Movies Ltd

Ενότητες

Διαγωνιστικό Τμήμα

Πανόραμα

Animation

Λευκή Κάρτα στην Carole Bouquet

Reviews

Έχετε 24 ώρες να μου φέρετε τα χρήματα! Κι όμως μέχρι τα μισά του τρέιλερ πιστεύεις πως είναι τα κακά παιδιά της ιστορίας. Που να φανταστείς πως και οι δυο τους είναι αστυνομικοί που βρίσκονται σε μυστική διατεταγμένη υπηρεσία, ο ένας για χάρη του εγκληματολογικού και ο άλλος στην δίωξη των ναρκωτικών και μαζί έχουν οργανώσει μια άριστα μελετημένη ληστεία τραπέζης με λεία 4 εκατομμύρια δολάρια. Καθώς θα πέσουν οι μάσκες, πρέπει και πάλι να ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους κοινούς εχθρούς, βαρόνους της ηρωίνης, που δρουν στα νότια σύνορα της χώρας και θέλουν να κάνουν δικιά τους την επίμαχη λεία. Όλα αυτά τα περιπετειώδη και όπως απεικονίζει - το εξόχως αποκαλυπτικό και γεμάτο spoilers προωθητικό βίντεο - γλαφυρά, συμβαίνουν στο φιλμ που υπογράφει ο Baltasar Kormakur (Contraband) με τον τίτλο 2 Guns, σε σενάριο του Blake Masters (Law And Order) που με την σειρά του στηρίχτηκε στην ομώνυμη graphic novel του Steven Grant. Η Universal που στηρίζει σημαντικές ελπίδες για μια εξαιρετικά πορεία των 2 Πιστολιών στο box office, αναμένεται να το ρίξει στην μάχη στις 2 του ερχόμενου Αυγούστου...

...βασιζόμενη κατά κύριο λόγο στην δημοτικότητα του πρωταγωνιστικού τους διδύμου, του αειθαλή Denzel Washington, που φέτος για μια ακόμη φορά έφτασε μέχρι τις ερμηνευτικές οσκαρικές πεντάδες για το Flight και του Mark Wahberg, που δεν τα πήγε και τόσο καλά, σε έναν ρόλο κομμένο και ραμένο στα μέτρα του στο πρόσφατο Broken City. Παρέα τους, πέρα από τους Edward James Olmos, James Marsden και Bill Paxton και η σούπερ σέξι Paula Patton, που της αρκούν λίγα τρειλερικά δευτερόλεπτα για να κόψει όλες τις ανδρικές ανάσες.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2013!

Υπάρχει άραγε ακόμη μια ευκαιρία με εκείνον που έφυγε μακριά..? Ήδη οι δάφνες που έχει δρέψει σε Sundance, Tribeca και SXSW όπου έχει προβληθεί, έχουν ανεβάσει πολύ ψηλά την προσμονή για όσα πρόκειται να παρακολουθήσουμε στο τρίτο επεισόδιο της σειράς των Before... Ξεκίνησε σαν Before Sunrise το 1995 στην Βιένη, συνεχίστηκε ως Before Sunset το 2004 στο Παρίσι και το ρομαντικό παραμύθι φτάνει αισίως στην τρίτη του βόλτα με το Before Midnight, αυτή την φορά στα μέρη μας. Οι δύο συναισθηματικά φορτισμένοι εραστές που γνωρίστηκαν τυχαία σε ένα βαγόνι της Eurail, ξανασμίγουν κοντά δυο δεκαετίες μετά από εκείνο το πρώτο τους αντάμωμα στην Ελλάδα, πιθανολογώντας πως ο καυτός ήλιος του Αιγαίου μπορεί να τους φέρει και πάλι κοντά. Η Sony Pictures Classics έχει πραγματοποιήσει μέχρι τώρα ένα εξαίσιο προμόσιον, ταξιδεύοντας το φιλμ σε όλα τα σπουδαία ανεξάρτητα φεστιβάλ της γης και διαλαλώντας το προϊόν που υπογράφει ξανά ο χαρισματικός και πολυτάλαντος Richard Linklater, εκτιμώντας σε μια ανάλογη των θετικών κριτικών εμπορική πορεία του φιλμ, από τις 24 Μαΐου όταν και θα κάνει την επίσημη πρώτη του στους κινηματογράφους. Αν μη τι άλλο, το άκρως μεσογειακό τρέιλερ, με την φωνή της Χαρούλας να δίνει το τέμπο με το πανέμορφο ταγκό της, μπορεί να υποσχεθεί μια εξαιρετική πορεία στα εγχώρια box office την ερχόμενη Άνοιξη.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην παρακολούθηση του Before Midnight είναι η παρατήρηση των δύο βασικών του πρωταγωνιστών, βλέποντας τις αλλαγές που έχει επιφέρει στην εξωτερική τους εμφάνιση ο χρόνος, αλλά και αναλογιζόμενοι την καλλιτεχνική πορεία που (δεν) έκαναν αμφότεροι, συγκριτικά με τις προσδοκίες που είχαν μοιράσει. Τόσο εκείνος, ο Αμερικάνος Ethan Hawke, όσο και εκείνη, η Γαλλιδούλα Julie Delpy, μοιάζουν σαν να έμειναν στάσιμοι στις εικόνες των Befores και ποτέ να μην πήγαν την καριέρα τους ένα βήμα παραπέρα. Μαζί τους οι Seamus Davey Fitzpatrick, Ariane Labed, Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη και Γιώτα Αργυροπούλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Την άνοιξη του 2013!

