Movies Ltd

του Cédric Kahn. Με τους Guillaume Canet, Leïla Bekhti, Slimane Khettabi

Που καιρός για όνειρα...

του zerVo (@moviesltd)

Όπως ξεκινά, έτσι ακριβώς ρίχνει και την αυλαία του το φιλμ, με μια αίτηση για εργασία. Στην μια περίπτωση το αίτημα απορρίπτεται, στην άλλη όμως εγκρίνεται. Ανάμεσα στις δύο αυτές προσφορές για δουλειά, τα όνειρα που έχει κάνει ο ενδιαφερόμενος είναι χιλιάδες, μυριάδες. Φαντασιώσεις για μια καλύτερη ζωή, για ένα ποιοτικότερο κάθε μέρα, για μια δια διαφυγή από την μιζέρια του μεροδούλι - μεροφάι. Που καιρός όμως για όνειρα. Αυτά δεν είναι προνόμια των πολλών και φτωχών, παρά μόνο των λίγων που έχουν την δύναμη στα χέρια τους. Και τι σου μένει σαν ικανοποίηση φουκαρά μεροκαματιάρη μου? Να κάνεις μια ακόμη αίτηση για να χωρέσεις στην δούλεψη καποιανού αφεντικού κι εκείνος να σου απαντήσει θετικά. Παραδεισένιο συναίσθημα και μόνο που θα βγάζεις τον επιούσιο. Για το κάτι παραπάνω έχει ο Θεός...

Χαρισματικός Παριζιάνος σεφ ο Γιαν, βλέπει το ένα μετά το άλλο τα ακριβά ρεστοράν της πόλης να του κλείνουν την πόρτα, γεγονός που αρχικά τον γεμίζει με απαισιοδοξία, δεν του στερεί όμως την δυνατότητα να πιστεύει πως κάποια στιγμή θα καταφέρει να ανοίξει το δικό του μαγαζί.. Γνωρίζοντας την όμορφη Λιβανέζα Νάντια, μητέρα ενός ορφανού δεκάχρονου αγοριού και αντλώντας από την αγνή αγάπη της δύναμη, θα πάρει το ρίσκο να δανειστεί ένα σημαντικό ποσό που θα το επενδύσει πραγματοποιώντας το σχέδιο του για ένα πολυτελές εστιατόριο στο πλάι της ειδυλλιακής λίμνης. Ατυχώς για τα πλάνα του, δεν θα καταφέρει ποτέ να αποσπάσει την άδεια των αρχών για να το ανοίξει, γεγονός που γρήγορα θα τον ωθήσει στην απόγνωση, καθώς τα χρέη τρέχουν και η τράπεζα καραδοκεί. Προκειμένου να βοηθήσει τον αγαπημένο της οικονομικά, η Νάντια θα μεταναστεύσει για να εργαστεί στον μακρινό Καναδά, αφήνοντας τον μικρό Σλιμάν στην προσοχή του, μέχρι να ορθοποδήσει και να τον πάρει κοντά της στο Μόντρεαλ.

Καθώς οι μέρες θα κυλούν όμως, ο Γιαν θα βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην απελπισία, με τους τοκογλύφους να εκμεταλλεύονται τον κόπο του, τους δανειστές να σφίγγουν την θηλιά γύρω από το λαιμό του, τους όποιους φίλους να του γυρνούν την πλάτη και τον μπόμπιρα να επιδεικνύει, λογικά, τάσεις παραβατικότητας. Η Πόλη του Φωτός παραμένει μουντή και συννεφιασμένη στον ορίζοντα του ανθρώπου που τόλμησε να οραματιστεί ένα πιο φωτεινό αύριο. Και στο βάθος του σκοτεινού τούνελ δεν εμφανίζεται η παραμικρή ελπιδοφόρα αχτίδα φωτός.

