναισθηματικό όσο και μεγαλειώδες ως περιπέτεια How to Train your Dragon. Έρχονται λοιπόν με το The Croods να παρουσιάσουν ένα πάτσουορκ δανείων με χλωρίδα - πανίδα κείμενη μεταξύ Avatar και Fantastic Planet (1973). Ως χαρακτηρολογία, η επαναστατημένη κόρη (Emma Stone) του πάτερ-φαμίλια νεάντερταλ (ναι, o Nicolas Cage είναι ΚΑΙ εδώ) σημαδεύει μεταξύ των κοριτσιώνε που κοσμούν τα περσινά Hotel Transylvania και (εδώ εισάγετε: «άδικος νικητής των Oscars”) Brave. Η μαμά έχει διακοσμητικό ρόλο (δυστυχώς για την βετεράνα Catherine Keener) ενώ τα gags εξυπηρετούν μια κακιά πεθερά και δυο αδερφάκια που παίζουν –σκοντάφτουν και ουρλιάζουν μαζί με το σάιντκικ μαϊμούνι (βλ. Scrat από Ice Age) του Ryan Reynolds, ενός ξυπνιτζή (σε αντιδιαστολή με τον κρο-μανιόν μπρουτάλ μπαμπά) σκέιτμπόρντερ που θα τους βγάλει όλους από τη σπηλιά καθώς μια ακόμη σεισμική συντέλεια του πρωτοκόσμου είναι προ των πυλών.

Το project ξεκίνησε το 2005 ως κολεγιά της Dreamworks με την βρετανική Aardman (Wallace& Gromit, Chicken Run) Studios με τον παιγνιώδη τίτλο Crood Awakening. Είναι ολοφάνερο πως, σε μια εποχή που το animation καλπάζει τεχνικά γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός, οι Croods σμιλεύουν πάνω στο βράχο το κλισέ με τεράστια κεφαλαία γράμματα, μολονότι, ειδικότερα μετά το χωρίς μπούσουλα πρώτο μέρος δείχνουν να βρίσκουν ρυθμό, χαζεύοντας το μάτι με επιμιξείες όπως πιρανόψαρα, αρκουδοκουκουβάγιες και κροκοδειλόσκυλα.

Για πες: Ακόμη πάντως ξύνω το καύκαλο μου να κατεβάσει μια ιδέα (όταν θα δεις την ταινία θα πιάσεις τον υπαινιγμό) σχετικά με το τι ήταν αυτό που έκανε μικρούς-μεγάλους να το ανεβάσουν στην κορυφή του μποξ – όφιδος. Ίσως απλά επειδή το γοργόν και χάριν έχει. Πάντως εγώ, ακολουθώντας το αρχαίο ρητό, έχω ήδη εναποθέσει το The Croods στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Απριλίου 2013 από την Odeon

του Mike Newell. Με τους Jeremy Irvine, Helena Bonham Carter, Ralph Fiennes, Robbie Coltrane, Holliday Grainger, Ewen Bremner, Sally Hawkins

Διασκευασμένο με αξιοπρέπεια

του gaRis (@takisgaris)

Κάθε καινούργια διασκευή του μνημειώδους διαχρονικού έργου του σπουδαίου Dickens, μοιάζει με τον βράχο στον παραβολικό μύθο του Σίσυφου. Κατόπιν της απόλυτης βερσιόν δια χειρός David Lean, από το 1947 - ποιος δεν θυμάται την εναρκτήρια σεκάνς στο νεκροταφείο? - έχουν υπάρξει ουκ ολίγες απόπειρες διασκευής του θρυλικού κλασσικού, μεταξύ των οποίων και εκείνη του Alfonso Cuaron στα 1997, όχι ιδιαίτερα επιτυχημένες.

