Movies Ltd

του Pablo Berger. Με τους Ángela Molina, Maribel Verdu, Daniel Giménez Cacho, Inma Cuesta, Macarena García

Hey Macarena...

του zerVo (@moviesltd)

Πόσο απλή, απλούστατη, ιστορία κι όμως πόσο ανθεκτική παρέμεινε μέσα στον χρόνο! Τους δύο αιώνες ζωής κλείνει φέτος το πιο κλασσικό παραμύθι που ξεπήδησε από την φαντασία των αδελφών Γκριμ, εκείνο με το συνετό και φοβισμένο κοριτσάκι, που πεντάρφανο κι αδύναμο έπεσε στα χέρια της χειρότερης αναδόχου μητριάς που θα μπορούσε να υπάρξει. Το θέμα της Χιονάτης, αμέτρητες φορές απασχόλησε τα σενάρια του σινεμά, ειδικότερα του Χολιγουντιανού, που το διασκεύασε σε πατρόν εντυπωσιακά και πολύχρωμα, δημιουργώντας αξέχαστες φιλμικές αναμνήσεις. Τώρα όμως ήλθε η σειρά των πολύ πιο κοντινών μας Ιβήρων, να προβάλλουν την δική τους άποψη πάνω στο γνώριμο στόρι, δίχως περιττά λούσα και φιοριτούρες, χωρίς λαμπερά εφέ και πρόσκαιρους εντυπωσιασμούς, αντιθέτως με μόλις δυο χρώματα στην παλέτα, περιορισμένους ήχους, αλλά και έμπνευση. Υπερβολικά πολλή έμπνευση...

Την στιγμή που η Κάρμεν ερχόταν στην ζωή, η πανέμορφη μητέρα της άφηνε την τελευταία της πνοή στο κρεβάτι του τοκετού και ο πατέρας της, ο πιο διάσημος ταυρομάχος της Ανδαλουσίας, Αντόνιο Βιγιάλτα, έδινε την δική του μάχη επιβίωσης, βαρύτατα τραυματισμένος από τα κέρατα του τελευταίου ζώου που αντιμετώπισε στην αρένα. Χρόνια μετά, η γλυκιά έφηβη, μεγαλώνει δίπλα στην λατρεμένη της γιαγιά, δίχως ποτέ της να έχει αντικρίσει γονιούς, μιας και ο θρυλικός τορέρο, που ποτέ του δεν ξεπέρασε τον χαμό της αγαπημένης του γυναίκας, έριξε πίσω του μαύρη πέτρα και ακινητοποιημένος στο καροτσάκι επέλεξε την φροντίδα της Ενκάρνα, της νοσοκόμας που τον περιέθαλψε.

Τι σκληρή που είναι όμως η μοίρα? Την στιγμή που ο θρυλικός ήρωας που αποθεωνόταν κάποτε από χιλιάδες κόσμου στα γεμάτα στάδια, ανεμίζοντας την κατακόκκινη μπέρτα του κόντρα στο θηρίο, βιώνει την χλεύη της γυναίκας που εκμεταλλεύεται την περιουσία του, η μικρή του κόρη χάνει και το τελευταίο της στήριγμα, την γιαγιά της, που θα σβήσει στην αγκαλιά της εγκαταλείποντας ολομόναχη. Εκείνη αποφασισμένη να συναντήσει τον γονιό της και πάλι, θα ταξιδέψει στην άλλη άκρη της πολιτείας, στην έπαυλη της Ενκάρνα, επιλέγοντας να εργαστεί ακόμη και ως δούλα της, προκειμένου να βρεθεί κοντά του, δίνοντας του την δύναμη που ζητά για να ξεπεράσει τον πόνο.

