Movies Ltd

Θες να πετύχεις? Πες ψέματα! Μετά τη βραβευμένη στη Βενετία ταινία του Ο επιφανής πολίτης (El ciudadano ilustre), ο Gastón Duprat, παρουσιάζει μια...αριστουργηματική κωμωδία για την τέχνη της.. απάτης με τον τίτλο Το Αριστούργημα Μου (Mi obra maestra / My Masterpiece)! Ο Αρτούρο είναι ένας γοητευτικός, εκλεπτυσμένος και αρκετά αδίστακτος γκαλερίστας. Έχει τη δική του γκαλερί στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, μια πόλη που τον συναρπάζει. Ο Ρένζο είναι ένας δύστροπος καλλιτέχνης, ένας πικρόχολος ζωγράφος σε σαφή παρακμή. Μισεί οποιαδήποτε μορφή κοινωνικότητας και ζει απομονωμένος σε ένα απεριποίητο σπίτι. Παρόλο που τους δύο άντρες τους συνδέει μια παλιά φιλία, δε συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα. Οι απόψεις και οι ιδέες τους είναι τόσο αντίθετες, που δημιουργούν συνέχεια μεταξύ τους μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις. Ωστόσο, παρά τις διαφορές αυτές, είναι σπουδαίοι φίλοι. Και αυτή η κωμωδία είναι γι’ αυτή τη φιλία και τις συνέπειες της.

Πρωταγωνιστούν οι Guillermo Francella, Luis Brandoni, Raúl Arévalo.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2019 από την Rosebud 21 και την Seven Films!

Ένας άντρας καταπιεσμένος! Μια ακόμη καλοκαιρινή Γαλλικής κοπής κομεντί είναι η περίπτωση του Χαλαρώστε Κύριε Αλέν! (Un Homme Pressé), που σκηνοθετεί ο Hervé Mimran, σε σενάριο δικό του, που βασίζεται στο βιβλίο του Christian Streiff. O Αλέν είναι ένας ισχυρός και σεβαστός επιχειρηματίας που βρίσκεται στην κορυφή της καριέρας του και δεν σπαταλά τον χρόνο του σε ανούσια ζητήματα, όπως η οικογένεια, οι φίλοι και η διασκέδαση. Όταν ένα σοβαρό εγκεφαλικό επηρεάζει την ομιλία του, όλα όσα λέει είναι από ακατανόητα έως… ξεκαρδιστικά. Προκειμένου να σώσει την καριέρα του, θα ζητήσει τη βοήθεια μιας νεαρής λογοθεραπεύτριας. Όμως, καθώς η διαδικασία της αποκατάστασης θα χρειαστεί χρόνο και υπομονή, ο Αλέν θα συνειδητοποιήσει σταδιακά πως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του τον προσπέρασε.

Πρωταγωνιστεί ο σπουδαίος ηθοποιός του τρικολόρ θεάτρου και κινηματογράφου Fabrice Luchini, έχοντας δίπλα του την όμορφη, Τυνησιακής καταγωγής Leïla Bekhti.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Αυγούστου 2019 από την Odeon!

Έχει τρεις εβδομάδες για να γράψει ένα αριστούργημα. Προς το παρόν έχει μόνο τον τίτλο: Σιρανό Ντε Μπερζεράκ! Βιογραφική είναι η ταινία Έντμοντ: Ένας Απρόβλεπτος Συγγραφέας (Edmond), που αφηγείται την δράση ενός εκ των πλέον διάσημων Γάλλων λογοτεχνών του 19ου αιώνα, όπως την παρουσιάζει ο σκηνοθέτης Alexis Michalik. Δεκέμβριος 1897, Παρίσι. Ο Έντμοντ Ροστάντ δεν έχει κλείσει ακόμα τα τριάντα, έχει όμως ήδη δύο παιδιά και πολλά άγχη. Δεν έχει γράψει τίποτα εδώ και δύο χρόνια. Καθώς βρίσκεται σε απελπισία, προτείνει στον μεγάλο ηθοποιό του θέατρου Κονστάντ Κοκλέν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα νέο έργο και συγκεκριμένα σε μια ηρωική κωμωδία. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: το έργο αυτό δεν έχει γραφτεί ακόμα. Παραβλέποντας τις ιδιοτροπίες των ηθοποιών, τις απαιτήσεις των παραγωγών, τη ζήλια της συζύγου του, τις πικάντικες ιστορίες του καλύτερού του φίλου και την έλλειψη ενθουσιασμού όλων των γύρω του, ο Έντμοντ αρχίζει να γράφει το έργο που κανείς δεν πιστεύει. Προς το παρόν, έχει μόνο τον τίτλο: Σιρανό ντε Μπερζεράκ.

