Movies Ltd

Δεν προκαλεί φυσικά καμία απολύτως έκπληξη η απόφαση της Fox να συνεχίσει πάνω στην επιτυχημένη πεπατημένη της animation πολυχρωμίας του Ice Age, όπως την διατύπωσε και στα θερμότερα κλίματα από εκείνα της Εποχής των Παγετώνων στην εξίσου αναγνωρισμένη από το κοινό παραγωγή κινουμένων σχεδίων του Rio, άρα το σίκουελ της περιπέτειας των παπαγάλων στην πανέμορφη Βραζιλιάνικη μεγαλούπολη είναι γεγονός. Μάλιστα το στούντιο κράτησε αναλλοίωτη την φωνητικά υποκριτική ομάδα της πρώτης φοράς, δηλαδή τους Jesse Eisenberg, Jermaine Clement, Will.I.Am, Tracey Morgan και George Lopez αλλά κυρίως την Anne Hathaway, που πλέον η παρουσία της αποκτά μια ιδιαίτερη βαρύτητα μετά το Όσκαρ υποστηρικτικής ερμηνείας για τους Les Miserables. Σε αυτούς αξίζει να αναφερθεί πως προστέθηκαν ήδη και οι Andy Garcia, Kristin Chenoweth, Bruno Mars, που μαζί με τους δευτεραγωνιστές του πρώτου επεισοδίου Leslie Mann, Rodrigo Santoro και Jamie Foxx, ορίζουν ένα απίθανο καστ που θα δράσει κάτω από την επίβλεψη του μάγου στο είδος Carlos Saldanha. Στο Rio 2 λοιπόν, ο Μακάου Μπλου και η αγαπημένη του σύζυγος πια Τζουλ, αποφασίζουν να μετακομίσουν στην άγρια φύση του Αμαζονίου, καθώς η δεύτερη πιστεύει πως τα τρία παιδιά τους θα μεγαλώσουν καλύτερα σε έναν τόπο που μοιάζει περισσότερο ως ο πραγματικός τους. Για τον έμπειρο στις παγίδες παπαγάλο όμως, αυτή η κίνηση, μοιάζει υπερβολικά ριψοκίνδυνη, κάτι που θα διαπιστώσει από τις πρώτες ημέρες παραμονής τους στην ζούγκλα. Στην μουσική επένδυση του φιλμ, που αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες στις 11 Απριλίου του 2014, ξαναγυρνά ο Sergio Mendez μαζί με τον συνεργάτη του μαέστρο John Powell, μετά την έξοχη δουλειά που είχαν κάνει στο νούμερο 1.

της Kathryn Bigelow. Με τους Jessica Chastain, Jason Clarke, Joel Edgerton, Mark Strong, Jennifer Ehle, Kyle Chandler, Chris Pratt, Taylor Kinney, Édgar Ramírez, Mark Duplass, Frank Grillo, Stephen Dillane, Fares Fares, Harold Perrineau, Reda Kateb, James Gandolfini

Μεγάλη μαγκιά ο ισχυρός!

του zerVo (@moviesltd)

Κοντά στα εξήντα χρόνια κράτησε η κινηματογραφική απεικόνιση της έκρηξης οργής της Υπερδύναμης, με αφορμή την πρώτη ανείπωτη πανωλεθρία που υπέστη ως Έθνος κατά την νεότερη χρονικά ιστορία της. Η εκδίκηση της (στημένης κατά πολλούς) συντριβής του Αμερικάνικου στόλου, στον λιμένα του Χαβανέζικου Περλ Χάρμπορ, αποδόθηκε στο πανί από το Χόλιγουντ σε κάθε δυνατή της έκφανση: Δραματική, περιπετειώδη, αισθηματική, υπερπαραγωγή. Αφού λοιπόν εξαντλήθηκε το θέμα και με αφορμή το δεύτερο τεράστιο σοκ της φονικής επίθεσης της 11/9, η Μέκκα βρίσκει καινούργιο πάτημα για να κρατήσει ψηλά την περηφάνια της Αστερόεσσας, αναδεικνύοντας τα στρατιωτικά επιτεύγματα των Γερακιών, που παίρνουν το αίμα τους πίσω για την κατάρρευση των Δίδυμων συμβόλων της Pax Americana. Οκ, ο Σατανάς, όπως λένε είναι νεκρός. Μπράβο, μεγάλη μαγκιά...

Από εκείνη την μαύρη ημέρα του Σεπτέμβρη του 2001 και προκειμένου να συλληφθούν οι υπαίτιοι για την τρομοκρατική ενέργεια που καθήλωσε την παγκόσμια κοινή γνώμη, η CIA σε συνεργασία με το Πεντάγωνο και την Προεδρία, έχει ξεκινήσει ένα μανιώδες κυνηγητό από άκρο εις άκρου της Ασιατικής ηπείρου για τον εντοπισμό τους. Έχοντας μόλις αποσπαστεί από τα Κεντρικά της Υπηρεσίας στην εστία του πολέμου στα βάθη του Πακιστάν, η ειδική πράκτορας Μάγια, θα δώσει την μάχη της ώστε να αποκαλύψει το κρησφύγετο που κρύβεται ο υπ αριθμόν ένα καταζητούμενος και βασικός ένοχος για τον χαμό τριών χιλιάδων ψυχών, Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Σύντομα η πανέξυπνη, αλλά και εμφανώς άπειρη αναλυτής, θα αντιληφθεί πως το παιχνίδι που έχει κληθεί να παίξει, εκτός από τους σαφείς κινδύνους που υπέχει για την ζωή της, καθώς ο ένας μετά τον άλλο οι συνεργάτες της πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες των ορκισμένων πολεμιστών Τζιχάντ, θα  της προκαλέσει και εσωτερική αναταραχή, καθώς η Διοίκηση απαιτεί έργα και μάλιστα άμεσα. Και το να βρει την βελόνα μέσα στα άχυρα, όπως έχει διαταχθεί να πράξει, ειδικά μέσα σε συνθήκες έντονης συναισθηματικής φόρτισης, μοιάζει εξαντλητικό και ψυχοφθόρο. Ποτέ μην υποκύπτεις στις αντιξοότητες, είναι το σύνθημα που διαρκώς αναπαραγάγει μέσα της. Και ακολουθώντας αυτή την αρχή, επιμένοντας και υπομένοντας τα ζόρια, έχει κάποιες ελπίδες παραπάνω να πετύχει την πολυπόθητη κρυψώνα.