Και κάπου σε αυτό το σημείο παρεμβαίνει η πινακίδα "μερικά χρόνια αργότερα". Τι συνηθισμένο θα σκεφτείς? Όχι ακριβώς, μιας και η εξέλιξη της ίντριγκας, όπως την επέλεξε ο Σπανιόλος δημιουργός, ακολουθεί την αισθητική ενός έργου που φτιάχτηκε πολλές πολλές δεκαετίες πριν και ανήκει σε εκείνη την νοσταλγική περίοδο του βωβού ασπρόμαυρου σινεμά. Συνεπώς φράσεις, ατάκες και αφήγηση γίνεται ουσιαστικά μέσα από εκείνες τις πινακίδες με την καλλιγραφική γραμματοσειρά, μόδα που θέσπισε τόσο πετυχημένα ο περσινός Αρτίστας, που χάρη σε αυτή του την εμμονή στην κινηματογράφηση του παλιού καλού καιρού, έσκισε εμπορικά, μα κυρίως καλλιτεχνικά.

Ο Berger - αν θυμάσαι του Torremolinos 73 - στην ουσία αποσπά όλες τις προσταγές του μη ομιλούντος κινηματογράφου, χρησιμοποιώντας με χάρη το φως και τις σκιές για να ξεδιπλώσει τις ιδέες του, αναμιγνύοντας τις με παραδοσιακούς φλαμένκο ήχους από την πατρίδα του και ένα έξυπνο - όσο και πικρό χιούμορ - που έρχεται σε άμεση κόντρα με το έντονα δραματικό ύφος του σεναρίου. Η δική του Blancanieves αναμφίβολα είναι πολύ διαφορετική από τις άλλες, έχει μια ξεχωριστή προσωπικότητα, φιλοσοφία, κουλτούρα, δεν επιθυμεί να εντυπωσιάσει, μα να συγκινήσει μέσα από την δακρύβρεχτη θεματική της βάση, αλλά κι από τις ευφάνταστες πινελιές - παρεμβάσεις, όπως ας πούμε των επτά τσιρκονάνων - ταυρομάχων που δεν συμπεριφέρονται όλοι στην άμοιρη Χιονάτη, σύμφωνα με τις εντολές του παραμυθιού. Παραμύθι που ο σκηνοθέτης από ένα σημείο και κατοπινά αποτινάζει πλήρως από την λογική του, αποφεύγοντας τόσο την γλυκεράδα της παρουσίας ενός αστραφτερού πρίγκιπα και κυρίως ενός ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα φινάλε.

Για πες: Από αυτόν τον άρτια δομημένο και μελετημένο black and white σουρεαλιστικό πίνακα, ξεπετάγεται μια μικρή ερμηνευτική αποκάλυψη, ένα ολόφρεσκο σεβιγιάνικο πρόσωπο, που με την σωστή καθοδήγηση και τις ανάλογες επιλογές, μπορεί να αποτελέσει το επόμενο μεγάλο made in Spain αστέρι. Η 25χρονη Macarena Garcia, εκφραστική, όμορφη και δροσερή σαν την Winslet στα νιάτα της, με μια εντυπωσιακή γαλάζια (ακόμη κι αν δεν την αβαντάρει η αχρωμία) ματιά κερδίζει με άνεση τις καρδιές της πλατείας και βάζει πλάτη εύκολα, το μεγάλο όνομα της παραγωγής, την διπλάσιας ηλικίας της και πολύ πιο έμπειρη Maribel Verdu, που πιότερο τσαλακώνεται στα γλαφυρά γκαγκς, παρά ρίχνει ερμηνευτικό βάρος στην περσόνα της κακιάς μάγισσας. Περιμένω εναγωνίως το επόμενο, έγχρωμο φαντάζομαι βήμα της Macarena, έχοντας την κατά νου, κοντόμαλλη και στολισμένη την φορεσιά του ματαντόρ, πανέτοιμη να κοντράρει ακόμη και την πιο απίθανη πρόκληση.  Μήλου μη συμπεριλαμβανομένου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαρτίου 2013 από την Strada

της Κωνσταντίνας Βούλγαρη. Με τους Μαρία Γεωργιάδου, Θέμιδα Μπαζάκα, Δημήτρη Πιατά, Δημήτρη Ξανθόπουλο, Κώστα Γανωτή

All Critisisms Are Boring

του zerVo (@moviesltd)