Πρωταγωνιστούν οι Thomas Solivérès, Tom Leeb, Olivier Gourmet, Mathilde Seigner, Dominique Pinon.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Αυγούστου 2019 από την Odeon!

If everybody wants you, why isn't anybody callin'?

του zerVo (@moviesltd)

Με την ίδια ακριβώς απορία, είχα βγει από την αίθουσα, θυμάμαι, όταν είχα παρακολουθήσει το ριμέικ των Funny Games. Ίδιος σκηνοθέτης, καρέ καρέ το κοπιάρισμα, με την μόνη διαφορά πως δέκα χρόνια κατόπιν του ορίτζιναλ, οι πρωταγωνιστές δεν ομιλούσαν την γερμανική, αλλά την αγγλική. Και βεβαίως ήσαν και πιο γνώριμοι στο σινεφίλ κοινό ως αστέρες. Γιατί? Ποιος ακριβώς ο λόγος του ριπίτ? Ποιο ακριβώς είναι εκείνο το κίνητρο ενός δημιουργού, που θα τον ωθήσει να πάρει ένα πόνημα του και να το μεταποιήσει, απλά και μόνο σε μια άλλη γλώσσα? Το εμπορικό? Ε, όχι δα, σιγά την ταινία που θα κόψει τα πολλά εισιτήρια. Η πρώτη Gloria, μια εξαετία πριν, υπήρξε η ταινία που διέδωσε το όνομα του Τσιλένου ντιρέκτορα, πολύ πέρα από τα όρια της λατινοαμερικάνικης κοντινέντας του, καθώς σε όποια φέστα κι αν προβλήθηκε κυριολεκτικά έσκισε. Ακόμη θυμάμαι το κοινό στην πρώτη προβολή σε εκείνες τις Νύχτες Πρεμιέρας, να σιγοντάρει την ηρωίδα, χορεύοντας τον περίφημο σκοπό του Umberto Tozzi. Μέχρι κι αυτό άλλαξε εδώ, για να ακουστεί η (επίσης υπέροχη) english version της Laura Branigan. Για ποιον σημαντικό λόγο? Ξαναρωτώ...

Διαζευγμένη εδώ και καιρό, έχοντας τα παιδιά της πια σε ηλικία της παντρειάς, η σιμά εξηντάχρονη Γκλόρια Μπελ, έχοντας μια αξιοπρεπή εργασία που της προσφέρει όλα όσα της χρειάζονται για να διαβιώσει, έχει αποφασίσει να ακολουθήσει μια μοναχική ζωή, ανεξάρτητη και όχι επιβαρυντική για τα πρόσωπα που λατρεύει. Παρότι γόνος εύπορης φαμίλιας, ποτέ δεν θα ζητήσει κάτι από την απομακρυσμένη μητέρα της, ούτε φυσικά από τον προβληματισμένο χαζομπαμπά, γιο ή την εγκυμονούσα θυγατέρα της, που ετοιμάζεται να μετακομίσει στην Σουηδία. Το μόνο που της μοιάζει υπεραρκετό, είναι να βρίσκει αραιά και που την ευκαιρία να ξεσκάει, στις ντίσκο της πόλης της, λατρεύοντας να χορεύει της επιτυχίες των νιάτων της στην πίστα.

Εκεί που μια βραδιά, μοναχική όπως πάντα, θα γνωρίσει τον επίσης ατυχήσαντα Άρνολντ, έναν συνομήλικο της πρώην στρατιωτικό, που έχει χωρίσει από την σύζυγό του προ μηνών. Μια συνάντηση που γοργά θα εξελιχθεί σε έναν ερωτικό δεσμό, που αρχικά θα πείσει την ζορισμένη Γκλόρια, πως οι ημέρες της μοναξιάς της φτάνουν στο τέλος. Η παράξενη συμπεριφορά του μνηστήρα της, σε κάθε τηλεφώνημα που δέχεται από τις διαρκώς γκρινιάρες κόρες του, θα προβληματίσει όμως την μεσήλικη γυναίκα, δίνοντας της την εντύπωση πως πίσω από την ευγενική του στάση, κρύβει κάποιο μυστικό που δεν επιθυμεί να της αποκαλύψει.

