Movies Ltd

Αναμφισβήτητα πρόκειται για το κορυφαίο όνομα του σύγχρονου Τουρκικού σινεμά, με την διεθνή του φήμη να έχει εκτοξευτεί στα ύψη μετά από τον θρίαμβο της τελευταίας ου ταινίας Once Upon A Time In Anatolia, που του χάρισε - σε μοιρασιά με τους αδελφούς Dardenne και το A Gamin Au Velo - το Μέγα Βραβείο της επιτροπής του φεστιβάλ των Καννών, πριν από δύο χρόνια. Ο Nuri Bilge Ceylan, συνεχίζει τις βαθιά arthouse κινηματογραφικές του φιλοσοφικές αναζητήσεις σε ένα καινούργιο φιλμ, που φέρει τον τίτλο Winter Sleep και που χρηματοδοτούμενο από το ταμείο της Eurimages Fund, έχει ήδη ξεκινήσει από τον περασμένο Γενάρη τα γυρίσματα του στην Καππαδοκία, με προγραμματισμό να φτάσει στις αίθουσες την επόμενη άνοιξη και φυσικά να βρεθεί και πάλι ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους τίτλους για τον Χρυσό Φοίνικα στην Γαλλική Ριβιέρα. Ο Χειμερινός Ύπνος αποτελεί μια διεθνή συμπαραγωγή της Τουρκίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο καστ κρατά ο διάσημος σταρ της γείτονος χώρας Haluk Bilginer, που τελευταία εμφανίστηκε στο επίσης φεστιβαλικής καταξίωσης The Reluctant Fundamentalist της Mira Nair. Περισσότερες πληροφορίες από το θέμα της ταινίας του Ceylan δεν έχουν γίνει γνωστές, αν και είναι απόλυτα βέβαιο πως και πάλι μέσα από τα πλάνα του, θα καυτηριάσει στοιχεία της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας της πατρίδας του, που παρόλα αυτά βρίσκεται σε διαρκή άνθηση σε όλους τους τομείς.

Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από την στιγμή που η Dreamworks ανέθεσε στον ικανότατο σεναριογράφο του Eastern Promises, Steven Knight την συγγραφή του σκριπτ για το ριμέικ της περίφημης ταινίας του Alfred Hitchcock, Rebecca, που με την σειρά της βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Daphne Du Maurier. Μόλις σήμερα το νουάρ, που κάποτε κόσμησαν με την παρουσία τους τιτάνιοι ερμηνευτές όπως ο Laurence Olivier και η Joan Fontaine, απέκτησε και εκείνον που θα αναλάβει το φέρει εις πέρας σκηνοθετικά, που δεν είναι άλλος από τον Nikolaj Arcel, ο δημιουργός δηλαδή του εξαιρετικού A Royal Affair, φιλμ που έφτασε μέχρι και τις οσκαρικές πεντάδες της μη αγγλόφωνης ταινίας. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ο Δανός κινηματογραφιστής θα δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο Χόλιγουντ και μάλιστα πάνω σε έναν θεματικό καμβά, που πολλοί ρίσκαραν το τελευταίο χρονικό διάστημα, από την εποχή του Disturbia, μέχρι και το πιο πρόσφατο Stoker - κοινό στοιχείο όλων πως επισήμως ή μη, ουσιαστικά διασκεύασαν ιστορίες του Μετρ του σασπένς. Προς το παρόν το πρότζεκτ βρίσκεται στο στάδιο του Pre production και αναμένεται πλέον να συμπληρωθεί το καστ και να αποκαλυφθεί το ποιοι αστέρες θα κληθούν να υποδυθούν τον Μαξίμ και την Κυρία Ντε Βίντερ.

