Movies Ltd

Αυτή την χρονιά τα πάντα τελειώνουν... Όπου ακριβώς τα πάντα, εννοούμε πως επιτέλους μπαίνει τελεία στις περιπέτειες της μοιραίας τριάδας, που δεν είναι να την καλείς σε γάμο και θα στα κάνει όλα γης μαδιάμ. Οι τύποι που την πρώτη και σαφέστατα πιο αυθόρμητη φορά έχασαν τον γαμπρό κατά την διάρκεια του μπάτσελορ πάρτι στο Λας Βέγκας και την δεύτερη παραλίγο να ισοπεδώσουν ολάκερη Μπανγκόκ, επανέρχονται στην δράση, όχι με αφορμή μια γαμήλια τελετή, αλλά επειδή τους καλεί το καθήκον φιλίας, προκειμένου να βοηθήσουν τον πιο προβληματικό της παρέας, να ξεπεράσει τα προσωπικά του ζόρια. Το τρίτο μέρος της θρυλικής πλέον κομεντί σίριαλ The Hangover, από τα χέρια του εμπνευστή της Todd Phillips, αναμένεται να δώσει μια γερή ώθηση στα ταμεία της Warner, αφού δύσκολα δεν θα σαρώσει και πάλι τα ταμεία, από τις 24 Μαίου, όταν και θα κάνει την εμφάνιση του στους κινηματογράφους του κόσμου. Το τρέιλερ, αποδεικνύει πως το πρότζεκτ είναι πολύ πιο ακριβό κι εφετζίδικο από τα δύο προηγούμενα, δίχως πάντως κάτι τέτοιο να σημαίνει συνάμα πως θα είναι και πιο ποιοτικό.

Το βέβαιο πάντως είναι πως οι βασικοί ερμηνευτές, δηλαδή ο Bradley Cooper ως ο γόης που δεν ρισκάρει το σεξ απίλ του, ο Ed Helms ως εκείνος από την κομπανία που έχει περάσει τα πάνδεινα και ο Zach Galifianakis - που χρωστά την εκτόξευση της καριέρας του στον τίτλο - ως ο πιο εκκεντρικός της ομήγυρης, θα επιστρέψουν στους ρόλους που τους έχουμε γνωρίσει. Μαζί τους και πάλι οι περιφερειακοί Justin Bartha, Heather Graham και Ken Jeong αλλά και οι νέες προσθήκες John Goodman και Melissa McCarthy, που πάντοτε σε τέτοιες κωμικές στιγμές είναι ευπρόσδεκτοι.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2013!

του Sergei Loznitsa. Με τους Vladimir Svirskiy, Vladislav Abashin, Sergei Kolesov

Γολγοθάς!

του zerVo (@moviesltd)

Δίχως την παραμικρή διάθεση ύβρεως, η καθηλωτική εικόνα μου έφερε στο νου την κορύφωση του Θείου Δράματος. Ρακένδυτος, ατιμασμένος ψυχικά και σωματικά φιλήσυχος και αγαθός άντρας, με γαλανή ματιά και μακριά γενειάδα, να κουβαλά στην ράχη του σαν άλλον Σταυρό του μαρτυρίου, το άψυχο κορμί εκείνου που πριν λίγο ύψωνε το τουφέκι ενάντια του, εντεταλμένος να τον εκτελέσει εν ψυχρώ. Έχοντας νιώσει την απόλυτη αδικία, έχοντας κριθεί αναίτια ένοχος, του πιο ειδεχθούς εγκλήματος, θα επιδείξει υπέρμετρο σεβασμό και αγάπη στην (έστω νεκρή) υπόσταση του συνανθρώπου του. Το τραγικότερο όλων είναι που, ενώ η Βιβλική ανάβαση του Γολγοθά, έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, δραματικές ιστορίες σαν κι αυτή που περιγράφει το In The Fog, ειδικά κατά την διάρκεια μεγάλων πολέμων είναι πέρα για πέρα συχνές και αληθινές.

1942. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος βρίσκεται στην πλήρη εξέλιξη του και το ένα μετά το άλλο τα Δυτικά προπύργια της Σοβιετικής Ένωσης, παραδίδονται στην σαρωτική επέλαση της Ναζιστικής μπότας. Σε ένα χωριό των κατεχόμενων από τους Γερμανούς εδαφών της Λευκορωσίας, μια ομάδα εργαζόμενων στους σιδηροδρόμους, θα προκαλέσει τον εκτροχιασμό μιας αμαξοστοιχίας, γεγονός που θα προσβάλει το κύρος της διοίκησης των εισβολέων και των ντόπιων δοσίλογων συνεργατών της. Η τιμωρία των τεσσάρων συλληφθέντων θα είναι θάνατος. Οι τρεις τους όμως μόνο θα οδηγηθούν στην κρεμάλα. Ο τέταρτος και πιο συγκρατημένος, ο Σουσένια, θα αφεθεί ελεύθερος από την Κομαντατούρ, κάτι που αυτομάτως θα τον αναδείξει ως βδελυρό προδότη στα μάτια της μικρής κοινωνίας, αλλά και των πιο κοντινών του προσώπων.

Η αντίδραση των Παρτιζάνων άμεση και αναμενόμενη. Ένα εκτελεστικό απόσπασμα, αποτελούμενο από δύο βαριά οπλισμένους συντοπίτες του αντάρτες, θα συλλάβει τον συντετριμμένο άντρα, οδηγώντας τον στο δάσος της περιοχής για να τον τιμωρήσει. Δίνοντας του μάλιστα στο χέρι, το φτιάρι, με το οποίο θα σκάψει τον ίδιο του τον λάκκο. Μέχρι η σφαίρα να καρφωθεί στο σβέρκο του όμως, αποδίδοντας δικαιοσύνη, οι τρεις τους πρέπει να διασχίσουν την δύσβατη περιοχή, που ελέγχεται από ανηλεείς Χίτες.

