Movies Ltd

Η Marvel Studios ανακοίνωσε σήμερα την έναρξη των γυρισμάτων της φιλόδοξης παραγωγής της Captain America: The Winter Soldier στο Λος Άντζελες, ενώ στις προσεχείς εβδομάδες το σετ θα ταξιδέψει στο Κλιβελαντ και στην Ουάσινγκτον, πόλεις που επίσης θα χρησιμοποιηθούν ως φυσικά σκηνικά του φιλμ. Σκηνοθέτες της ταινίας είναι τα αδέλφια Anthony και Joe Russo (Welcome To Colinwood) ενώ το σενάριο επιμελούνται και πάλι οι ίδιοι σκρίπτερς με του The First Avenger, Christopher Markus και Stephen McFeely. Στο μπλοκμπάστερ επιστρέφει ξανά στον πρωταγωνιστικό ρόλο του αξιωματικού Στιβ Ρότζερς / Κάπτεν Αμέρικα ο Chris Evans, συντροφιά με την Scarlett Johansson (Νατάσα Ρομανόφ / Black Widow), τον Sam Jackson (Νικ Φιούρυ) αλλά και τον θρύλο Robert Redford που θα υποδυθεί τον Πράκτορα Αλεξάντερ Πιρς, ένα από τα βασικά στελέχη του οργανισμού S.H.I.E.L.D. Η νέα συνέχεια του σούπερ ήρωα είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις αίθουσες του κόσμου στις Απριλίου του 2014.

Στην καινούργια του περιπέτεια ο Κάπτεν Ρότζερς δρα πλέον στην σύγχρονη εποχή, ενώνοντας τις δυνάμεις του με την Μαύρη Χήρα προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού, την σκοτεινή δύναμη που απειλεί την πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον. Βασισμένο στην ομώνυμη κόμικ νουβέλα του 1941, ο The Winter Soldier διαθέτει ένα λαμπρό περιφερειακό καστ, που ορίζουν ο Sebastian Stan (Μπάκι Μπαρνς / Winter Soldier), ο Anthony Mackie (Σαμ Γουίλσον / Φάλκον), η Cobie Smulders (Πράκτορας Μαρία Χιλ), ο Frank Grillo (Μπροκ Ράμλοου), ο Georges St Pierre (Τζορτζ Μπάρτοκ) και οι Haylee Atwell, Toby Jones, Emily VanCamp, Maximiliano Hernandez.

Πρόκειται για την τρίτη και όπως υποστηρίζει η παραγωγή, τελευταία αλλαγή του βασικού πρωταγωνιστικού αντρικού ρόλου του γουέστερν Jane Got A Gun, ενός πλάνου που ήδη έχει περάσει από μύρια κύματα στην διαδρομή του. Κι αυτό διότι την ημέρα έναρξης των γυρισμάτων, η σκηνοθέτιδα Lynne Ramsay εγκατέλειψε αιφνιδίως το σετ, με τους υπευθύνους να καταλήγουν στο πρόσωπο του Gavin O' Connor για να αναλάβει τα ηνία της διεύθυνσης. Δίπλα λοιπόν στην Nathalie Portman, υποδυόμενος τον κακό χαρακτήρα της ιστορίας θα βρεθεί ο Bradley Cooper, αλλάζοντας τον Jude Law, ο οποίος με την σειρά του είχε πάρει την θέση του Michael Fassbender, όταν στο πλάνο ορίστηκε ανταλλαγή ρόλων με εκείνον του Joel Edgerton που παραμένει στο καστ. Ελπίζω ο εξαιρετικών επιλογών αστέρας, που έφτασε μέχρι την Οσκαρική πεντάδα για την ερμηνεία του στο Silver Linings Playbook, να μην μετανοιώσει για την συμμετοχή του ως ο παράνομος σύζυγος που επιστρέφει στο σπίτι και την σύζυγο του Τζέιν, βαρύτατα τραυματισμένος, μιας και όπως όλα έχουν δείξει μέχρι στιγμή το γενικότερο πλάνο δεν έχει ξεκινήσει και με τους καλύτερους οιωνούς.