Έχοντας περιορίσει την δράση του κατά βάση στις ταινίες που ο ίδιος σκηνοθετεί, ο Robert Redford δεν έδειχνε ιδιαίτερα θερμός στο να εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα. Του λόγου το αληθές τουλάχιστον αποδεικνύει το το μετά από το 2007 που εμφανίστηκε στο - δικό του - Lions For Lambs, μόλις φέτος τον είδαμε ξανά στην μεγάλη οθόνη στο - επίσης δικό του - The Company You Keep. Ο αιώνιος ξανθομάλλης του Χόλιγουντ, καθώς φαίνεται θα πραγματοποιήσει μια εμφάνιση έκπληξη, καθώς φέρεται ως ο επικρατέστερος από την παραγωγό Marvel για να αναλάβει έναν ρόλο κλειδί στο δεύτερο επεισόδιο του σινε σίριαλ του Captain America, που θα φέρει τον υπότιτλο The Winter Soldier. Το στούντιο προορίζει τον Redford για να υποδυθεί έναν χαρακτήρα εφάμιλλο με εκείνον του Νικ Φιούρι, ως διοργανωτή δηλαδή της ομάδας δράσης, που φυσικά θα συμπεριλαμβάνει τον Κάπτεν Αμέρικα. Στο φιλμ που ήδη οργανώνουν σκηνοθετικά οι αδελφοί Joe και Anthony Russo, έχουν πάρει ήδη θέση οι Chris Evans, Sebastian Stan, Anthony Mackie, Frank Grillo, Samuel L. Jackson, Cobie Smulders, Scarlett Johansson, Toby Jones, Emily VanCamp, Hayley Atwell και Maximiliano Hernandez. Το αναμενόμενο μπλοκμπάστερ έχει ήδη προγραμματιστεί να φτάσει στις αίθουσες του κόσμου στις 4 Απριλίου του 2014.

του Antoine Fuqua. Με τους Gerard Butler, Aaron Eckhart, Morgan Freeman, Angela Bassett, Dylan McDermott, Melissa Leo, Rick Yune, Ashley Judd, Robert Forster, Tory Kittles, Cole Hauser, Phil Austin, Finley Jacobsen, Radha Mitchell

States Under Attack...

του zerVo (@moviesltd)

Πριν προλάβεις να δυσφορήσεις, με την (επιστημονικής φαντασίας κι εγώ συμφωνώ κι επαυξάνω) συμφορά που βρήκε το πιο καλά φυλασσόμενο οίκημα του πλανήτη, να σου θυμίσω πως όταν μια φορά κι έναν καιρό ερχόταν κανένας βλάχο-ξάδερφος για καλοκαίρι από το Νιούγιορκ, τα ίδια τσαμπούναγε πομπωδώς και για το Δίδυμο σύμβολο της μεγαλούπολης του. Τα πάντα είναι ζήτημα timing και σωστής οργάνωσης. Βέβαια πόσο καλά οργανωμένος πρέπει να είναι κάποιος τρομοκράτης για να εισβάλει στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Πλανητάρχη και να τα κάνει όλα λαμπόγυαλο, ε, αυτό είναι κάτι που ξεπερνά τον κοινό νου. Ευτυχώς όχι όμως και των σεναριογράφων, που για να σε ενημερώσω στην περίπτωση του Olympus Has Fallen, πάμπολλων αφελειών εξαιρουμένων βεβείως, πρόσφεραν την πλέον καταιγιστική περιπέτεια δράσης της σεζόν.

Δεκαοκτώ μήνες έχουν περάσει από τον αναπάντεχο χαμό σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο χιονισμένο Καμπ Ντέιβιντ, την Πρώτης Κυρίας της χώρας και ο χήρος πλέον Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπέντζαμιν Άσερ, προσπαθεί να επαναφέρει την ζωή του σε κανονικούς ρυθμούς. Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του, μία μόλις ημέρα μετά την γιορτή της Ανεξαρτησίας, θα υποδεχτεί στον Λευκό Οίκο, τον Νοτιοκορεάτη ομόλογο του, προκειμένου να συζητηθούν διμερή ζητήματα, που εστιάζουν στην κατακόκκινη απειλή από το βόρειο κομμάτι της απωανατολίτικης χερσονήσου. Εντελώς απρόσμενα και αιφνίδια, κατόπιν της επίθεσης αυτοκτονίας ενός αγνώστου ταυτότητας C-130 στο κέντρο της Ουάσιγκτον, μια ομάδα πάνοπλων και εξαιρετικά εκπαιδευμένων Ασιατών, θα εισβάλλει στην οικία του Πλανητάρχη και αφού εξολοθρεύσει την ομάδα προστασίας του και εκτελέσει εν ψυχρώ τον φιλοξενούμενο Κορεάτη ηγέτη, θα θέσει τον Πρόεδρο και τα υψηλόβαθμα στελέχη της Κυβέρνησης του σε κατάσταση ομηρίας. Βασική απαίτηση των εξτρεμιστών, να αποσυρθεί πάραυτα ο 7ος Στόλος από τα γειτονικά ύδατα της χώρας τους, κάτι που αυτομάτως θα σημάνει και τον ολοσχερή αφανισμό της προστατευόμενης των Αμερικάνων, Νότιας Κορέας...