Ο Mike Newell, που μόλις πάτησε τα εβδομήντα του χρόνια, έχει αποδείξει στην πορεία του πως πρόκειται γαι ένα πολύπλευρο δημιουργικό ταλέντο, μέσα από φιλμς όπως τα Four Weddings And A Funeral, Donnie Brasco και Harry Potter And The Goblet Of Fire. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που το βασικό του καστ, δηλαδή ο Ralph Fiennes (Μάγκγουιτς), η Helena Bonham Carter (Μις Χάβισαμ) και ο Robbie Coltrane (Μίστερ Τζάγκερς) επαναλαμβάνουν με ικανό τρόπο την συνεργασία τους σε εκείνο το κινηματογραφικό επεισόδιο του μικρού μαθητευόμενου μάγου. Πάντα άλλωστε αποτελεί ξεχωριστή εμπειρία να απολαμβάνει κανείς την παράσταση ενός γνήσιου ερμηνευτή όπως ο Fiennes, ενός πραγματικού ταλέντου που νομίζω πως έφτασε η ώρα να αναγνωριστεί. Όσο για την Κυρία Tim Burton, αυτός ο προ-γοτθικός χαρακτήρας είναι μέσα στο αίμα της και κυριολεκτικά απογειώνει τα πλάνα στα οποία συμμετέχει. Για ακόμη μια φορά όμως, κατόπιν του War Horse - του οποίου δηλώνω για μια ακόμη φορά, πιστός θαυμαστής - ο Jeremy Irvine κρίνεται ανεπαρκής στο να σηκώσει έναν καίριο ρόλο στους νεαρούς του ώμους. Δίχως αμφιβολία δεν κάνει για Μίστερ Πιπ, αφού βρίσκεται μόνιμα σε κατάσταση πανικού, η φωνή του είναι τρεμουλιαστή και η σπουδαστική του ερμηνεία προκαλεί δυσάρεστες εντυπώσεις, που δύσκολα παρακάμπτονται.

Ο Newell παρουσιάζει, όπως κι ο Lean, μια περιεκτική προσαρμογή του μυθιστορήματος και θα μπορούσε να ήταν απόλυτα επιτυχημένη αν δεν ξόδευε τα δύο τρίτα της ταινίας για να απεικονίσει την μετατροπή του Πιπ από φτωχό κλειδαρά σε Λονδρέζο αριστοκράτη, αφήνοντας για το φινάλε μόνο τις μηχανορραφίες και τις ανατροπές του αριστοτεχνικά γραμμένου πρωτότυπου. Παρόλα αυτά η προσεγμένη καλλιτεχνική διεύθυνση, η πεντακάθαρη φωτογραφία και η εμπνευσμένη ενδυματολογία, ανεβάζουν τα επίπεδα της παραγωγής στα ύψη εκείνα, ώστε να ικανοποιηθούν όλοι οι οπαδοί του έργου του Dickens.

Για πες: Σε γενικές γραμμές δεν πρόκειται για εκείνη την εκδοχή του μύθου που κανείς θα λατρέψει, αλλά που σίγουρα θα την σεβαστεί, προσπερνώντας τον υποτονικό ρυθμό της πρώτης πράξης. ίσως αυτό που θα ευχόταν εντέλει ο θεατής, θα ήταν στο πλάι της ενζενί Holliday Grainger που υποδύεται με άνεση την Εστέλ, έχοντας την πρότερη εμπειρία στην Jane Eyre και την Anna Karenina, να βρισκόταν ένας εξίσου γοητευτικός ζεν πρεμιέ, για να αποδώσει το νεανικό ερωτικό της ενδιαφέρον, από αυτόν τον απογοητευτικό Πιπ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Απριλίου 2013 από την Odeon

του Patrice Leconte. Με τις φωνές των Bernard Alane, Isabelle Spade, Kacey Mottet Klein, Isabelle Giami, Laurent Gendron, Pierre-François Martin-Laval

Απέτυχες στην ζωή, πέτυχε στον θάνατό σου!

του zerVo (@moviesltd)

1.000.000! Ένα εκατομμύριο, για να το δω και ολογράφως. Αυτό ακριβώς είναι το νούμερο εκείνων που ετησίως και σε όλο τον κόσμο, βάζουν βίαιο τέρμα στην ζωή τους, απογοητευμένοι από την τροπή που πήρε μοιραία εκείνη, καταστρέφοντας ολοσχερώς τις φιλοδοξίες και τα όνειρα τους. Ένας φουκαράς δηλαδή κάθε 40 δευτερόλεπτα, νούμερο που εσχάτως μεγαλώνει επικίνδυνα, χάρη στην ρημάδα την οικονομική ύφεση, που δεν ζυγίζει ούτε ψυχές, ούτε συναισθήματα και ακάθεκτη τραβά τον αδηφάγο δρόμο της. Μπορούμε το λοιπόν να αντικρίσουμε με γλαφυρή διάθεση, αυτό το ραγδαία μεγεθυνόμενο φαινόμενο, που δεδομένα έχει κτυπήσει και την διπλανή μας πόρτα? Γλαφυρή σίγουρα όχι. Πιο φωτεινή και αισιόδοξη όμως, αναμφίβολα...

