Movies Ltd

It’s a woman’s, woman’s, woman’s world

του zerVo (@moviesltd)

Μετά από μισή ντουζίνα κινηματογραφικές και περίπου άλλες τόσες τηλεοπτικές εκδοχές του διαβόητου μυθιστορήματος της Louisa May Alcott, που μόλις έκλεισε τα εκατόν πενήντα χρόνια ζωής, η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να σκάσει ακόμη μια, με έντονο τον ανανεωτικό, μάλιστα, αγέρα. Ένα τέταρτο του αιώνα, κατόπιν της ύστατης βερσιόν, εκείνης της Gillian Armstrong στο πανί, οι Little Women επανέρχονται για να μας θυμίσουν όλες εκείνες τις νόστιμες φεμινιστικές αρχές τους, δια χειρός μιας από τις πλέον φημισμένες εκπροσώπους του σύγχρονου indie σινεμά. Την αμαρτία μου, μια φορά, θα την αποκαλύψω από νωρίς, αφού δεν πιστεύω πως την έκδοση του '20, θα την αγαπήσω ποτέ περισσότερο από του '94. Τέτοιο νεανικό ανσάμπλ και μόνο, μου μοιάζει αδιανόητο, πως υπήρξε ποτέ...

Απόντος τους πατρός τους, που πολεμά στο μέτωπο στο πλευρό της Ένωσης, οι τέσσερις αδελφές Μαρτς, η διαρκώς με μια συγγραφική πένα στο χέρι Τζο, η ονειροπόλα Μεγκ, η συνεσταλμένη Έιμι και η μουσικόφιλη αλλά και εύθραυστη Μπεθ, μεγαλώνουν κάτω από την επίβλεψη της μοναχικής, αλλά και συμπονετικής και γενναιόδωρης μητέρας τους, Μάρμι, στο πατρικό τους σπίτι στα περίχωρα της Μασαχουσέτης. Με την ηλικία της παντρειάς να πλησιάζει για τις περισσότερες, οι ματιές τους σε όλους τους όμορφους εργένηδες της πολιτείας δίνουν και παίρνουν, ελπίζοντας πως κι εκείνες θα αποκατασταθούν γοργά, καθώς προστάζουν οι κοινωνικοί κανόνες.

Τις πιο πολλές εξ αυτών θα κλέψει ο γοητευτικός, αν και άστατος στην συμπεριφορά του, Λόρι, ο εγγονός του εύπορου κυρίου Λόρενς, που η αρχοντική του έπαυλη υψώνεται σε απόσταση αναπνοής από την οικία των Μαρτς. Κι αν τα βλέμματα των κοριτσόπουλων διασταυρώνονται διαρκώς με τα δικά του, εκείνος δείχνει να τρέφει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον για την πιο ανήσυχη καλλιτεχνικά της τετράδας, την Τζόζεφιν, που τις εμπειρίες της, ευτυχισμένες αλλά και πιο δραματικές συνάμα, περνά μέσα από την καλλιγραφία, στις φιλόξενες σελίδες των ημερολογίων της. Υπολογίζοντας πως κάποια μέρα, μια μεγάλη εκδοτική επιθεώρηση θα τις τυπώσει στα φύλλα της, πλάι στο όνομα της...

Κι αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο προσόν, το πιο δυναμικό στοιχείο του πρότζεκτ Μικρές Κυρίες σε οποιαδήποτε φόρμα έχει υπάρξει, πως σου δίνει την εντύπωση πως τα αυτοβιογραφικά κείμενα της Τζο / Alcott, μονομιάς ξεπηδούν από την νουβέλα, για να σχηματίσουν μια, το λιγότερο εύπεπτη εικόνα. Στην παρούσα περίπτωση το σενάριο τρέχει σε δύο διαφορετικές χρονικές ράγες, αμφότερες τον 19ο αιώνα, με την απόσταση που τις χωρίζει να μετριέται στα έξι χρόνια. Το χθες είναι ακινητοποιημένο στην γενέτειρα των κοριτσιών, στο φιλήσυχο Κόνκορντ της Νέας Αγγλίας, εν αντιθέσει με το σήμερα, που ταξιδεύει από την πολύβουη Νέα Υόρκη, ίσαμε το αριστοκρατικό Παρίσι, για να φωτίσει το ενήλικο τώρα των θυγατέρων. Η Τζο, έχει πια ανοίξει τα φτερά της και αναζητά τις τύχες της κτυπώντας τις πόρτες των ονομαστών εκδοτικών οίκων, η μεγαλύτερη του κουαρτέτου Μεγκ, κάνει πράξη τις επιθυμίες της να αποκτήσει την δική της φαμίλια, ενώ η Έιμι ως δεσποινίς του καλού του κόσμου, με την αρωγή της πλούσιας (και δεδηλωμένης γεροντοκόρης) θείας, σπουδάζει τέχνες στην Πόλη του Φωτός.

Για καθεμιά, παρότι το κυνήγημα των φιλοδοξιών τους μοιάζει δεδομένο, η μοίρα κάνει τα δικά της κουμάντα, οδηγώντας τις νεαρές στο να πάρουν αποφάσεις που ίσως και να μην τις πίστευαν, ελάχιστες στιγμές πριν. Εκεί ίσως να εστιάζω στην πιο έκδηλη αδυναμία του φιλμ - πιθανότατα και της νουβέλας καθαυτής - μιας και τα θήλεα ναι μεν μοιάζουν αρκετά ανεξάρτητα και ψυχωμένα για να αποκατασταθούν, σε σχέση με την εποχή τους, η αγωνίες τους όμως είναι που τις οδηγούν σε ενέργειες εύκολες. Που μπαλώνουν το σκριπτ κατά τρόπο τέτοιο, ώστε στο τέλος όλα να τσουλήσουν μέλι γάλα. Με πιο χτυπητό πατς, την ερωτική κατάληξη της βασικής ηρωίδας και αφηγήτριας των πάντων, Τζο, που εντέλει πέφτει στην αγκάλη ενός ντροπαλού άντρα, όχι του βασικότερου στις επιλογές της, μα το κυριότερο εξαφανισμένου από το εκράν για πάνω από μια ώρα, εφόσον η φιλική, ως τότε, σχέση τους είχε περάσει έναν έντονο και δυσάρεστο καυγά.

Με το ημερολόγιο να πηγαίνει πέρα δώθε στον χρόνο, εκείνο που καταφέρνει η ματιά της Greta Gerwig, είναι να αναλύσει στον υπέρτατο βαθμό, την προσωπικότητα και τον ψυχισμό της καθεμιάς Μαρτς και όσων περιφερειακών περσόνων τις συναναστρέφονται. Μέσα από τα σκετς, που κολλούν πολύ όμορφα το ένα κατόπιν του άλλου, αντιλαμβανόμαστε όχι μόνο τις καλές προθέσεις των αδελφών μεταξύ τους, αλλά κι εκείνες που κρύβουν πίσω τους, ζήλια, που όχι και λίγες φορές φτάνει στα όρια της κακίας. Εννοείται πως παρούσης της επιβλητικής, με τόση καλοσύνη, μητέρας - μακράν η καλύτερη ηθοποιός του καστ, αν κάνουμε στην άκρη το καμέο της La Streep, η Dern - τα πάντα, πάντα μπαίνουν σε τάξη και χάρη στην βασιλεύουσα απλότητα της, οι φιλονικίες περιττεύουν, ώστε να επανέλθει το ενδεχόμενα αναστατωμένο κλίμα, σε οικογενειακή ισορροπία.