Αφού προ κάποιων ετών, η αγαπητή Κυρία Bigelow έπιασε το απόλυτο τζακ ποτ, αποτυπώνοντας στα πλάνα του Hurt Locker την εθνικοφροσύνη (και την παραφροσύνη) των συμπατριωτών της μιλιταριστών, που - και καλά για να τσακώσουν φονιάδες και όχι για να εκμεταλλευτούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές ολάκερης της Μέσης Ανατολής - εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, σαρώνοντας στα Όσκαρς και μειώνοντας διεθνώς το κύρος του θεσμού, επιστρέφει με μια ακόμη παραλλαγή πάνω στο ίδιο θέμα, που έχει να κάνει με την ηρωική στιγμή της σύλληψης (dead or alive) του ιθύνοντα νου των τρομοκρατών. Το βασικό ζήτημα δεν είναι αν η πρώην mrs Cameron είναι μια άξια σκηνοθέτις, που είναι και παραείναι, μα που ακριβώς έχει αποφασίσει να ξοδέψει το αναμφίβολο ταλέντο της. Και βεβαίως αν είναι αποφασισμένη να διατηρήσει έστω και τα προσχήματα στις πολιτικές ισορροπίες που μελετά στο θέμα της και όχι να την παρασύρει ο οίστρος των επιτευγμάτων και υψώσει την παντιέρα της διαλάλησης τους ανά την υφήλιο.

Το ερώτημα φυσικά διαθέτει αυτονόητη απάντηση, εφόσον το Zero Dark Thirty μπορεί να λειτουργήσει ως θρίλερ μόνο στο μυαλό εκείνου που δεν έχει γνώση των περιστατικών, αφού υποκύπτει από πολύ νωρίς στις ανάγκες για εσωτερική προπαγάνδα, αυτοεπίδειξης των μοναδικών σε βαθμό σουπερμαντολίνης δεξιοτήτων των αποφοίτων του ιδιαίτερου Πανεπιστημίου του Λάνγκλει στην Βιρτζίνια. Συνεπώς το παλαμάκι, η Bigelow στην δική της επικράτεια, δεδομένα το έχει στο τσεπάκι, αν το συνεχίσει όμως το τροπάρι, βλέπω σύντομα στα διεθνή φιλμικά ύδατα, να χαρακτηρίζεται έως και γραφική.

Για πες: Τεχνικά το φιλμ μέσα από τα πετάγματα του από τα ανά τον κόσμο γραφεία λήψης αποφάσεων στα μυστικά κοτέτσια που λαμβάνουν χώρα τα απάνθρωπα και με την συναίνεση της εποπτείας του ΟΗΕ βασανιστήρια, λειτουργεί ιδανικά στο κτίσιμο της ίντριγκας, έχοντας στα προσόντα του και την πειστική ερμηνεία της Jessica Chastain, ως γέφυρα όλων εκείνων των αμέτρητων παρατρεχάμενων που παρελαύνουν από το πανί και ούτε επί συνόλου, ούτε ατομικά συνθέτουν έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα. Πειστική ακόμη και στο να μου ενισχύσει, μέσα από την ασαφή της αμφιβολία στο φινάλε, την ιδέα πως εκείνος ο Γκάνταλφ στον νεκρόσακο δεν είναι αυτός που τόσο καιρό έχουμε πάρει στο κατόπι. Είναι δεν είναι όμως το αμερικάνικο πνεύμα έχει θριαμβεύσει επιδεικνύοντας την μαγκιά του, για ακόμη μια φορά εκ των υστέρων, αντί να έχει προεξοφλήσει από πριν τις συνθήκες ασφαλείας των πολιτών του, ανοίγοντας ένθεν κακείθεν, αναίτιες εστίες πολέμου. Και στους πολέμους, ως γνωστόν, έστω και στην πιο ακραία τους φόρμα, τα πάντα επιτρέπονται.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2013 από την Audiovisual

του Nikolaj Arcel. Με τους Alicia Vikander, Mads Mikkelsen, Mikkel Boe Følsgaard, Trine Dyrholm

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας

του zerVo (@moviesltd)