Κι αν το πρώτο πρόβλημα που φαντάζεται ο θεατής είναι το πως στην ευχή κατάφεραν καμιά πενηνταριά σχιστομάτηδες, οπλισμένοι σαν αστακοί να διαλύσουν ολάκερο το αμυντικό σύστημα των Γερακιών, τώρα σκάει και το δεύτερο και ακόμη πιο πολύπλοκο, για το πως ο πρώτος πολίτης της χώρας, θα βγει από τις φλόγες σώος και αβλαβής, όταν μάλιστα και το δεκάχρονο βλαστάρι του βρίσκεται κρυμμένο εντός του κτιρίου και οσονούπω οι αντάρτες θα το εντοπίσουν. Μην το πολυσυζητάμε, με το Πεντάγωνο να έχει δεμένα τα χέρια του, καθώς κάθε ελικόπτερο που απογειώνεται σημαίνει και τον θάνατο ενός ομήρου, η λύση ακούει στο όνομα Τζον Μακ Λέιν, εκείνος δηλαδή ο μοναχικός περιπλανώμενος πιστολέρο, που μπορεί να τα βάζει με μια ολάκερη αρμάδα αντιπάλων και στο φινάλε να βγαίνει νικητής. Κι επειδή ο συγκεκριμένος τον τελευταίο καιρό είναι απασχολημένος με τις πομπές του άφαντου γιου του στην μακρινή Μόσχα, πρέπει άμεσα να βρεθεί αντάξιος αντικαταστάτης.

Πέστο κι έγινε! Μάικ Μπάνινγκ λέγεται και προ καιρού ήταν ο νούμερο ένα του σώματος secret services της Προεδρίας, θέση που έχασε την μοιραία νύχτα του χαμού της κυρίας Άσερ και τώρα βολοδέρνει πίσω από ένα γραφείο, πλήρως ανενεργός. Με τις πρώτες πιστολιές - τι πιστολιές εδώ μιλάμε για παγκόσμιο πόλεμο - που θα πέσουν στον Οίκο, ο μυαλωμένος κομάντο, που γνωρίζει κάθε γωνιά του σπιτιού σαν την παλάμη του, θα αψηφίσει όλους τους κινδύνους και θα εφορμήσει στον πανζουρλισμό, έχοντας ένα και μοναδικό σκοπό: Να σώσει την κλονισμένη τιμή της πατρίδας του με κάθε κόστος!

Φυσικά για έναν φανατικό οπαδό του είδους, που γνωρίζει πάρα πολύ καλά το peak που θα φτάσουν οι πάσης φύσης αντιξοότητες που θα συναντήσει στο διάβα του ο πεζοναύτης - προστάτης, η εξέλιξη είναι γνωστή και ευτυχής, τουλάχιστον σε ότι αφορά στα βασικά πρόσωπα της ιστορίας. Το ζήτημα είναι πως μέχρι να επιτευχθεί ο θρίαμβος της αυταπάρνησης και της μαχητικότητας (από τους βασικότερους κανόνες κινηματογραφικής επιτυχίας όλων των παρόμοιων φιλμς, εκεί πίσω στα 80s) ο Antoine Fuqua, άριστος γνώστης του είδους, επιδέξια δεν αφήνει ούτε μισό δευτερόλεπτο την πλατεία να ηρεμήσει και να μην της σκορπίσει προσεγμένες, ρεαλιστικές και καλά μελετημένων ειδικών εφέ σκηνές χορταστικής δράσης.

Εκείνο που εξέλαβα ως πρώτο θετικό στοιχείο στα πίσω από τις εκρήξεις και τον χαμό, καυστικά σχόλια των πρωτάρηδων σεναριογράφων Rothenberger και Benedict, είναι που οι αρπακτικοί γαλονάδες πλέον έχουν κάπως απαξιωθεί στην συνείδηση των συμπατριωτών τους. Κάθε εντολή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, με την μορφή του Robert Forster σήμαινε και μια παταγώδη αποτυχία. Πόσο μάλλον όταν το αντίμετρο σε κάθε απόπειρα εισβολής των διασωστών στο αιματοβαμμένο bunker, είναι όπλα που οι ίδιοι οι Γιάνκηδες έχουν προμηθεύσει στους (νυν και πρώην) συμμάχους τους. Κάποια πράγματα είναι τόσο προφανή πια, που αρχίζουν να τα καταλαβαίνουν και τα αμερικανάκια...