Σπαρακτικές οι εικόνες του ταλαντούχου Ρώσου Sergei Loznitsa, στην δεύτερη μεγάλου μήκους δημιουργία του, που τον ανακηρύσσει και επίσημα ως έναν από τους γνήσιους συνεχιστές του έργου του Tarkowski. Αργό το τέμπο των συνεχών μονοπλάνων, όχι νεκρό όμως, εφόσον κάθε δευτερόλεπτο που περνά, ένας ήχος, μια χροιά, μια πιστολιά δίνει και μια καινούργια πληροφορία. Συνήθως απειλητική. Ο εχθρός πλησιάζει. Η αταίριαστη τριάδα, των δύο καμαράτ, που η μάχη τους έχει καταστήσει καχύποπτους ακόμη και μεταξύ τους, μαζί με τον μελλοθάνατο, αν επιθυμεί να ξεπεράσει τα καραούλια, καλείται να δείξει ενωτικές τάσεις. Τι ειρωνεία για τον βαδίζοντα στο Πράσινο Μίλι, να πρέπει να συνεργαστεί με τους δημίους του. Πόνος που οδηγείται ακόμη περισσότερο στα άκρα από την αδυναμία του να υπερασπιστεί τον εαυτό του, την αθωότητα του. Που πλέον συντετριμμένος ψυχικά, δεν είμαι και τόσο βέβαιος πως είναι κάτι που θα ήθελε να πράξει.

Ουσιαστικά το In The Fog είναι ένα κλασσικό αντιπολεμικό δράμα, που αναδεικνύει, όμως, πέρα από τα κυνικά αποφθέγματα που επιτρέπουν τα πάντα εν καιρώ ολέθρου, τα όρια του ουμανισμού που μπορεί να φτάσει ακόμη και ένας εξαθλιωμένος, ντροπιασμένος, κατακερματισμένος χαρακτήρας. Μέσα από τα τρία φλασμπακς που χρησιμοποιεί ο οτέρ, ο θεατής λυτρώνεται μαθαίνοντας την πλήρη αλήθεια για το ποιόν της καθεμιάς κορφής του τριγώνου, για το ποιος πραγματικά είναι δειλός ή άτεγκτος και ποιος φορά στην πραγματικότητα την βαριά μάλλινη πατατούκα του Εφιάλτη. Δυστυχώς η ίδια εξιλέωση ποτέ δεν κάνει την εμφάνιση της για τους τρεις πρωταγωνιστές, σε αντίθεση με το πυκνό πούσι που πέφτοντας πάνω στην ήρεμη πλαγιά, θα σκεπάσει το φίλιο αίμα και θα καλύψει, έστω και πρόσκαιρα την παράνοια, μοιράζοντας ένθεν κακείθεν λησμονιές.

Για πες: Δίχως προσποιητούς μελοδραματισμούς, με όπλο τον ρεαλισμό του φυσικού φόντου αλλά και των ερμηνειών του δυνατού καστ, η συγκλονιστική διαδρομή Μέσα στην Ομίχλη, κερδίζει επάξια μια θέση ανάμεσα στις κορυφαίες σινεφίλ στιγμές της χρονιάς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2013 από την Seven

του Αντώνη Μποσκοΐτη. Παίζει η Λουκία Μιχαλοπούλου

Βελόνα και Κλωστή

του zerVo (@moviesltd)

Οι νότες από το χαρούμενο τραγουδάκι του Μάνου ανεμίζουν στον αέρα και το πιο λαμπρό αστέρι χοροπηδά τραγουδώντας με νάζι - σήμα κατατεθέν του, ξένοιαστο, ανέμελο, ζωηρό, δίνοντας το άρξασθε πυρ στον χορό των κοριτσόπουλων να την συνοδέψουν στο πιο γνώριμο - ίσως - πλάνο της ιστορίας του ελληνικού σινεμά. Στην άκρια του φωτοστέφανου της Αλίκης, κάτι αισθάνομαι να μου αποσπά την προσοχή, να, δες, εκεί στο πλάι, βλέπεις? Μια φασαρία, μια ορμητική βουή, ένα πύρινα θολό δόντι, στην κάθετη γραμμή που χωρίζει το κάδρο από το μαύρο, σαν κάτι να παλεύει να πηδήξει από το σκοτεινό περιθώριο στο ζωντανό εκράν. Η κάμερα του κυρ-Αλέκου πατινάρει τρία κλικ αριστερά. Ο κουρνιαχτός εξαφανίστηκε. Μπορεί να ήταν και ιδέα μου. 

Τι βλέπεις παιδί μου με τόση αφοσίωση? Άσε με μάνα, μ'ενοχλείς βλέπω ένα ντοκιμαντέρ για την Γώγου, πες μου ότι θες σε λίγο. Το κακόμοιρο, τόσο νέα... Αυτή είναι η γνώμη της παλιοσειράς για την Κατερίνα. Το κακόμοιρο. Ουδέτερο το γένος, με τάσεις λύπησης για έναν άνθρωπο που έφυγε αναίτια νωρίς, από μια γυναίκα που σήμερα κανονικά θα έπρεπε να είναι συνομήλικες. Κι όμως την αντικρίζει στους συνειρμούς της σαν εκείνο το κοντοκουρεμένο πιτσιρικάκι ακόμη, που έκανε σέικ παλαβομάρες στα νεανικά ασπρόμαυρα του Φίνου. Το κακόμοιρο. Η τρίτη επανάληψη της λέξης δεν αντέχεται. Με πιάνει τρόμος και χάνω κάποιες από τις κουβέντες του Βαλαωρίτη. Λες για όλο της τον περίγυρο, για ολάκερο το καλλιτεχνικό και μη σινάφι της, να ήταν πάντοτε το κακόμοιρο? Αβάσταχτο και μόνο να το θαρρείς...