Ιδανικός στο να κτίζει ακραία δραματικές εικόνες, δίχως να νοιάζεται στο να διατηρήσει ισορροπίες, που αναδύουν έντονα κοινωνικά μηνύματα και προβληματισμούς - ακόμη φέρνω στο νου τα αυθόρμητα δάκρυα του Avion - ο ικανός Γάλλος δημιουργός Cedric Kahn φωτογραφίζει μια από τις αμέτρητες ιστορίες της διπλανής πόρτας, όπου ο κεντρικός χαρακτήρας παλεύει να αποστασιοποιηθεί από τον σωρό, να ξεχωρίσει, υποτιμώντας τις ικανότητες του σαρκοφάγου κατεστημένου, που δύσκολα χαρίζεται σε όποιον κάνει το λάθος να σηκώσει κεφάλι. Η χαμηλόφωτη φωτογραφία, οι πολυχρωμίες των πολυφυλετικών παριζιάνικων γειτονιών, η φουρτουνιασμένη θάλασσα, τα γκριζωπά φόντα, συνάδουν με την ψυχή του ήρωα, που είναι το ίδιο μαραμένη, αντιλαμβανόμενη πως το παλάτι που έχτισε στην άμμο γκρεμίστηκε ολοσχερώς. Δεν ξέρω αν το φινάλε του Une Vie Meilleure μου επιτρέπει να γεύομαι μια δυο σταγόνες αισιοδοξίας στο στόμα. Πιθανολογώ πως όχι. Το ότι το όνειρο κονιορτοποιήθηκε, δεν ισοσκελίζεται με μια πρόσληψη, έστω κι αν αυτή σηματοδοτεί την απαρχή ενός νέου ξεκινήματος.

Για πες: Συνήθως τον προτιμώ πίσω από την κάμερα, ξεχνώντας πως ο Guillaume Canet είναι κι ένας εκφραστικός - πέρα από γοητευτικός - ηθοποιός. Οι συγκινήσεις στην ερμηνεία του αγγίζουν επίπεδα κορυφής Will Smith, στο παρόμοιου θέματος απόγνωσης Pursuit Of Happyness, ειδικά όταν στο πλάι του συνυπάρχει ο φοβισμένος και δεδομένα ανήμπορος πιτσιρίκος. Εξαιρετικό το δέσιμο του με την έντονης φυσικής Αλγερινής ομορφιάς Leila Bekhti, που πλέον ανήκει, με την αξία της, στις πιο αναγνωρισμένες ενζενί του σύγχρονου Γαλλικού σινεμά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Απριλίου 2013 από την Seven

του Geoffrey Enthoven. Με τους Gilles De Schrijver, Robrecht Vanden Thoren, Tom Audenaert, Isabelle de Hertogh

Οι Διακοπές της Ζωής μας

του zerVo (@moviesltd)

Κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι φτιαγμένες για τους σκυθρωπούς, τους μελαγχολικούς, εκείνους που μοιρολογούν ολημερίς, ενθυμούμενοι τις παλιές καλές ημέρες των παχιών οικονομικά αγελάδων και τώρα που η κρίση τους έχει γονατίσει, έχουν πέσει σε βαθιά κατάθλιψη, νιώθοντας αδυναμία να καλύψουν ακόμη και τα απολύτως απαραίτητα. Να έχουμε την υγειά μας αδέλφια! Και δεν είναι απλή ευχή, είναι η πραγματικότητα. Κάποιος αρτιμελής, υγιής, στα πόδια του που λέμε, δεν έχει το δικαίωμα να αφήνει την ανέχεια να τον ρίχνει στο καναβάτσο. Δες τους κομπανιέρους από το Βέλγιο, που η ρημάδα η μοίρα τους τα έφερε όλα αριστερά, πόσο το παλεύουν στον όποιο χρόνο τους απομένει να κάνουν τα όνειρα τους αλήθεια. Αν και εδώ που τα λέμε, για να πειράξω τους φιλαράκους μου του Φλαμανδούς, που διαθέτουν όπως φάνηκε έξυπνο και διόλου κουτό χιούμορ, ακόμη και σε καροτσάκι να ήμουν θα έκανα τα πάντα για να το σκάσω από τον τόπο τους, τον ασχημότερο μακράν του δεύτερου της ηπείρου μας...