Στο επίκεντρο των επιμέρους κοριτσίστικων ιστοριών, εννοείται πως την κορνίζα της βασικής κρατά εκείνη της Τζο, του αγοροκόριτσου, που όσο παθιασμένο και μαχητικό μοστράρει, άλλο τόσο μοιάζει να κρύβει μέσα του ανασφάλειες και τρόμους για οτιδήποτε του ξημερώνει. Καταπληκτική η επιλογή της Saoirse, που τα χνώτα της με την ντιρέκτορα ταιριάζουν σαν των Διόσκουρων, για να αποδώσει με την γνωστή της χαμηλότονη έξαρση τον άξονα που τριγύρω της περιστρέφεται ο κόσμος ολόκληρος. Κορίτσι όσο γίνεται, κοπελιά όσο της αξίζει, γυναίκα όσο πρέπει, η Lady Bird, δεν σηκώνει τίποτα περήφανες και φωνακλάδικες παντιέρες υπέρ του φύλου της, σίγουρα όμως με την πειθήνια εικόνα της (αποκορύφωμα η σεκάνς του παζαριού με τον πεισματάρη εφημεριδά) τιμά και με το παραπάνω τον χαρακτήρα που σκαρφίστηκε η Alcott.

Μολονότι πάντως πιστές στο πρωτότυπο κείμενο, οι ρομαντικές αλληλουχίες, δεν μοιάζουν να πείθουν τους πιο ψαγμένους, που πάντα θα ψάχνουν πίσω από τις λέξεις, τις αλήθειες που κάθε κορίτσι του συγκεκριμένου μικρόκοσμου, ενδεχόμενα θα δίσταζε να αποκαλύψει. Συνεπώς αιώνια θα μείνει η απορία, για τους λόγους που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ το τόσο καλά κρυμμένο, αντίστροφης ανδρόγυνης όψης, πάθος της Τζό για τον άτακτο και αθυρόστομο Λόρι. Τον μορφονιό Timothee Chalamet δηλαδή, που εισβάλλει σαν σίφουνας στην καθημερινότητα του κλειστού κλαμπ των τεσσάρων αδελφών, δίνοντας την εντύπωση ακόμη και στον πιο αδαή, πως αργά ή γρήγορα την καρδούλα κάποιας τους, θα την τσιμπήσει. Θα είναι άραγες αυτή, η πιο ενδιαφέρουσα ως διττή και κατάτι υποχθόνια, της παρτάκια Έιμι, όπως την ζωγραφίζει η τιγκάτη στην αυτοπεποίθηση που της δίνει η ορμή του Midsommar, Florence Pugh?

Με τις προθέσεις του φιλμ να είναι τόσο ειλικρινείς, προσπαθώντας να μην προσβάλλουν την αισθητική κανενός θεατή του και ολοκληρώνοντας μέσα σε ένα κλίμα γενικότερης συμφιλίωσης και νηνεμίας, μετά τις ανατροπές και τις αβάσταχτες απώλειες, εκτιμώ πως δεν θα υπάρξει ούτε ένας που να πει αρνητική κουβέντα γι αυτό. Η οικογενειακή ζεστασιά, η φιλικότητα, η διάθεση για συμπαράσταση στον πλησίον και εντέλει οι ατομικές αρχές δοσμένες μέσα από ένα άρτια μελετημένο κινηματογραφικό πακέτο, κάνουν την ύστατη παραλλαγή των Little Women, αναμφίβολα ελκυστική και αγαπησιάρικη στο κοινό τους. Οριακά, όχι πιο πολύ από την πρότερη. Εκεί όμως είχε και Winona...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2020 από την Feelgood Ent.!

Ο κόσμος της ομορφιάς θα γίνει άσχημος! Ο σκηνοθέτης Miguel Arteta (Η Κακή Μέρα Από Το Πρωί Φαίνεται (Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day), Youth In Revolt (Νιάτα σ' έξαψη)) παρουσιάζει την κομεντί Like A Boss, μια ταινία που υμνεί την φιλία και την αλληλεγγύη, μεταξύ δυο γυναικών που είναι πανέτοιμες, να αντιμετωπίσουν μαζί τις αντιξοότητες. Οι καλύτερες φίλες Μία και Μελ ζουν την καλύτερη στιγμή της ζωής τους έχοντας τη δική τους εταιρία καλλυντικών που έχουν χτίσει από το μηδέν. Δυστυχώς, τα οικονομικά τους βρίσκονται σε αρκετά άσχημη θέση. H προοπτική μιας προσφοράς εξαγοράς από την Κλερ Λούνα, περιβόητη τιτάνα της βιομηχανίας καλλυντικών, αποδεικνύεται πολύ δελεαστική για να την απορρίψουν, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη μακρόχρονη φιλία της Μελ και της Μία. Ο κόσμος της ομορφιάς θα γίνει άσχημος.

Η κωμική χημεία ανάμεσα στις πρωταγωνίστριες Tiffany Haddish (‘’Σαββατοκύριακο με τα Κορίτσια’’, ‘’Night School’’) και Rose Byrne (‘’Παγιδευμένη Ψυχή’’, ‘’Φιλενάδες’’) ως δύο μοντέρνες και αχώριστες φιλενάδες, φτιάχνει την ταινία Like a Boss, μια ιστορία φιλίας, γυναικείας δύναμης και ασύλληπτης πλάκας. Στην ταινία επίσης πρωταγωνιστεί η Salma Hayek (‘’Φρίντα’’, ‘’Κάποτε στο Μεξικό’’), η οποία υποδύεται την Κλερ Λούνα, μια γυναίκα με σκληρή καρδιά και ψυχή που δεν μοιράζεται τις σκέψεις και τις απόψεις της με κανένα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Φεβρουαρίου 2020 από την Odeon!

Η αλήθεια δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα! Κατασκοπικό θρίλερ είναι το καινούργιο φιλμ που υπογράφει η Agnieszka Holland με τον τίτλο Ο Κύριος Τζόουνς (Mr Jones). 1933. Ο Γκάρεθ Τζόουνς είναι ένα φιλόδοξος Ουαλός ρεπόρτερ που έγινε διάσημος όταν έγινε γνωστό ότι ήταν ο πρώτος ξένος δημοσιογράφος που συνομίλησε με τον Χίτλερ. Ψάχνοντας να βρει το επόμενο μεγάλο θέμα του , εργάζεται ώς πολιτικός σύμβουλος. Η Σοβιετική «Ουτοπία» είναι το κύριο θέμα των ειδήσεων και ο Τζόουνς αναρωτιέται πως ο Στάλιν χρηματοδοτεί την τόσο ταχεία ανάπτυξη της Σοβιετική Ένωσης. Αποφασίσει να ταξιδέψει στην Μόσχα και να επιχειρήσει μια προσωπική συνέντευξη από τον Στάλιν, Εκεί θα γνωρίσει την Άντα Μπρουκς μια βρετανίδα δημοσιογράφο που αποκαλύπτει ότι η αλήθεια πίσω από το καθεστώς πνίγεται βίαια.