Για πες: Το δεύτερο συν, που ομολογώ δεν το περίμενα επ ουδενί, είναι που ο συμπαθής μου  Λεωνής Gerard Butler, μάλλον εδώ, υποδυόμενος τον καλύτερο Die Hard από το μακρινό 1989, σώζει την καριέρα του, που είχε πάρει με ορμή την κατιούσα. Φυσικά παίρνει πολύ σημαντικές βοήθειες από ένα γεμάτο ταλαντούχα αστέρια περιβάλλον (Eckhart, Freeman, Leo, Bassett, Judd) που ο καθένας αρμόζει μια χαρά στο ρολάκι που καλείται να υποδυθεί και δεν αφήνει την (πολλοστή) ευκαιρία που του δίνεται να πάει χαμένη. Οκ, σύμφωνοι, από την ώρα που η Αστερόεσσα ξαναυψώνεται στο τέλος στον ιστό της, τα γνωστά διδάγματα για το σθένος του φανφαρόνικου έθνους δεν πολυαντέχονται, αλλά πίστεψε με, action movies cinephile σύντροφε μου, σε εκείνο το σημείο θα είσαι τόσο χορτασμένος από το (χαλάλι το εισιτήριο) θέαμα, που όπως συνήθως ελάχιστα θα σε νοιάξουν τα επαναλαμβανόμενα πατριωτικά κοκορέματα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαρτίου 2013 από την Odeon

του Pedro Almodóvar. Με τους Javier Cámara, Cecilia Roth, Lola Dueñas, Raúl Arévalo, Carlos Areces, Antonio de la Torre, Hugo Silva, Miguel Ángel Silvestre, Laya Marti, José María Yazpik, Guillermo Toledo, José Luis Torrijo, Blanca Suárez

Η απενοχοποίηση του Σεφερλή

του zerVo (@moviesltd)

Εντελώς συμπτωματικά τις προάλλες, χάζευα στο κουτί ένα σκετσάκι από την τελευταία χρονικά - μάλλον δεν παίρνω κι όρκο - επιθεώρηση που ανέβασε ο Κύριος Σεφερλής στο Δελφινάριο. Να σημειώσω πως ουδέποτε τον έχω δει από κοντά, το χιούμορ του βλέπεις δεν κεντρίζει την αισθητική μου, πρέπει να ομολογήσω όμως πως διαθέτει ένα μοναδικό χάρισμα επικοινωνίας με το κοινό του, που έχει σαν αποτέλεσμα να γεμίζει κάθε βράδυ το θεόρατο φαληρικό θέατρο. Είναι λοιπόν ο Μάρκος ταξιδιώτης, λέει, σε πτήση για την Αυστραλία και παρέα με καμιά δεκαριά ακόμη νοματαίους, πετάνε ένθεν κακείθεν ουκ ολίγα ανεκδοτάκια, που ωθούν την πλατεία από το να χαχανίζει μέχρι να ξεκαρδίζεται. Προσωπικά θα το είχα αλλάξει το κανάλι, αν δεν εμφανιζόταν κάποια στιγμή η καλλίγραμμη - με σορτ και τονισμένα μεμέ - αεροσυνοδός για να αναπτερώσει το ενδιαφέρον μου, ακόμη κι έτσι όμως χειλάκι δεν έσκασε με τα βαρύγδουπα αστεία του κωμικού. Το σίγουρο όμως είναι πως έστω κι έτσι το θέαμα δεν με απογοήτευσε, διότι ο Σεφερλής, αυτό κάνει τόσα χρόνια, αυτό υπηρετεί πιστά, αυτό πιστεύει ως καλλιτεχνία. Δεν είχε γυρίσει φερειπείν ποτέ τίποτα σπαρταριστές κομεντί, σαν την Kika, την Pepi Luci Bom ή τις Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης, για να νιώσω άβολα που τώρα το έριξε στην αμφιβόλου ποιότητας χοντράδα...