Είναι τρεις νεαροί φίλοι κολλητοί κι αγαπημένοι, που οι δύσκολες συνθήκες που βιώνουν εξαιτίας των βιολογικών τους χάντικαπ τους έχουν φέρει ακόμη πιο κοντά. Ο Ζόσεφ είναι τετραπληγικός, καρφωμένος μόνιμα πάνω στο αναπηρικό του καροτσάκι, ο Φίλιπ έχει χάσει σχεδόν ολοκληρωτικά την όραση του και θωρεί μόνο σκιές χάρη στην βοήθεια του μεγεθυντικού του φακού κι ο Λαρς, στην χειρότερη μοίρα όλων, μετράει λίγο χρόνο ζωής ακόμη, καθώς ο όγκος που μεγαλώνει στον εγκέφαλο του, δεν του έχει αφήσει πολλά περιθώρια. Γνωρίζοντας πως σε ένα θέρετρο της Ισπανίας λειτουργεί ένα ξεχωριστό πορνείο για άτομα με ειδικές ανάγκες, οι φίλοι θα στήσουν ένα φιλόδοξο σχέδιο, παρά την θέληση των γονιών τους, ώστε να ταξιδέψουν τα χιλιάδες μίλια που απαιτούνται για να πραγματοποιήσουν την ερωτική τους φαντασίωση.

Κι εκεί που κανείς δεν δέχεται να συνοδέψει - αλλά και να περιποιηθεί, να φροντίσει και να προστατέψει - το ονειροπόλο τρίο, μια σωματώδης αντρογυναίκα, που δεν μιλά καν την γλώσσα τους, έναντι αδράς αμοιβής, θα δεχτεί να τους οδηγήσει στην Γη της Επαγγελίας. Μια παρουσία που αρχικά θα κακοφανεί στους σε φυγή ταξιδιώτες, όσο το βανάκι τρώει τα χιλιόμετρα όμως και η παρουσία της εξελίσσεται σε ολοένα και πιο απαραίτητη, οι φιλαράκοι θα αναθεωρήσουν την αρχική τους εκτίμηση για εκείνη.

Από τις πιο αισιόδοξες φιλμικές στιγμές της χρονιάς είναι η περίπτωση του Hasta La Vista (στο επανειδείν) που πείθει ακόμη και τον πιο πεσιμιστή πως τα πάντα μπορούν να συμβούν, αν και εφόσον υπάρχει η ανάλογη θέληση. Διανθισμένο με αστεία βουτηγμένα στο μαύρο χιούμορ και που σε πολλές περιπτώσεις δεν φείδονται κυνισμού για την δύσκολη κατάσταση που ζουν οι τρεις ζορισμένοι χαρακτήρες, αλλά και με έντονες ενέσεις συγκίνησης, ειδικά καθώς η περιπέτεια τους οδηγείται στο φινάλε της, είναι το κωμικοτραγικό road movie του ταλαντούχου Geoffrey Enthoven. Κινηματογράφηση ζεστή και αληθινή, σε όμορφα φόντα που σε καμία περίπτωση δεν ρίχνουν το ηθικό, ερμηνείες δύσκολες αλλά εξίσου δυναμικές και βαθύτερα ποιητικά νοήματα που κυρίως στοχεύουν στον νου και την συλλογιστική των (πολλάκις υπεροπτών) υγιών θεατών, ορίζουν την πορεία μιας ζεστής και απόλυτα ανθρώπινης δημιουργίας, προερχόμενης από την παγωμένη βόρεια Ευρώπη.