Δεν μου το διασαφηνίζει κι ο Μποσκοΐτης και το προσπερνώ. Υπάρχει και η άλλη αντίληψη. Ξέρεις τι σημαίνει να ψάχνουν τις λέξεις σου με αγωνία οι έφηβοι, σήμερα, την εποχή της τρομάρας, για να σε διαβάσουν, θεωρώντας σε πρωτοπόρα, οραματίστρια και μπροστά από την εποχή σου? Να αποστηθίζουν τους στίχους σου και να τους καρφιτσώνουν σε πρώτη ευκαιρία σε κάθε καθαρό μαντρότοιχο των επίμαχων περιοχών του Αθηναϊκού κέντρου? Να το το σύνθημα στην Μπουμπουλίνας. Το είδα γραμμένο και κάπου στην Μασσαλίας. Και λίγο παρακάτω στην Νομική. Η Γώγου είναι πανταχού παρούσα. Για ποια λες? Για την Παγώνα στην ηθογραφία του Τζαβέλα? Δεν μπορεί να είναι η ίδια. Από καμαριεράκι, εξεγερμένη ποιήτρια / οργανώτρια μιας πυρακτωμένης αντίστασης! Και που την έκρυβε δαύτη την φλόγα?

Γι αυτή είναι λοιπόν γραμμένο ετούτο το αφιέρωμα. Για την μια πλευρά του ιδιόμορφα ατίθασου τριγώνου των Εξαρχείων. Ισόπλευρου ε? Μαζί με Άσιμο και Σιδηρόπουλο. Όμορφο, ζεστό, φιλικό, άμεσο, τίγκα στην πληροφορία, παρμένη από τις θύμησες όσων την έζησαν. Το έψαξε πολύ ο δημιουργός. Να βρει και φωτογραφίες και εξώφυλλα και ντοκουμέντα. Ασπρόμαυρα και παλιοκαιρισμένα, μια χαρά είναι, έτσι κτίζεται η αφήγηση, το χρονικό. Με πείραξε πολύ που δεν βρήκε βίντεο. Ούτε μια κασέτα με την φωνή της. Δυο κλεφτά ερασιτεχνικά σε συντροφιές, άλλο ένα να βαδίζει φοβισμένη και σκυθρωπή την Πατησίων. Σε κανένα δεν μιλά, μόνο ένα γεια στα παιδιά ακούγεται. Τρία λεπτά κι ούτε, όλα τα ιδιωτικά τραβήγματα μιας καλλιτέχνιδας. Τα σημερινά δραματοποιημένα πλάνα, δεν υποκαθιστούν την απώλεια. Εικαστική παρέμβαση του ερευνητή είναι και μόνο. Τελικά εκείνη μόνο στις λέξεις της ήθελε να φαίνεται. Κι εκεί να βγάζει τα δαιμόνια. Καλά έκανε. Μαζί της είμαι. Και πόσοι ακόμη...

Η κάμερα, που συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, παρασύρεται σε αγιογραφίες του τιμωμένου προσώπου εδώ παραμένει ήρεμη, με μια ελαφριά απόκλιση προς το φίλιο. Όπως πρέπει μετριοπαθής δίχως να ανισορροπεί. Αναζητά τα πως και τα γιατί της μεταστροφής του χαρακτήρα σε άμεσο συσχετισμό με τις κοινωνικές αλλαγές της Ελλάδας στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και δώθε. Συνεπώς από τις συνεντεύξεις δεν απουσιάζουν τα αρνητικά λόγια που δείχνουν τον ψυχικό κλονισμό της Γώγου, τις στιγμές που η αυτοκαταστροφή ολοκληρωνόταν. Και τι κουβέντα πετά ο Καφετζόπουλος. Αιτία για σενάριο μεγάλου μήκους. Από τις σπάνιες περιπτώσεις στα χρονικά που η έγνοια της μάνας για το παραστρατημένο παιδί της, την έριξε κι εκείνη στον βούρκο.

Για πες: Εντέλει λεπτό με το λεπτό το περιθώριο άρχισε να παίρνει διάσταση, να σχηματοποιείται και να κερδίζει τους πόντους που του πρέπει στο καρέ. Δεν ξέρω αν το κατάλαβε ο ντοκιμαντερίστας, αλλά τελικά είχε την τύχη, να διαθέτει την ίδια την Γώγου στα πλάνα του, να απαγγέλλει στίχους. Και μάλιστα τόσο επίκαιρους. Βελόνα και Κλωστή! Βελόνα και Κλωστή! Με την σακοράφα να βγάλουμε, παιδιά, τα μάτια όσων μας καταδυναστεύουν και με την πετονιά να τους τα ράψουμε. Εκεί να δεις αποκατάσταση το μαύρο. Θα το έχουν ολόδικό τους και μάλιστα σε αποκλειστικότητα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2013 αποκλειστικά στον Δαναό

του Lee Daniels. Με τους Matthew McConaughey, Zac Efron, John Cusack, Nicole Kidman, David Oyelowo, Macy Gray, Scott Glenn

Βάλτος...