του Patrick Mille. Με τους Izia Higelin, Carole Bouquet, Bob Geldof, Arthur Dupont, Joana Preiss, Jacques Weber

Τα Πάντα Για τη Μητέρα μου

του zerVo (@moviesltd)

Έναν ενδιαφέροντα προβληματισμό σκορπά στον αέρα της αίθουσας ο Γάλλος με την δημιουργία του Mauvaise Fille, ταξιδεύοντας τον φακό του πίσω από τις κουρτίνες μιας φαμίλιας που οι πυλώνες της είναι αυτό που λέμε πλούσιοι και διάσημοι, με ότι μπορεί περαιτέρω να συνεπάγεται αυτό το ζευγάρι χαρακτηρισμών. Με ποιο σθένος ένας νέος να πάρει την απόφαση να γίνει γονιός και να μεγαλώσει με στοργή το βλαστάρι του, όταν έχει για πατέρα τον Μικ Τζάγκερ και για μάνα την Τζέρι Χολ ή αντίστοιχα τον Στίβεν Τάιλερ και την Σιρίντα Φοξ, για να χρησιμοποιήσω υπάρχοντα παραδείγματα από τον χώρο της σόου μπιζ? Κάτι που σημαίνει πως τα πρώτα του βήματα, σε αντίθεση με κάθε φυσιολογικό παιδί, τα έχει κάνει στα μπακστέιτζ των συναυλιών, στα παρασκήνια των ντεφιλέ ή ακόμη χειρότερα στα οργιώδη πάρτι, που η σαμπάνια και τα σκληρά ναρκωτικά κυκλοφορούν ελεύθερα και συνοδεύουν την φήμη κάθε σούπερ σταρ που σέβεται τον εαυτό του.

Στα 25 της χρόνια έχει φτάσει η Λουίζ, μια διακεκριμένη Παριζιάνα συγγραφέας, κόρη ενός βετεράνου, αλλά ακόμη στα φόρτε του, ροκ σταρ και ενός πρώην τοπ μόντελ, με τεράστια καριέρα στις πασαρέλες και στα ιλουστρασιόν εξώφυλλα και ακόμη δεν της περνά από τον μυαλό η ιδέα να αποκτήσει δική της οικογένεια. Κατά την διάρκεια ολιγοήμερου ταξιδιού της στην Ισπανία, θα πληροφορηθεί πως στα σπλάχνα της κυοφορεί τον καρπό του έρωτα της με γοητευτικό ζεν πρεμιέ του σινεμά, ένα μαντάτο που αμέσως θα γεννήσει στην σκέψη της ενοχές, για το πως θα το μεταφέρει στην βαριά άρρωστη, πάσχουσα από καρκίνο του μαστού σε ώριμο στάδιο μητέρα της, ειδικά τώρα που την έχει ανάγκη και την χρειάζεται διαρκώς στο πλάι της.

Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μπεστ σέλλερ, που με αυτοβιογραφική διάθεση συνέγραψε η Justine Levy, πιάνοντας έτσι ένα ακόμη τζακ ποτ, πέραν του γεγονότος πως μπαμπάς της είναι ο media αστέρας φιλόσοφος Bernard Henri Levy και μαμά της η πριγκίπισσα της μόδας Isabelle Doutrelouigne. Στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα ο (και ηθοποιός) Patrick Mille, παρεμβαίνει ελάχιστα στο βιβλίο - πιο σημαντική αλλαγή, εκείνη του επαγγέλματος του απομακρυσμένου ψυχικά, μα συνήθως παρόντα στα δύσκολα ντάντη, που εδώ υποδύεται ο γερασμένος ακτιβιστής, τραγουδοποιός όσο και ροκ σταρ Bob Geldof, σε μια ρεπρίζ του εαυτού του - προβάλλει όμως έναν δημιουργικό χαρακτήρα κάπως άγαρμπο, ή καλύτερα αγριεμένο στον τρόπο που προσεγγίζει τους ήρωες του. Και δεν αναφέρομαι τόσο στο πως αναδεικνύει το δράμα που εξελίσσεται στο παρόν με την δίχως πολλές ελπίδες πλέον επιβίωσης μητέρα, να έχει περάσει το κατώφλι των τελευταίων στιγμών της ζωής της, αλλά με το πόσο κοφτά γυρίζει τον χρόνο πίσω, ώστε μέσω των φλασμπάκς να αποδώσει τις έντονες, όσο και άσχημες θύμησες της Λουίζ από τα μικράτα της, που αν δεν φέρει την μορφή της παιδούλας, οπότε κάτι τέτοιο είναι πασιφανές, δυσκολεύει τον θεατή στο να αντιληφθεί αυτό το χρονικό πέρα δώθε.

Η συγκίνηση πάντως, όσο το εννεάμηνο της κυοφορίας γεμίζει και η έγκυος πρέπει κάποια στιγμή να αποκαλύψει στην ετοιμοθάνατη Αλίς το χαρμόσυνο μυστικό, που - τι ειρωνεία - δεν υπάρχει ούτε ένας νοσοκόμος, ασθενής, περαστικός του Παρισινού Μεταξά που να μην το γνωρίζει. Κι εκεί ο οτέρ πετυχαίνει όμορφα να χρησιμοποιήσει τον χρόνο, μετρώντας αντίστροφα για τον ερχομό στον κόσμο της νέας ψυχής και την αποχώρηση για την αιωνιότητα της γιαγιάς πλέον κι ας μην το ξέρει, πρώην πάρτι άνιμαλ και ξέφρενης ζωής μοντέλας, που φορά σε όλο της το εύρος στο πανί την μορφή της φωτογενούς Carole Bouquet, η οποία επίσης δεν δυσκολεύεται να παίξει κι εκείνη μυθοπλαστικές απεικονίσεις της δικής της καριέρας.