Το ιδανικό, πανηγυρικό ίσως, προθάλαμο προς τα γηρατειά, βιώνει λες η Γκλόρια. Δεν έχει έγνοιες για τα καμάρια της, παρότι οι μικροανησυχίες πάντοτε υπάρχουν, για το που θα ξενιτευτεί η μια ή πως θα αλλάξει τις πάνες στο εγγόνι της ο άλλος, δεν έχει να λογοδοτήσει σε κανέναν, οι υποχρεώσεις της είναι καλυμμένες στο έπακρο και όποτε κάνει κέφι, φοράει το στρασάτο της ολόσωμο και βουρ για το κλαμπ. Δεν είναι έτσι, μιας και αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος, η λαμπερή. Γιατί παίζει και η έτερη, η σκουριασμένη, αυτή που έχει γαριάσει από τον φόβο του τι μπορεί να της ξημερώνει. Οι ελάχιστες φίλες, μπορεί να μην την έχουν εγκαταλείψει, προέχει όμως η οικογένεια τους, συνεπώς τις παγωμένες νύχτες, τα μόνα της λόγια τα ανταλλάσσει με τον γάτο που κουλουριάζεται αδέξια στο πλάι της. Αν καταφέρει να ηρεμήσει ποτέ, καθώς ο τρόμος την κυριεύει σε κάθε εκδήλωση φρενίτιδας του γείτονα που μόνιμα την απειλεί. Όσο για την εργασία της, όλο και κάμποσα ακούγονται τελευταία για απολύσεις κι αν η μπάλα δεν πάρει την ίδια, ειδικά σε αυτή την ηλικία, σίγουρα το καμπανάκι χτυπάει για κάποια από τις αγαπημένες της συναδέλφους.

Συνεπώς η άφιξη στην καθημερινότητα της του Άρνολντ, μοιάζει με λύτρωση στην ανάγκη της για προστασία, για απανέμι, για να δείξει πως η μπογιά της περνά ακόμη, κάνοντας το κομμάτι της κι αυτή επί του πρώην προκομένου, που από καιρό έχει ξαναφτιάξει την ζωή του. Ευτυχία? Ίσως. Το πιο πιθανό για την καλοστεκούμενη Γκλόρυ, που γνωρίζει απόξω κι ανακατωτά όλα τα χιτς των Air Supply, είναι πως όσο indie αισθάνεται, άλλο τόσο αγκιστρωμένη είναι στην πραγματικότητα, στις ορέξεις όσων την τριγυρίζουν. Το ξέρει, μα... Είναι κι αυτή η μυωπία, που χειροτερεύει και δεν την αφήνει να δει την κατάσταση πιο καθαρά.

Δίχως άλλο, οι συγκρίσεις με το πρωτότυπο του Δον Lelio, είναι αναπόφευκτες. Και γενικά, παρότι η επανάληψη του Χιλιανού είναι αξιοπρεπής, προβάλλοντας το δράμα μιας γυναίκας που δεν διαφέρει και πολύ από τον μέσο όρο της κάθε αντίστοιχης της, η εδώ προσπάθεια του δεν είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, δεν βγάζει περισσότερη ψυχή, από εκείνη την πρώτη φορά που με είχε κυριολεκτικά συναρπάσει. Δεν είναι πιο ανθρώπινη, πιο ζεστή, πιο αληθινή, πιο ρεαλιστική, παντού η ισπανόφωνη, σε οποιαδήποτε κόντρα υπερτερεί. Κι ας αφηγείται επακριβώς τα ίδια πράγματα, με την ίδια θλιβερή κουρτίνα να καλύπτει τον φακό, ωσότου φτάσουμε στον καθηλωτικά αισιόδοξο επίλογο.