του Allen Hughes. Με τους Mark Wahlberg, Russell Crowe, Catherine Zeta-Jones, Jeffrey Wright, Barry Pepper, Alona Tal, Kyle Chandler

Τοπική Αυτοδιοίκηση, το μεγάλο φαγοπότι

του zerVo (@moviesltd)

Δεν χρειαζόταν βεβαίως να πάρει κανείς στα χέρια του τις πρόσφατες φωτογραφίες του περίφημου "φτερωτού γιατρού" να παλεύει με αγωνία να κρύψει τα βραχιολάκια στους καρπούς, για να κατανοήσει το πόσο έχει διαβρωθεί η έννοια της τοπικής αυτοδιοίκησης. Εκεί που πραγματικά επικρατεί το μεγάλο πολιτικό φαγοπότι, με τις σταθερές μπάζες, που μπορεί να μην φτάνουν τα γενναία ανταλλάγματα για ένα και μόνο βουλευτικό "ναι, σε όλα", αλλά που δεν καταστρέφουν το προφίλ του εκτιθέμενου στα κοινά, το αντίθετο μάλιστα του αποδίδουν ένα ξεχωριστό κύρος, ανάγοντας τον ως τον πρώτο πολίτη της περιοχής. Φαινόμενο που φυσικά δεν είναι αποκλειστικότητα της εγχώριας σκηνής, αντιθέτως έχει τις ρίζες του στις πιο πολιτισμένες και προοδευτικές δημοκρατίες της γης. 

Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από την μοιραία νύχτα που ο αστυνομικός του NYPD, Μπίλι Τάγκαρτ έριχνε νεκρό σε μια αιματηρή συμπλοκή, έναν μικροαπατεώνα, ένα τραγικό συμβάν που ποτέ δεν ξεπέρασε και που τον οδήγησε στην αποπομπή του από το Σώμα. Σήμερα εκμεταλλευόμενος την εμπειρία του στην έρευνα, ασχολείται ως ιδιωτικός ντετέκτιβ, χαίροντας μάλιστα την εκτίμηση των πιο υψηλόβαθμων προσώπων του Μεγάλου Μήλου, μεταξύ των οποίων και ο επί σειρά ετών Δήμαρχος της πόλης, Νίκολας Χόστετλερ, που έχει να του αναθέσει μια δύσκολη αποστολή, που απαιτεί την απόλυτη εχεμύθεια του: Να παρακολουθήσει στενά την όμορφη και δραστήρια σύζυγό του, που υποπτεύεται πως τον απατά και να εντοπίσει περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα του φερόμενου ως εραστή της.