του zerVo (@moviesltd)

Ζήτημα εμπειρίας είναι για τον κάθε δημιουργό. Να διαθέτει την γνώση εκείνη δηλαδή, που θα του επιτρέπει να βάζει μεν την προσωπική του υπογραφή στα κινηματογραφικά του κείμενα, ακολουθώντας όμως τα μέτρα και σταθμά που του καθορίζει το εκάστοτε θέμα που αναπτύσσει. Συνεπώς δεν ψέγω απόλυτα τον αναμφισβήτητα ικανό Lee Daniels που ακολούθησε τόσο πιστά τις ολόδικες του ιδιορρυθμίες στην μέθοδο κινηματογράφησης του The Paperboy, δικαιολογώντας τον τρόπον τινά, όντας μόλις το τρίτο σκηνοθετικό του βήμα. Διότι είναι αλλιώς να στήνεις την κούνια μπέλα κάμερα, χάρη ρεαλισμού, στην κλοτσοπατινάδα της Νέας Υόρκης (βλέπε αγαπημένο Precious) και άλλο στα βαλτοτόπια του Νότου, που δεν κινείται φύλλο ούτε με τυφώνα.

Έχοντας καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών, για τον φόνο ενός αμφιλεγόμενου, ρατσιστή σερίφη, ο Χίλαρι Βαν Βέτερ, ένας κοινός αλήτης των βούρκων της Νότιας Φλόριντα, μετρά με αγωνία τις ημέρες μέχρι την εκτέλεση του, επικοινωνώντας μέσω αλληλογραφίας με μοναχικές κυρίες που θέλγονται από τον χαρακτήρα βαρυποινιτών. Όπως η σαραντάχρονη αφελή Σαρλότ Μπλις, που μέσα από τα φλογερά γράμματα που της υπόσχονται γαμήλια ευτυχία, αν ποτέ εκείνος αφεθεί ελεύθερος, θα πειστεί για την αθωότητα του και θα συλλέξει στοιχεία που την αποδεικνύουν. Έγγραφα που θα παραδώσει στο δίδυμο των ρεπόρτερ εφημερίδας του Μαΐάμι, προκειμένου μέσα από την έρευνα τους να την βοηθήσουν, ώστε να μην βαδίσει ο καλός της το Πράσινο Μίλι, αλλά κι εκείνοι να καλύψουν τις δημοσιογραφικές τους φιλοδοξίες, ξεσκεπάζοντας την δικαστική πλάνη.

Με έδρα την αποθήκη - ρεμίζα - γκαράζ, της αστικής κατοικίας των πατέρα Τζάνσεν, ιδρυτή της τοπικής επαρχιακής επιθεώρησης, που διάγει περίοδο γεροντοέρωτα με φαντασμένη, νεόπλουτη και επιθετική σε οτιδήποτε δεν έχει χρώμα δέρματος λευκό πολυλογού κυρία, η ομάδα θα κτίσει το πλάνο που θα οδηγήσει στην αθώωση του αδίκως φυλακισμένου μελλοθάνατου, δίχως μεγάλες ελπίδες, είναι η αλήθεια, για μια θετική έκβαση. Μέσα από εσωτερικές τριβές, που θα προκαλέσει κυρίως η στάση του εικοσάχρονου Βενιαμίν (και απλώς οδηγού) της κομπανίας, εξαιτίας του ανομολόγητου έρωτα που τρέφει για την έκφυλη κοκότα, σιγά σιγά θα ξετυλιχτεί το κουβάρι, που θα οδηγήσει στα ικανά πειστήρια, αποκάλυψης της...αλήθειας.

Η πραγματικότητα είναι πως η δαιδαλώδης (και ενίοτε εξωφρενικά ακραία) ιστορία που περιγράφει το μυθιστόρημα του Peter Dexter - που έχει βάλει και το χεράκι του στο σενάριο - δεν είναι και τόσο εύκολο να μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη, ακόμη και κάτω από τις καλύτερες των συνθηκών. Τι επιλέγει λοιπόν ως μέθοδο αφήγησης ο Daniels? Την φωνή της ιδιότροπης έγχρωμης καμαριέρας των Τζάνσεν - σημειωτέον πως το στόρι εξελίσσεται στα μέσα της δεκαετίας του 60, όταν οι φυλετικές διακρίσεις βρίσκονταν ακόμη σε έξαρση - που ως αυτόπτης μάρτυρας των βαθμηδόν ολοένα και πιο αιματηρών γεγονότων, έχει την δυνατότητα να τις περιγράψει από πρώτο χέρι. Όχι όμως και να κτίσει πλήρως τις προσωπικότητες όλων των συμμετεχόντων στην ίντριγκα, που ο ένας μετά τον άλλο αποκαλύπτουν και μια από τις πιο σκοτεινές πτυχές του χαρακτήρα τους, πουσάροντας το μελόδραμα και προκαλώντας τεχνηέντως εκπλήξεις. Όσο μάλιστα ο σκηνοθέτης, παλεύοντας να αποφύγει στις προοπτικές του την εκ προοιμίου αντιεμπορικής Νότιας υγρασίας, πέφτει στην λασπώδη λούμπα της ανεξέλεγκτης ναυτίας, το αποτέλεσμα παίρνει ακόμη πιο αρνητικές διαστάσεις.