Πρωταγωνιστούν οι James Norton, Vanessa Kirby, Peter Sarsgaard.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Φεβρουαρίου 2020 από την Spentzos Films!

Οι κλέφτες της καρδιάς μας! Σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαθεοδώρου και σενάριο του Μπάμπη Σπανού έρχεται η σουρεαλιστική κωμωδία Ciao Italia. Πέντε νεαρά άνεργα, απελπισμένα κορίτσια σχεδιάζουν μία ληστεία. Στα σχέδια τους αναπάντεχα εμπλέκεται μία "περίεργη" γιαγιά πρώην αντάρτισσα που μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Από το πουθενά, ένας παρανοϊκός απόστρατος χωροφύλακας, περιπλέκεται στα πόδια τους. Τα πράγματα μπερδεύονται ακόμη περισσότερο όταν στο ΄΄παιχνίδι΄΄ μπαίνει η δαιμόνια, αδίστακτη ανιψιά, η άπληστη πλαστογράφος αλλά και ένας περιπτεράς έκπληξη. Η ληστεία πέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε. Μια τελική αναμέτρηση με απρόσμενο φινάλε αλλά...πολύ γέλιο.

Τρεις γενιές σπουδαίων ηθοποιών ενώνονται σε μια σουρεαλιστική πολιτική κωμωδία που θα φέρει μια νέα πνοή στον σύγχρονο Ελληνικό κινηματογράφο. Με τους Ηλία Λογοθέτη, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Τιτίκα Σαριγκούλη, την Συμμορία των Πέντε Νίνα Έππα, Κυριακή Υψηλάντη, Εβίτα Φιτσαντωνάκη, Κατερίνα Χριστοδουλίδου, Στίλβη Ψιλοπούλου και τους Θοδωρή Ρωμανίδη, Μαρία Ζαχαρή, Γιώργο Λαμπάτο, Κώστα Δράκο, Αλέξη Μαρτζούκο, Γιάννη Παπαθύμιο, Θανάση Γεωργάκη και σε ρόλο έκπληξη τον Γρηγόρη Αρναούτογλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Φεβρουαρίου 2020 από την Audiovisual!

Στα όρη... Η ταινία Μία Κρυφή Ζωή (A Hidden Life) είναι η 10η μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Terrence Malick (‘’Λεπτή Κόκκινη Γραμμή’’, ‘’Άγνωστος Κόσμος’’, ‘Το Δέντρο της Ζωής’’, ‘’Μέχρι το Θαύμα’’). Η ταινία βασίζεται στη ζωή του Φραντς Γιεγκερστέτερ, ενός Αυστριακού αγρότη που αρνήθηκε να ορκιστεί πίστη και αφοσίωση στον Χίτλερ. Τον Αύγουστο του 1943, εκτελέστηκε για αυτή του την αντίσταση σε ένα γκαράζ στις φυλακές του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο. Η ταινία εστιάζει στην ανταλλαγή γραμμάτων με τη γυναίκα του Φραντσίσκα (ή Φάνι). Η ιστορία δεν ήταν πολύ γνωστή εκτός της περιοχής της Αγ. Ραδεγούνδης, και ίσως δεν θα μαθαίνονταν ποτέ, αν δεν έκανε έρευνα ο Αμερικανός Γκόρντον Ζαν στη δεκαετία του ’70 ανακαλύπτοντας το χωριό. Ο Φραντς Γιεγκερστέτερ, ένας Αυστριακός αντιρρησίας συνείδησης, αρνείται να αγωνιστεί για τους Ναζί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκτελείται από αυτούς το 1943. Μπαίνοντας στο σπίτι του Γιεγκερστέτερ στην ύπαιθρο της Αυστρίας, η ταινία ακολουθεί τον αγωνιστικό βίο του Φραντς και της συζύγου του, Φάνι. Με αφετηρία τα πραγματικά γράμματα που αντάλλασσαν κατά τον πόλεμο, η ταινία απεικονίζει πώς το ζευγάρι ήρθε σε σύγκρουση με τα μέλη της κλειστής κοινωνίας τους, την εκκλησία, την κυβέρνηση, ακόμη και τους φίλους τους — και πώς όλα αυτά τους οδήγησαν σε μια τραγική επιλογή.

Η επιστροφή του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Terrence Malick σε μία απίστευτης ομορφιάς δραματική ταινία και με τον Bruno Ganz σε μία από τις τελευταίες του εμφανίσεις στην μεγάλη οθόνη. Πρωταγωνιστούν οι August Diehl, Valerie Pachner, Matthias Schoenaerts, Maria Simon, Michael Nyqvist, Tobias Moretti, Ulrich Matthes, Karl Markovics, Jürgen Prochnow.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Φεβρουαρίου 2020 από την Odeon!

Δυο ξένες στην ίδια πόλη

του zerVo (@moviesltd)

Η αίσθηση που μου αφήνει κάθε φορά, η παρακολούθηση μιας κινηματογραφικής ταινίας που προβάλλει τα αρσενικά ως (το λιγότερο) σιχαμερά γουρούνια, εκμεταλλευτές και θρασύτατα όντα που επιβάλλονται μόνο με την σωματική τους δύναμη, έχει διπλή ανάγνωση. Γιατί από την μια μεριά, ναι μεν, οφείλουμε να αποδεχθούμε πως σε κάποιες κοινωνίες που βασιλεύει ο νόμος της ζούγκλας, οι πιο ισχυροί, σε σώμα και ιεραρχική κατάταξη, κυριαρχούν, οι πιο αδύναμοι όμως, δεν κάνουν και τίποτα για να αποδείξουν πως αντιδρούν σε αυτό τον άδικο κανόνα. Μετριότητες είναι - εντέλει - που αναζητούν δικαιολογία για την προσωπική τους αποτυχία - στο εφεξής - πάνω στην μη υποστήριξη τους, από τον ακραία αντίθετο - εδώ πατριαρχικό - κόσμο που τις περιβάλλει. Συνεπώς έχοντας υπάρξει στο πέρασμα του χρόνου κοσμογονικές αλλαγές στο κτίσιμο κάθε κοινωνίας, ποιος είναι ο ακριβής λόγος για να επιστρέψουμε 80 χρόνια πριν, για να μας αφηγηθεί κάποιος ένα στόρι, που ενδεχόμενα στις ημέρες μας, δεν ισχύει? Ή έστω παίζει, αλλά ως μια εξαίρεση και μόνο? Απλά έτσι για να γνωρίσουμε το δράμα? Δεν είναι σοβαρό κάτι τέτοιο...