Με την κάμερα στο χέρι λοιπόν και κρυμμένος πίσω από θάμνους και δέντρα, ο ικανότατος private eye, θα επιβεβαιώσει πως ο καπνός που έχει σηκώσει η καλοβαλμένη κυρά στο διάβα της, συνοδεύεται και από μια κάποια ερωτική φωτιά, η κατάσταση θα οδηγηθεί στα άκρα όμως, καθώς ο γοητευτικός κύριος που την χαριεντίζει, θα βρεθεί νεκρός στην μέση του δρόμου, με μια σφαίρα καρφωμένη στον κρόταφο. Μια υπόθεση που θα εξελιχθεί σε ακόμη πιο μυστηριώδη, από την λεπτομέρεια πως ο μακαρίτης ήταν και ο οργανωτής της προεκλογικής καμπάνιας του βασικού αντιπάλου του Χοστέτλερ στην κούρσα για την δημαρχεία, Τζακ Βάλιαντ. Ο οποίος με την σειρά του, πέρα από το σούπερ ηρωικό επώνυμο, δεν δείχνει να διαθέτει την πυγμή να εκτοπίσει τον έμπειρο πολιτικό από την καρέκλα του mayor.

Η διαπλοκή εξαπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο, καθώς στην ίντριγκα συμμετέχουν ζηλόφθονοι πολιτικάντηδες, μνηστήρες της ηγεσίας, φτωχοί μετανάστες, καλοί και κακοί αστυνομικοί ενώ στο μέσον της βρίσκεται ο Τάγκαρτ, μπερδεμένος τόσο από όσα συμβαίνουν τριγύρω του, όσο και από την προσωπική του μάχη που δίνει με την αποτοξίνωση από το αλκοόλ. Την ίδια ώρα που το κομφούζιο κυριαρχεί στο μυαλό του σχεδόν μπατίρη ερευνητή, την ίδια αίσθηση αρχίζει να νιώθει και ο θεατής όμως, καθώς το στόρι που επεξεργάζεται ο εις εκ των αδελφών Hughes - του θρίλερ εποχής From Hell και του μετα-αποκαλυπτικού The Book Of Eli - Allen, στην πρώτη του δημιουργική απόπειρα χωρίς το άλλο του μισό, λοξοδρομεί και δεν αφιερώνεται, όπως θα έπρεπε πιστεύω, αποκλειστικά στην αστυνομική περιπέτεια, αλλά παλεύει να επιλύσει όχι και λίγα κοινωνικά ζητήματα μαζί.

Ατμοσφαιρικά δεν τα πηγαίνει και άσχημα ο σκηνοθέτης, αφού στα κατά βάση σκοτεινά του πλάνα η νυχτερινή Νέα Υόρκη προβάλλει το άλλο, το εγκληματικό πρόσωπο της, σε σχέση με το λαμπερά κοσμοπολίτικο, που επίσης κάνει κι εδώ την εμφάνιση του, για να αποδώσει την χλιδή που απολαμβάνουν οι προύχοντες του τόπου. Μολονότι οι περιφερειακοί ρόλοι είναι εκτελεσμένοι άψογα από ένα εξαιρετικά επιλεγμένο καστ, που περιλαμβάνει από Russel Crowe Δήμαρχο και Jeffrey Wright μπάτσο του ανθρωποκτονιών, μέχρι Zeta Jones Κυρία Δημάρχου και Barry Pepper διεκδικητή του θώκου, εντούτοις η ζημιά γίνεται στον βασικό χαρακτήρα του σεναρίου, που δεν είναι αντάξιος των προσδοκιών.

Για πες: Μετρημένα τον αστυνομικό ή τον πράκτορα, ο Mark Wahlberg πρέπει να τον έχει αποδώσει στην μεγάλη οθόνη σε πέντε έξι φιλμς και θα περίμενε κανείς πως εμπειρικά και μόνο δεν θα δυσκολευόταν να τα καταφέρει εδώ, που οι απαιτήσεις δεν είναι δα και τόσο υψηλές. Ο Marky Mark όμως ζορίζεται αναίτια να τα φέρει βόλτα και να απογειώσει τον ρόλο του - δεν ξέρω αν η πρώτη επιλογή της παραγωγής, ο Michael Fassbender θα τα κατάφερνε καλύτερα - παρότι υπάρχουν στιγμές αβανταδόρικες στο διάβα του. Ακόμη κι έτσι πάντως το Broken City, μια πιο ζόρικη εκδοχή του προ δεκαετίας και βάλε City Hall, έστω και με τα προβλήματα του, εμφανίζει ενδιαφέρον, με τον τρόπο που εστιάζει σε ένα υπαρκτό, όσο και παγκόσμιο, σοσιαλιστικό πρόβλημα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαρτίου 2013 από την Audiovisual