Για πες: Η ταινία όμως ολάκερη είναι κτισμένη πάνω στην Λουίζ, στο κοριτσάκι που κάποτε δεν ήθελε να επιστρέψει σπίτι από το σχολειό, γνωρίζοντας πως θα βρει στην μπανιέρα μαστουρωμένη και αγκαλιά με την ερωμένη της, την αδιάφορη, απείθαρχη και κυρίως ανεύθυνη μάνα και που τώρα παλεύει με το θηρίο μέσα της, για το αν πραγματικά θέλει να γράψει κι εκείνη στην ταυτότητα της την λέξη μάνα. Η Izia Higelin, ανά στιγμές συγκλονίζει με την αληθινότητα της, με τον ρεαλισμό που κόντρα στο βίαιο σενάριο προσπαθεί να βουρκώσει τα μάτια του κοινού και δικαίως πανηγυρίζει το βραβείο Cesar πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού, με το οποίο την τίμησε η Γαλλική Ακαδημία σινεμά. Αποκορύφωμα της η τελευταία και μακράς πιο εμπνευσμένη σεκάνς του Κακού Κοριτσιού, εκεί που διαγράφονται όλες οι ορατές γραμμές που χωρίζουν τις τρεις γενιές γυναικών, έστω κι αν αυτό το δέσιμο έχει μόνο πνευματική, ψυχική οντότητα και όχι, τι καλά που θά' τανε και σωματική.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Συμμετοχή στο αφιέρωμα στην Carole Bouquet του 14ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου 2013
Προβολές: Σάββατο 6 Απριλίου 2013 στις 20.00 στον Danaos 1 / Δευτέρα 8 Απριλίου 2013 στις 20.00 στην Opera 1

της Valerie Donzelli. Με τους Valérie Lemercier, Jérémie Elkaim, Eric Lartigau, Philippe Laudenbach, Katia Lewkowicz, Béatrice de Staël, Valérie Donzelli

Μεταφυσικός μαγνήτης

του zerVo (@moviesltd)

Όχι ακριβώς κομεντί, αν και δεν είναι λίγες οι εύθυμες στιγμές του, ούτε όμως και αμιγές δράμα, αν και σε πολλά του σημεία θα μπορούσε να συγκινήσει. Το Main Dans La Main στην πραγματικότητα είναι μια ιδιόρρυθμη ταινία, που επιχειρεί με διάφορους εναλλακτικούς τρόπους να προβάλλει τις έντονες ταξικές διαφορές που ισχύουν σε μια σύγχρονη δυτική κοινωνία, αλλά και να αναδείξει τον μοναδικό τρόπο που μπορούν δύο άνθρωποι διαφορετικών επιπέδων να έρθουν κοντά, που δεν είναι άλλος από τον μεταφυσικό. Πως μάτσαραν μια φορά κι έναν καιρό ένας μπατίρης βιβλιοπώλης και μια ζάπλουτη σούπερ σταρ στις ανηφορικές γειτονιές του Λονδίνου? Ε, κάπως έτσι, ίσως λιγάκι πιο άγαρμπα και δίχως να δίνονται πολλές πολλές εξηγήσεις, αν και η κεντρική ιδέα που εντέλει απορρέει, ουσιαστικά οδηγεί στο ίδιο κοινωνικό συμπέρασμα.

Μπορεί ποτέ της να μην υπήρξε μεγάλη χορεύτρια η Ελέν Μαρσάλ, έχει όμως εξελιχθεί στην κορυφαία δασκάλα μπαλέτου του Παρισιού, διευθύνοντας την αναγνωρισμένη σχολή της Όπερας Γκαρνιέ, θέση που της δίνει την δυνατότητα να συναναστρέφεται καθημερινώς με ιδιαίτερες προσωπικότητες, όπως ο πιεστικός Υπουργός Πολιτισμού. Από την άλλη μεριά ο Ζοακίμ Φοξ είναι ένα φτωχόπαιδο των μίζερων προαστίων της πρωτεύουσας, που βγάζει το ψωμί του φτιάχνοντας ολημερίς καθρέφτες, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή το αφεντικό του, θα του κληροδοτήσει την δουλειά. Μοναδική περίπτωση η δυο τους να συναντηθούν είναι εκείνος να κληθεί να συντηρήσει τα χαλασμένα είδωλα του λαμπερού μεγάρου. Όπερ και εγένετο...