Η επιλογή της ακόμα καυτής, στα 59 της παρακαλώ, Julianne Moore, μοιάζει ως η ιδανική για να αποδώσει την μπερδεμένη στα συναισθήματα της γυναίκα. Άλλωστε η πολυβραβευμένη σταρ, τον ίδιο ρόλο, τον έχει αποδώσει όχι και λίγες φορές, με τεράστια συνέπεια στην απόδοση της. Έστω κι έτσι, την συνταρακτική Paulina García δεν γίνεται να την φτάσει, πολύ απλά γιατί εκείνη υπήρξε η βασική Gloria, έγινε ένα μαζί της, δεν γίνεται τόσο εύκολα να αλλάξει η εικόνα του κοινού - που την ξέρει - με την μορφή κάποιας άλλης, όσο σπουδαία ηθοποιός κι αν είναι. Ο Turturro δίπλα της, ως το σιτεμένο αμόρε, φαντάζει λίγος, άλλωστε ποτέ του δεν κατάφερε να βγάλει από πάνω του, την στάμπα του διεκπαιρεωτικού καρατερίστα, την στιγμή που όλοι οι περιφερειακοί ρόλοι, είναι κατανεμημένοι, έστω και για τα λίγα λεπτά τους, σε ένα γνώριμο και μελετημένο καστ. Όπως έξοχα μελετημένη είναι και η κασέτα του σάουντρακ, που περιέχει γιγάντιες επιτυχίες των 70s, περιόδου των νιάτων της ηρωίδας, που τα είδε να χάνονται σχεδόν καταστροφικά και παλεύει με κάθε δύναμη να τα αναβιώσει. Ενώ η σωστή κίνηση θα ήταν να φροντίσει για ένα ποιοτικότερο, για εκείνη και μόνο, από δω και πέρα. Και αυτό ακριβώς θα κάνει!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιουλίου 2019 από την Feelgood Ent.!

La casa de... Raquel

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Όλα για την κόρη μου!

Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Βάσκος σκηνοθέτης Koldo Serra. Η πρώτη του είχε πολύ ενδιαφέρον πρωταγωνιστικό καστ και σύμφωνα με το imdb στην Ελλάδα βγήκε κατευθείαν σε dvd με τίτλο «Ειδυλλιακός εφιάλτης». Ο πρωτότυπος τίτλος ήταν «Bosque de sombras», ήταν μια συμπαραγωγή Ισπανίας, Γαλλίας και Αγγλίας, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν το φθινόπωρο του 2006 και είχε ως πρωταγωνιστές τους Gary Oldman, Virginie Ledoyen, Paddy Considine και Aitana Sánchez-Gijón, δηλαδή σούπερ! Και πήρε και πολύ καλές κριτικές! Τη δεύτερη ταινία του τη γύρισε 10 χρόνια μετά. Και αυτή βγήκε κατευθείαν σε dvd στην Ελλάδα και αυτή ήταν πολυεθνική συμπαραγωγή. Τίτλος της: «Guernica: Στην πρώτη γραμμή» (Gernika, 2016) και είχε πρωταγωνιστές τους James D'Arcy, María Valverde και Jack Davenport. Οπότε, η τρίτη του ταινία είναι και η πρώτη του στα ισπανικά και η πρώτη του που βγαίνει στους κινηματογράφους στη χώρα μας.

Τα γυρίσματα της ταινίας 70 Πεντακοσάρικα (70 Binladens / 70 Big Ones) στοίχισαν γύρω στα 6 εκατομμύρια ευρώ. Στην Ισπανία η ταινία βγήκε στις 8 Μαρτίου και οι εισπράξεις της ξεπέρασαν τις 150 χιλιάδες ευρώ. Μεταξύ των παραγωγών της ταινίας είναι και ο πολυπράγμων Álex de la Iglesia.

Η υπόθεση: Η Ρακέλ Κρέσπο, μια 40something γυναίκα που ζει στη χώρα των Βάσκων, και πιο συγκεκριμένα, στο Μπιλμπάο, πρέπει, πάση θυσία, να βρει 35 χιλιάδες ευρώ (ή αλλιώς, 70 πεντακοσάρικα) μέσα σε 24 ώρες, για ένα ζήτημα ζωής και θανάτου, που αφορά το παιδί της, τη μικρούλα Άλμπα. Μετά από πολλές αρνήσεις δανειοδότησης από διάφορες τράπεζες, έχει επιτέλους κατορθώσει να πείσει τον διευθυντή μιας τράπεζας να της δώσει το δάνειο. Για κακή της τύχη, λίγο πριν δοθεί η εντολή εκταμίευσης των χρημάτων κι ενώ ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά, στο συγκεκριμένο υποκατάστημα πραγματοποιείται ένοπλη ληστεία!