Στα τέλη του 1700 ο ένας μετά τον άλλο οι ευρωπαϊκοί λαοί αρχίζουν να συνέρχονται από την μεσαιωνική σκοτοδίνη, με τους σπόρους των πρωτοπόρων του φιλελεύθερου κινήματος, Τζον Λοκ, Μπαρούχ Σπινόζα, Ισαάκ Νεύτων, να έχουν ανθίσει και να δίνουν έναν άλλο ανανεωτικό αέρα στην συλλογιστική της Γηραιάς Ηπείρου. Είναι οι ώρες που οι δεισιδαιμονίες, οι φονταμενταλιστικές εμμονές και οι οπισθοδρομικές παραδοσιακές τάσεις δίνουν την σκυτάλη στις διαφωτιστικές απόψεις  του Βολταίρου, του Ρουσώ, του Ντοντερό και της προοδευτικής Εγκυκλοπαίδειας του. Κάποιες χώρες ακόμη δεν έχουν αποδεχτεί τις τάσεις του Νέου Κύματος, επιμένοντας στην στείρα σκιώδη αλήθεια. Κοπεγχάγη 1769...

Αφήνοντας πίσω της τα αγαπημένα της πρόσωπα, η νεαρή και συνεσταλμένη πριγκίπισσα της Αγγλίας Καρολίνα, θα αποδεχτεί την πρόταση του βασιλιά της Δανίας και θα τον παντρευτεί, δίχως να γνωρίζει πως καθήμενη στον θρόνο δίπλα του, αυτομάτως βάζει τέλος στις όποιες νεανικές της φιλοδοξίες. Ο παλιμπαιδίζων μονάρχης Κρίστιαν ο Έβδομος, προτιμά να ξοδεύει τον χρόνο του μπεκροπίνοντας στα πορνεία της πρωτεύουσας και να επιδίδεται σε ασωτίες, παρά να δίνει σημασία στα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός του, που υποφέρει κάτω από τις ελέω Θεού προσταγές της πουριτανής Κυβέρνησης. Έχοντας φτάσει στα όρια της φρενίτιδας, κατά την διάρκεια ταξιδιού του στο εξωτερικό, ο Βασιλιάς θα δεχτεί να προσλάβει ως προσωπικό του γιατρό, τον Γερμανό Δόκτορα Γιόχαν Φρίτριχ Στρούνσε, ένα πρόσωπο που μυστικά έχουν επιλέξει οι ριζοσπάστες, προκειμένου να βρεθεί δίπλα στον αχυρένιο ηγεμόνα και να τον ποτίσει με τις αρχές του Διαφωτισμού.

Και πράγματι, πολύ σύντομα ο Στρούνσε, με την πανίσχυρη προσωπικότητα του, θα κερδίσει την εκτίμηση του αλλοπρόσαλλου εστεμμένου, με συνέπεια να τον πείθει να προωθεί διαρκώς νομοσχέδια που βελτιώνουν τις συνθήκες διαβίωσης του λαού και που στερούν εξουσίες από τους συνεχιστές των μακάβριων αντιλήψεων της Ιεράς Συνόδου. Γεγονός που δεν θα αργήσει να προκαλέσει την μήνη των συντηρητικών, που θα αναζητήσουν την αχίλλειο πτέρνα του - με υπογεγραμμένο από το Στέμμα διάταγμα - Αντιβασιλέως και δεν θα δυσκολευτούν να την εντοπίσουν στην κρυφή, παράνομη ερωτική σχέση που διατηρεί με την πανέμορφη και απογοητευμένη από τις πομπές του συζύγου της, Βασίλισσα.

Ένα χρονικό ταξίδι διάρκειας περίπου δύο δεκαετιών, σε άγνωστε πτυχές της ιστορίας της Σκανδιναβικής χώρας είναι το A Royal Affair, που αναδεικνύει σε όλο της το εύρος την άριστη γνώση των κτυπημάτων κάτω από το τραπέζι, των δυνάμεων της οπισθοδρόμησης και της διατήρησης των προνομίων της ολιγαρχίας. Τρεις οι πυλώνες πάνω στους οποίους κτίζει ο σκηνοθέτης Nikolaj Arcel, την ίντριγκα του, όσα ακριβώς είναι και τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα του πλοτ. Ισχυρότερος όλων, ο πανέξυπνος γιατρός, που εισβάλλει με ορμή στο παλάτι και παρακινούμενος από τις Βολτέριες συγγραφές παίρνει απ ώμου την διακυβέρνηση, φροντίζωντας να πείσει τον εκκεντρικών συνηθειών Μονάρχη, πως εκείνος ο ένας και μοναδικός που κρατά τις τύχες του βασιλείου στα χέρια του. Η μέθοδος του απλή και ευρηματική. Να είναι ο εαυτός του, ακόμη κι όταν παίρνει σημαντικότατες αποφάσεις, που του έχουν βεβαίως προδιατυπωθεί, άσχετα αν ο μισοτρελός βασιλιάς εκτιμά πως τις έχει ο ίδιος διανοηθεί.