Για πες: Κι όμως μέσα από αυτή την παγίδα, που κανένα σημείο της δεν κατάφερε να αποφύγει ο 54χρονος ονειροπόλος Daniels, αναδύεται ένα θετικότατο στοιχείο, εκείνο των ερμηνειών, που σχεδόν όλες τους αγγίζουν πολύ υψηλά επίπεδα. Πέρα από τους ικανότατους ρολιστικά Matthew McConaughey, Macy Gray και Scott Glenn που ως Νότιοι παίζουν εντός έδρας στο θέμα της προφοράς, την παράσταση κλέβουν ο σχεδόν ατσαλάκωτος στην πορεία του μέχρι τώρα John Cusack, υποδυόμενος τον κυκλοθυμικό θανατοποινίτη και η Nicole Kidman, ως milfάρα τσούλα με ευαίσθητη όμως ψυχή, που η σπουδή τόσων χρόνων πεζοδρομίου, δεν θα την αποτρέψει από το να κάνει για μια ακόμη φορά την μοιραία επιλογή. Όσο για τον μορφονιό, ερωτευμένο με την διπλάσιων χρόνων σέξι κυρά, που τον παίζει ο Zac Efron, δεν θα εκφέρω άποψη, όχι δα γιατί δεν ήταν καλός, μα γιατί όσο κι αν έστυψα το μυαλό μου, ακόμη δεν κατανόησα για ποιον λόγο, ενώ ο ήρωας του δεν προσφέρει τίποτα σημαντικό στην εξέλιξη, δήλωνε το παρόν σε όλες ανεξαιρέτως τις σεκάνς. Ήταν ο κενός πρωταγωνιστής, δηλαδή, μιας ταινίας που οι φιλοδοξίες της ήταν πολύ μεγαλύτερες από την πραγματική της αξία...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2013 από την Odeon

του Steven Soderbergh. Με τους Jude Law, Rooney Mara, Catherine Zeta-Jones, Channing Tatum

Οι συνέπειες του Saltarene...

του gaRis (@takisgaris)

Και του ξηγήθηκα (σπαρματσέτο) του ΖερVόπουλα: ΔΕΝ ξαναγράφω κριτική στα ελληνικά. Δεν με καταλαβαίνουν εδώ στην ξενιτιά. Πρέπει να συμβαδίσω με την εδώ κουλτούρα. Να κοιτάξω εμπρός, σα τη νεόκοπη (και) συγγραφέα Ράνια Θρασκιά. Πέρασε λίγος καιρός. Το ξανασκέφτηκα. Μεγάλη μπουκιά φάε (από νου γιόρκ μέχρι ριμπάι στέηκ, όρεξη νάχς) μεγάλη κουβέντα μη λες. Στο σημείο λοιπόν τουτοδώ έρχεται και δένει το θεματάκι που έχω σήμερα και ακούει (αν τον πάρεις με το καλό) στο όνομα Steven Soderbegh. Αυτός ο μανιοκαταθλιψίας ταραμοσαλάτας και μπάμιας-κι-αυγάς που αλέθει όλα τα κινηματογραφικά είδη σε μια εμμονοληπτική απόπειρα αποδραματοποίησης των κινηματογραφικών κιταπιών. Διατρανώνει λοιπόν ο οσκαρούχος (Traffic) και περιπεσών εις πολλάς δημιουργικάς αστοχίας (Haywire και Magic Mike τα πιο φρέσκα κουλουράκια) ότι το Side Effects αποτελεί το κύκνειο άσμα του πίσω από την κάμερα.

Καλά ρε Στήβ, όπως θα έλεγε και ο αλήστου μνήμης fan Oxi_Xontres, τι ληγμένα πίνεις (και δε μας δίνεις); To μπαχάιντ δη καντελάμπρα με τα σουξουμουξούδικα αναμεταξύτωνε Ντάγκλασε και Ντέιμν τι είναι; Του HBO και έλεος πια, γιατί το έχεις κάνει κοινόβιο το κρου, με την κουμπάρα ναούμε την δήθεν ψυχολόγα-υστέρω-λέζμπω σσικ την Zeta-Jones-Χατζηγιάννη να κάνει τα τζιβιτζιλίκια με την ψυχώ-θύτη-θύμα-κορίτσι με το τατού τη Rooney τη Mara και τον φυλακόβιο λεβέντη-κορμί θανατηφόρο σε θέλω άνευ όρων Channing Tatum να κυλιέται αιμόφυρτος στα πατώματα από την υπνοβάτισα χαπάκλω Μαρή. Δώστου κι ο ξερόλας σρίνκ ο Jude Law να χάνει τον μπούσουλα μέχρι να επανακάμψει ως Dr Watson χωρίς τον Ρόμπερτ Ντάουνυ τον μικρό.

Ο Burns τα καίει όλα όμως το αποτέλεσμα δεν είναι δυστυχώς Contagio(n)us. Ξεκινάς ένα βαριετέ α λα Hitchcock και καταλήγεις σε τζιβιτζιλίκια εποχής De Palma κι εννοώ του εσχατολογικού De Palma, αυτουνούνε του Passion με το άλλο κορίτσι-δράκο, τη Noomi Rapace. Ηκούσθη πως για το ρόλο σαλιάριζε το λέιντυ-καταστρόφα η Lindsay Lohan, αλλά την πειράζει πολύ το πιοτί. Δεν με ενοχλεί- γύρισε τελικά το Canyons του Brett Easton Ellis με τον πορνοστάρ τον Τζέμις Ντην. Θα έδινα πολλά για να γύριζε ο Σόντης την τελευταία ταινία του γραμμένη από τον Μπρέτ. Αυτοί οι δυο είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον, τέλος. Πίσω στο θέμα, κάπου ανάμεσα στο παιγνίδισμα αυτό με το γένος του ψυχολογικού θρίλερ, υπάρχουν καταφανείς δυνατότητες στο μιξάρισμα σατουραρισμένων εικόνων και αποστασιοποιημένου ερέβους αλλά από το πολύ στυλιζάρισμα και το κοφτό (κι ανάποδο) ψαλίδι το αποτέλεσμα μυρίζει φιλέτο αλλά εντέλει καταπίνεται χωρίς ιδιαίτερη αγαλλίαση, ωσάν το βρωμερό σουβλάκι του Βαγγέλα στη Ζήνωνος λίγω πιο κάτω από το θρυλικό μπουγατσοτυροπιτάδικο «Ο Ταμίς» στα πέριξ της Ομονοίας. Με ολόκληρο κρεμμύδι μέσα (μετά συγχωρήσεως).