Η υπερατλαντική πτήση της Peninsula Airlines από την Μαδρίτη για το μακρινό Μεξικό, βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς το πλήρωμα της θα πληροφορηθεί πως το αεροσκάφος αντιμετωπίζει πρόβλημα με το σύστημα προσγειώσεως, γι αυτό και κάνει βόλτες πάνω από το Τολέδο, ωσότου να βρεθεί ο κατάλληλος αερολιμένας, που θα υποδεχτεί την αναγκαστική του προσγείωση. Με τους επιβάτες της οικονομικής θέσης να έχουν περιέλθει σε βαθύ ύπνο, εξαιτίας των "μυοχαλαρωτικών" που τους πρόσφεραν οι αεροσυνοδοί, οι έξι επιβαίνοντες στην μπίζνες κλας, μαζί με τους τρεις ξύπνιους ακόμη φροντιστές και τους δύο κυβερνήτες, θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους να περάσουν οι ώρες αγωνίας, που είναι πολύ πιθανόν να είναι και οι τελευταίες τους.

Οποία σύνθεσις? Ένας πιλότος παντρεμένος με παιδιά, αλλά αμφί, που διατηρεί παράνομη σχέση με τον ζηλιάρη ηγέτη των stewards, ένας συνπιλότος straight, αλλά που έχει δοκιμάσει τις ζεμπεκιές με τον διπλανό του, αλλά μάλλον δεν του άρεσαν, δύο βοηθοί ο ένας πιο αδελφίζων από τον άλλο, μια μέντιουμ μεγαλοκοπέλα και παρθένα, που καταλαβαίνει το μέλλον πιάνοντας τα γεννητικά αντρικά όργανα, ένα νιόπαντρο ζευγάρι, αποτελούμενο από έναν φλογερό εραστή και την εντέχνως ωραία κοιμωμένη συμβία του, μια φαντασμένη γιαγιάκα ντομινάτριξ, που έχει έλθει σε ερωτική επαφή με τους 600 (!!!) πιο ισχυρούς άντρες της χώρας, ένας γοητευτικός υπεύθυνος ασφαλείας κι ένας φημισμένος ηθοποιός, που έχει φλομώσει στην παραμύθα, όλες τις ερωμένες του. Θες κι άλλο? Μακάρι να είχε, διότι με την ανακοίνωση της εκκεντρικής και αταίριαστης εντεκάδας, ουσιαστικά το θέαμα λαμβάνει τέλος, μιας κι ενώ το πολύχρωμα παστέλ γήπεδο της καμπίνας περιμένει τους παίκτες να αγωνιστούν, εκείνοι με την σειρά τους αναμένουν από το σενάριο, τις διασκεδαστικές τους ατάκες, που όμως δεν έρχονται ποτέ.

Αλλά τι περιλαμβάνει το μενού? Σεξίστικες κουταμαρίτσες που δεν σκέφτεται ούτε φράξια ανώριμων γυμνασιόπαιδων που έχει καταναλώσει δυο τρία μπυράκια, με τον έναν να φαντάζεται πως θα τυλίξει τον άλλο, σε ένα αλλοπρόσαλλο κομφούζιο που και να θέλεις δεν βγάζεις ούτε νόημα, ούτε άκρη. Κι όσο το αεροπλάνο κάνει κύκλους και το ποτό ρέει άφθονο, παρέα με μερικά τονωτικά μεσκάλ, η κατάσταση στην άτρακτο εκτραχύνεται, παίδαροι και παλληκάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια και όλο αυτό το απίστευτης ηλιθιότητας συνοθύλευμα τυλιγμένο με την κορδέλα του arthouse σου προσφέρεται στην ομήγυρη που το παρακολουθεί, υποτίθεται με σκοπό να περάσει καλά, να γουστάρει. Μην το πολυσυζητάμε. Αν έστω για πλάκα κάποιος θεατής βγάλει με την ψυχή του - κι όχι διότι το προστάζουν οι συνθήκες και τα ονόματα της μαρκίζας - έστω κι ένα χα, τότε είναι πολύ πιθανόν, σύσσωμος ο περίγυρος του να γυρίσει και να τον κοιτάει περίεργα.