Για πες: Η οποία σε ουκ ολίγα διεθνή φεστιβάλ, χάρη στην ισορροπία που επιδεικνύει ανάμεσα στο δάκρυ και το γέλιο - σε προέκταση των περσινού Intouchables ή του φετινού The Sessions ας πούμε - κέρδισε την εκτίμηση των σινεφίλ. Άξια πιστεύω...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Απριλίου 2013 από την Ama Films

του gaRis (@takisgaris)

Δε χωράει ιδιαίτερη συζήτηση για το οφθαλμοφανέστατο: μέσα στη θύελλα κωμωδιών - σαχλαμαριδίων για πενιχρών αναζητήσεων εφήβους (εδώ τα λέμε gross-out comedies) το Admission έρχεται με σχεδόν την ανακούφιση εξασφαλισμένη, αναλογιζομένου του εμπλεκόμενου ταλέντου. Είναι ιδιαίτερα κομβική η στιγμή αυτή για τη Σταμα-Tina Fay (το μυαλό πίσω από την τεράστια τηλεοπτική πιένα του 30 Rock, ναι, της σειράς που έσωσε την καριέρα του Alec Baldwin), υπό την έννοια ότι εδώ αποκόπτεται οριστικά ο ομφάλιος λώρος από τη θριαμβευτική της πορεία εντός SNL (τόσο ως η πρώτη γυναικεία πένα μετά το 1975 όσο και ως άνκοργούμαν στο πλάι του έτερου ημίσεος και νυν άρχοντα της Late Night ζώνης, σίγουρου αντικαταστάτη του Jay Leno, Jimmy Fallon), ανοίγοντας πανιά για main lead (actress) ρόλους μετά τα επιτυχημένα Date Night και Baby Mama.

Ούτε αισθάνομαι υπερβολική τη ρήση ότι η Liz Lemon / Tina Fey είναι μια σύγχρονη γυναικεία φιγούρα με βεληνεκές ανάλογο αυτού της αμίμητης Lucille Ball στα γλυκερά Φίφτιζ. Αυτή είναι η μαγεία – αυτός και ο αυτο-περιορισμός ερμηνευτικού εύρους για την σαραντατριάχρονη σκληρά εργαζόμενη μαμά δύο κοριτσιών με τα ελληνοπρεπέστατα ονόματα Αλίκη-Ζηνοβία και Πηνελόπη- Αθηνά. Ο κόσμος την γνωρίζει ως απέλπιδα νευρωσική, απίστευτα οργανωτική με χαμηλές πτήσεις στην ερωτική της ζωή, έχουσα ανύπαρκτη σχέση με οτιδήποτε έχει να κάνει με δεσμό, γάμο ή παιδιά. Ο ρόλος της Πόρσα Νέηθαν, υπεύθυνης εισδοχών νέων φοιτητών στο πολυδιαφημισμένο Princeton, πρώτη επιλογή των αμερικανώνε κολεγιοπαίδων δεν της πάει μόνο γάντι αλλά και στενός κορσές. Ευφυής επιλογή του Paul Weitz, συνυπευθύνου μαζί με τον αδερφό του για το υπέροχο About Α Boy όσο και πίσω από το χαριέστατο In Good Company να καστάρει απέναντι στην διαρκώς κουρδισμένη, αμήχανη και ανασφαλή Tina τον παντελώς άγνου οποιουδήποτε ερμηνευτικού ανταγωνισμού Paul Rudd.

Μετά την στακαριστή ερμηνεία του σε ακόμη μια ταινία του μέντορα Judd Appatow (This is 40), o Rudd έχει κερδίσει περισσούς πόντους στη συμπάθειά μου, ως μια λιγότερο μπριόζα αλλά αισθητά πιο αυθεντική α λα John Cusack περσόνα. Εδώ παίζει τον ρομαντικό ακτιβιστή-δάσκαλο, παλιό συμφοιτητή της Πόρσα, που θα την προσεγγίσει ερωτικά καθώς προασπαθεί να την καταστήσει ενήμερη ως προς ένα νεανικό ατόπημα το οποίο θέλει να φοιτήσει, 18χρονο παλικάρι πια, πουθενά αλλού από το Princeton φυσικά. Η Tina μας έχει να ξεπεράσει (εύκολα) έναν χωρισμό από την εντελώς φιλολογική σχέση της με τον επί δεκαετία σύντροφό της (ο Michael Sheen επαναλαμβάνει την γλαφυρά nerdy ερμηνεία του στο Midnight in Paris) καθώς και την μονίμως αντιθετική στάση της αμαζόνας-φεμινίστριας μαμάς (η Lily Tomlin κλέβει την παράσταση παρά την εμφανή αλλοίωση που της προκάλεσε η πρόσφατη πλαστική προσώπου) σε μια άτολμη, φορές άκομψη και εντέλει σχεδόν απογοητευτική συρροή στοιχείων δράματος, σοφιστικέ κωμωδίας και αχρείαστης λείανσης του πρωτότυπου σεναριακού υλικού (νοβέλας του Jean Hanff Korelitz).