Χρυσές δουλειές κάνει η οικογενειακή επιχείρηση των Τιβάς, ακόμη κι αν ο κάθε πελάτης που διαβαίνει το κατώφλι του μικρού καταστήματος σε πάροδο των Ηλυσίων Πεδίων, δεν πρόκειται να το επισκεφτεί ξανά ποτέ! Κι αυτό γιατί η μπουτίκ των παραδόπιστων Παριζιάνων, ειδικεύεται στο να προσφέρει στους επισκέπτες της προϊόντα που θα τους διευκολύνουν να προβούν με μεγαλύτερη ευκολία στο...απονενοημένο διάβημα, περιορίζοντας τους τον φόβο και την απόγνωση του να πάρουν την δύσκολη απόφαση. Κι ενώ τα πάντα κυλούν ρολόι και οι ιδιοκτήτες βλέπουν τους υποψήφιους αυτόχειρες να κάνουν ουρά μπροστά στην πολύχρωμη βιτρίνα με τις θηλιές, τα δηλητήρια και τα ξυραφάκια, η έλευση του τρίτου τους παιδιού, του Άλαν, θα αλλάξει άρδην την κατάσταση, γιατί ο πιτσιρίκος διαθέτει ένα μοναδικό χάρισμα: Χαμογελά διαρκώς!

Στοιχείο που αρχικά θα επιφέρει εκνευρισμό στον πάτερ φαμίλια, κοψιά copy paste του Γκομέζ Άνταμς, καθώς καταλαβαίνει πως τέτοια χαρμόσυνα και κεφάτα μουτράκια δεν χωράνε στο μαγαζί που πουλά στεγνά και κυνικά θάνατο. Ο μπόμπιρας με το χαμόγελο, το ανέμελο σφύριγμα, τις ζαβολιές του, θα γεμίσει με φως τις καρδιές των αγαπημένων του προσώπων, που θα δουν με άλλο - πολύ πιο ευοίωνο - μάτι την πελατεία, που εισέρχεται στο μικρό μαγαζάκι του τρόμου. Μια μικρή επανάσταση κόντρα στα τρομακτικά σημεία των καιρών? Ο Patrice Leconte, εκ φύσεως μπριόζος και οπτιμιστής, κλείνει το μάτι στην τραγωδία, ζωγραφίζοντας στο πανί, ένα animation μιούζικαλ, που σφύζει από θετική διάθεση και εναλλακτικής χιουμοριστικής όψης αντιμετώπιση του προβλήματος.

Για πες: Αποσπά λοιπόν για εργαλεία του, τον μακάβριο χορό από τους Nightmares του Burton, την ευαισθησία της Κοραλίνας του Selick και τον ελκυστικό σχεδιασμό του Sylvain Chomet στις προχωρημένες χορεύτριες της Μπελβίλ και στον Ιλουζιονίστα και προσφέρει ένα αριστοτεχνικό παραμύθι για μεγάλους και το πως μπορούν να πάρουν διδαχές από την ζεστή κι αληθινή κρίση των μικρών. Θα ήθελα, όλοι θα ήθελαν, η λύση στην ακραία αυτοκτονική τάση, να αποτελέσει η πνοή που φέρνει η γεμάτη ζωντάνια επερχόμενη γενιά. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα, γι αυτό ας δεχτούμε την πλουμιστή σε νότες ευχή του Παριζιάνου στο Le Magasin Des Suicides ως έχει, δίχως να την εμβαθύνουμε. Ας πούμε σαν ένα ευχάριστο πρώτο βήμα, σαν μια καλή αρχή. Δυστυχώς όχι σαν τίποτα παραπάνω...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Απριλίου 2013 από την Rosebud