Αυτό το συνολάκι έχει πολυφορεθεί και με πολύ πιο σένικη γόβα, ξώφτερνη και σαραντατέσσερω νούμερο. Ο Σόντης βαριέται, ο Σόντης διαπράττει άλλη μια ανατομία ενός κινηματογραφικού εγκλήματος, μόνο που δεν έχει μέσα αυτή την νοστιμιά του γενειοφόρου αφηγητή – αρσενική Ντενίση - Γρηγόρη Βαλτινού, ει μη μόνο τον ΕΣΥ αποφασίζεις γραφικό τσιγαρόβηχα του προ- ΠΑΣΟΚ Γιάννη Βούρου. Με άλλα λόγια-να αγαπιόμαστε, ο Σόντης βαριέται επιδεικτικά. Μπορεί να φτάσει άνετα τον ιογενή αποδομητικό αμοραλισμό του μετα-μοντέρνου Contagion και δεν το κάνει, αρχίζοντας τα στριφογυριστά με ανάποδο πόδι τύπου Σιάμαλαν-μαν-ντινγκι-ντονγκ, χαλώντας όλη τη μαγεία μιας θαυμαστής ερμηνευτικής συναστρίας Law-Mara, απαιτώντας πεισματικά να παραμείνουμε αμέτοχοι, σε πλήρη επίγνωση ότι πρόκειται απλά για άλλη μια ταινία, μια ακόμη άσκηση ύφους, τίποτε παραπάνω. Και τι απομένει; Μια παραλίγο αξιομνημόνευτη anti-Big Pharma ταινία καταγγελίας, τεζαρισμένη στα Ablixa, Cilexa, Deltatrex και Efexor, ένα κοκτέιλ πενιχρό μπροστά στο Σαλταρέν που κατεβάζει τα τελευταία χρόνια ο καταπιώνας του Σόντη.

Για πες: (Ω του θαύματος!) Προ ημερών διάβασα πάλε ότι τούρθε ξανά η ρημαδο-έμπνευση να κάνει remake του δικού του (…) Kafka. Μόνο γι’ αυτό, υπόσχομαι ότι όχι μόνο θα ξαναγράψω ελληνικά αλλά κι ότι θα πρωταγωνιστήσω στο sequel του Magic Mike, κάνοντας έναν λεσβιάζοντα τραβεστί στρήπερ που μαζεύει λεφτά για την ανέγερση του πρώτου ιδρύματος για την διάσωση του αμφίβιου είδους χελωνονιτζακίου γκαρέττα-γκαρέττα. Να ζήσω μαμά μου, ευχαριστώ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2013 από την Seven / Spentzos

του Sam Raimi. Με τους James Franco, Mila Kunis, Rachel Weisz, Michelle Williams, Zach Braff, Bill Cobbs, Joey King

Ξελιγωμός!

του zerVo (@moviesltd)

Σημασία έχει πόση ακριβώς ώρα παίρνει στον θεατή, να χορτάσει το μάτι του. Πόσο χρόνο δηλαδή ακριβώς θα χρειαστεί για να κορεστεί από το υπερθέαμα που παρακολουθεί στο πανί, ώστε αυτό το όριο να μην ξεπεραστεί κατά πολύ και αποχωρήσει από την αίθουσα βαρυστομαχιασμένος. Υπάρχει κόσμος που απαιτεί από την πολυχρωμία, τα εφέ και την φανφάρα, να μην τελειώσουν ποτέ, να μην σωθούν, να εξαργυρώσει δηλαδή με όσο το δυνατόν περισσότερα διασκεδαστικά οφέλη το κόμιστρο που πλήρωσε στο γκισέ κι αν του δινόταν η ευκαιρία, με το που πέσουν τα credits τέλους, να τα απολαύσει και πάλι. Αυτοί όμως να ξέρεις αγαπημένε Κύριε Raimi, είναι η εξαίρεση. Διότι το μεγαλύτερο κομμάτι του κοινού σου, με όλα όσα αφειδώς και πλουσιοπάροχα του προσφέρεις στην καινούργια Disneyική περιπέτεια του Μάγου του Οζ, ακόμη και πριν συμπληρωθεί η πρώτη πράξη, θα ψάχνει αριστερά και δεξιά για σόδες. Ο εντυπωσιασμός έχει κι ένα όριο. Πριν μετατραπεί σε ξελιγωμός...

Υπερφίαλος, εγωιστής και κανάγιας είναι ο ταχυδακτυλουργός Όσκαρ, που μπορεί να έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τις ικανότητες του, στην πραγματικότητα όμως τα φτωχά του κόλπα είναι αρκετά για ένα ξεπεσμένο τσίρκο της κακιάς ώρας, όπου δίνει παραστάσεις για πενταροδεκάρες. Προκειμένου να ξεφύγει από τους οργισμένους από την συμπεριφορά του, συνεργάτες στο μπουλούκι, θα το σκάσει πάνω σε ένα αερόστατο, δίχως όμως να έχει υπολογίσει την καταιγίδα που τον περιμένει ρίχνοντας τον στο μάτι του κυκλώνα, από όπου δύσκολα θα καταφέρει να βγει ζωντανός. Μοναδική ελπίδα του φοβισμένου απατεώνα, να ορκιστεί σε μια ουράνια δύναμη πως αν τον γλιτώσει από το κακό, εκείνος θα αλλάξει, δεν θα είναι πια πλεονέκτης και ανέντιμος, αλλά καλοσυνάτος και ευγενικός. Αλλάζει όμως έτσι εύκολα ο άνθρωπος?