του Park Chan-wook. Με τους Mia Wasikowska, Matthew Goode, Nicole Kidman, Dermot Mulroney, Jacki Weaver, Lucas Till, Alden Ehrenreich, Phyllis Somerville, Ralph Brown, Judith Godrèche

From Old boy to Kid man

του gaRis (@takisgaris)

Από τη μια, ο νοτιοκορεάτης μαέστρος που κουβαλά τη φήμη από την τριλογία της Εκδίκησης (Sympathy for Mr. Vengeance, Oldboy και Sympathy for Lady Vengeance) Park Chan-wook. Από την άλλη, η καραμιλφάρα Nicole Kidman να ολοκληρώνει με αυτή τη βιρτουόζικη μπαλαφάρα το Stoker την τριλογία της λυσσασμένης σεξουαλικά-στερημένης σαραντάρας μετά το ανεκδιήγητο Trespass και το βρωμυλιάρικο The Paperboy. Ποιος θα νικήσει; Στό'δωσα το σιγουράκι μια αράδα αγκόου: Το καταραμένο ντεμπούτο του Κυρίου Εκδίκηση σε αμερικάνικα εδάφη τιγκάρει ξυνισμένη (από την πολυκαιρισμένη επανάληψη) διαστροφίλα, πασπαλισμένη αιματηρά σε πλάνα αγιοποιημένης αποφοράς, τόσο ηθικά όσο και κυριολεκτικά. Για να μην υποψιάζεσαι αδίκως αγαπητέ, ναι, να στο υπογράψω το πιστοποιητικό κινηματογραφικών φρονημάτων ότι ανήκω σε εκείνους που έπαθαν έκσταση με το κατακλυσμιαίο Oldboy, ενδεχομένως μέσα στις δέκα σημαντικότερες δημιουργίες της προηγούμενης δεκαετίας.

Και λοιπόν; με (προ)σχηματικές καταστάσεις και ακροβατικές εικονοκλασίες το σπίρτο δεν ανάβει ώστε να πάρει φωτιά η οθονιά. Ούτε με πλαγιο-μετωπικές αναφορές στον Bram Stoker, συγγραφέα του Dracula και τον θειό Τσάρλι και την ομώνυμη ανεψιά του από το χιτσκοκικό Shadow of a Doubt. Ο πρωτάρης σεναρίστας του Park (ο ηθοποιός με προϋπηρεσία στο τηλεοπτικό Prison Break Wentworth Miller) μπουρδουκλώνει αδέξια μια ιστορία οικογενειακού θρήνου με μπόλικο, παντελώς αναίτιο έγκλημα και περιρρέουσα αιμομικτική ατμόσφαιρα, με φόντο μια επώδυνα ντεκαντάντ ενηλικίωση μιας άρτι ορφανής από πατέρα (Dermot Mulroney) μεγαλοαστής (Mia Wasikowska, Jane Eyre), την οποία στριμώχνει ο από πάντοτε εξαφανισμένος θείος Τσάρλι (Matthew Goode, Leap Year), αφού πρώτα βάλει φωτιά στα φουστάνια της σαλταρισμένης μάνας της (η Nicole φυσικά που μοιράζεται με τον Goode μια κοινή συνεργασία με τον Colin Firth, που εκτείνεται σε δύο επόμενες συμμετοχές της στα μικρού ενδιαφέροντος Τhe Railway Man και Before I Go to Sleep).