Για πες: Εννοώ πως θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα μια έστω μικρή εμβάθυνση στο τι σημαίνει για μια (αστηνπούμε) αναπτυγμένη κοινωνία αυτή η πιστή στο status quo εμμονή με ιδρύματα τύπου Princeton, όπου η γνώση και η προσφορά στο σύνολο υποχωρεί στην προώθηση των ευπόρων γόνων και την καταξίωση σε μια αγορά εργασίας που αρνείται την διαφορετικότητα ώστε να συντηρήσει ένα κατ’ουσίαν εκκολαπτήριο προκάτ προσωπικοτήτων, με σημαντική μεν πιθανότητα επαγγελματικής επιτυχίας, όμως μακριά από την αληθινή, βαθιά ουμανιστική αποστολή ενός προτύπου ακαδημαϊκού ιδρύματος. Κι αν ο Weitz μένει εδώ μεταξεταστέος, η Σταματίνα μας εγγυάται μια ευπρόσωπη βραδυνή έξοδο για κάθε 30+ ζεύγος, όπως και πολλές επαναλήψεις στο ειδικού ενδιαφέροντος τηλεοπτικό κανάλι W (Women’s) Channel.

Μπορεί να μην τα πήγε ιδιαίτερα καλά στην τελευταία του σκηνοθετική απόπειρα ο κορυφαίος παραμυθάς Tim Burton, μιας και η κινηματογραφική διασκευή του τηλεοπτικού Dark Shadows δεν είχε την αναμενόμενη καλλιτεχνική επιτυχία, αυτό όμως δεν πτοεί τον χαρισματικό δημιουργό στο να κάνει τα πλάνα του για την ερχόμενη δουλειά του. Που όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι η ταινία Big Eyes, σε παραγωγή του Harvey Weinstein και σενάριο των Scott Alexander και Larry Karaszewski του Ed Wood, η οποία θεματικά θα περιστρέφεται γύρω από την ιστορία του καλλιτεχνικού ζεύγους Γουόλτερ και Μάργκαρετ Κιν που στην δεκαετία του 60 έγιναν διάσημοι από τις ζωγραφιές ανθρώπων και ζώων με τα μεγάλα μάτια, που πουλιόνταν παντού και είχαν διακοσμήσει κάθε αμερικάνικο σπίτι. Αυτές τις δύο προσωπικότητες που η φήμη τους, όσο και οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί, εκτοξεύτηκαν εκείνη την περίοδο στα ύψη, βρίσκονται πολύ κοντά στο να τους ερμηνεύσουν ο βραβευμένος με δύο Όσκαρς Christoph Waltz και η υποψήφια πολλάκις στον ίδιο θεσμό Amy Adams, συγκροτώντας ένα δυναμικό ντουέτο που θα αποτελέσει την βάση για την μεγάλη επιστροφή του Burton στις επιτυχίες.

του Yvan Attal. Με τους Yvan Attal, François Cluzet, Laetitia Casta, Charlotte Gainsbourg, Asia Argento, JoeyStarr

Μπα, δεν τό' χουν!