Οι δύο ληστές, η σκληροτράχηλη Λόλα και ο ναρκομανής Γιονάν, δείχνουν αποφασισμένοι για όλα και κρατάνε ομήρους όλους όσοι βρίσκονται εκείνη την ώρα στην τράπεζα. Πλέον, η Ρακέλ θα πρέπει να φανεί πολύ πιο έξυπνη από τους ληστές προκειμένου να μπορέσει να εξασφαλίσει τα χρήματά της. Και να κατορθώσει να βγει ζωντανή από όλο αυτό – και άσπιλη – καθώς η τράπεζα πολύ σύντομα περικυκλώνεται από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Και οι διαπραγματεύσεις ένθεν κι ένθεν ξεκινάνε.

Η άποψή μας: Το ευρώ μπήκε στη ζωή μας την Πρωτοχρονιά του 2002. Φαντάζομαι κι εσείς θυμάστε τη χαρακτηριστική φωτογραφία του Κώστα Σημίτη με τον Λουκά Παπαδήμο, να πανηγυρίζουν που έβγαλαν τα πρώτα χαρτονομίσματα ευρώ από μηχάνημα ATM. Άσχετο: πού είναι εξαφανισμένος ο Παπαδήμος; Μέχρι και πρωθυπουργός διατέλεσε ο τραπεζίτης... Τεςπα. Εκεί, στους πρώτους μήνες, όταν το ευρώ ακόμα «μπουσουλούσε» ως νόμισμα, δοκιμαζόταν και η δυναμική του και η προοπτική του και η εύκολη χρήση του. Κατά την πορεία φάνηκε πως οι συναλλαγές ήταν ok με τη χρήση του 50άρικου. Τα 100άρικα, τα 200άρικα και ιδίως τα 500άρικα παραήταν μεγάλα χαρτονομίσματα σε αξία για να χρησιμοποιούνται στις καθημερινές συναλλαγές. 500 ευρώ είναι παλιές καλές 170 χιλιάδες δραχμές πάνω κάτω, όταν το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα σε δραχμή μετά τη μεταπολίτευση ήταν το 10χίλιαρο! Να πας με 500 ευρώ να αγοράσεις μια τσίχλα, να γελάνε και τα τσιμέντα!

Έτσι, αργά αλλά σταθερά, τα μεγάλα χαρτονομίσματα αποσύρθηκαν από την καθημερινή χρήση μεταξύ πολιτών. Υπάρχουν εμπορικά καταστήματα που δεν δέχονται επ' ουδενί τα 500άρικα και λειτουργούν με σκεπτικισμό απέναντι στα 200άρικα και τα 100άρικα. Μόνο οι τράπεζες τα χρησιμοποιούν πια. Γιατί η τόσο μεγάλη εισαγωγή; Γιατί μου άρεσε ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας: 50 binladens. Ή 50 Bin Ladens! Ξέρετε, Μπιν Λάντεν, αυτού του μεγάλου τρομοκράτη, που υποτίθεται ότι ενορχήστρωσε την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και υποτίθεται πως τον «έφαγαν» οι Αμερικάνοι, ξετρυπώνοντάς τον σε μια σπηλιά αν θυμάμαι καλά μέσω του «Zero Dark Thirty». Επειδή λοιπόν, όπως το λέει και η ηρωίδα κάποια στιγμή μέσα στην ταινία, κανείς δεν είχε δει ουσιαστικά τον Οσάμα Μπιν Λάντεν (είτε έτσι είτε γιουβέτσι) κι επειδή κανείς δεν βλέπει πχια χαρτονομίσματα των 500 ευρώ, τα 500άρικα χαρακτηρίζονται binladens στην τραπεζική αργκό!