Μεγαλωμένες κάτω από τις αυστηρές αρχές του αυταρχικού τους πατέρα, είναι οι δύο αδελφές, η Εουρίντις και η Γκίντα, που κτίζουν η καθεμιά τα δικά της όνειρα, στις αστικές γειτονιές του άνισου Ρίο Ντε Τζανέιρο. Η πρώτη, από μικρή έχει δείξει μια έντονη έφεση στο παίξιμο του πιάνου της, ελπίζοντας κάποια στιγμή να καταφέρει να αποδράσει από την Βραζιλία, για να ταξιδέψει στην κεντρική Ευρώπη και να σπουδάσει μουσική, σε ένα από τα πιο έγκυρα ωδεία του κόσμου. Από την δική της μεριά η μικρότερη των δύο, επίσης σκέφτεται να το σκάσει από την πατρική της γη, για οπουδήποτε αλλού στην υφήλιο, έχοντας πλάι της, τον ένα και μοναδικό άντρα των ονείρων της. Και θα το πράξει!

Μια βραδιά που κρυφά θα ξεγλιστρίσει από την προσοχή των δικών της, για να περάσει λίγες ώρες ευτυχίας στην αγκάλη του αγαπημένου της, Έλληνα ναύτη, Γιώργου και αφού νιώσει πως δεν της είναι αρκετές, θα πάρει το ρίσκο να το σκάσει μαζί του για τα ηλιόλουστα νερά της Μεσογείου. Έξι μήνες κατοπινά, η Γκίντα θα επιστρέψει στο Ρίο, κυοφορούσα τον καρπό του έρωτα που την παράτησε, ο αγριεμένος πατέρας της όχι μόνο δεν θα την δεχτεί πίσω στο σπίτι, αλλά άπονα και άκαρδα θα της κλείσει μια για πάντα την πόρτα. Λέγοντας της, ταυτόχρονα, πως η Εουρίντις, εντέλει τα κατάφερε και βρίσκεται στην Βιένη, όπου τελειοποιεί τις σπουδές της στο πιάνο. Ψέμματα! Η μεγάλη της αδελφή, στην ίδια πόλη βρίσκεται, παντρεμένη τον εύπορο γιο του αφεντικού του πατρός της, έναν γάμο που προφανώς την υποχρέωσαν να κάνει, για λόγους συμφερόντων και όχι αληθινού πάθους.

Άρα τα δυο κορίτσια, αχώριστα μέχρι προ λίγων εβδομάδων, στο μυαλό τους έχουν μια ψευδή αντίληψη για το που βρίσκεται το άλλο τους μισό. Αφού η μεν Εουρίντις, που βλέπει πλέον το μουσικό της όργανό να βρίσκεται παρατημένο στο φόντο του νοικοκυριού της, μοιάζει με φυλακισμένη στην έπαυλη των των Καριόκα λόφων, ούσα υποχρεωμένη να υπηρετεί έναν σύζυγο που σχεδόν σιχαίνεται, πιστεύοντας πως η αδελφή της είναι η τυχερή των δύο, αφού ζει το όραμα της, κάπου στην Ελλάδα, αντάμα με τον αγαπημένο της. Η δε Γκίντα, αδέκαρη και χωρίς δουλειά, πρέπει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί νόθο, χωρίς την στήριξη κανενός, ζώντας σε τρισάθλια κοινόβια στην παραγκούπολη, αλλά με την φλόγα μέσα της ζωντανή, πως το αδελφάκι της έχει πετύχει να φοιτά στα μεγαλύτερα κονσερβατόρια της Αυστρίας. Παραπληροφόρηση που αμφότερες κάνει ευτυχείς, τουλάχιστον τους δίνει την δύναμη να υπερκεράσουν τα προσωπικά τους δράματα και αντιξοότητες.

Προσωπικά δεν βρήκα κάποιο συσχετισμό - όπως μας ενημερώνει, άκυρα, στο δελτίο της, η εγχώρια διανομή - του θέματος με τον μύθο του Ορφέα και της Ευριδίκης, ούτε καν ως ελεύθερη διασκευή του φημισμένου παραμυθιού. Αντιθέτως βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την θεμελιώδη ιδέα, της νουβέλας που δίνει τον κλότσο στην ανέμη να τσουλήσει, όπως την εξέδωσε η συγγραφέας Martha Batalha στα 2016. Η βασική μου ένσταση επικεντρώνεται σε δύο σημεία. Πρώτον στο γεγονός πως το μυθιστόρημα ομοιάζει με κοπής 1960 και όχι τωρινό και μοντέρνο, μιας δεκαετίας μετά δηλαδή του χρόνου που κινείται το στόρι και δεύτερον πως ο χωρισμός των δύο γυναικών μοιάζει απίστευτα παρατραβηγμένος. Μου δείχνει απίθανο με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, να μην πληροφόρησε κάποιος, ένας γείτονας, ένας περαστικός βρε αδελφέ, την "άσωτη" που μόλις επανήλθε στα πάτρια εδάφη για την αληθινή τύχη της μεγάλης της αδελφούλας. Άντε ας το δεχτούμε όμως, προκειμένου να μπούμε για τα καλά στην φάση μελόδραμα, που σε εύρος ξεπερνά το δίωρο.

Με όλα αυτά τα στοιχεία που μου παραθέτει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Karim Aïnouz, δίνοντας μου την εντύπωση πως από το βιβλίο δεν έχει λησμονήσει ούτε μισή παράγραφο, μου μοιάζει τρομακτικά μεγάλο το κενό που αφήνει στις εικόνες του, από την ώρα που η Γκίντα κουνάει μαντίλι, ίσαμε την στιγμή που η Εουρίντις στεφανώνεται. Κυρίως γιατί η σύνδεση που παλεύει να ενώσει τα περιστατικά είναι μισό τσιγάρο στα κλεφτά μέσα σε μια τουαλέτα, εκεί που μια έμπειρη κυρά Βραζιλιάνα, νουθετεί την νυφούλα, πως να σέβεται και να τιμά τον κύρη της. Τι ακολουθεί? Ένας σχεδόν βιασμός την πρώτη νύχτα του γάμου και ένας όλμοστ ξυλοδαρμός της έτερης Γκουσμάο, γυρίζοντας στο σπίτι με την κοιλιά τούρλα.

Τι έπεται? Μια συνεχής μελαγχολία στο βλέμμα της Ευριδίκης, μια σειρά αναγκασμών της ψυχικών και σωματικών, την ώρα που παράλληλα τρέχει μια άλλη τραγωδία, καθώς η αδελφή της θα γεννήσει, μέσα σε ένα περιβάλλον (αρχικά) νοσηρό, θεόφτωχο, τρισάθλιο, πονεμένο. Να θυμίσω για την χάρη της ασυνέχειας, πως όλα αυτά τα βάναυσα κατά του όμορφου φύλου, δεν τυγχάνουν στην Σαουδική Αραβία ή στο Ιράν, αλλά σε μία από τις πρώτες χώρες στον κόσμο, που το ύπατο πολιτειακό αξίωμα, απέσπασε γυναίκα. Λες να ήθελε να μας δείξει το έργο, την πρόοδο από το χθες στο σήμερα? Ούτε γι αστείο. Η στάση κατά του ανδρικού φύλου και της συμπεριφοράς του είναι περίπου εμμονική. Όλοι σας είστε απάνθρωποι και εχθρικοί. Όλοι σας είστε φίδια που μόνο το πουλί σας σας νοιάζει. Έλα τώρα... Λαστ γίαρ...