Στο μεταξύ, καθώς οι συνεχόμενοι και εξίσου αναιτιολόγητοι φόνοι διαπράττονται από τον εξόφθαλμα διεστραμμένο Τσάρλι, δώστου ο Park να ακκίζεται φετιχιστικά με τα μπούτια και τις πατούσες της αποτελεσματικής ερμηνευτικά Wasikowska, μια με μια κάποια αράχνη, μια με μια χαμηλού γούστου αναφορά στη σκηνή του ντούς στο Ψυχώ. Ο Goode δε δικαιολογεί το θετικό πρόσημο του ονόματός του, υποκρινόμενος περισσότερο τον σαϊτεμένο εκ γενετής serial (family) killer παρά δίνοντας στάλα αλήθειας σε μια α λα Νόρμαν Μπέιτς ευκαιρία να δείξει κάτι πιότερο από ένα εγωπαθές γοητηλίκι. Φθάνοντας στην Kidman αυτό που πραγματικά με τρόμαξε (επαναλαμβάνομαι κάθε φορά αλλά μισκούζα, αδυνατώ να το ξεπεράσω καθότι μου σουβλίζει τον αμφιβληστροειδή έβρυτάιμ) είναι το κολαριστά σιδερωμένο πρόσωπο που αρνείται τη σύσπαση άνω των φρυδιώνε καθώς και το μοναδικό πλάνο (σου ξέφυγε Chan) στις άνω παλάμες της όπου δεν κρύβονται οι σαρανταέξι μάηδες της αλαβάστρινης αυστραλέζας. Ως περφόμανς, κοιτά προς Trespass παρά προς The Paperboy μεριά.

Για πες: To Στόκερ έκανε με ζόρι στην περιορισμένων αιθουσών προβολή του στα εδώ μέρη κάτι παραπάνω από 600 χιλιάρικα, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον γιοκ καρήερ για τον Mr. Park. Για τους ψαγμένους του ασιατικού anime που έχουν φάει τα μάτια τους στα πορνοσάιτ των γιαπωνέζικων κόμβων του αιμομικτικού εμετού, καμιά έκπληξις. Χώρια που ο κορεάτης σηκώνει χειρόφρενο μόλις η διαστροφή πάει να χτυπήσει κόκκινο κάτι που δείχνει το ότι πιθανότατα ο καταραμένα σεξπηρικός Old Boy, μη έχων το τελικό πρόσταγμα της παραγωγής, κατέληξε Kid Μan στα ρηχά νερά μια ακόμα θριλεριάς που στην καλύτερη πλασάρεται ως εκλεκτικά στυλιζαρισμένο b-movie. Κοίτα τι έκανε τώρα τελευταία ο συμπατριώτης σου Kim Ki-Duk, φίλε Chan-wook. H Pieta είναι μια σκληρή, τραγική, φονική ιστορία μάνας - γιου που σε διαπερνά ασυμβίβαστα με την αλήθεια της. Το Stoker είναι απλά αξιοπερίεργο για όσους δε σε γνωρίζουν από τα παλιά. Υπάρχουμε όμως κι εμείς εδώ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαρτίου 2013 από την Odeon

του Pablo Berger. Με τους Ángela Molina, Maribel Verdu, Daniel Giménez Cacho, Inma Cuesta, Macarena García

Hey Macarena...

του zerVo (@moviesltd)

Πόσο απλή, απλούστατη, ιστορία κι όμως πόσο ανθεκτική παρέμεινε μέσα στον χρόνο! Τους δύο αιώνες ζωής κλείνει φέτος το πιο κλασσικό παραμύθι που ξεπήδησε από την φαντασία των αδελφών Γκριμ, εκείνο με το συνετό και φοβισμένο κοριτσάκι, που πεντάρφανο κι αδύναμο έπεσε στα χέρια της χειρότερης αναδόχου μητριάς που θα μπορούσε να υπάρξει. Το θέμα της Χιονάτης, αμέτρητες φορές απασχόλησε τα σενάρια του σινεμά, ειδικότερα του Χολιγουντιανού, που το διασκεύασε σε πατρόν εντυπωσιακά και πολύχρωμα, δημιουργώντας αξέχαστες φιλμικές αναμνήσεις. Τώρα όμως ήλθε η σειρά των πολύ πιο κοντινών μας Ιβήρων, να προβάλλουν την δική τους άποψη πάνω στο γνώριμο στόρι, δίχως περιττά λούσα και φιοριτούρες, χωρίς λαμπερά εφέ και πρόσκαιρους εντυπωσιασμούς, αντιθέτως με μόλις δυο χρώματα στην παλέτα, περιορισμένους ήχους, αλλά και έμπνευση. Υπερβολικά πολλή έμπνευση...

Την στιγμή που η Κάρμεν ερχόταν στην ζωή, η πανέμορφη μητέρα της άφηνε την τελευταία της πνοή στο κρεβάτι του τοκετού και ο πατέρας της, ο πιο διάσημος ταυρομάχος της Ανδαλουσίας, Αντόνιο Βιγιάλτα, έδινε την δική του μάχη επιβίωσης, βαρύτατα τραυματισμένος από τα κέρατα του τελευταίου ζώου που αντιμετώπισε στην αρένα. Χρόνια μετά, η γλυκιά έφηβη, μεγαλώνει δίπλα στην λατρεμένη της γιαγιά, δίχως ποτέ της να έχει αντικρίσει γονιούς, μιας και ο θρυλικός τορέρο, που ποτέ του δεν ξεπέρασε τον χαμό της αγαπημένης του γυναίκας, έριξε πίσω του μαύρη πέτρα και ακινητοποιημένος στο καροτσάκι επέλεξε την φροντίδα της Ενκάρνα, της νοσοκόμας που τον περιέθαλψε.

Τι σκληρή που είναι όμως η μοίρα? Την στιγμή που ο θρυλικός ήρωας που αποθεωνόταν κάποτε από χιλιάδες κόσμου στα γεμάτα στάδια, ανεμίζοντας την κατακόκκινη μπέρτα του κόντρα στο θηρίο, βιώνει την χλεύη της γυναίκας που εκμεταλλεύεται την περιουσία του, η μικρή του κόρη χάνει και το τελευταίο της στήριγμα, την γιαγιά της, που θα σβήσει στην αγκαλιά της εγκαταλείποντας ολομόναχη. Εκείνη αποφασισμένη να συναντήσει τον γονιό της και πάλι, θα ταξιδέψει στην άλλη άκρη της πολιτείας, στην έπαυλη της Ενκάρνα, επιλέγοντας να εργαστεί ακόμη και ως δούλα της, προκειμένου να βρεθεί κοντά του, δίνοντας του την δύναμη που ζητά για να ξεπεράσει τον πόνο.

Και κάπου σε αυτό το σημείο παρεμβαίνει η πινακίδα "μερικά χρόνια αργότερα". Τι συνηθισμένο θα σκεφτείς? Όχι ακριβώς, μιας και η εξέλιξη της ίντριγκας, όπως την επέλεξε ο Σπανιόλος δημιουργός, ακολουθεί την αισθητική ενός έργου που φτιάχτηκε πολλές πολλές δεκαετίες πριν και ανήκει σε εκείνη την νοσταλγική περίοδο του βωβού ασπρόμαυρου σινεμά. Συνεπώς φράσεις, ατάκες και αφήγηση γίνεται ουσιαστικά μέσα από εκείνες τις πινακίδες με την καλλιγραφική γραμματοσειρά, μόδα που θέσπισε τόσο πετυχημένα ο περσινός Αρτίστας, που χάρη σε αυτή του την εμμονή στην κινηματογράφηση του παλιού καλού καιρού, έσκισε εμπορικά, μα κυρίως καλλιτεχνικά.

Ο Berger - αν θυμάσαι του Torremolinos 73 - στην ουσία αποσπά όλες τις προσταγές του μη ομιλούντος κινηματογράφου, χρησιμοποιώντας με χάρη το φως και τις σκιές για να ξεδιπλώσει τις ιδέες του, αναμιγνύοντας τις με παραδοσιακούς φλαμένκο ήχους από την πατρίδα του και ένα έξυπνο - όσο και πικρό χιούμορ - που έρχεται σε άμεση κόντρα με το έντονα δραματικό ύφος του σεναρίου. Η δική του Blancanieves αναμφίβολα είναι πολύ διαφορετική από τις άλλες, έχει μια ξεχωριστή προσωπικότητα, φιλοσοφία, κουλτούρα, δεν επιθυμεί να εντυπωσιάσει, μα να συγκινήσει μέσα από την δακρύβρεχτη θεματική της βάση, αλλά κι από τις ευφάνταστες πινελιές - παρεμβάσεις, όπως ας πούμε των επτά τσιρκονάνων - ταυρομάχων που δεν συμπεριφέρονται όλοι στην άμοιρη Χιονάτη, σύμφωνα με τις εντολές του παραμυθιού. Παραμύθι που ο σκηνοθέτης από ένα σημείο και κατοπινά αποτινάζει πλήρως από την λογική του, αποφεύγοντας τόσο την γλυκεράδα της παρουσίας ενός αστραφτερού πρίγκιπα και κυρίως ενός ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα φινάλε.

Για πες: Από αυτόν τον άρτια δομημένο και μελετημένο black and white σουρεαλιστικό πίνακα, ξεπετάγεται μια μικρή ερμηνευτική αποκάλυψη, ένα ολόφρεσκο σεβιγιάνικο πρόσωπο, που με την σωστή καθοδήγηση και τις ανάλογες επιλογές, μπορεί να αποτελέσει το επόμενο μεγάλο made in Spain αστέρι. Η 25χρονη Macarena Garcia, εκφραστική, όμορφη και δροσερή σαν την Winslet στα νιάτα της, με μια εντυπωσιακή γαλάζια (ακόμη κι αν δεν την αβαντάρει η αχρωμία) ματιά κερδίζει με άνεση τις καρδιές της πλατείας και βάζει πλάτη εύκολα, το μεγάλο όνομα της παραγωγής, την διπλάσιας ηλικίας της και πολύ πιο έμπειρη Maribel Verdu, που πιότερο τσαλακώνεται στα γλαφυρά γκαγκς, παρά ρίχνει ερμηνευτικό βάρος στην περσόνα της κακιάς μάγισσας. Περιμένω εναγωνίως το επόμενο, έγχρωμο φαντάζομαι βήμα της Macarena, έχοντας την κατά νου, κοντόμαλλη και στολισμένη την φορεσιά του ματαντόρ, πανέτοιμη να κοντράρει ακόμη και την πιο απίθανη πρόκληση.  Μήλου μη συμπεριλαμβανομένου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαρτίου 2013 από την Strada

της Κωνσταντίνας Βούλγαρη. Με τους Μαρία Γεωργιάδου, Θέμιδα Μπαζάκα, Δημήτρη Πιατά, Δημήτρη Ξανθόπουλο, Κώστα Γανωτή

All Critisisms Are Boring

του zerVo (@moviesltd)

Για μισό λεπτό για να καταλάβω. Επιχειρώντας την κριτική στα δεδομένα της σύγχρονης σκληρής πραγματικότητας, αλλά και εντοπίζοντας τους (κατά την γνώμη μας) υπαιτίους που έφτασαν τον τόπο στον πάτο, ο καθένας είναι υποχρεωμένος να ορίζει και έναν τρόπο που είναι πιθανό να οδηγήσει στην αντιμετώπιση αυτής της κρίσης. Σε αυτό το καλλιτεχνικό πόνημα - κοινωνικό σχόλιο, πως ορίζεται αυτή ακριβώς η μέθοδος? Να ντυθούμε Άρηδες, να ζωστούμε σφαίρες και να πάρουμε τα βουνά, λες και βρισκόμαστε εκατό χρόνια πριν? Και ποιους να πάρουμε στο κατόπι? Τους A.C.A.B.s (σαφώς ότι πιο σιχαμερό έχει να επιδείξει ταξικά, η μεταπολεμική ιστορία της χώρας, όχι βδελυρότερο όμως από τα φερέφωνα που στην ταινία εκπροσωπεί ο σταρ Mega-δημοσιογράφος με το μουστακάκι του Τσιριμώκου) που ο υπότιτλος φωτογραφίζει? Και ποιο θα είναι το επίτευγμα? Η αιματοχυσία? Δεν γίνονται πια έτσι οι επαναστάσεις συντρόφια. Μυαλό θέλει, όχι πιστόλι. Καμαρώστε τους εύστροφους απέναντι πως τα καταφέρνουν μια χαρά, σηκώνοντας χέρι μόνο για να χαιρετίσουν και ύστερα θα αντιληφθείτε πως οι αγώνες πλέον κερδίζονται με την εξυπνάδα και ουχί με το αντάρτικο. Τουλάχιστον όπως το δίδαξαν οι καπεταναίοι στα κορφοβούνια...

Μεγαλωμένη σε μια αστική φαμίλια, αριστερών ιδεολογικών πεποιθήσεων, με σπουδές υψηλού επιπέδου στο εξωτερικό, η τριανταδιάχρονη Ηλέκτρα βρίσκεται εγκλωβισμένη στο νοσηρό περιβάλλον της οικονομικής ύφεσης, που έχει το χάρισμα να γκρεμίζει τα όνειρα κάθε νέου. Προτιμώντας να μην ασχοληθεί με το αντικείμενο της και να φροντίζει ένα δεκάχρονο αγόρι, που οι πολυάσχολοι γονείς του έχουν εγκαταλείψει στα χέρια της, αλλά και παγιδευμένη σε μια ερωτική σχέση με έναν ακραίων πολιτικών αντιλήψεων κρατούμενο, η νεαρή γυναίκα βλέπει το μέλλον που διαγράφεται μπροστά της σκοτεινό και ελάχιστα ευοίωνο.

Μπορεί, λοιπόν, σε αυτά τα όμορφα και γεμάτα συναισθηματισμό μάτια να χωρέσει έστω και λίγη, ελάχιστη αισιοδοξία? Το λάθος θα είναι πιστέψει κανείς πως όχι, ακόμη κι αν το περιβάλλον έχει ουσιαστικά ακουμπήσει τον πάτο και στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται η παραμικρή υποψία ηλιαχτίδας. Κι εκεί ακριβώς εστιάζει η Κωνσταντίνα Βούλγαρη απεικονίζοντας με ευαισθησία ένα χαρακτήρα που έστω και στα τόσο δύσκολα, πιστεύει πως κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο και κόντρα στις αντιξοότητες και την γενικότερη απαισιοδοξία, στο πίσω μέρος του μυαλού της νιώθει πως μπορεί να ξημερώσει αύριο μια καινούργια ημέρα.

Η ένσταση μου στην επιλογή του προσώπου που έκανε η Βούλγαρη για να παρουσιάσει την ιστορία της, έχει να κάνει με την ηλικία της ηρωίδας της, που δεν ανήκει στην νεότερη και πολύ πιο ζορισμένη για το τι θα ξημερώσει γενιά, δεν είναι 23, μα 32. Και καλώς ή κακώς η κρίση δεν υπήρχε από πάντα, ώστε και η ίδια να μην κάνει τα κουμάντα της με συνέπεια τώρα, ούσα μεγαλοκοπέλα να μην έχει κτίσει ακόμη το σπιτικό της και να την πειράζουν οι λογικότατες και διόλου ενοχλητικές - τουλάχιστον έτσι, αδίκως προβάλλονται - παραινέσεις των γονιών της, που επένδυσαν τα πάντα στην εξέλιξη της μοναχοκόρης τους.

Αντιθέτως εξαιρετική αντιλαμβάνομαι την επιλογή της πρωταγωνίστριας, ενός φρέσκου προσώπου στα φιλμικά δρώμενα, της Μαρίας Γεωργιάδου, που είναι άνετη με τον φακό, αληθινή και βγάζει μέσα από τις εκφράσεις της, συνάμα τον φόβο για το επερχόμενο ξημέρωμα, αλλά και την πίστη πως ο ουρανός μπορεί να είναι λιγάκι πιο γαλανός. Από την ερμηνευτική της υποστήριξη, δίχως δεύτερη σκέψη, Πιατάς και Μπαζάκα, δίνουν έναν διαφορετικό τόνο, στο μαζεμένο και πενιχρό σενάριο, στην μοναδική σεκάνς που το φιλμ καταφέρνει να ισορροπήσει κάπως την αφήγηση του.

Για πες: Διότι μέχρι τότε, το φιλμάρισμα της Αθηναϊκής καθημερινότητας των διαδηλώσεων και της φοβίας στο αντίκρυ των μπάτσων, δεν αποτελεί και κανένα ξεχωριστό σινεμά δα. Ειδικά για όσους το βιώνουν καθημερινώς μπροστά τους και δεν ξέρω αν και κατά πόσο πολύ θα ήθελαν να επαναλάβουν την θέαση του, επακριβώς και αυτούσιο στην μεγάλη οθόνη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαρτίου 2013 από την Feelgood