του zerVo (@moviesltd)

Να και μία εξαίρεση στον κανόνα που λέει πως θεματικά ταινίες μπορούν να ταξιδέψουν για διασκευή, μόνο από την Ευρώπη με κατεύθυνση την Αμερική, όπου πιθανότατα θα γίνουν και μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες από τις ορίτζιναλ. Ήταν 2009 όταν έκανε την εμφάνιση της στις αμερικάνικες αίθουσες η ιδιότροπη κομεντί της Lynn Shelton, Humpday, με σταρς τον πάντα διασκεδαστικό Mark Duplass και τον Joshua Leonard και δεν τα πήγε και άσχημα στο περιορισμένο κι ανεξάρτητο κύκλωμα προβολής της - στα μέρη μας πρέπει να παίχτηκε μόνο στο φεστιβάλ Αθηνών, Νύχτες Πρεμιέρας. Αυτό το φιλμάκι που έκοψε καμιά τριανταριά χιλιάδες εισιτήρια στην σινεφίλ Γαλλία, που τέτοια μέτρια νούμερα δεν κάνουν ούτε δημιουργίες γ' και δ' διαλογής, κέντρισε το ενδιαφέρον μιας ομάδας φραντσέζων αστέρων, που επιθύμησαν να παρέμβουν με την δική τους, ακόμη πιο ανάλαφρη υφή, στο ήδη χιουμοριστικό σενάριο. Ε, μάλλον δεν τα κατάφεραν και ιδιαίτερα καλά στον σκοπό τους.

Φίλοι από μικρά παιδιά είναι οι μεσήλικες πλέον Μπεν και Τζεφ, που θα συναντηθούν και πάλι, μετά από πολλά χρόνια απουσίας του δεύτερου στην μακρινή Λατινική Αμερική, όπου είχε αναζητήσει την τύχη του. Αμφότεροι διανύουν ένα δύσκολο σταυροδρόμι στην πορεία τους, καθώς ο Μπεν, συνεσταλμένος και χαμηλών τόνων, βρίσκεται ένα βήμα πριν πάρει την μεγάλη απόφαση να φτιάξει την φαμίλια του, την ίδια στιγμή που ο αδελφικός του φίλος Τζεφ, επιστρέφοντας στην πατρίδα, δεν βρίσκει κανέναν λόγο για να νοικοκυρευτεί, ξοδεύοντας την ημέρα του σε διαρκή ξέφρενα πάρτι. Μετά από μια νύχτα ακραίας μέθης, οι δυο κολλητοί θα πάρουν την μοιραία απόφαση, εις το όνομα της τέχνης, να γυρίσουν, αν και ετεροφυλόφιλοι, μια ταινία πορνό, με πρωταγωνιστές τους ίδιους, σε ερωτικές περιπτύξεις. Μια απόφαση είναι...

...και σημασία έχει να την πάρουν, όσο κι αν αυτό φαντάζει στα μάτια τους ελαφρώς ενοχλητικό και μακρινό από κάθε τους μέχρι τώρα σκέψη. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο στον Σόδομα και Γόμορα κύκλο του έτσι κι αλλιώς πάρτι άνιμαλ Γιάνκη, που περιφέρεται διαρκώς με ένα καουμπόικο καπέλο, θέλοντας να επιδείξει τις πέραν του Ατλαντικού καταβολές του, μα σε εκείνον του πολύ πιο ντροπαλού συνεσταλμένου γυαλάκια, που η καλή του οσονούπω θα του μαρτυρήσει πως περιμένει το παιδί τους. Ακόμη κι αν περίμενε κανείς από Γάλλους, πιο πιπεράτους διαλόγους, ίσως και σκηνές - σαφώς και οι προκλητικές σεκάνς με τις λεσβίες Argento και Gainsbourg συναντιούνται μόνον στην τρικολόρ φιλμική φαντασίωση - εντούτοις το πρωτότυπο χάνει πολύ από την φρεσκάδα του, την στιγμή που οι νευρώσεις και οι αμηχανίες κυκλώνουν τους βασικούς χαρακτήρες του Do Not Disturb.