Η αφήγηση των πάντων λαμβάνει χώρα μέσα από τις ξεχασμένες επιστολές της Γκίντα, οι οποίες δεν παραδόθηκαν ποτέ (πλην του ύστατου πενταλέπτου του φιλμ) στην αδελφή της. Η αλήθεια είναι πως η παραγωγή που εκπροσώπησε την Βραζιλία φέτος στην κούρσα του International Oscar διαθέτει τεχνικές αρετές, όμορφη και ζεστή φωτογραφία και πολύ αξιόλογο prod design. Περιέργως, αν κάτι μου προξένησε αρνητικό συναίσθημα, είναι που ελάχιστες, έως και πολύ σπάνιες φορές, στο σκηνικό εμφανίζεται η πραγματικά όμορφη μεγαλούπολη - Κόπακαμπάνα ή Ιπανέμα ποτέ, μόνο το γνωστό μετέωρο λοφάκι, κάπου στο βάθος, σαν CGI - λες και ο σκηνοθέτης απέφευγε να τονίσει το γεγονός πως τα δύο αδέλφια τα κρατά δεμένα ο ίδιος τόπος. Τα ουκ ολίγα εξωτερικά πλάνα, λαμβάνουν χώρα σε ένα μουράγιο και σε ένα σοκάκι. Λες και πραγματικά ο ντιρέκτορας είχε πιστέψει πως η μία διαβιώνει στον Πειραιά και η άλλη στην γενέτειρα του Μότσαρτ.

Παρόλη λοιπόν την συνταρακτική της σύλληψη, Η Αόρατη Ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμαο, δεν είναι ανάλογα σπουδαία. Τα κενά είναι σημαντικά στο κτίσιμο των προσωπικοτήτων, αλλά και της θεματικής συνοχής. Θα περίμενε κανείς μάλιστα οι ερμηνείες των κοριτσιών (σημαντικών ονομάτων στα μέρη τους) Carol Duarte και Julia Stockler, να έδιναν αυτό το κάτι παραπάνω, στα πλαίσια του σχηματισμού του δεσμού αίματος, που επιβιώνει ακόμη και υπό αυτές τις τραγικές συνθήκες. Σχετικό φέιλ που βαρύνει τον δημιουργό, ο οποίος επέμεινε αναίτια στην εξίσωση όσων φορούν παντελόνια με τον δαίμονα και στην ισοπέδωση των θηλυκών περσόνων, κατάχαμα, απεικονίζοντας τις σαν παραπεταμένα αντικείμενα. Όχι σωστή προσέγγιση, ενός δυνατού κατά τα φαινόμενα και τα συστατικά του δράματος, που το (επίσης λαχανιασμένο) φινάλε του, απέδειξε πως με λίγη έμπνευση και μελέτη παραπάνω, θα κατάφερνε να μεγαλουργήσει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2020 από την AMA Films!

Ένα εκατομμύριο τρόποι ν' αγαπάς! Η καινούργια ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, σε σενάριο που υπογράφει ο ίδιος μαζί με τους Χάρη Λαγκούση και Δημοσθένη Παπαμάρκο, είναι Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς. Μια παραγωγή των Αργοναύτες ΑΕ, της Falirohouse, της EZFilms, της Sutorkolonko, του Ιδρύματος Ωνάση, του Υπουργείου Πολιτισμού Κύπρου, της Digital District, της Popi On Productions, της Yafka, με την υποστήριξη των Εκομε, ΕΚΚ, The CNC and the GFG και Media Creative Europe. Σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας, όταν το ερωτικό πάθος διασταυρώνεται με την απληστία για το χρήμα, τα πτώματα αρχίζουν να στοιβάζονται το ένα μετά το άλλο και η “Ωραία Κοιμωμένη” Όλγα δεν θα μάθει ποτέ από τι πραγματικά έχει γλιτώσει.

Παίζουν οι Βασίλης Μπισμπίκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιάννης Τσορτέκης, Στάθης Σταμουλακάτος, Βαγγέλης Μουρίκης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Λένα Κιτσοπούλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαρτίου 2020 από την Αργοναύτες!

Όσο γρήγορος και αν είσαι, δεν μπορείς να προσπεράσεις το παρελθόν σου! Τον Μάιο του 2020, έρχεται το 9ο κεφάλαιο της κινηματογραφικής σειράς Fast &Furious: Μαχήτες των Δρόμων, η οποία τις δυο τελευταίες δεκαετίες έχει κερδίσει πάνω από 5 δισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box-office. Ο Ντομ Τορέτο ζει μια ήσυχη ζωή μαζί με την Λέτι και τον γιο τους, τον μικρό Μπράιαν, όμως γνωρίζει καλά ότι ο κίνδυνος πάντα θα καραδοκεί στον ορίζοντα. Αυτήν τη φορά, η απειλή θα αναγκάσει τον Ντομ να αντιμετωπίσει τις αμαρτίες του παρελθόντος του, αν θέλει να σώσει τους αγαπημένους του ανθρώπους. Η ομάδα του συγκεντρώνεται ξανά, αυτήν τη φορά με σκοπό να σταματήσει μια συνωμοσία παγκοσμίων διαστάσεων, στην οποία ηγείται ο πιο ικανός δολοφόνος και ο πιο δεινός οδηγός που έχουν αντιμετωπίσει ποτέ: ένας άντρας που τυχαίνει να είναι ο ξεχασμένος αδερφός του Ντομ, ο Τζέικομπ. Το Fast & Furious 9: Μαχήτες των Δρόμων σηματοδοτεί την επιστροφή του σκηνοθέτη Justin Lin, ο οποίος σκηνοθέτησε το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο και το έκτο κεφάλαιο της σειράς. Η ιστορία διαδραματίζεται σε πολλά μέρη του κόσμου, από το Λονδίνο μέχρι το Τόκιο, από την κεντρική Αμερική μέχρι το Εδιμβούργο και από τα κρησφύγετα του Αζερμπαϊτζάν μέχρι τους δρόμους της Τυφλίδας. Στη διαδρομή, παλιοί φίλοι θα «αναστηθούν», παλιές έχθρες να επιστρέψουν, η ιστορία θα ξαναγραφτεί και το αληθινό νόημα της οικογένειας θα δοκιμαστεί όσο ποτέ.

Στο cast βρίσκουμε ξανά τους Vin Diesel, Michelle Rodriguez, Tyrese Gibson, Chris Ludacris Bridges, John Cena, Jordana Brewster και Nathalie Emmanuel, μαζί με τις βραβευμένες με Όσκαρ Helen Mirren και Charlize Theron, αλλά και την βραβευμένη με Grammy τραγουδίστρια Cardi B, η οποία υποδύεται έναν νέο χαρακτήρα που συνδέεται με το παρελθόν του Ντομ, αλλά και τον Ozuna που είναι αστέρας της μουσικής Reggaeton.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαΐου 2020 από την Tulip Ent.!