Για πες: Με πείραξε πολύ η περίπτωση του Los Amantes Pasajeros. Ενοχλήθηκα, στενοχωρήθηκα, πως το λένε. Σε τέτοιο βαθμό που ούτε διανοούμαι να εκστομίσω το όνομα εκείνου που το υπογράφει. Αλλιώς με καλόμαθε, αλλιώς με ιντρίγκαρε, αλλιώς με έκανε να κοιτάξω πρόσωπα και καταστάσεις στο (κωμικό, εφόσον το διαχωρίζω πλήρως από το έτερο δραματικό) παρελθόν του ο δημιουργός. Και δεν δικαιολογώ επ ουδενί την αεροπλανική του αρπαχτή - πιο επιτυχημένο άνοιγμα ταινίας του, λέει, στην πατρίδα του την Εσπάνια - ως διάλειμμα από τα όσα στενόχωρα και συγκινητικά παρουσίασε τελευταία. Κοινώς, εύχομαι σενιόρ Pedro, να μην το συνεχίσεις το πράμα, γιατί σε λίγο σε βλέπω να ψάχεις για χώρο δυο, τριών χιλιάδων θέσεων στα περίχωρα της Πιάτσα Μαγιόρ, να τον γεμίζεις κι εσύ κάθε μέρα. Μην σου πω να το βαφτίσεις και El Deseo, για χάρη των παλιών καλών ημερών...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαρτίου 2013 από την Odeon

του David Ayer. Με τους Rachel McAdams, Noomi Rapace, Paul Anderson, Karoline Herfurth, Rainer Bock

Φτηνό Πάθος

του gaRis (@takisgaris)

Να ξεκαθαρίσω, ως είθισται, ότι αποτελώ μέγα φαν του Brian De Palma. Ο οποίος Ντε Πάλμας έχει πάθει τόσο εξαφανιζόλ μετά τις ανοικονόμητες δοκιμασίες (των νεύρων μας) με τα Redacted και Black Dahlia που και διαφημιστικό σερβιέτας να γυρίσει είναι είδηση ανακούφισης. Με τέτοιο πάθος εφόρμησα προ 6μήνου κατά τη διάρκεια του τελευταίου Toronto International Film Festiuval για να χαρώ ένα ακόμη ερωτικό θρίλερ από τον μαίτρ, έτοιμο να επανακάμψει από τα αζήτητα (ακόμη θυμάμαι ότι ξεφυλλίζοντας το πρόγραμμα με τον zerVo νόμισα ότι το Passion ήταν δουλειά πρωτοεμφανιζόνενου σκηνοθέτη). Μακάρι να ήταν δηλαδή, ώστε να το δω με λιγότερο αυστηρό και κυριότερα υποψιασμένο μάτι. Γιατί τον De Palma δε θα τον μάθουμε τώρα και στα 72 του, έτσι;

Για τους νεότερους με δίψα για μάθηση μιλάμε για Σημαδεμένο, Διχασμένο Κορμί και Αδιάφθορους. Όλα μέσα στη δεκαετία του Ογδόντα, ένα ρεζουμέ εικονοκλαστικό και ορόσημο μιας εποχής στην οποία συνέχεια επιστρέφει ο ίδιος ή μάλλον από την οποία αρνείται να απαγκιστρωθεί. Της γνωστής ανφάν-γκατέ παρέας των Lucas - πόσοι ξέρουν ότι βρίσκεται πίσω από το σενάριο του Star Wars; -Scorsese, Coppola και Spielberg, γνωστοί και ως Μούσιες (κοντά σαράντα χρόνια πριν το κάνουν μόδα φέτο οι Affleck - Clooney). Το δυστύχημα με τον De Palma παρέμεινε διαχρονικά ότι για τις καλύτερες στιγμές του χρεώθηκε με κλόπυ-ράιτ επί του Hitch (κυρίως) αλλά και των προαναφερθέντων ενώ στα (περισσότερα ποσοτικά) χειροτερότερά του η ρετσινιά παρέμενε ότι μηρυκάζει τα all time χιτάκια του. Σωστά μάντεψες, το Passion παίζει έντονα στην τελευταία κατηγόρια (sic).

Τι ζαρτιέρα και φιλότιμο, ονειρικές σεκάνς που περιπλέκουν τον εφιάλτη με την πραγματικότητα, τι δίδυμες αδελφές (με την καλή και με την άλλη έννοια) και τι λέζμπο – σικ τζιβιτζιλίκι είναι αυτό φίλε μου καλέ στον δεν περιγράφεται βαθιμό! Το υστερικό σπλιτ-σκρήν με μπαλετικά ιντερλούδια και ντόλυ-λόνγκ και τράκινγκ σοτς που αν έχεις περάσει από σχολή Σταυράκου τα έχεις φάει με το κουτάλι. Χώρια που παίζει και η κινητή τηλεφωνία (ο Γερμανός σπόνσορας) για το χάι-τεκ του θέματος. Βαρβάτη-λουσάτη φωτογραφία του αρχιβετεράνου Αλμοδοβαρικού Jose Louis Alcaine, πορνο-σκορ από τον Pino Donnagio από τα ωραία χρόνια του Carrie και του Dressed To Kill και τρελά υποκριτικά κέφια από την αγνώριστα σεξουλιάρα αφεντικίνα μαρκετινίστα Rachel McAdams που ξελογιάζει την ολιγοτάλαντη βοηθό της Dragon Tattoo Noomi Rapace με σεναριακούς κατηφέδες τύπου Ολέθριας Σχέσης και Βασικού Ενστίκτου.