Ασχέτου απάντησης στο ερώτημα, μονομιάς η οργή της φύσης θα καταλαγιάσει και το ιπτάμενο μπαλόνι θα προσγειωθεί από το ασπρόμαυρο Κάνσας σε έναν τόπο μαγευτικό, παραμυθένιο και ιμπρεσιονιστικό, στο ονειρεμένο Οζ, εκεί που ο ιλουζιονίστας θα βρεθεί αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του. Να υποδυθεί τον Μάγο εκείνο που για χρόνια περίμενε ο λαός του βασιλείου, που θα καταφέρει να εντοπίσει την Κακιά Μάγισσα που έχει σκορπίσει την θλίψη στην περιοχή, να την εξολοθρεύσει και να επαναφέρει την ευτυχία στους μονίμως χαμογελαστούς της κατοίκους. Αν το καταφέρει όλα τα πλούτη και τα χρυσάφια του κόσμου θα είναι δικά του. Και στο μυαλό του φιλοχρήματου καπελαδούρα, αυτό το κίνητρο είναι υπέρ αρκετό. Το ζήτημα όμως είναι πως οι πλανεύτρες του Οζ είναι τρεις, η μια ομορφότερη και γοητευτικότερη από την άλλη και είναι κομματάκι δύσκολο στον απαίδευτο Όσκαρ να εντοπίσει ποια στην πραγματικότητα κρύβει το φίδι μέσα της.

Ευτυχώς από την στιγμή που η κάθε λογής απόχρωσης παλέτα πλημμυρίζει την οθόνη, το αίνιγμα δεν παίρνει και πολύ για να λυθεί - έστω και με τρόπο περίπλοκο, που ενώνει ανεξήγητα το τώρα με το black and white πριν του ήρωα - και ο σκοπός του παίρνει σάρκα και οστά προετοιμάζοντας την τελική αναμέτρηση, όχι με μία, όπως αρχικά πίστευε, πανούργα μάγισσα, αλλά με δύο που ενωμένες, φαντάζουν ανίκητες. Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, η θεματική του Oz: The Great And Powerful, λειτουργεί σαν πρόγονος του προ 70 ετών πολυδιαβασμένου αριστουργήματος της MGM, με την μοναδική Judy Garland παιδούλα στην αναζήτηση τους σπουδαίου Wizard. Φυσικά έχοντας τόσες δεκαετίες απόσταση το τοτινό έργο του Fleming με το τωρινό του μαέστρου στο να αφήνει το στόμα του θεατή ορθάνοικτο, Sam Raimi, έχουν σημαντική ψαλίδα στην συλλογιστική, αφού το παρόν ποτέ δεν πετυχαίνει να δημιουργήσει στην πλατεία έντονα συναισθήματα. Το σενάριο ελλιπές και με ανακατωσούρες που δεν μπαλώνονται εύκολα, ελπίζει πως οι απίστευτης τελειότητας οφθαλμαπάτες των CGI θα υποκαταστήσουν την ψυχή που είχε βγάλει το απελπισμένο κοριτσάκι τραγουδώντας το Over The Rainbow. Υπέρμετρη η φιλοδοξία του σκηνοθέτη, που δεν είναι αυτό ακριβώς το μοναδικό του λάθος...

Πιστεύοντας ο αναβιωτής του θρύλου του Spiderman πως μια ταινία οικογενειακού feeling ακολουθεί τις ίδιες προσταγές με όλα όσα διαφορετικά έχει καταπιαστεί - με ομολογουμένως μοναδική επιτυχία - στο παρελθόν, καθοδηγεί τους ερμηνευτές του με τέτοιο τρόπο, που νομίζεις πως η πράσινη ουδέτερη οθόνη δεν βρίσκεται στην πλάτη, αλλά μπροστά τους. Δεν θυμάμαι πότε ξανά είδα τόσο πολύ ερμηνευτικό ταλέντο να απαγγέλλει με τέτοιο ψύχος τις ατάκες του, λες και πρόκειται για μαθητούδια του δημοτικού, που τρέμουν να ανέβουν στην έδρα για το ποίημα. Και δεν μιλάμε για ότι κι ότι, όταν η υποκριτική τετράδα έχει να επιδείξει συνολικά πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες. Ο James Franco εκ πρώτης όψης φάνηκε μέτρια επιλογή για τον ρόλο του Όσκαρ, έχοντας εκ προοιμίου να συναγωνιστεί την περσόνα που έκτισε στα ακριβώς ίδιας πολυχρωμίας Chocolat Factory και Alice In Wonderland ο Depp, που αναμφίβολα εδώ θα ταίριαζε γάντι. Όσο το παλεύει όμως ο αξιόλογος Καλιφορνέζος, άλλο τόσο βρίσκει κόντρα από τις πλουμιστές Κυρές του, που νιώθεις πως του φέρνουν διαρκώς κόντρα, όντας ανέκφραστες και κρύες εκδόσεις των δεδομένα ικανών Williams, Kunis και Weisz, που αναφέρονται με φθίνουσα φορά απόδοσης.