Κι όχι μόνον αυτό αλλά από την πρώτη στιγμή που τα βλέμματα των δύο μέχρι πρότινος αγνώστων ενωθούν, μια μεταφυσική απαράμιλλη έλξη θα τους ωθήσει να φιληθούν, μια πράξη που θα προκαλέσει μια ανεξήγητη τάση μιμιτισμού των κινήσεων του ενός προς τον άλλο. Αχώριστοι πλέον από τον μυστηριώδη μαγνήτη που τους δένει, η πενηντάρα χορογράφος και ο τριαντα-κάτι εργατάκος, θα κάνουν τα πάντα παρέα, δίχως να καταφέρνουν να δώσουν λύση στον Γόρδιο δεσμό που τους έχει καταστήσει κυριολεκτικά αυτοκόλλητους. Και μέσα σε όλα τα περίεργα που βιώνουν, οι δύο αταίριαστοι ταξικά χαρακτήρες - λογικά - δεν θα αργήσουν να τους πετύχουν και τα βέλη του φτερωτού θεού έρωτα...

Ειλικρινά δεν περίμενα μια τέτοια - μέχρι και κομφουζιακή θα την αποκαλούσα - θεματική εξέλιξη να ξεπεταχτεί από το μυαλό της Valerie Donzelli, σκηνοθέτιδος που χαίρει της εκτίμησης των απανταχού σπουδαίων φιλμικών ραντεβού, καθώς οι δημιουργίες της δηλώνουν με άνεση το παρόν στο ρόστερ των προβολών των Μαγιάτικων Καννών. Εδώ η εμφανώς προλεταριακά σκεπτόμενη δημιουργός (του Le Guerre Est Declaree) εξαφανίζει με ένα μαγικό ραβδί τις υπαρκτές αποστάσεις που χωρίζουν δυο πρόσωπα διαφορετικών κατηγοριών, δείχνοντας ουσιαστικά πως ο αληθινός πλούτος βρίσκεται στα συναισθήματα και την αγάπη. Η μέθοδος της όμως είναι άνιση, εφόσον την μια στιγμή που χρησιμοποιεί στα πλάνα της το παλιομοδίτικο σλάπστικ του "κάνε ότι κάνω" και την αμέσως επόμενη ανεβάζει δραματικές εντάσεις δίπλα σε κρεβάτια πόνου και τελετουργικά νεκρικά κρεματόρια.

Για πες: Η Valerie Lemercier είναι μια από τις πλέον χαρισματικές κωμικούς της Γαλλίας, που όμως η φήμη της δεν έχει καταφέρει ακόμη να ταξιδέψει όσο της αξίζει πέρα από τα σύνορα της πατρίδας της. Εδώ για ακόμη μια φορά η πανύψηλη και κορμάρα (κάτι που διατυμπανίζει με σθένος στα πλάνα της, γεννημένη θυμίζω το '64) εκφραστική Φραντσέζα παίζει με άνεση την ζορισμένη γεροντοκόρη ακαδημαϊκό, όσο το σενάριο πλέει όμως σε κωμικά ύδατα. Πέραν αυτών, στα πιο συγκινησιακά μέρη, είναι εμφανής η αδυναμία δράσης της, συνεπώς δεν πετυχαίνει να καλύψει και τις πολλές ατέλειες του έτερου ημίσεως της Jeremie Elkaim, που δεν αγγίζει τα στάνταρντς περασμένων εμφανίσεων του. Την παράσταση πάντως, αλλά και το χειροκρότημα, κερδίζουν οι δύο περιφερειακοί ρόλοι, των alter ego του sticky ντουέτου - έξυπνο τρικ του σεναρίου - δηλαδή η ίδια η Donzelli, που υποδύεται την ματαιόδοξη, υπερπροστατευτική αδελφή του Ζοζό και η Beatrice De Stael, που κρατά με ιδιαίτερη ευθυμία τον ρόλο της τεκνατζούς παχουλούλας φιλενάδας της προβληματισμένης εύπορης καλλιτέχνιδας.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του 14ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου 2013
Προβολή: Παρασκευή 5 Απριλίου 2013 στις 20.30 στον Danaos 1