Συνδετικός κρίκος των δύο αντρών, η Ντάμα Καρολίνα, που επιχειρεί την μεγάλη της επανάσταση πίσω από τους χαμηλόφωτους τοίχους του ανακτόρου, αγκαλιάζοντας με θέρμη τον φιλόδοξο Γερμανό, που την έχει γοητεύσει σφόδρα και κάνοντας πέρα τον βδελυρό και ανάξιο για οτιδήποτε σοβαρό άντρα της. Το ειδύλλιο όπως το αποτυπώνει ο Δανός, δεν εξιδανικεύει το ρομάντσο, εφόσον δεν αγιοποιεί τους μοιραίους εραστές, όπως θα έπραττε κάποιος άλλος στην θέση του, που θα ωραιοποιούσε το παραμύθι. Αντίθετα, στα αρνητικά στοιχεία του φιλμ, καταχωρώ πως καθώς ο πραγματικός χρόνος της εξέλιξης κυλά ταχύτατα και δίχως να καταλάβει ο θεατής το πραγματικό του μέγεθος, δεν καταφέρνει ο δημιουργός να πείσει για το ανιδιοτελές των πράξεων του Δόκτορος Στρούνσε, που ανά στιγμές μοιάζει με άνθρωπο γοητευμένο από την ισχύ της εξουσίας. Ενέργειες που έρχονται σε αντιδιαστολή με τις νόρμες του Διαφωτισμού και που λογικά στο (αναμενόμενα πικρό) φινάλε ο Ξένος τις πληρώνει ακριβά.

Για πες: Πρωταγωνιστής του έργου δεν είναι άλλος από την οργάνωση του Production, που πλουσιότατο, πανάκριβο και με εμμονή στην αρτιότητα, βάζει τα γυαλιά σε κάτι δευτεράντζες τύπου Σμαραγδή, που αυτοαποκαλούνται υπερπαραγωγές. Πέραν των φυσικών και τεχνητών σκηνικών, των μελετημένων κοστουμιών, των απεριόριστων κομπάρσων, είναι εμφανές πως ο Mads Mikkelsen με την χολιγουντιανή του αύρα πια, εκτός από την εμπιστοσύνη του ηλιθίου Κρίστιαν κερδίζει και το περισσότερο χειροκρότημα του κοινού, την στιγμή που άξια στέκεται δίπλα του ο Mikkel Folsgaard υποδυόμενος με επιδεξιότητα τον βασιλιά. Δεν θα έλεγα όμως το ίδιο για την εντυπωσιακής ομορφιάς Alicia Vikander (θυμίζω η Μις Κίτι στην πρόσφατη Anna Karenina) που δρέπει απλώς τις δάφνες της εκθαμβωτικής ενζενί, από το να φροντίσει να ανεβάσει με τον αβανταδόρικο ρόλο της την δραματουργία, στερώντας από την ταινία την δυνατότητα να αναδειχτεί ως μια από τις καλύτερες, αποκαλούμενες εποχής, των τελευταίων ετών.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2013 από την Hollywood Entertainment

του Xavier Dolan. Με τους Melvil Poupaud, Suzanne Clément, Nathalie Baye, Monia Chokri

Sing Blue Silver...

του zerVo (@moviesltd)

Σύμφωνοι κανείς δεν θα ήθελε φαντάζομαι να βρεθεί σε αυτή την θέση. Όχι εκείνου που επιχειρεί το επίσημο outing, αφού αυτός πλέον πρέπει να έχει περάσει την απίστευτα δύσκολη περίοδο της ωρίμανσης στα μέσα του, της νέας ταυτότητας πριν να την δημοσιοποιήσει. Αλλά σε αυτήν του άλλου, του δεχόμενου το μαντάτο, που έχει χτίσει έναν ονειρόκοσμο γύρω από την γνώριμη ήδη μορφή του έτερου ημίσεως. Το ξεπερνάς φουκαριάρα μου το σοκ, κάνοντας σαν να μην συμβαίνει τίποτα και προσποιούμενος πως όλα είναι ακόμη ρόδινα και ροζουλί όπως πριν, έστω κι αν στο πλάι σου ο άντρας δεν είναι και τόσο άντρας για πέφτεις σε βαθιά κατάθλιψη για την συμφορά που σε βρήκε. Μάλλον το δεύτερο...

Τον απόλυτο έρωτα βιώνουν ο συνεσταλμένος καθηγητής γυμνασίου Λόρενς και η παιχνιδιάρα κινηματογραφίστρια Φρεντ, ζώντας κάθε στιγμή που βρίσκονται μαζί με πάθος και λατρεία. Εκείνος όμως ζορισμένος ψυχικά και μελαγχολικός το τελευταίο διάστημα, κάποια μοιραία στιγμή θα της ανακοινώσει την κρίσιμη απόφαση του: Νιώθοντας για πάντα ως μια γυναίκα, που έχει φυλακιστεί σε ένα αντρικό κορμί, από εδώ και στο εξής θα ακολουθεί τις συνήθειες και τις συμπεριφορές του ωραίου φύλου. Κι αν τον αγαπά τόσο πολύ όπως λέει, θα πρέπει να μείνει κοντά του, έστω κι αν δεν θα της θυμίζει τον Λόρενς που γνώρισε, για πάντα. Μπορεί η αγάπη να επιζήσει μετά από μια τέτοια αποκάλυψη?

Το αρχικό μπαμ που θα υποστεί η καλλιτέχνις θα δώσει την θέση του στον νευρικό κλονισμό, ενόσω ο βαριά μακιγιαρισμένος και μέσα στα κομψά του ταγιέρ πλέον αγαπημένος της, θα αντιλαμβάνεται πως ο υπόλοιπος περίγυρος του, οι αδιάφοροι γονείς ή το τρομοκρατημένο συμβούλιο των συναδέλφων δασκάλων δεν είναι ώριμοι για να δεχτούν την καινούργια του υφή. Με ραγισμένο ήδη το γυαλί, ακόμη κι αν τα δεσμά μεταξύ τους είναι τόσο ισχυρά, η ρήξη δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση της. Κι εκείνη θα τον αποχαιρετήσει. Για πάντα..?