Για πες: Ξεπερνώντας, έστω και με τραυματισμούς, αρνητικά στοιχεία που δεν περιμένεις από ένα μπλοκμπάστερ αξίας διακοσίων εκατομμυρίων, ομολογουμένως ο Oz είναι από τα φιλμς που αξίζουν το κάτι παραπάνω που θα πληρώσεις για το Real D γυαλάκι. Από το ιλιγγιώδες πέσιμο των αρχικών τίτλων, στο καταπληκτικό α/μ intro, που η υφή του αντανακλά τέλεια τεχνικά την εποχή των αρχών του 20ου αιώνα και από την Doctor Zhivagιου μαντολίνου μουσική υπόκρουση του κορυφαίου Danny Elfman που θα σφυρίζεις διαρκώς μέσα σου, έως τους αψεγάδιαστους κομπιουτερίσιους χαρακτήρες του φτερωτού Μαιμουδένιου Φίνλευ και της πορσελάνινης Κούκλας, το έργο είναι δομημένο τόσο μελετημένα στην οργάνωση της παραγωγής του, ώστε να μην αφήσει παραπονούμενο και τον πιο απαιτητικό, στο είδος, σινεφίλ. Και να τον μπολιάσει με τόνους εντυπωσιακών περιπετειωδών πλάνων, σε βαθμό που στο παρανάλωμα του τέλους να σηκώσει τα χέρια ψηλά από την χόρταση. Δίνοντας του, όμως συνάμα να καταλάβει πως μόνο με τα τεχνητώς κεχρωσμένα λιβάδια και τις ιλουστρασιόν ταχυδακτυλουργίες, δεν γράφεται κινηματογραφική ιστορία.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2013 από την Feelgood

Έχει γίνει γνωστός ως σκηνοθέτης ακραία δραματικών ιστοριών, όπως τα Amores Perros, 21 Grams, Babel, Biutiful, καθώς φαίνεται όμως, έφτασε η στιγμή για τον Alejandro Gonzales Inarritu, να ασχοληθεί με ένα διαφορετικό κινηματογραφικό είδος, την κωμωδία. Πρόκειται για την ταινία Birdman, στην οποία ο δημιουργός ξαναβρίσκει τους παλιούς του συνεργάτες σεναριογράφους, Nicolas Giacobone και Armando Bo, που διασκευάζουν για την μεγάλη οθόνη την νουβέλα ομώνυμη του Raymond Chandler. Το θέμα εστιάζει στην ιστορία ενός ξεπεσμένου ηθοποιού, που κάποτε είχε υποδυθεί έναν υπερ-ήρωα και τώρα επιστρέφει στην δράση συμμετέχοντας σε έναν θεατρικό θίασο του Μπρόντγουει, προκειμένου να περισώσει ότι μπορεί από την καριέρα του. Το βασικό χαρακτηριστικό των φιλμς του Ισπανού είναι τα πανίσχυρα all star καστ που διευθύνει, κάτι που αναμένεται να συμβεί κι εδώ, με τον Michael Keaton, πάλαι ποτέ Μπάτμαν, να κρατά τον ρόλο του σε πτωτική πορεία ερμηνευτή, την ταλαντούχα Emma Stone να παίζει την προσφάτως αποτοξινωμένη κόρη του και βοηθό του, τον Zach Galifianakis να ερμηνεύει τον παραγωγό του έργου και την Naomi Watts, μία από τις συμπρωταγωνίστριες του. Οι πρώτες πληροφορίες για το πρότζεκτ της Fox Searchlight, μιλούν για γυρίσματα που θα ξεκινήσουν τον ερχόμενο Απρίλιο, αλλά και πως υπάρχουν ακόμη σημαντικά ονόματα που θα προστεθούν στην ερμηνευτική ομάδα.

Είναι βαρύς ο χωρισμός... Πρεμιέρα έκανε τον περασμένο Σεπτέμβρη στο φεστιβάλ του Τορόντο, η κινηματογραφική διασκευή της φημισμένης νουβέλας του Henry James, What Maisie Knew, με θετική ανταπόκριση από όσους την παρακολούθησαν, με συνέπεια η Millenium να αναλάβει την διανομή της και να την κυκλοφορήσει μέσα στο 2013. Πρόκειται για την ιστορία της επτάχρονης Μέισι, που όπως μυριάδες άλλα παιδάκια στον κόσμο, βρίσκεται ανάμεσα στην διαμάχη των προσφάτως χωρισμένων γονιών της, που διεκδικούν επί ίσοις όροις την κηδεμονία της. Τόσο η μητέρα της όμως, μια πρώην διάσημη ροκ σταρ όσο και ο πατέρας της, ένας επιτυχημένος έμπορος έργων τέχνης, επιθυμούν ταυτόχρονα να κτίσουν την ζωή τους, εκείνη στην αγκαλιά ενός γοητευτικού μορφονιού κι εκείνος στο πλάι της γκουβερνάντας της μικρούλας. Την πιο πρόσφατη εκδοχή της πασίγνωστης ιστορίας του Cramer vs Cramer, σκηνοθετούν οι Scott McGehee και David Siegel, ενώ το σενάριο υπογράφουν οι Carroll Cartwright και Nancy Doyne.

Είναι απορίας άξιο πάντως, το ότι οι διαζευγμένοι γονιοί δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους, από την στιγμή που αμφότεροι έχουν πιάσει το ερωτικό τζακ ποτ, τόσο δηλαδή η κοκκινομάλλα φακιδομύτη Julianne Moore, που αντάμωσε το αντικείμενο του πόθου κάθε κυρίας οποιασδήποτε ηλικίας, Alexander Skarsgard, γλυτώνοντας από τον νερόβραστο Εγγλέζο, Steve Coogan, ο οποίος με την σειρά του, την αντικατέστησε με το ξανθό αγγελούδι Joanna Vanderham. Τον ξεχωριστό ρόλο του φιλμ, όπως δείχνουν και τα λιγοστά πλάνα του φιλμ, κρατά η πρωτοεμφανιζόμενη πιτσιρίκα Onata Aprile, που αναμένεται να μοιράσει με την παρουσία της όχι και λίγες συγκινήσεις.

Στις δικές μας αίθουσες? Μέσα στο 2013!