Και πρόβατα και λύκοι και γουρούνια και... ίπποι!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

United we stand, divided we fall

Αυτή είναι η πρώτη ταινία (κυριολεκτικά!) που σκηνοθετεί ο Vladimir Nikolaev. Πριν περάσει πίσω από την κάμερα είχε ασχοληθεί με το σινεμά από άλλες θέσεις. Και μεταξύ των άλλων ήταν παραγωγός στην πρώτη ταινία της σειράς «Πρόβατα εναντίον λύκων».

Στο σάουντρακ της ταινίας ακούγονται κομμάτια όπως: «Kalinka» από τον Morandi, «Ain't No Sunshine» στην εκτέλεση του Michael Jackson, «Make Believe» από τους Backstreet Boys, «Youngblood» από τους 5 Seconds of Summer, «Pay No Mind» σε μια συνεργασία Madeon και Passion Pit, γενικώς ποπ τραγουδάκια, που στο youtube έχουν συνήθως πάνω από ένα εκατομμύριο προβολές το καθένα!

Η υπόθεση: Το ενωμένο χωριό των προβάτων και των λύκων ζει μια ήρεμη και ειρηνική ζωή όταν ξαφνικά καταφθάνουν δύο απρόσμενοι επισκέπτες: μια πολική αλεπού και μια μικρή προβατίνα. Κανείς δεν περίμενε ότι ένας μεγάλος κίνδυνος θα τους ακολουθήσει μέχρι εκεί. Ο Γκρέι, ο νέος αρχηγός της ενωμένης φυλής, πρέπει τώρα να πείσει τα πρόβατα και τους λύκους να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν τα επερχόμενα προβλήματα και τις μεγάλες προκλήσεις - γιατί η ισχύς βρίσκεται στην ενότητα!

Η άποψή μας: Μιας που το target group αυτής της ταινίας είναι παιδιά από 6 έως (βαριά) 11 χρονών, target group που ΔΕΝ διαβάζει moviesltd, εννοείται ότι απευθυνόμαστε σε σας αγαπημένοι γονείς. Να τη δουν την ταινία τα βλαστάρια σας; Και η απάντηση είναι: «γιατί όχι;». Για να καταλάβετε, οι δημιουργοί της ταινίας μέχρι και πρόλογο έχουν βάλει όπου τη συνδέουν με την προηγούμενη ταινία! Έτσι, όσα παιδάκια είχαν δει την πρώτη ταινία και την είχαν ξεχάσει, δεν χρειάζεται να την ξαναδούν για να μπουν στο κλίμα: στα πρώτα πέντε λεπτά γίνεται μια χαρά επεξήγηση: πώς δηλαδή βασικά ο Γκρέι είχε «μεταμορφωθεί» σε πρόβατο και είδε τα πράγματα «από μέσα». Παίζει και έρωτας, όλα καλά. Υπάρχει και μια τσιγγάνα μάγισσα και μαγικά φίλτρα και άγριοι λύκοι. Όλα καλά.

Το σχέδιο είναι αξιοπρεπέστατο (μην ξεχνάτε πως δεν μιλάμε για Pixar ή Disney), ο ρυθμός γρήγορος, τα μηνύματα απλοϊκά μεν, όχι του πεταματού δε. Κι ενώ στην πρώτη ταινία το βασικό μήνυμα ήταν η ειρηνική συνύπαρξη, σε τούτο το φιλμ είναι ακριβώς αυτό που αναφέρεται και στην «υπόθεση»: η ισχύς εν τη ενώσει. Και πως το διαφορετικό δεν είναι κακό – όχι απαραίτητα τουλάχιστον. Πολύ σημαντικό για τις εποχές που ζούμε. Ο Γκρέι δεν είναι ακριβώς γεννημένος ηγέτης, κάνει τη μια γκάφα μετά την άλλη, κάποια στιγμή αμφιβάλλει για το ποιος είναι και τι κάνει, παίζει κι ένας δούρειος ίππος (όπως σας τα λέω!), έρχονται και οι κακοί λύκοι να διασαλεύσουν την αρμονική συνύπαρξη, εντέλει όμως το καλό θα υπερισχύσει. Τα παιδιά θα το ευχαριστηθούν. Για γονείς, νονούς και θείους: μιάμιση ώρα είναι, θα περάσει! Αρκεί να πετύχετε καλό ποπκόρν...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Ιανουαρίου 2020 από την Neo Films!

Τα παιδιά σφάξανε τη γελάδα - στοπ.

του gaRis (@takisgaris)

Στα καραγκαγκάν έιτις υπήρχε το αλήστου μνήμης διαφημιστικό «Μόνος ή... Μάνος» για το πάλαι ποτε πρακτορείο ταξιδίων που έδωσε πάσα στο αθάνατο δια χειρός Γιάννη Κακουλίδη «Μόνος ή Πάνος; Μονόπανος! Το «Ρο» με δύο λάμβδα, όπως...αυγό». Αθάνατος Χάρρυ Κλυν. Οι έτι παλαιότεροι εμού θα μπορούσαν να αντιτείνουν το «πάρε το αυγό και κούρεφτο (και με το μαλλί...φτιάξε παξιμάδι, συμπληρώνω εγώ). Αυτό το αλαλούμ (γουίνκ) επικρατεί στο MONOS του μπραζιλέιρο Alejandro Landes (Porfirio, 2011 και του ντόκου Cocalero, 2007) σε σενάριο αυτού του ιδίου με συμμέτοχο τον αργεντίνο Alexis dos Santos (Glue, 2006). Μιλάμε για φεστιβαλικές δάφνες που εκκινούν από Sundance μεριά για να αδράξουν τον BFI κότινο Καλύτερης Ταινίας. Δεν αμφιβάλλω ολωσδιόλου. Μια ακόμη παραγωγή της Neon που σαρώνει βραβευτικά εφέτο με ναυαρχίδα το πολυ-σκαρικό Parasite (Κυριακή - κοντογιορτή), τη διπλή υποψηφιότητα του σκοπιανού ντόκου Honeyland και στην κατηγορία International Film, χωρίς να ξεχνώ το Portrait of a Lady on Fire και τουτονί το MONOS, υποψηφιότητα της Κολομβίας που δεν έπιασε εντέλει πεντάδα, όπου τα Παράσιτα έχουν σηκώσει κούπα από αποδυτήρια.

Ο ικανός Landes, παίρνει μια πλειάδα άμαθων μειρακίων και τα προσγειώνει σε υψόμετρο 4.000 μέτρων στην Chingaza, 4 ώρες οδήγι έξω από την Μπογκοτά. Τους δίνει αστεία προσωνύμια (Rambo, Smurf, Wolf, Dog και Bigfoot μεταξύ άλλων), βάζει έναν μικρό το δέμας πάνω στο άλογο να το παίζει ομαδάρχης που τους αφήνει μια γελάδα για άρμεγμα και μια ντοτορέσσα (Julianne Nicholson, με εμφανή κακοπάθεια από τα τύπου «ρεαλιστικά» γυρίσματα) ως ομηρέσσα. Τα παιδία παίζει και εκπαιδεύεται σε ρυθμούς BeauTravail της Claire Dennis, στρατευμένα κάτω από μέχρι τέλους αδιευκρίνιστες συνθήκες και απώτερο σκοπό. Εμπάσειδι περιπτώσειδι τα παιδία είναι άτακτα, κολυμπούν στην ορμόνη και τα non-binary σεξουαλικά πάθια. Στο αναμεταξύνε σφάζουν και τη γελάδα, με τρόπο που ο ικανός (τόπαμε) Landes αφήνει ανεξίτηλο στην κινηματογραφική μνήμη. Μπορεί άσχετο, όμως έχε υπόψιν ότι το MONOS έχει πλην του μονήρους κι άλλη μια μετάφραση ως monkeys, πιθηκάκια δηλαδή.