Δεν ξέρω αν αυτός ο πιτσιρικάς από την Γαλλόφωνη ζώνη - την πιο προοδευτική δηλαδή, λογικά - του Καναδά, είναι ένα φαινόμενο όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι, σίγουρα όμως είναι υπέρ το δέον ταλαντούχος, εργατικός, συνεπώς και ικανός με τις εικόνες που καταπιάνεται και φυσικά έχει όλο το μέλλον μπροστά του. 23 χρόνων μόλις ο Xavier Dolan, έχει στρέψει όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, με τις προβοκατόρικες θεματικές που ασχολείται στις δημιουργίες του. Για να είμαι ειλικρινής, δύσκολα κάποιος πιο έμπειρος και συνεπώς πολύ μεγαλύτερος ηλικιακά θα ρίσκαρε την καριέρα του για να προβάλλει τον πειραγμένο έρωτα, ανάμεσα σε μια τρανς και μια γυναίκα που λατρεύει την πρότερη φόρμα του. Και ο γεμάτος έμπνευση και ποιητικότητα στην ματιά του Dolan, το κάνει καλά. Τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που μακρηγορεί ακατάπαυστα και ξεκινά την επανάληψη των ίδιων και των ίδιων σεκάνς. Θα ξανασμίξουμε ή θα ξαναχωρίσουμε? Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε.

Αποφάσεις που δυσκολεύουν καθώς ο Λόρενς, με μπούκλες και μέικ απ που σκοτώνει, έστω κι αν είναι πλέον επιτυχημένος διανοούμενος (-η) δεν έχει ξεπεράσει δέκα χρόνια μετά το σημείο μηδέν τον χωρισμό και παρακολουθεί από μακριά την καλή του, που έχει κτίσει μια καινούργια, φαμιλιάρικη και τυποποιημένη ζωή, στο πλάι ενός υπερφίαλου μπουρζουά. Σε αυτό το σημείο το εκράν γεμίζει χρώμα, νέον και στρόμπο, ήχους από μοναδικά άσματα του φινάλε της glam rock εποχής - το The Chauffer είναι πιθανότατα το σπουδαιότερο κομμάτι που τραγούδησαν ποτέ οι Duran - αλλά το συναίσθημα μπορεί να κατακλύζει εκείνον που την δεκαπενταετία του φαινομένου ήταν μπόμπιρας και δεν θυμάται γρι, όχι όμως και όποιον την έχει ζήσει και την φέρνει στην μνήμη του, πολύ διαφορετικότερη, από όπως την προβάλλει ο Καναδός.

Για πες: Έστω κι αν το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο άντρας με τις κρίσιμες ιδιαιτερότητες, εντούτοις όλο το δράμα της - και με γλαφυρούς τόνους - αφήγησης περνά μέσα από τα μάτια της Φρεντ, την οποία αποδίδει με σπαραγμό η Suzanne Clement. Όχι πως ο Melvil Poupaud δεν τσαλακώνει έντεχνα για ακόμη μια φορά την ζεν πρεμιέ εικόνα του ως Λόρενς, αλλά, να, το γενικότερο φίλινγκ στρέφεται πιότερο στην φιγούρα εκείνης που μονομιάς άνοιξε η γης και την κατάπιε. Ειδικά στις στιγμές που η όχι ιδιαίτερα όμορφη, μα ζουμερά σέξι 45άρα, παλεύει με το θηρίο που έστειλε μέσα της ο Laurence Anyways, την ώρα που φώναξε το Απεταξάμην...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2013 από την Videorama

του Ben Lewin. Με τους John Hawkes, Helen Hunt, William H. Macy, Moon Bloodgood

The Man In The Iron Lung

του zerVo (@moviesltd)

Για κάποιον παράξενο και αδιευκρίνιστο λόγο, παρότι στο βάθος της κάθε επιμέρους περίπτωση κρύβει και μια τραγωδία, τα σενάρια που στο επίκεντρο τους εμφανίζουν κάποιον μεσήλικα, που για διάφορους λόγους, δεν έχει ακόμη καταφέρει να ζήσει μια ολοκληρωμένη ερωτική σχέση, διαθέτουν μια το λιγότερο γλαφυρή υφή, που κατά περιόδους φτάνει μέχρι και την σπαρταριστή κωμωδία. Η περίπτωση άλλωστε του 40 Years Old Virgin, δεν είναι μακρινή και αν επιχειρούσε κανείς να την προσεγγίσει μέσα από το πρίσμα του ρεαλισμού, μόνο πόνο, μοναξιά και οδύνη θα συναντούσε, σε αντίθεση με την άποψη του σκηνοθέτη, που μετέτρεψε τον καημό του φουκαρά σε ανεκδοτικό γκαγκ. Δεν τολμώ το λοιπόν να σκεφτώ καν, ποια θα ήταν η εκδοχή του ανατρεπτικού στα όρια του ενοχλητικού Apatow, επί του παρόντος φλιπ σάιντ του Σαραντάχρονου Παρθένου, The Sessions, όταν η απομάκρυνση του άλλου φύλου δεν έχει κοινωνικά εφαλτήρια, αλλά είναι απόρροια μιας ανεπανόρθωτης σωματικής ζημιάς.