Πιθανότατα τα πρώτα ονόματα που ακούστηκαν πως θα συμμετάσχουν στην καινούργια ταινία του Stephen Gaghan να ήταν ο Denzel Washington και ο Brad Pitt, επισήμων όμως, οι πρώτοι που ανακοινώθηκαν από την παραγωγή του Candy Store για να στελεχώσουν το καστ του φιλμ θα είναι ο Jason Clarke (όπως έχουμε πει εδώ και καιρό) και ο Omar Sy. Αμφότεροι οι αξιόλογοι ερμηνευτές εκτόξευσαν στα ύψη την δημοτικότητα τους την χρονιά που μας πέρασε, συμμετέχοντας σε επιτυχημένες δημιουργίες, όπως το Zero Dark Thirty ο Αυστραλός και στους φημισμένους Intouchables o Γάλλος με συνέπεια να έχουν γίνει περιζήτητοι σε κάθε καινούργιο πρότζεκτ που προγραμματίζεται. Καθώς φαίνεται μάλιστα οι δυο τους θα υποδυθούν και τους βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης, με τον Clarke να ετοιμάζεται να ερμηνεύσει τον πρώην μυστικό πράκτορα που ανακαλύπτει τα ίχνη μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που απειλεί την ακεραιότητα του Μανχάταν, ενώ ο Sy θα παίξει τον βαρόνο του εγκλήματος, που ηγείται της εξτρεμιστικής φράξιας. Στο νέο έργο του Gaghan, σκηνοθέτη της Syriana και σεναριογράφου του Traffic, αναμένεται να προστεθούν και πάμπολλοι ρολίστες για να καλύψουν τους αρκετούς περιφερειακούς ρόλους, κάτι που αναμένεται να συμβεί σύντομα, καθώς τα γυρίσματα αναμένεται να ξεκινήσουν στην Νέα Υόρκη το προσεχές καλοκαίρι.

Ήταν πέρσι τον Σεπτέμβρη στο TIFF. Πρωινή δημοσιογραφική προβολή του Amour. Κάθομαι μόνος μου, δεύτερη σειρά, προς το κέντρο. Ο Roger Ebert μονάχος στην πρώτη γραμμή από την οθόνη, μια θέση λοξώς δεξιά μου. Την μισή ταινία κοιτούσα το προφίλ του για να σιγουρευτώ ότι είναι αυτός. Μύριζα την παρουσία του όπως το λαγωνικό το περιούσιο κυνήγι. Ήμουν ψυχολογικά έτοιμος να του συστηθώ με το πέρας της προβολής. Δεν ξέρω, ίσως θα του φιλούσα το χέρι από υπέρτατο σεβασμό. Επειδή είμαι ένας από τους χιλιάδες κριτικούς αυτής της αρρωστημένης φαντασίας που τόσο πειστικά ξεπατικώνει την εικόνα της ψυχής, αυτής της τόσο ένδοξα άχρηστης αναγκαιότητας που λέγεται κινηματογράφος. Που μου έχει κομπλάρει τόσες φορές την καριέρα, σα τον παράνομο δεσμό που σε καταδικάζει σε δια βίου ηδονική κόλαση. Που μου έχει δώσει δικαίωμα να ονειρεύομαι Χόλιγουντ και Κάννες και Όσκαρ, να με ατενίζουν όλοι οι σταρς σαν την υπέρτατη αναγνώριση, έτσι όπως έβλεπαν τον Roger.

Δεν είναι ούτε τα 45 χρόνια στη Chicago Tribune, μήτε το Πούλιτζερ το 1976, ουδέ τα 20 βιβλία του ή τα ανεπανάληπτα τηλεοπτικά two thumbs up σόουζ (σήμα κατατεθέν) με το συχωρεμένο κολλητάρι Gene Siskel ή τον κατοπινό cineργάτη Richard Roeper. Ουδέ τα δύο απείρου camp value σενάρια για την Κοιλάδα με τις Κούκλες 1 & 2 (Up!) ή το αστέρι της δόξας στο γουόκ οφ φέιμ, μηδέ η προ διετίας επίτιμη εισδοχή του στο σύνδεσμο των αμερικανών σκηνοθετών. Ο Roger, στα 71 παρά δυο μήνες γεμάτα από πολύτιμη προσφορά στο σινεμά χρόνια του (ρώτα από Hertzog μέχρι Moore ή Spike Lee και Craven να σου πουν πόσο ρωμαλέα υπερασπίστηκε το έργο τους) πάνω απόλα υπήρξε υπέρμαχος του καλλιτέχνη δημιουργού που σέβεται το κοινό χωρίς βιντεογκαίημ, αχρείαστο 3D ή όποια την-σλάσερ ανθυποκουλτούρα.