Για μισό λεπτό για να καταλάβω. Επιχειρώντας την κριτική στα δεδομένα της σύγχρονης σκληρής πραγματικότητας, αλλά και εντοπίζοντας τους (κατά την γνώμη μας) υπαιτίους που έφτασαν τον τόπο στον πάτο, ο καθένας είναι υποχρεωμένος να ορίζει και έναν τρόπο που είναι πιθανό να οδηγήσει στην αντιμετώπιση αυτής της κρίσης. Σε αυτό το καλλιτεχνικό πόνημα - κοινωνικό σχόλιο, πως ορίζεται αυτή ακριβώς η μέθοδος? Να ντυθούμε Άρηδες, να ζωστούμε σφαίρες και να πάρουμε τα βουνά, λες και βρισκόμαστε εκατό χρόνια πριν? Και ποιους να πάρουμε στο κατόπι? Τους A.C.A.B.s (σαφώς ότι πιο σιχαμερό έχει να επιδείξει ταξικά, η μεταπολεμική ιστορία της χώρας, όχι βδελυρότερο όμως από τα φερέφωνα που στην ταινία εκπροσωπεί ο σταρ Mega-δημοσιογράφος με το μουστακάκι του Τσιριμώκου) που ο υπότιτλος φωτογραφίζει? Και ποιο θα είναι το επίτευγμα? Η αιματοχυσία? Δεν γίνονται πια έτσι οι επαναστάσεις συντρόφια. Μυαλό θέλει, όχι πιστόλι. Καμαρώστε τους εύστροφους απέναντι πως τα καταφέρνουν μια χαρά, σηκώνοντας χέρι μόνο για να χαιρετίσουν και ύστερα θα αντιληφθείτε πως οι αγώνες πλέον κερδίζονται με την εξυπνάδα και ουχί με το αντάρτικο. Τουλάχιστον όπως το δίδαξαν οι καπεταναίοι στα κορφοβούνια...

Μεγαλωμένη σε μια αστική φαμίλια, αριστερών ιδεολογικών πεποιθήσεων, με σπουδές υψηλού επιπέδου στο εξωτερικό, η τριανταδιάχρονη Ηλέκτρα βρίσκεται εγκλωβισμένη στο νοσηρό περιβάλλον της οικονομικής ύφεσης, που έχει το χάρισμα να γκρεμίζει τα όνειρα κάθε νέου. Προτιμώντας να μην ασχοληθεί με το αντικείμενο της και να φροντίζει ένα δεκάχρονο αγόρι, που οι πολυάσχολοι γονείς του έχουν εγκαταλείψει στα χέρια της, αλλά και παγιδευμένη σε μια ερωτική σχέση με έναν ακραίων πολιτικών αντιλήψεων κρατούμενο, η νεαρή γυναίκα βλέπει το μέλλον που διαγράφεται μπροστά της σκοτεινό και ελάχιστα ευοίωνο.

Μπορεί, λοιπόν, σε αυτά τα όμορφα και γεμάτα συναισθηματισμό μάτια να χωρέσει έστω και λίγη, ελάχιστη αισιοδοξία? Το λάθος θα είναι πιστέψει κανείς πως όχι, ακόμη κι αν το περιβάλλον έχει ουσιαστικά ακουμπήσει τον πάτο και στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται η παραμικρή υποψία ηλιαχτίδας. Κι εκεί ακριβώς εστιάζει η Κωνσταντίνα Βούλγαρη απεικονίζοντας με ευαισθησία ένα χαρακτήρα που έστω και στα τόσο δύσκολα, πιστεύει πως κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο και κόντρα στις αντιξοότητες και την γενικότερη απαισιοδοξία, στο πίσω μέρος του μυαλού της νιώθει πως μπορεί να ξημερώσει αύριο μια καινούργια ημέρα.

Η ένσταση μου στην επιλογή του προσώπου που έκανε η Βούλγαρη για να παρουσιάσει την ιστορία της, έχει να κάνει με την ηλικία της ηρωίδας της, που δεν ανήκει στην νεότερη και πολύ πιο ζορισμένη για το τι θα ξημερώσει γενιά, δεν είναι 23, μα 32. Και καλώς ή κακώς η κρίση δεν υπήρχε από πάντα, ώστε και η ίδια να μην κάνει τα κουμάντα της με συνέπεια τώρα, ούσα μεγαλοκοπέλα να μην έχει κτίσει ακόμη το σπιτικό της και να την πειράζουν οι λογικότατες και διόλου ενοχλητικές - τουλάχιστον έτσι, αδίκως προβάλλονται - παραινέσεις των γονιών της, που επένδυσαν τα πάντα στην εξέλιξη της μοναχοκόρης τους.

Αντιθέτως εξαιρετική αντιλαμβάνομαι την επιλογή της πρωταγωνίστριας, ενός φρέσκου προσώπου στα φιλμικά δρώμενα, της Μαρίας Γεωργιάδου, που είναι άνετη με τον φακό, αληθινή και βγάζει μέσα από τις εκφράσεις της, συνάμα τον φόβο για το επερχόμενο ξημέρωμα, αλλά και την πίστη πως ο ουρανός μπορεί να είναι λιγάκι πιο γαλανός. Από την ερμηνευτική της υποστήριξη, δίχως δεύτερη σκέψη, Πιατάς και Μπαζάκα, δίνουν έναν διαφορετικό τόνο, στο μαζεμένο και πενιχρό σενάριο, στην μοναδική σεκάνς που το φιλμ καταφέρνει να ισορροπήσει κάπως την αφήγηση του.

Για πες: Διότι μέχρι τότε, το φιλμάρισμα της Αθηναϊκής καθημερινότητας των διαδηλώσεων και της φοβίας στο αντίκρυ των μπάτσων, δεν αποτελεί και κανένα ξεχωριστό σινεμά δα. Ειδικά για όσους το βιώνουν καθημερινώς μπροστά τους και δεν ξέρω αν και κατά πόσο πολύ θα ήθελαν να επαναλάβουν την θέαση του, επακριβώς και αυτούσιο στην μεγάλη οθόνη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαρτίου 2013 από την Feelgood

Τα σημαντικότερα μυστικά μας, θα γίνουν οι μεγαλύτεροι εχθροί μας... Αποτελεί καθώς φαίνεται πλέον τον υπ αριθμόν έναν φόβο κάθε Γιάνκη, το να πέσει στα χέρια του (όποιου) εχθρού το οίκημα σύμβολο της Υπερδύναμης. Ήδη από την περασμένη εβδομάδα ο Λευκός Οίκος, κινηματογραφικά, έχει κατεδαφιστεί εξαιτίας της οργής των τρομοκρατών που έχουν βάλει σκοπό τους να γονατίσουν τους θεσμούς και τις ηθικές αξίες των Αμερικάνων, στο Olympus Has Fallen και κάτι παρόμοιο αναμένεται να συμβεί και το ερχόμενο καλοκαίρι, στις 28 Ιουνίου πιο συγκεκριμένα, στο White House Down, που ουσιαστικά πραγματεύεται την ίδια ακριβώς ιστορία. Μια ομάδα παραστρατιωτικών εισβάλει στο κτίριο της λεωφόρου Πενσιλβανία 1600, το καταλαμβάνει και πιάνει ομήρους όλους τους ενοίκους του, συμπεριλαμβανομένου του Πλανητάρχη. Το σοκ της ομηρείας του πρώτου πολίτη της χώρας θα κληθεί να καταπραΰνει ένας πεζοναύτης των ειδικών υπηρεσιών, που σχεδόν μόνος του θα τα βάλει με τους βαρύτατα οπλισμένους εξτρεμιστές. Από τον άνθρωπο που ήδη έχει ισοπεδώσει δυο τρεις φορές ολάκερο τον πλανήτη, σε Independence Day, Godzilla, The Day After Tomorrow και 2012, τον Γερμανό Roland Emmerich, έρχεται ακόμη μια ταινία καταστροφής που αναμένεται να οδηγήσει στα άκρα για ακόμη μια φορά τα συναισθήματα των πολιτών των ΗΠΑ. Ήδη το πολυαναμενόμενο φιλμ του πρώτου μάστορα του Demoilition, αποτελεί το πιο πιθανό μπλοκμπάστερ της θερινής χολιγουντιανής περιόδου, συνεπώς η Columbia τρίβει τα χέρια της, που τα ταμεία της θα γεμίσουν και πάλι.

Συγκριτικά με τον Όλυμπο, το φιλμ του Emmerich υπερτερεί σε πρωταγωνιστικά ονόματα. Χαρακτηριστικό που οφείλεται τόσο στην παρουσία του γοητευτικού Channing Tatum στον ρόλο του μαχητή της ελευθερίας, όσο και σε εκείνη των Jamie Foxx ως Προέδρου, Maggie Gyllenhaal, James Woods, Richard Jenkins και Jason Clarke.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2013!

Ότι μου έκαναν, ότι είμαι, δεν αλλάζει πια... Σπάνιες είναι οι φορές που από το σώμα μιας κινηματογραφικής ομάδας υπερ-ηρώων, ένας διακρίνεται σε τόσο έντονο βαθμό. Ο Γούλβεριν όμως είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, είναι ίσως εκείνος ο χαρακτήρας που ξεπήδησε μέσα από τις πολύχρωμες σελίδες του κόμικ και εξελίχθηκε σε τόσο δημοφιλής όσο κανείς άλλος, αποκλειστικά και μόνο μέσα από την παρουσία του στις συνέχειες των X-Men. To The Wolverine οριοθετεί την δεύτερη αυτόνομη παρουσία του στην μεγάλη οθόνη ακολουθώντας μια πικρή πρεμιέρα που στιγματίστηκε από την παράνομη διανομή στο ίντερνετ της κόπιας του φιλμ, καιρό πολύ πριν την επίσημη πρεμιέρα τους στις αίθουσες. Στο καινούργιο του σόλο, λοιπόν, ο κορυφαίος των μεταλλαγμένων Λόγκαν ταξιδεύει στην μακρινή Ιαπωνία για να καθησυχάσει τους εσωτερικούς του δαίμονες, εκεί που θα συναντήσει και θα ερωτευτεί την όμορφη Μαρίκο, η οποία με την σειρά της θα τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει την φατρία του πανίσχυρου Ασημένιο Σαμουράι και τις εντυπωσιακών δυνατοτήτων συνοδούς του, Γιούκιο και Βάιπερ. Την νέα εκδοχή των περιπετειών του Wolverine που βασίζεται θεματικά στην graphic novel των Chris Claremont και Frank Miller σκηνοθετεί ο James Mangold (Walk The Line, 3.10 to Yuma, Knight And Day) σε σενάριο των Christopher McQuarrie και Mark Bomback και αναμένεται να απολαύσουμε στις τρισδιάστατες οθόνες μας από την 20th Century Fox, στις 26 του ερχόμενου Ιούλη.

Σε συνέχεια των τόσο επιτυχημένων εμφανίσεων του, με τελευταία εκείνη των Les Miserables που τον έφτασε για πρώτη φορά μέχρι τις Οσκαρικές πεντάδες, ο σούπερ σταρ Hugh Jackman ντύνεται για ακόμη μια φορά τα δερμάτινα του ιδιαίτερου Λόγκαν, εκτοξεύοντας σε ακόμη πιο θεόρατα ύψη την ήδη τεράστια δημοτικότητα του. Στο πλάι του εδώ υπάρχει η made in Japan ενζενί Tao Okamoto, ενώ στους ρόλους των αντιπάλων του συναντάμε τους Will Yun Lee, Svetlana Khodcenkova και Rila Fukushima.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2013!

Μπορεί η παραγωγή του Transcendence να μην κατάφερε να αποσπάσει την θετική απάντηση της πιο γνωστής της οικογένειας των Mara, της Rooney, μιας και το (αγγλόφωνο) Κορίτσι με το Τατουάζ, εντέλει δεν πήρε θέση στο καστ, θέση που κέρδισε με το σπαθί της η Rebecca Hall. Αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο στο να προσθέσει το στούντιο της Alcon την μικρότερη της φαμίλιας Mara, την Kate στο ερμηνευτικό τιμ του σκηνοθετικού ντεμπούτου του Wally Pfister, στενότατου συνεργάτη ως γνωστόν του Christopher Nolan, ο οποίος φυσικά κρύβεται και πίσω από την production team. Ο ρόλος της σπιρτόζας Kate - που πρωτοσυναντήσαμε σε πολύ μικρότερες εμφανίσεις στα Shooter, Iron Man 2, 127 Hours και πιο πρόσφατα στο θρίλερ Deadfall - στο πλάι του Johnny Depp που θα ηγηθεί αυτής της ιστορίας επιστημονικής φαντασίας, ακόμη δεν έχει διασαφηνιστεί. Σίγουρα όμως καθώς η all star ομάδα συμπληρώνεται θα έρθουν στο φως όλο και περισσότερες λεπτομέρειες για το πολυαναμενόμενο αυτό sci fi μπλοκμπάστερ, που έχει προγραμματιστεί να κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις αίθουσες σε κάτι λιγότερο από δεκαπέντε μήνες από σήμερα.

Κακά τα ψέματα, ένας από τους βασικότερους λόγους της επιτυχίας των τριών πρώτων επεισοδίων των Transformers, υπήρξε και η εξαιρετική επιλογή από τον σκηνοθέτη Michael Bay, στα γυναικεία πρόσωπα που κράτησαν τον βασικό female main role. Τόσο η εντυπωσιακή Megan Fox, όσο και η αγγελική Rosie Huntington Whiteley, υπήρξαν πόλος έλξης, με την σέξι τους θωριά, για τον αντρικό πληθυσμό, που θέλησε να τις καμαρώσει στο πλάι του Shia Labeuf και των μετατρεπόμενων λαμαρινένιων μηχανών. Καθώς φαίνεται όμως η παραγωγή του τέταρτου μέρους των Transformers, δεν δείχνει να επιθυμεί την διαδοχή στον βασικό γυναικείο ρόλο με ένα ακόμη ελκυστικότατο μοντέλο, επιλέγοντας σαν πρωταγωνίστρια του ριμπούτ την όμορφη Nicola Peltz, που θα υποδυθεί την σύντροφο του βασικού χαρακτήρα του έργου, που όπως γνωρίζουμε από διμήνου, πρόκειται να υποδυθεί ο εξίσου νεαρός και ανερχόμενος Jack Reynor. Και πριν ανατρέξετε στις πληροφορίες για να δείτε που έχουμε ξανασυναντήσει την ξανθούλα στάρλετ, εδώ δυστυχώς οι οιωνοί δεν είναι και οι καλύτεροι για το ολόφρεσκο πρότζεκτ, μιας και η Peltz έχει ως κορυφαία στιγμή στο παλμαρέ της την πλέον πανηγυρική αποτυχία του τάχαμου σπουδαίου M. Night Shyamalan, The Last Airbender, μια από τις μεγαλύτερες φλόπες στην σύγχρονη ιστορία του σινεμά. Βεβαίως η εμπιστοσύνη στον Μίδα της καταιγιστικής περιπέτειας είναι τελείως διαφορετική, κάτι που θα διαπιστώσουμε μετά βεβαιότητας στις 27 Ιουνίου του 2014, όταν οι νέοι Transformers θα κάνουν την εμφάνιση τους στις παγκόσμιες αίθουσες.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Olympus Has Fallen	Odeon	1	39			19.266	23.852
2	Ακάλυπτος	Spentzos	2	69			19.084	75.317
3	I'm So Excited	Odeon	1	21			18.695	22.558
4	Oz: The Great And Powerful	Feelgood	3	37			8.140	66.572
5	Passion	Village	1	26			4.248	6.362
6	Tad, The Lost Explorer	Village	2	44			3.060	11.980
7	Side Effects	Seven / Spentzos	3	11			2.979	29.328
8	Silver Linings Playbook	Odeon	8	15			2.732	101.035
9	Barbie In The Pink Shoes	Audiovisual	4	27			2.732	27.925
10	Argo	Village	11	22			2.606	176.438