Ακινητοποιημένος στο κρεβάτι της παραπληγίας από τα έξι του χρόνια, όταν τον κτύπησε η πολιομυελίτιδα κι έχοντας διαρκώς την ανάγκη του μηχανικού πνεύμονα να τον διατηρεί ζωντανό, ο συγγραφέας και ποιητής Μαρκ Ό'Μπράιεν, δεν έχει γευτεί τις χαρές της ζωής και κυρίως δεν έχει νιώσει ακόμη την ερωτική ηδονή. Παρακινούμενος από τον προοδευτικό παπά της ενορίας, λίγο πριν διαβεί το κατώφλι της πέμπτης του δεκαετίας, ο χαρισματικός στον λόγο και πανέξυπνος άντρας, θα αποφασίσει να πάρει το ρίσκο και να κάνει το σεξουαλικό του όνειρο πραγματικότητα. Κι αν του λείπει η παρτενέρ, ας όψεται η συνομήλικη του Τσέριλ, που προσφέρει κοινωνικό έργο ως το έτερον ήμισι της ερωτικής πράξης, όχι όμως ακολουθώντας το αρχαιότερο επάγγελμα, αλλά βοηθώντας ανήμπορους παρθένους, όπως ο φουκαράς Μαρκ, να ξεπεράσουν τα συμπλέγματα και τις ανασφάλειες τους.

Βασική προϋπόθεση για την αντικαταστάτρια σύντροφο, όπως κατονομάζει την εργασία της, το ότι οι συνευρέσεις της με τον "ασθενή" δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσουν τον αριθμό των έξι, διότι πλέον αναπτύσσεται μεταξύ συναισθηματικό δέσιμο και συνεπώς σχέση, κάτι που δεν είναι τεχνικά εφικτό, εφόσον εκείνη είναι στεφανωμένη. Για πόσο καιρό μπορεί όμως η όμορφη Τσέριλ να ανθίσταται στις πονηρά πιπεράτες προκλήσεις του ερωτοκτυπημένου ποιητή, που μετά την πρώτη, δεύτερη φορά, θα δει τα κόμπλεξ του να εξαφανίζονται, την γλώσσα του να λύνεται και να συμπεριφέρεται με άνεση πλέον, σαν να έχει απέναντι του, την επί χρόνια ερωμένη του.

Κακά τα ψέματα, απαιτεί ανοικτό μυαλό από πλευράς του θεατή για να μπορέσει να παρακολουθήσει δίχως ηθικές ενστάσεις την κωμικοτραγική αυτή, αληθινότατη, ιστορία. Όχι με την έννοια των φόβων που τρέφει μέσα του ο βασικός πρωταγωνιστής του πλοτ, όντας φανατικός Καθολικός, φοβούμενος συνεπώς την οργή του Θεού, για τις προγαμιαίες του "πομπές" στο κρεβάτι, αλλά επειδή είναι ελαφρώς ακραία η ισορροπία της συγκεκριμένης παροχής υπηρεσιών από μια συνειδητοποιημένη Κυρία, δίχως να έχει σταμπαριστεί από τον περίγυρο της με την μαρκίζα της ιερόδουλης. Ο σκηνοθέτης Ben Lewin κτίζει όλο αυτό το φαιδρό δράμα, πάνω στην φιγούρα του ακινητοποιημένου παράλυτου, που διεκδικεί κι εκείνος ο δικαίωμα στην αγάπη - κι εντέλει το κερδίζει, ανεξαρτήτου τελικής έκβασης - δίχως να τον ενδιαφέρει να καλύψει τα ουκ ολίγα κενά στο σενάριο του, που ευλόγως προκαλούν απορίες για το πως μπορεί να λαμβάνουν χώρα σε μια πουριτανή και συντηρητική κοινωνία, όπως η νεο-αμερικάνικη.

Για πες: Το στοιχείο όμως που καθιστά το The Sessions τουλάχιστον αξιοπρεπές στην ανάγνωση του, είναι οι ερμηνείες του ντουέτου που τόσο αταίριαστα συνευρίσκεται στις εικόνες του. Δηλαδή του John Hawkes, που φέρει εις πέρας με ρεαλισμό στους μορφασμούς και τις εκφράσεις του, το δύσκολο έργο της απόδοσης του παραπληγικού loverboy και της οσκαρούχας Helen Hunt, που στα πενήντα της κινείται με αέρα δεκαοχτάρας διαρκώς ολόγυμνη στο πλάι του, δείχνοντας πως γνωρίζει πάρα πολύ καλά την δύσκολη δουλειά που έχει αναλάβει. Με μια πιο προσεκτική σκηνοθετική καθοδήγηση και με μια πιο σαφή απόδοση για τι είδους ταινία είναι στην πραγματικότητα τα Μαθήματα Ενηλικίωσης, είμαι βέβαιος πως αμφότεροι θα ξεπερνούσαν τα διαρκή σκωτσέζικα μπλεξίματα μεταξύ κομεντί και δράματος και θα φρόντιζαν το κοινό τους να μην μπερδευτεί εξίσου συναισθηματικά ανάμεσα στον κλαυθμό και το χαχανητό.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Φεβρουαρίου 2013 από την Odeon

by gaRis

Best Director + Screenplay(s) – Everybody Wins

> As we are happily running into the final pre-Awards week (Oscars ceremony on Sunday, February 24th), I would call this prognostication fiasco one of the historically most frustrated Oscarology years in recent memory (say, 30 years and counting). Social Media have pioneered this race to the bottom, by projecting personal favourites as sure-fire frontrunners, waving especially the Argo flag right onto the Academy Membership’s face. Yep, the Ben Affleck snub has been trademarked as #epicfail and essentially there’s no way back from the Globes to the BAFTA’s. Argo may only win ONE Oscar, but nobody will bet against it as our juggernaut Best Picture Winner. An outcome which seal a picture-director split for the first time since the infamous Crash win (with Ang Lee wining Directing for Brokeback Mountain) however the real case-in-point is the Driving Miss Daisy win in 1989 (O. Stone got the Directing award for Born on the 4th of July) when Bruce Beresford was NOT nominated for Directing, exactly as Affleck for Argo.