Ο Πάπας της παγκόσμιας κινηματογραφικής κριτικής την τελευταία δεκαετία της πολυκύμαντης ζωής του, χτυπημένος δυο φορές από καρκίνο του θυρεοειδούς και του σιεολογόνου αδένα, έχασε το μισό σαγόνι, ακόμη κι ατή τη μιλιά του, όμως, όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά η φωνή του ήχησε πιο δυνατά από ποτέ, μέσα από το μπλογκ και το τουίτερ ακάουντ του σε σημείο που κανείς μας δεν αισθάνθηκε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει. Πρόφθασε να γράψει τα απομνημονεύματά του στο υπέροχο Life Itself, γραμμένο με τη σοφία ενός ανθρώπου που έχει νοιώσει πληρότητα και έχει, ως αληθινός και διόλου επηρμένος διανοούμενος, μιλήσει με ότι Θείο υπάρχει εκεί επάνω. Ο φύλακας άγγελός του, η αξιολάτρευτη Τσάζ, σύζυγος, μητέρα των δύο υιοθετημένων παιδιών και τεσσάρων εγγονιών τους, μαχητική δικηγόρος και συνεχίστρια του Φεστιβάλ Παραμελημένων Ταινιών που επιμελώς δημιούργησε ο Ρότζερ, υπήρξε η μούσα και η αληθινή μεγάλη αγάπη, πέρα από τη βεβαιωμένη ιεροσύνη του στο βωμό του σινεμά.

Ποτέ δε θα μάθω αν πραγματικά ο Πολίτης Καίην υπήρξε η αγαπημένη του ταινία ή μάλλον το Ντόλτσε Βίτα - πρώτη του σημαντική κριτική, στην αρχή της περιθρύλητης καριέρας του. Ένα από τα αναρίθμητα όσα θα τον ρωτούσα εκείνο το πρωινό που είδαμε παρέα –εν αγνοία του- το Αμούρ, αν δεν έφευγε λίγο πριν από τους τίτλους του τέλους. Με τον ίδιο τρόπο που προσπάθησα να εξηγήσω στην πεντάχρονη κόρη μου Τίνα αυτό το κοσμογονικό για μένα γεγονός της αναχώρησης του Roger Ebert από τα εγκόσμια. «Μα που είναι όλα αυτά τα βιβλία του μπαμπά που λες ότι έχεις διαβάσει» αναφώνησε, αρχίζοντας να ψάχνει κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού, καθώς η τηλεόραση ήταν στο CNN όπου ο Michael Moore έπλεκε το εγκώμιο του Ebert στην εκπομπή του Pearce Morgan. Το παιδί έψαχνε στο πάτωμα κι εγώ, ανήμπορος να ψελλίσω το οτιδήποτε από τη συγκίνηση, έμεινα ακίνητος, δείχνοντας «εδώ» στο μέρος της καρδιάς.

Καλή Αντάμωση Roger, Two Thumbs Way Up!

του Niels Arden Oplev. Με τους Colin Farrell, Noomi Rapace, Dominic Cooper, Terrence Howard, Isabelle Huppert

Η Γοητεία της Αυτοδικίας

του zerVo (@moviesltd)

Να ξεκαθαρίσω πως δεν ανήκω σε εκείνους που ξετρελάθηκαν με την περιβόητη Σουηδική τριλογία του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Ειδικά το πρώτο επεισόδιο, παρότι βασισμένο σε ένα εμπνευσμένο μυθιστόρημα, το θεωρώ ως το πιο αδύναμο των τριών, υπερβολικά μπουκωμένο σε πληροφορία και αγχωμένο να χωρέσει όλες τις πληροφορίες του βιβλίου σε ένα δίωρο. Συνεπώς κρίνω ως πολύ βιαστική την κίνηση του Χόλιγουντ να προσκαλέσει στα μέρη του τον δημιουργό του, εκμεταλλευόμενο τον κουρνιαχτό που σήκωσε γύρω από το όνομα του η τεράστια - πραγματικά, μα μόνο στην Ευρώπη - επιτυχία, αφού λογικά αποδείχτηκε πολύ λίγος για να καλύψει τις απαιτήσεις ενός μοντέρνου θρίλερ, που έτσι κι αλλιώς σε κανένα σημείο της εξέλιξης δεν διαθέτει την δυναμική του Tattoo...

Το πραγματικό του όνομα είναι Λάζλο Κέρικ. Προκειμένου όμως να εισχωρήσει στην συμμορία του βαρόνου του υποκόσμου Αλφόνς Χόυτ, ως εκτελεστής και σωματοφύλακας του, θα χρησιμοποιήσει το ψευδώνυμο Βίκτορ. Αυτός άλλωστε είναι και ο μόνος τρόπος να μην αναγνωρίσει κανείς από τους γκάνγκστερς την αληθινή του ταυτότητα, την οποία επιθυμεί μετά μανίας να αποκρύψει, έχοντας σχεδιάσει το απόλυτο πλάνο εκδίκησης: Να εξοντώσει τον μαφιόζο και τα αλβανόφωνα τσιράκια του, που είναι υπαίτια για τον θάνατο της λατρεμένης του συζύγου και της πολυαγαπημένης του κόρης.