Διόλου τυχαίο το αγελαίον της κατάστασης, με δράση αντάρτικη και συλλογικό παροξυσμό που απροκάλυπτα προσκαλεί το κλασικό Lord of the Flies (1954) του νομπελίστα William Golding. Οι Καραμπινιέροι του Γκοντάρ συναντούν το Nocturama (2016) του Bonello, με τη διαφορά ότι εδώ, απουσία καθαρής ιδεολογικής σήμανσης, υπερισχύει η εξιμπισιονιστική κάμερα και το by Mica Levi (Jackie, Under the Skin) δυσοίωνα αφαιρετικό ακρόαμα για να δένει ατμόσφαιρα. Δε θα αποφύγω την ανάμνηση του Kids (2000) του Larry Clark που έβγαλε στον αφρό ζητήματα childexploitation στο πανί. Όσο πάντως και να θες να παραβλέψεις την ευκολία του Landes στο να παραμένει πλατσουρίζοντας στα αρχέγονα ένστικτα των μικρών ανταρτών, δε μπορείς να αποφύγεις τη σύγκριση με το ανώτατο Beasts of Nation (2015) του Cary Fukunaga που το μόνο ελάττωμα που είχε ήταν πως υπήρξε το έμπας του Netflix στην κινηματογραφική παραγωγή, για αυτό και βρέθηκε κάτω από τη μπότα της μεγαλοστουντιακής επικυριαρχίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2020 από την Filmtrade!

Τρελές Σφαίρες Φάιβ Ο

του zerVo (@moviesltd)

Εδώ και περίπου έναν χρόνο, απόταν ανακοινώθηκε η πρώτη, ουσιαστικά, κινηματογραφική ταινία όπου το γενικό της πρόσταγμα θα είχε, πέραν του πρωταγωνιστικού ρόλου, το φαινόμενο Σεφερλής, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα έκαμε λόγο για το πιθανότατα, χειρότερο φιλμικό προϊόν που κατασκευάστηκε στην χώρα μας, τις πρόσφατες δεκαετίες. Ακόμη κι αν το χιούμορ του συμπαθή κωμικού είναι πολύ μακρινό από τα γούστα μου, διαφώνησα κάθετα με την συγκεκριμένη θεμελίωση αρνητικής προκατάληψης, όχι γιατί καρτερούσα δα και κανένα ανατρεπτικό διαμάντι της έβδομης τέχνης, ούτε γιατί πίστεψα πως στον σχεδιασμό του έργου δεν θα ακολουθηθεί η (πετυχημένη θεατρικά τουλάχιστον) πεπατημένη. Αλλά κυρίως, διότι όσοι καταφέρθηκαν ενάντια στον Κάπτεν Μαρκ, χωρίς καν να έχουν δει το έργο του, μάλλον δεν έχουν και ιδιαίτερη γνώση του τι σαβούρα υπάρχει κάθε εβδομάδα εκεί έξω, ιδίως όταν φέρει πάνω της την σφραγίδα made in Greece.

Δηλητηριασμένος στην πολυτελή του έπαυλη, θα βρεθεί ο πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Περικλής Συμεωνίδης, ιδιοκτήτης της πιο διάσημης βιομηχανίας παρασκευής χαλβά, μεγαλομέτοχος ποδοσφαιρικού συλλόγου και ένα από τα πιο προβεβλημένα ονόματα στις κουβέντες περί πολιτικής διαφθοράς και διακίνησης μιζών. Κατόπιν εντολής του ίδιου του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, την υπόθεση θα αναλάβει να διαλευκάνει ο κορυφαίος επιθεωρητής του τμήματος ανθρωποκτονιών, ο διαβόητος Αστυνόμος Ντίμης Μπέκρας, γνωστός για τις εκκεντρικές, πλην αποτελεσματικές μεθόδους του.

Με τις πρώτες ανακρίσεις, οι υποψίες του δαιμόνιου ντετέκτιβ θα πέσουν σε πέντε πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του βιομηχάνου, όλοι τους με κίνητρο ικανό να οδηγηθούν στον φόνο. Στην φαντασμένη σύζυγό του, Ευρυδίκη, που ποτέ δεν του συγχώρησε τα νυχτοπερπατήματα, στον ιδιαίτερων προτιμήσεων γιο του, Λούι, έναν ζωγράφο που περιμένει πως και πως τα χρήματα της κληρονομιάς, στην παραδόπιστη κόρη του, Λίλυ, που πάντοτε επιθυμούσε να βάλει χέρι στην περιουσία του πατέρα της, στην τραγουδιάρα ερωμένη του, Ναστάζια, που ποτέ της δεν αποδέχθηκε τον ρόλο τον δεύτερο, αλλά και στον μυστηριώδη μπάτλερ, Αρμάνδο, που είναι κι εκείνος που εντόπισε το πτώμα. Πέντε εν δυνάμει δολοφόνοι, που τα στοιχεία όμως εναντίον τους, δεν είναι ικανά να τους φορέσουν τα βραχιολάκια...

Με το πρώτο κιόλας πλάνο, κατόπιν της πτώσης των τίτλων αρχής, η κομεντί μας δείχνει με πλήρη ακρίβεια το ποιο μονοπάτι θα τραβήξει, καθώς οι τοίχοι του εργένικου διαμερίσματος του (και φλογερού εραστή) Μπέκρα, είναι διακοσμημένοι με τα πόστερς των σλαπστικ adventures (τρεις στον αρθιμό) του επιθεωρητή Φρανκ Ντρέμπιν. Είναι πασιφανές πως ο σεναριογράφος του έργου (δεν κρατάμε καμία αγωνία, ο Μάρκος είναι αυτός) όταν είχαν κυκλοφορήσει τα Naked Guns εκεί κάπου στα φινάλε των 80s, πρέπει να το είχε βάλει αμέτι μοχαμέτι, κάποια βολά να φτιάξει τα δικά του, που και βέβαια θα ομιλούν την ελληνική. Τηρώντας πιστότατα, τις προσταγές του παραγωγικού τριγώνου των Zucker - Abrahams - Zucker, που με το ανατρεπτικό στυλ τους, από τον καιρό του Top Secret (Άκρως Τρελό κι Απόρρητο) είχαν πάρει με το μέρος τους, ένα πολύ μεγάλο μέρος του διψασμένου, για το αποκαλούμενο ως εξτρίμ (ενίοτε και ρηχότερα, κουφό) χιούμορ.