> Just for the record, I give you his actual statement concerning Beresford “being robbed”: "No, (I don’t mind) not at all. I didn’t think it (Driving Miss Daisy) was that well directed. It was very well written. When the writing's that good, you’ve really just got to set the camera up and photograph it."[4]Does this ring a… Ben? This year’s Directing category could go any …direction (pun intended).The funniest part might be that there are a number of different choices that will weaken Argo s triumph to the point when everyone might wonder at the end if Argo was indeed the best pick. Let’s break it down for the last time, without an angle and devoid of any favouritism (although my no 2 and no 3 top films of the year, Beasts of the southern Wild and Silver Linings Playbook are here in contention):

Best Directing Nominees
"Amour" Michael Haneke
"Beasts of the southern Wild" Benh Zeitlin
"Life of Pi" Ang Lee
"Lincoln" Steven Spielberg
"Silver Linings Playbook" David O. Russell

I reiterate that Amour is the real dark horse, having in the bag already Foreign Language Feature and Original Screenplay plus waiting in the wings for Haneke and Riva. Excluding The Artist case, it has never happened that a non-American/British production won the golden statuette so there’s a huge opportunity for the Academy to leave everyone rolling-on-the-floor unconscious. But meeh, won’t happen. Likewise, bestowing him the directing accolade would feel a tad redundant if Haneke is already in for a double treat re: Foreign / Screenplay. Benh Zeitlin, who is lately addressed as a young Spielberg -in –incubator, must feel extremely happy just to be a multiple nominee this year with his first feature that cost no more than $2M. Talking about a real “achievement in filmmaking”, right? He’s just 31. Ang Lee, the universally respected Asian filmmaker despite having already won this, is closer than Cameron (Avatar) and Scorsese (Hugo) to signify the very first trophy for a feature shot in 3D. The Membership steak eaters have manifested their love for Life of Pi at great lengths, making it the clear frontrunner in the technical categories, raising the tally to 11 nods. A second win could happen.

Steven Spielberg has absolutely nothing to prove, boasting his 7th nomination, joining the prestigious chorus of David Lean, Woody Allen, Marin Scorsese and Fred Zinnemann, lest we forget his 8th nomination as a producer for Best Picture. Lincoln still doesn’t look like the formidable candidate, despite its 12 nominations. The Beard is already a two-time recipient, so the only feasible scenario would be a Best Picture win which would unlock and consequently grant him William Wyler and Frank Capra status (3 directing wins, only John Ford tops then at 4). David O’Russell, is the actors’ branch it –director and admittedly did a remarkable job promoting himself by coming out as a troubled father of a bipolar son. One can see the devilish Weinstein Oscar bait techniques coming from a mile away but, it actually works. The notoriously eruptive helmer can upset this race, his DGA snub notwithstanding.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Η Αγάπη Έρχεται στο Τέλος	Odeon	1	62			58.453	58.453
2	A Good Day To Die Hard	Odeon	1	35			19.953	19.953
3	Les Miserables	UIP	1	40			18.411	18.411
4	Silver Linings Playbook	Odeon	3	15			10.692	58.545
5	Lincoln	Odeon	4	17			6.712	79.407
6	Argo	Village	6	22			6.459	135.508
7	Beasts Of The Southern Wild	Seven	2	8			4.764	13.042
8	Gangster Squad	Village	4	17			3.527	81.165
9	Hitchcock	Odeon	2	15			3.509	14.062
10	Hotel Transylvania	Feelgood	11	31			3.310	120.860

του Tobias Lindholm. Με τους Søren Malling, Johan Philip Asbæk, Dar Salim, Amalie Ihle Alstrup, Ole Dupont, Roland Møller

Υπαρκτό το ζήτημα

του zerVo (@moviesltd)

Καλές και Άγιες όλες εκείνες οι φανταστικές technicolor, μια φορά κι έναν καιρό περιπέτειες με τον Eroll Flynn ως Κουρσάρο και τους κλώνους του να σκαρφαλώνουν τις κουπαστές των τρικάταρτων με θεόρατα σκοινιά, αλλά και οι πιο πρόσφατες εκδοχές πάνω στο ίδιο θαλασσινό θέμα με την γλαφυρά μεταφυσική πόζα του Κάπτεν Σπάροου να παίζει σε πρώτο πλάνο, μα το ζήτημα της ναυτικής πειρατείας, αποτελεί και σύγχρονη πραγματικότητα και μάλιστα τόσο ραγδαία αναπτυσσόμενη, που έχει προκαλέσει τον έντονο προβληματισμό στις κυβερνήσεις των κρατών, που διαθέτουν δυναμικούς στόλους. Μόνο μέσα στο 2010, περισσότερα από 400 περιστατικά πειρατείας αναφέρθηκαν παγκοσμίως, με τα περισσότερα να έχουν πέρα από πολύμηνη εξέλιξη και αιματηρή έκβαση.