Για πες: Δηλαδή τον Yval Attal, που εδώ έχει και το γενικό πρόσταγμα, όντας εκείνος που σκέφτηκε να μαζέψει την κομπανία του για να γυρίσουν το ριμέικ και τον Francois Cluzet, που ως ερμηνευτή τον έχω μερικές σκάλες πιο ψηλά από τον Διόσκουρο του και ικανό για πολύ πιο σοβαρά πράγματα από αυτό το ασύμμετρο κομφούζιο. Το οποίο κατά καιρούς αποκτά και υφή επιστημονικής φαντασίας, εφόσον μόνο σε αυτή την σφαίρα θα μπορούσε κανείς να έχει δίπλα του την Laetitia Casta (έστω και έτσι εντέχνως ατημέλητη, αμακιγιάριστη και με διόπτρες κοκάλινες ντεμοντέ) να περιφέρεται φορώντας μόνον ένα μακό για το ξεκάρφωμα και να ασχολείται με τις ηλίθιες επινοήσεις ενός φίλου, αντί να τον έχει πετάξει έξω από την πόρτα κλωτσηδόν!

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Συμμετοχή στο Πανόραμα του 14ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου 2013
Προβολές: Πέμπτη 4 Απριλίου στις 20.00 στον Danaos 1 / Σάββατο 6 Απριλίου στις 22.30 στην Opera 1

Nothing can buy this! Με την ορμή των εξαιρετικών κριτικών που απέσπασε, πρωτίστως στο Βερολίνο που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του, θετικά σχόλια που αναμένεται να πάρει και στο επερχόμενο φεστιβάλ της Tribeca, καταφτάνει ένα ψυχολογικό θρίλερ που σκηνοθετικά υπογράφεται από τον David Rosenthal και σεναριακά από τον Matthew F. Jones που διασκεύασε την ομότιτλη νουβέλα του από το 1996. Τίτλος της ταινίας A Single Shot και στο επίκεντρο της θεματικής της βρίσκεται ένας απελπισμένος άντρας, ο Τζον Μουν, που παλεύει με όλες του τις δυνάμεις να αποκαταστήσει την οντότητα της κατακερματισμένης φαμίλιας του, συνάμα όμως έχει να αντιμετωπίσει και την αγωνία της καταδίωξης του, εξαιτίας ενός φονικού που προκάλεσε άθελα του. Η ταινία ακόμη δεν έχει πέσει στο καλάθι κάποιου διανομέα που θα την κυκλοφορήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και κάτι τέτοιο, τόσο από την ποιότητα του στόρι, όσο και από εκείνη του καστ, θα πρέπει να θεωρείται απόλυτα βέβαιο πως θα γίνει μέχρι τα τέλη του μήνα, όταν και θα προβληθεί για πρώτη φορά ενώπιον του αμερικάνικου κοινού.

Ένα καστ που διαθέτει ως ηγέτη του τον πλέον υποτιμημένο ερμηνευτή Sam Rockwell, που εδώ υποδυόμενος τον ταλαιπωρημένο ψυχικά άντρα κάνει μια ακόμη σπουδαία εμφάνιση, έχοντας στους υποστηρικτικούς ρόλους μια ομάδα ικανότατων καρατεριστών, όπως ο William H. Macy, η Melissa Leo και ο Jeffrey Wright.

Στις δικές μας αίθουσες? Ελπίζω μέσα στο 2013.