Κι ο Σεφερλής ετούτο το πράγμα το έχει πάρει χαμπάρι εδώ και πάρα πολλά έτη, προβάλλοντας αυτή την διασκεδαστική εκδοχή - κρύα την λένε οι πιο πολλοί, οι σολντ άουτ παραστάσεις, άλλα δείχνουν πάντως - στις κερκίδες του Δελφινάριου και του Περοκέ, όπου εμφανίζεται εκ περιτροπής των εποχών της χρονιάς. Ο κόσμος, περιέργως, γελάει, τι γελάει ξεκαρδίζεται, με τα παθήματα του Μάρκου, που κυλιέται στα σανίδια, μεταμφιέζεται όσο πιο ανεκδοτικά μπορεί και γκριματσάρει ακατάπαυστα, έχοντας εξελιχθεί, χωρίς καμία υπερβολή, στον σούπερ ήρωα ετούτης της λαϊκής διασκέδασης. Στο σινεμά, είπατε, αλλάζει κάτι δραματικά? Ούτε για πλάκα, αφού μιλάμε για ακόμη πιο μαζική έξοδο του κοινού, συνεπώς ποιος ο λόγος να μην διαβούμε ξανά την πεπατημένη, που ούτε ρίσκο υπέχει, ούτε θα μας κοστίσει και τίποτα απώλειες, αφού όσοι γελούν στο Μικρολίμανο και την Πλατεία Καραΐσκάκη, οι ίδιοι θα κεφάρουν κι εδώ πα.

Να πάρουμε τα θετικά λοιπόν της πρώτης διάβασης του Σεφ στο μεγάλο εκράν. Η ταινία είναι πρόταση ολοκληρωμένη κι αυτό είναι πολύ βασικό. Διαθέτει αρχή, κορμό και επίλογο, ορίζει μια υποτυπώδη ιστορία μυστηρίου, με θύμα(τα), θύτες, σασπένς και ανατροπή. Που από μόνη της στέκεται εύπεπτα - ευπεπτότατα - στην ζήτηση κάποιου που επιθυμεί να ξεσκάσει, βολτάροντας στο σινεμά της γειτονιάς. Το πρόβλημα είναι αυτό το ιδιαίτερο στυλάκι του Μάρκου, με τις τούμπες, τις κωλοτούμπες, τις αρλούμπες και τις τουλούμπες, που δεν με έχει σύμμαχο, μάλλον ενάντιο θα το έκοβα. Με δυο λέξεις εγώ δεν γελώ, ούτε καν γαργαλίζομαι με τα σώβρακα του Μπέκρα και τα Ζουγανελικού φορμάτ κουφώματα που σκάνε κατά ριπάς, παλεύοντας να ομοιάσουν στα ανάλογα των Τρελών Σφαιρών. Πολύ σοφά δε, ο φίλος μας, δεν πέφτει και στην παγίδα της υπέρμετρης ματαιοδοξίας, κοπιάροντας μόνο την κόπια του Κλουζώ, αποφεύγοντας να μοστράρει πουθενά στα σκηνικά κανά πόστερ του Peter Sellers, οπότε και θα μιλούσαμε για καταστάσεις ιεροσυλίας.

Πλακίτσα πάντως βγαίνει από κάποιες ιδεούλες του σκριπτ, που καλοπροαίρετα (εγώ) δεν θα τις κατατάξω ούτε σε κλωνάρια ρατσιστικά - ο τρόπος ομιλίας π.χ. στα ελληνικά, των βορειοδυτικών γειτόνων μας, είναι αστείος και δεν είναι κακό κάποιος να την αναπαράγει ως ανέκδοτο - ούτε σε σχόλια κοινωνικώς καυστικά. Ο ίδιος ο Σεφερλής, που δεν υπάρχει ούτε μισό πλάνο να μην εμφανίζεται στο πανί, στις πιο σοβαρές και όχι τόσο αμιγώς μπουρλέσκ στιγμές του, ταιριάζει σωστά στο κοστούμι του γκαφατζή ερευνητή, ρόλο που να μην ξεχνάμε μια χαρά είχε σχεδιάσει πρώτος στα μέρη μας, δεκαετίες πριν ο αξεπέραστος Χάρι Κλιν.

Με πληθώρα γνώριμων προσώπων τριγύρω του, τόσο (πολύ καλών) ηθοποιών σαν την Καστάνη που έχει την δική της προϊστορία στο εγχώριο σινεμά, όσο και απλών περσόνων της σέξι σόου μπιζ, που από υποκριτική νάδα, το πολυλογάδικο και εφετζίδικο (!!!) παραμύθι του Χαλβάη 5-0 (σαχλή και άκαιρη η μαρκίζα) τσουλάει ανεκτά στο δίωρο του. Το μισό χρονικό διάστημα να τονίσω που διαρκούν τα θεατρικά πρότζεκτ του Σεφερλή. Που δεν με χάλασε φυσικά, στο ντεμπούτο του, αντίθετα μου έξαψε την περιέργεια να δω τι θα κάνει την επόμενη φορά του, με την προϋπόθεση να περιορίσει κατά κάποιο (σημαντικό) τρόπο, το ΖΑΖ πατιρντί. Έλα μωρέ που δεν μπορεί να βρει δυο ατάκες της προκοπής, ευφυείς, να χτίσει την κομεντί του, αντί να μπουρδουκλώνεται τάχαμου αφελώς στα χαλιά, αισθητική ντεμοντέ που ανήκει σε ένα πολύ, πολύ παλιό κωμικό παρελθόν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Ιανουαρίου 2020 από την Village!

Η οικογένεια δεν είναι αίμα, είναι αγάπη! O Karim Aïnouz (γεννημένος στη Φορταλέζα της Βραζιλίας) εργάζεται ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης, έχοντας λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο Madame Sata έκανε την πρεμιέρα του στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ των Καννών, το 2002. Το ντοκιμαντέρ του Central Airport THF προβλήθηκε στο τμήμα “Panorama” της 68ης Μπερλινάλε, κερδίζοντας το βραβείο που απονέμει η Διεθνής Αμνηστία. Το Invisible Life of Euridice Gusmao είναι η έβδομη ταινία στην καριέρα του. Δύο αχώριστες αδερφές, στο Ρίο ντε Τζανέιρο της δεκαετίας του ’50, αναγκάζονται να αποχωριστούν η μία την άλλη. Η Γκουίδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να μεγαλώσει ολομόναχη το εκτός γάμου παιδί της, ενώ η Ευρυδίκη εξωθείται σε έναν νερόβραστο γάμο, εγκαταλείποντας το πάθος της για το πιάνο. Μια έξυπνη αναφορά στον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, μα πάνω απ’ όλα ένας ύμνος στο γυναικείο σθένος. Ένας φόρος τιμής στις αμέτρητες γυναίκες που στερήθηκαν τη δυνατότητα να διαθέσουν το σώμα και το πνεύμα τους όπως οι ίδιες επιθυμούσαν, προκειμένου να στριμωχτούν σε ασφυκτικά πατριαρχικά καλούπια.

Πρωταγωνιστούν οι Julia Stockler, Carol Duarte, Flávia Gusmão, António Fonseca, Hugo Cruz, Nikolas Antunes, Gregório Duvivier και η Fernanda Montenegro.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2020 από την AMA Films!