Άτεγκτος και σκληρός σε κάθε λογής πρόκληση που έχει να κάνει με αγοραπωλησία καινούργιου καραβιού, εμφανίζεται ο διευθύνοντας σύμβουλος της ναυτιλιακής εταιρίας της Κοπεγχάγης, Πίτερ Λούντβιγκσεν, ώστε με δυσκολία να μπορεί να βγει χαμένος στις εμπορικές του διαπραγματεύσεις. Αυτή την στιγμή όμως βρίσκεται μπροστά στην μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, καθώς το φορτηγό πλοίο Ρόζεν, συμφερόντων της εταιρίας του, θα δεχτεί κατά την διάρκεια της πλεύσης του στον Ινδικό Ωκεανό, επίθεση από βαριά οπλισμένους Σομαλούς πειρατές, που θα συλλάβουν το δεκαμελές πλήρωμα και θα ζητήσουν λύτρα αξίας 15 εκατομμυρίων δολαρίων, προκειμένου να το απελευθερώσουν.

Κάτω από τις οδηγίες πεπειραμένου ειδήμονα σε τέτοιου είδους περιστατικά, ο εφοπλιστής θα βρεθεί κάτω από συνθήκες αφόρητης συναισθηματικής πίεσης, καθώς η επικοινωνία με το σκάφος είναι περιορισμένη, οι όμηροι εργαζόμενοι του εκλιπαρούν να ενδώσει στις απαιτήσεις των εξτρεμιστών, οι οικογένειες τους πιέζουν ώστε οι συγγενείς τους να επιστρέψουν σώοι και αβλαβείς στην Δανία και οι εργοδότες του τον πνίγουν, προκειμένου το ζήτημα να λυθεί άμεσα και με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Και κάτω από τον καυτό ήλιο του Ισημερινού, ενόσω οι εβδομάδες περνούν, οι συνθήκες κράτησης για τους φυλακισμένους ναυτικούς, γίνονται ολοένα και πιο τραγικές.

Πάντοτε οι ταινίες με πρωταγωνιστές παρά την θέληση τους κρατουμένους, που βρίσκονται υπό την απειλή των καλάσνικοφ ελπίζοντας στο θαύμα κι ενώ οι δείκτες του ρολογιού προχωρούν δίχως εκείνο να πραγματοποιείται, δημιουργούν μια ιδιαίτερα ανατριχιαστική θρίλερ αίσθηση στον θεατή τους. Συνήθως χαρακτηριστικό τους είναι τα κοφτά πλάνα αγωνίας και το πυρετώδες πινγκ πονγκ ανάμεσα στα δύο επίκεντρα που παζαρεύουν τις ανθρώπινες ζωές. Κάτι που δεν ισχύει κατά βάση στην περίπτωση του Kapringen (A Hijacking) που επιμελείται ο χαρισματικός Tobias Lindholm, στενός συνεργάτης του γνωστότερου συμπατριώτη του Thomas Vinterberg στο Submarino, στην δεύτερη μεγάλου μήκους δημιουργία του.

Ο Σκανδιναβός δεν στοχεύει τόσο στην εκτόξευση της έντασης και του σασπένς - φερειπείν η στιγμή του κουρσέματος δεν αναπαραγάγεται ποτέ - μολονότι δεν τα πηγαίνει και άσχημα στο να κρατήσει το κοινό του στην άκρη του καθίσματος, παρά στην μελέτη των δύο πρωταγωνιστικών χαρακτήρων, του ανυποχώρητου επιχειρηματία, που νιώθει την θηλιά των ευθυνών να σφίγγει γύρω από το λαιμό του και του φοβισμένου μάγειρα του πλοίου, ο οποίος εκπροσωπεί τους δέσμιους συντρόφους του και που λεπτό με το λεπτό νιώθει την ελπίδα της επιβίωσης να τρεμοσβήνει. Δίχως να εστιάζει στις ταυτόχρονες αντιπαραβολές μεταξύ των κουρσάρων και της διοίκησης, το σενάριο εισχωρεί στον εσωτερικό κόσμο των συμμετεχόντων της δραματικής διαπραγμάτευσης, προβάλλοντας πιο πολύ τις ρήξεις και τις καταστροφές που προκάλεσε το τρομακτικό περιστατικό στον ψυχισμό τους, τα τραύματα που θα κουβαλούν στο εφεξής, αλλά και τις βίαιες αλλαγές που επέφερε στις προσωπικές τους συμπεριφορές.

Για πες: Βασικό απαιτούμενο επιτυχίας του κινηματογραφικού εγχειρήματος, πέρα από την μελετημένη ίντριγκα, είναι οι ερμηνευτές που καλούνται να την αποδώσουν κι εδώ η βορειοευρωπαϊκή παραγωγή στοχεύει διάνα στις μορφές του γνώριμου από το τηλεοπτικό Borgen, Soren Malling ως αδιάλλακτου CEO και του Johan Philip Asbaek ως τρομοκρατημένου ομήρου. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά τις δυνατότητες της σχολής της Βόρειας Ευρώπης πάνω σε σενάρια πιο απόμακρα από τα συνήθη της κοινωνικής τους μελαγχολίας, που αναδεικνύουν μάλιστα ένα σημαντικό μοντέρνο πρόβλημα, ελάχιστα προβεβλημένο ακόμη και σε χώρες που αποτελούν παραδοσιακές ναυτικές δυνάμεις.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2013 από την Feelgood...