Ένα σχέδιο που θα δεχτεί μια απροσδόκητη ανατροπή, καθώς στην ζωή του θα εισβάλλει η Μπετρίς, μια μοναχική και μυστηριώδης γυναίκα που όπως έχει αντιληφθεί, τον παρακολουθεί διαρκώς από το απέναντι μπαλκόνι, που θα τον προσεγγίσει, ζητώντας του - απαιτώντας του καλύτερα, μιας κι έχει στα χέρια της στοιχεία που τον ενοχοποιούν - μια φονική χάρη. Να σκοτώσει τον αλκοολικό άντρα, που οδηγώντας σε κατάσταση μέθης, προκάλεσε το ατύχημα που σχεδόν της κατέστρεψε το πρόσωπο, ένα έγκλημα που ουδέποτε πλήρωσε με το νόμισμα που θα του άξιζε.

Αυτοδικίας λοιπόν το ανάγνωσμα και μάλιστα διπλής, αφού αμφότεροι οι πρωταγωνιστές έχουν σαν προοπτική τους να γευτούν την γοητεία του να τιμωρήσουν τους υπαίτιους για το κακό που τους έχει βρει, προχωρώντας πολλά βήματα παραπέρα από την απόφαση του νόμου. Ένα σενάριο που οι φανατικοί φίλοι των περιπετειών δράσης των 80s, είναι σχεδόν βέβαιο πως έχουν συναντήσει στις αξέχαστες στιγμές του Sly ή του Seagal, εδώ αποκτά μια μοντέρνα υφή, που με μια πιο εμπνευσμένη κατεύθυνση είναι πιθανό να του έδινε έναν σύγχρονο αέρα, μόνο που ο Δανός Niels Arden Oplev, δεν στέκεται αντάξιος των περιστάσεων. Το ασύμμετρο και διαρκώς αυξομειούμενο τέμπο που χρησιμοποιεί, ωθεί την ίντριγκα στο να χάνει στροφές, η εισαγωγή χαρακτήρων που ελάχιστη σχέση έχουν με την υπόθεση περισσότερο μπερδεύει την παρακολούθηση, ενώ και η γοητευτική οξύτητα στην φωτογραφία - χαρακτηριστικό του από το Κορίτσι - εδώ ποτέ δεν κάνει την εμφάνιση της.

Για πες: Θα έλεγα πως το Dean Man Down σώζει απλά και μόνο με την δυναμική του παρουσία ο πάντοτε αξιόλογος Colin Farrell, που είναι φτιαγμένος για τέτοιους ρόλους μαχητή - εκδικητή, άσχετα αν οι βοήθειες που παίρνει από τον περίγυρο του δεν είναι και οι καλύτερες. Κάτι που συμβαίνει σε κόντρα με την φιλοδοξία της παραγωγής, που έχει στολίσει τις περιφερειακές ερμηνείες, με όχι μεν πρώτα, αλλά από τα ψηλά ράφια παρμένα ονόματα. Όπως της Rapace, που εδώ ξαναβρίσκει τον σκηνοθέτη που την έκανε διάσημη στην έναρξη του τριπτύχου του Millenium, υποδυόμενη το αποκούμπι του πιστολά, του Terrence Howard, που οι ρόλοι κακού δεν αρμόζουν στην γλυκιά έγχρωμη κοψιά του και κυρίως της Huppert που εδώ μάλλον πραγματοποιεί την πιο διάφανη και αόρατη ερμηνεία της μεγάλης καριέρας της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Απριλίου 2013 από την Spentzos

του Bryan Singer. Με τους Nicholas Hoult, Eleanor Tomlinson, Ewan McGregor, Stanley Tucci, Eddie Marsan, Ewen Bremner, Ian McShane

Φασόλια-Γίγαντες

του gaRis (@takisgaris)

Η φασολάς, ως ΤΟ εθνικό ακάθαρτο προϊόν, μαγειρεύεται με πάμπολλους τρόπους. Ασούμε αυτή της Αραχόβης τρώγεται και ως γλυκό, μαγικά χυλωμένη όσο και βελούδινα ισορροπημένη. Η σπιτικιά παίζει με το σέλινο, το καρότο-ιπτάμενο δίσκο και τον φασολοκαρπό ισχυρά φλοιωμένο, προορισμένη για την κλασικά επώδυνη χώνεψη. Εν πάσει περιπτώσει όμως, η μυστική συνταγή είναι μία και έχει να κάνει με την πατάτα: Αν δεν κάνει μπλουμ! εντός της κασερόλ, είσαι καταδικασμένος να κάνεις το βράδυ την κρεβατοκάμαρα θάλαμο αερίων. Θα ενοχλήσαι ήδη, φαντάζομαι από έναν πρόλογο ποταπά χιουμορίζοντα έως βαριά οσμίζοντα, πάντως οφείλω να πληροφορήσω υμάς πως από την άλλη τον Bryan Singer δεν τον κόβει (η φασολάς) καθόλου. Εύκολα η συμβολή του σε αυτόν τον μεσαιωνικό παιδικό μύθο εξαντλείται σε περδόμενους CGI γίγαντες που αναλίσκονται μεταξύ ρευσιμάτων και ξεροκλανιδίου γωνία, εάν κι εφόσον δεν ορέγονται το περιεχόμενο της μυταρόγκας των: Τον καλύτερο μεζέ πετάς, φίλε...

Το παίρνω αλλιώς κι αλλούτερα. Όταν ο ευφάνταστος και τσαχπίνης ως σκηνοθετικό μάτι μας άφησε καγκέλου με το κλασικό Rashomon rip –off, το ευφυές οσκαροβραβευμένο σεναριακά κομψοτένημα του κολλητού Christopher McQuarrie (Jack Reacher). Ναι, για στο Usual Suspects o λόγος. Ακολούθησε η X-Men saga που ενδόξως θα ξε-sequelιαστεί το 2014 με X-Men: Days of Future Past. Κάπου παρενεβλήθη η ημι-φιλόδοξη Nazi-action Cruisονική Valkyrie και μετά τετραετής σιωπή. Για όσους nerdgasm-addicts παρακολουθούν ακόμη, οφείλω εξυπαρχής να ξεκαθαρίσω: Ο συμπαθέστατος Brian, αισίως λίγο πριν τα πρώτα –ήντα, δεν είναι πλέον ο φέρελπις δημιουργός που θα μας τα δείξει όλα (sic) ταινία - με - την - ταινία. Το μπαζετικής αξίας $200Μ+ Jack The Giant Slayer αποδεικνύει πως όχι μόνο την φασολιά (beanstalk) ξέχασε ο Singer αλλά δυστυχώς και την πατάτα που λέγαμε από την κλασική συνταγή.

Όχι, παραλείπω τον πασίγνωστο μύθο μπας και το δει κάποιος μικρούλης θεατής (PG-13) ως πρωτόλειο θέαμα και ψιλογουσταρήσει. Αναφέρω το πρωταγωνιστικό ζεύγος των νεοσσών Nicholas Hoult (το μουτράκι του About A Boy) και της αγγελικής -μα ολίγον - γκάγκα Eleanor Tomlinson (Alice in Wonderland) ως Τζάκ και πρικηπέσα Isabelle. Δεν παραλείπω επίσης τον υποτιθέμενο κακό βασιλοσύμβουλο Roderick του καθέξιν κραταιού ερμηνευτή Stanley Tucci που όμως εδώ παίζει σε άλλη ταινία, ενδεχομένως στο The Devil Wears Prada. Τον αγνώριστα clean-cut Σκώτο Ewan McGregor ως Elmont που περνά ωσάν πρωτοεμφανιζόμενος στο πανί σε ένα ρόλο υπερασπιστή του στέμματος. Τι μένει; Η εφφεδίλα, όπου σχεδόν διαπρέπει ο Tραγουδιστής (Singer) και ο αεικίνητος φακός του που φιλμάρει με ικανό γκραντερίσμο τις πληθωρικές σκηνές σύγκρουσης. Φαντάσου ότι ο δικέφαλος στρατηγός των Γιγάντων που είναι βεβαίως ψηφιακός αποτελεί την καλύτερη ερμηνεία εδώ, υπηρετούμενη από τον αστείρευτο Bill Nighy.

Για πες: Η σούμα ρέπει επικινδύνως προς την υποψιασμένη διαπίστωση ότι ο Singer δεν έχει να προσθέσει τίποτε σχεδόν στο 3D σε αντιδιαστολή με τους Scorsese - Cameron - Lee (με τη συγκεκριμένη αύξουσα σειρά) ενώ παράλληλα αποτυγχάνει να ανανεώσει τον μύθο υποβαθμίζοντας τη δράση με κακόγουστα δύσοσμο humor και αμήχανη χαρακτηρολογία. Είναι ξεκάθαρο ότι το γιγαντιαίο project του πήρε την δημιουργική ταυτότητα με αποτέλεσμα οι περί(που) Lord of The Rings προσδοκίες να κατακρημνισθούν με κρότο στο δάπεδο ακαριαία αμνησιακών ψευδοεπών τύπου Clash of the Titans. Το ταλέντο βεβαίως δεν κρύβεται, ιδιαίτερα στις σκηνές όπου το σενάριο υποκλίνεται ευλαβικά στο eye candy, όμως η αλήθεια κάθεται βαριά στο στομάχι: Τα Φασόλια – Γίγαντες θέλουν Τέχνη, ειδάλλως φίλε σε βλέπω μετά από δυό πηρουνιές να το χάνεις το κλειδί του κώλου σου (μετά συγχωρήσεως).

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Απριλίου 2013 από την Village