H Disney Pixar ανακοίνωσε την ημερομηνία και τον επίσημο τίτλο για το επερχόμενο σίκουελ της τεράστιας επιτυχίας της Finding Nemo, που και πάλι θα σκηνοθετήσει ο χαρισματικός Andrew Standon. Για όσους ίσως θυμούνται το ορίτζιναλ, η Ντόρι ήταν το ψάρι που συνόδευε τon Mάρλιν στην μακρινή του αναζήτηση στους ωκεανούς, μόνο που είχε ένα τεράστιο πρόβλημα μνήμης, εφόσον ξεχνούσε ακόμη κι όσα συνέβαιναν λίγες στιγμές πριν. Αυτή ακριβώς η Ντόρι που τότε μας είχε κάνει να διασκεδάσουμε με τα καμώματα της, με την φωνή της έξοχης Ellen De Generes, θα έχει την τιμητική της στην νέα animation ιστορία που θα φέρει στην μαρκίζα το όνομα της, δηλαδή θα αποκαλείται Finding Dory και αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στις 25 Νοεμβρίου του 2015. Η ταλαντούχα αρτίστα μετά από δέκα και κάτι χρόνια θα υποδυθεί και πάλι φωνητικά το ζωηρό ψαράκι, σε μια ιστορία που θα λαμβάνει χώρα όμως χρονικά μόλις δώδεκα μήνες μετά την εύρεση του Νέμο, στα ζεστά νερά της Καλιφόρνια εκεί όπου θα επιστρέψει για ακόμη μια φορά όλη η παλιοπαρέα των θαλασσινών. Το Finding Nemo είχε τιμηθεί με το βραβείο του καλύτερου animation από την αμερικάνικη Ακαδημία τεχνών, ενώ ήταν ακόμη υποψήφιο για τρία Όσκαρς (μουσικής, τραγουδιού και πρωτότυπου σεναρίου) ενώ το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου το έχει κατατάξει στις δέκα καλύτερες δημιουργίες κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών. Ελπίζω - όπως όλοι - και το Finding Dory, να έχει ανάλογη πορεία, καλλιτεχνικά και εμπορικά, όπως ο προκάτοχος του.

Στην πολυτελή Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, που φιλοξενεί από το 2011 τον θεσμό, απονέμονται για τέταρτη χρονιά τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Βραβείο Ντοκιμαντέρ Λουκία Ρικάκη

Βραβείο Ενδυματολογίας
Δέσποινα Χειμώνα (1ο της H.F.A.Α.) για την ταινία J.A.C.E.

Βραβείο Σκηνογραφίας
Ηλίας Λεδάκης (1ο του H.F.A.Α.) για την ταινία J.A.C.E.

Βραβείο Μοντάζ
εξ ημισείας στους
Στέλλα Φιλιποππούλου (1ο της H.F.A.Α.) για την ταινία Αν...
Τάκης Γιαννόπουλος (1ο του H.F.A.Α.)  Λάμπης Χαραλαμπίδης (1ο του H.F.A.Α.)  Πάνος Δαουλτζής (1ο του H.F.A.Α.)  για την ταινία J.A.C.E.

Βραβείο Φωτογραφίας
Ηλίας Αφάμης (1ο του H.F.A.Α.) για την ταινία Η Κόρη

Βραβείο Μουσικής
Σταύρος Γασπαράτος (1ο του H.F.A.Α.) για την ταινία Αίμα

Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου
Κόρα Καρβούνη (1ο της H.F.A.Α.) για την ταινία J.A.C.E.

Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου
Ιερώνυμος Καλετσάνος (1ο του H.F.A.Α.) για την ταινία J.A.C.E.

Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου
Αμαλία Μουτούση (1ο της H.F.A.Α.) για την ταινία Χαρά

Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου
Γιάννης Παπαδόπουλος (1ο του H.F.A.Α.) για την ταινία Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού

Τιμητικό Βραβείο Nova
Στον Γιώργο Χωραφά ως πρεσβευτή του ελληνικού σινεμά στην παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα

Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας
Χαμομήλι του Νεριτάν Ζιντζιρία

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
Εκτορας Λυγίζος για την ταινία Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού

Τιμητικό Βραβείο της Ακαδημίας Κινηματογράφου
Ζωή Λάσκαρη για την συνολική προσφορά της στο εγχώριο σινεμά

Βραβείο Σεναρίου
Θάνος Αναστόπουλος και Βασίλης Γιάτσης για την ταινία Η Κόρη

Βραβείο Σκηνοθεσίας
Θάνος Αναστόπουλος για την ταινία Η Κόρη

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ)