Βασισμένο στο πρώτο βιβλίο (ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ανάμενε sequelιάδα) της σειράς εφηβικής λογοτεχνίας Caster Chronicles των Kami Garcia και Margaret Stohl, το σκηνικό διαθέτει εξοχάς και δύο παρολίγον δεκαεξάχρονα, τον Ήθαν (
Alden Ehrenreich) και τη Λένα (
Alice Englert, κόρη της Τζένης Κάμπιον και πρωταγωνιστούσα – η μικρή - στις δυο τελευταίες φόλες του Κόπολα, Tetro και Twixt) που διαβάζουν από Μπλέηκ και Μπουκόφσκι μέχρι Μπάροουζ και Χένρυ Μίλερ (αδυναμία μου) σε μια εποχή που οι ευαγγελιστές και η προτεσταντική ηθική είναι επικυρίαρχη στο Γκάτλιν της Νότιας Καρολάινας. Το νεο-σετάκι Ρόμεο και Τζούλιετ στην πραγματικότητα μετρά την καταραμένη ιστορία του από τον Εμφύλιο Βορείων και Νοτίων, κάτι που θα επαναληφθεί επ’ευκαιρία της μύησης της Λένας ως (Spell-)Caster, δηλ. Μάγισσας με τη φιλική συμμετοχή του πλέον μισκασταρισμένου ντουέτου της έως τώρα γρουσούζικης χρονιάς, του θείου (της)
Jeremy Irons και της ευαγγελίστρ(ι)ας κύρηκος
Emma Thompson σε ρεσιτάλ κακοφορεμένων αξάν και επιθεωρησιακής τσιριμόνιας η δε – εκτός τόπου και χρόνου αριβιστικού φλέγματος ο μεν.
Η ταινία μετά από δύο ώρες άκρως προβλέψιμης διάρκειας δεν τερματίζει για τους γνωστούς εισπρακτικούς λόγους. Οι εφέδες είναι χορταστικοί ώστε να δικαιολογήσουν εν μέρει το $60M μπάτζετ που μετά από τρεις εβδομάδες κυκολοφορίας εδώ στο βόρειο αμέρικα με το ζόρι συμπιέζει τα $16Μ. Είναι και η αμοιβή της εδώ βιβλιοθηκαρίου-κουβερνάντας του Ήθαν,
Viola Davis που λάθος δρόμο επέλεξε για να εξαργυρώσει την οσκαρική της διαδρομή με το προπέρσινο (και καραϋπερτιμημένο)
The Help. Επιστρέφοντας στα προλογιζόμενα, αυτός ο φτωχός ξάδερφος του Λυκόφωτος, ψευτοδείχνει προσπάθεια ολκής αλλά μετά από την πρώτη μισή ώρα σε κάνει να πεθυμήσεις το
Dark Shadows του Μπάρτονα κι αυτό κανείς – πολλώ δε μάλλον οι fans του νεο-γκόθικος γερόλυκου δεν πρέπει να το εκλάβει ως κομπλιμάν.
Για πες: Το Beautiful Creatures εντέλει είναι σινεμά για ραντεβουδάκι ή μάλλον για να ακριβολογήσω ξεχαρμάνιασμα αθώων κορασίδων που το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι το αφελέστατο ρομάντζο ή οι τρανταχτές κοινοτοπίες. Το οποίο βεβαίως δε με ενοχλεί τόσο με την προϋπόθεση ότι ξεπερνά τουλάχιστον τα τηλεοπτικά στάνταρτς μιας ευπρεπούς σειράς αναλόγου ύφους σαν το Charmed. Δυστυχώς, ατυχήσα(μεν).