Του ούλτρα-κάμπ το κιγκλίδωμα με άλλα λόγια που λειτουργεί περισσότερο ανεκτά ως ερότικ-νουάρ ρετροσπεκτίβα παρά ως θριαμβευτικό comeback. Την τελευταία μισή ώρα συνειδητοποίησα την κοινή αφετηρία που μοιράζεται το Passion με το άλλο γοητευτικό σκουπίδι του Lee Daniels, το Paperboy: Υπάρχει χορταστικό στυλ και τραβηχτικές ερμηνείες δομημένες απάνω στην κινούμενη άμμο της σεναριακώς αφελούς αμετροέπειας.

Για πες: Έχει νόημα να συνεχίζει να γυρνά την ανέμη ο μεγαλο-βουαγερίστας De Palma; Μπορεί και ναι, είναι η ακριβέστατη απάντηση, τόσο-όσο δύναται να καυχάται ο Νικόλας ο Ζερβός με υπεράνω (με την κακή έννοια) κριτικής απόπειρες σαν τη Σαπουνόπετρα και το Σόου Μπιτς. Υπάρχει κοινό το οποίο - διόλου μη το υποτιμάς - αυτό σου δίνει για να φας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαρτίου 2013 από την Village

του Κάρολου Ζωναρά. Με τους Μελέτης Γεωργιάδης, Katia O’Wallis, Γρηγόρης Γαλάτης, Ευγενία Αποστόλου, Άλεξ Σπυρόπουλος, Δημήτρης Λιόλιος, Δημήτρης Βαμβόλης, Γιάννης Κριθαράς, Άννα Στάτσκαγια

Μεγάλης Κάψας το Ανάγνωσμα

του zerVo (@moviesltd)

Ε, δεν είναι και κάτι που φαντάζεται κανείς κάθε μέρα. Ειδικά στα πλαίσια της στενόχωρης από ιδέες και εμπνεύσεις εγχώριας κινηματογραφίας, που περιορίζεται ή σε επαναλαμβανόμενες κοινωνικές κραυγές αγωνίας - συνήθως, για να μην πω πάντοτε δίχως να προτείνεται κάποια λύση - ή σε κωμωδίες τηλεοπτικής αισθητικής και υπερβολικά χαμηλής καλλιτεχνικής ποιότητας. Επηρεασμένος καθώς φαίνεται, το λοιπόν, ένας αξιόλογος Έλληνας κινηματογραφιστής από μια κλασσικότατη νουάρ στιγμή, η οποία μετρά έξι δεκαετίες ζωής ακριβώς και που πιθανότατα έχει παρακολουθήσει τόσες αμέτρητες φορές, που γνωρίζει απέξω δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο της, αποφασίζει να φτιάξει το ριμέικ της βαδίζοντας ακριβώς πάνω στις ίδιες θεματικές ράγες, πασπαλίζοντας την με κάποιες δικές του ιδιαιτερότητες και φίλτρα. 

Η δίχως σαφείς εξηγήσεις αυτοκτονία του αστυνόμου Φαρμάκη, ενός διακεκριμένου και αδιάφθορου, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις εκπροσώπου του νόμου, θα γεννήσει πολλές απορίες στο σώμα δίωξης ανθρωποκτονιών και ιδίως στον χαρισματικό επιθεωρητή Αριστείδη Κορμά, που από την πρώτη στιγμή θα αντιληφθεί πως κάτι ύποπτο κρύβεται πίσω από το αιφνίδιο απονενοημένο διάβημα του συναδέλφου του. Υποψίες που θα αρχίσουν να γίνονται ακόμη πιο έντονες, πρωτίστως από την παράξενη στάση της συζύγου του εκλιπόντος, αλλά κυρίως από τον μυστηριώδη θάνατο μιας Ρωσίδας χορεύτριας, που διατηρούσε ερωτική σχέση με τον αυτόχειρα και είχε ήδη προσεγγίσει τον Κορμά, αναφέροντας του πως η κίνηση του δεν είχε την παραμικρή δόση λογικής.

Καθώς ο έμπειρος ντέτεκτιβ θα ξετυλίγει ολοένα και περισσότερο το κουβάρι, που θα τον οδηγήσει στην λύση του δύσκολου γρίφου που έχει αναλάβει να διαλευκάνει, θα συνειδητοποιήσει πως παγιδεύεται και ο ίδιος σε ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι, που συμμετέχουν από νταβατζήδες, πόρνες και άνθρωποι του υποκόσμου, μέχρι και ζάπλουτοι επιχειρηματίες, αλλά και υψηλόβαθμα στελέχη της υπηρεσίας του. Οι απειλές κατά της ζωής του δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνιση τους, προειδοποιώντας τον να μην συνεχίσει να χώνει την μύτη του εκεί που δεν πρέπει, συνεχίζοντας την έρευνα του όμως, όπως επιτάσσει το καθήκον, θα βρεθεί μπροστά σε μια μοιραία και ιδιαίτερα οδυνηρή έκπληξη.

Εκείνος που έχει παρακολουθήσει το legendary πρωτότυπο ασπρόμαυρο αστυνομικό θρίλερ του Fritz Lang από το 1963, δεν πρόκειται να συναντήσει ιδιαίτερες εκπλήξεις στην ανάγνωση της βήμα προς βήμα - σχεδόν - αναπαράστασης του στην εγχώρια φόρμα. Η ίντριγκα όπως την εκθέτει με σεβασμό στο ορίτζιναλ ο φανατικός θιασώτης του genre, Κάρολος Ζωναράς, είναι πανομοιότυπη και δεν ξεφεύγει την αρχικής πορείας. Εκεί που ο δημιουργός επιχειρεί την δική του μικρή επανάσταση πάνω στο ήδη υπάρχον αγωνιώδες πατρόν, είναι που έχει εκ των προτέρων ντουμπλάρει τις φωνές όλων των χαρακτήρων, διότι όπως υποστηρίζει στα production notes, η ψυχή της υποκριτικής είναι ο λόγος. Δεν θα συμφωνήσω. Το πλάνο του στον εικαστικό σχεδιασμό του έργου του, αγγίζει για τα δεδομένα μιας μικρής παραγωγής το άριστο, η ηχητική αυτή ιδιαιτερότητα όμως, καθιστά το συνολικό αποτέλεσμα πολύ πιο ψεύτικο από όσο του πρέπει. Γιατί κάθε νουάρ που σέβεται τον εαυτό του, βασίζεται κατά πολλοίς και δεδομένα σε μια πιο unreal και καρτουνίστικη απεικόνιση.

Για πες: Εκείνο που σε γενικές γραμμές κατόρθωσε πάντως το Μπιγκ Χιτ, είναι να προσφέρει μια ολοκληρωμένη ξεχωριστή σινεφιλική πρόταση, που ξεπερνά τα στενά σύνορα της γαλανόλευκης κινηματογραφίας, η οποία παρακολουθείται ευχάριστα - έστω και με εκφράσεις απορίας - από τον σύγχρονο θεατή. Ερμηνευτικά απουσιάζουν τα πολύ μεγάλα ονόματα της πρωταγωνιστικής σκηνής - ο εξαιρετικός ρολίστας Μελέτης Γεωργιάδης κάνει δικό του τον ρόλο του μοναχικού καβαλάρη, σε τέτοιο βαθμό που πλέον δύσκολα δεν θα τον αποκαλώ Κορμά - ένα στοιχείο όμως που λειτουργεί υπέρ του συνόλου, που τελικά μοιάζει ως μια ξένη παραγωγή, η οποία τυγχάνει να μιλεί την ελληνική. Με τον Ζωναρά να κάνει πάντως άλματα προόδου από την προηγούμενη ταινία του, τον Γιο του Τσάρλι, εκτιμώ πως ο πήχης για το επόμενο πρότζεκτ του έχει ανέβει σημαντικά ψηλά, ώστε να με ωθεί να του ευχηθώ να το παλέψει - ει δυνατόν, ικανότητες διαθέτει - να φιλμάρει και μια made in Greece, Αμαρτωλή Πόλη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαρτίου 2013