Πολύ μου αρέσει όταν έχω να παίξω με τέτοια ζητήματα σε μια ταινία, γιατί φεύγουν οι λέξεις χωρίς να το καταλάβεις, ιδίως αν δεν έχεις να πεις κάτι για μια ταινία. Κι όμως, γι' αυτήν την ταινία έχω (νομίζω) κάτι να πω, ουσιαστικό, που να την αφορά ως φιλμ. Λοιπόν: μια χαρά ταινία είναι αυτή. Κινείται στο πλαίσιο του νέου ισπανικού κύματος, ας το πω αδόκιμα έτσι, καθώς την τελευταία πενταετία χοντρικά, οι Ισπανοί γυρίζουν μια χαρά θρίλερ, που συνήθως κατορθώνουν να συνδυάσουν την ουσία τόσο με την ποιότητα όσο και με την εμπορικότητα. Και στη χώρα μας υπάρχει πολύς κόσμος που γουστάρει με τρέλα να βλέπει ισπανικά θρίλερ. Ήρθε και το «Casa de papel» να δημιουργήσει ψιλοπανικό κι έδεσε το γλυκό. Τούτο το θρίλερ λοιπόν αποτελεί ένα πάτσγουορκ ανάμεσα στο «Casa de papel», το «Σκυλίσια μέρα» (ναι ρε, γιατί όχι, δεν υπερβάλλω, υπάρχουν κοινά στοιχεία) και τον μέσο όρο των θρίλερ – mindfucks ισπανικής παραγωγής των τελευταίων ετών.

Η ταινία διαθέτει ρυθμό, σε κρατάει σε αγωνία, δεν καμώνεται την καμπόση: παρακολουθώντας την καταλαβαίνεις πως στόχος των δημιουργών της είναι να περάσεις καλά. Δεν είναι κουλτουριάρικη ταινία, με την κακή έννοια της λέξης – πώς ευτελίστηκε τόσο πολύ η έννοια «κουλτούρα» ρε παιδί μου, ιδίως όταν είναι να συνοδεύσει ως προσδιορισμός μια ταινία. Οι ερμηνείες είναι συμπαθέστατες και αληθοφανείς παρά το γεγονός ότι οι ηθοποιοί καλούνται να ερμηνεύσουν χαρακτήρες υπερβολικούς για να το θέσουμε απλά. Και ο σκηνοθέτης δεν χάνει την ευκαιρία να τα «χώσει» σε ότι αφορά την πολιτική κατάσταση στη χώρα του απ' έξω απ' έξω, επισημαίνοντας διαφθορά σε όλα τα επίπεδα. Ο μπάτσος που πουλάει προστασία στην Ουκρανή, οι κρατικοί λειτουργοί που εκβιάζουν τη βασική πρωταγωνίστρια (σημείωση: καλά, αυτό μην το πάρετε κι εκατό τοις εκατό τοις μετρητοίς...), ο διευθυντής της τράπεζας που προσπαθεί να βγάλει λεφτά από όλη την κατάσταση – σε συνεννόηση με την υπάλληλό του, με την οποία κάνει ντιλ, και η κουβέντα που ακούγεται αρκετές φορές στην ταινία: «όλοι σ' αυτήν τη χώρα είναι διεφθαρμένοι»!

Και βεβαίως, το μεγάλο ατού της ταινίας – όπως σε όλο το νέο αυτό ισπανικό κύμα – είναι οι ανατροπές. Οι συνεχείς ανατροπές. Μόνο που εδώ θα εντοπίσω και θα επισημάνω και την αδυναμία της ταινίας. Στην προσπάθεια σεναριογράφων και σκηνοθέτη να αιφνιδιάζουν συνεχώς και αδιαλείπτως το κοινό της ταινίας, το... παρατραβάνε. Όχι σε αναληθοφάνεια. Αλλά σε... ποσότητα. Είναι πολλές οι ανατροπές Άρη – όπως και τα λεφτά! Ένα είναι σίγουρο: όσοι πάνε να δουν την ταινία θα περάσουν καλά. Κι αν τη δουν τίποτε ινφλουένσερς και την προτείνουν, ήτοι, αποκτήσει και καλό word of mouth, μπορεί να κόψει κι αρκετά εισιτήρια σε αυτό το παράξενο καλοκαίρι όπου το σινεμά δίνει πραγματική μάχη επιβίωσης...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιουλίου 2019 από την Weird Wave!

“Fashion should be a form of escapism, and not a form of imprisonment”
Lee Alexander McQueen CBE (March 17th 1969 - February 11th 2010)

του gaRis (@takisgaris)

Μη το πας μακριά. Με μια απλή γκουγκλιά πληκτρολόγησε Alexander και ο δικός μας, ο Μακεδών βγαίνει δεύτερος ως επιλογή. Πρώτη σκέψη είναι ο ασχημούλης τσουμπωτός Lee, γόνος Ήστ - Έντερ ταρίφα από το λονδρέζικο Lewisham. Σημάδι των πάσιον - φορ - φάσιον καιρώνε; Στανταράκι. Ο βασικής εκπαίδευσης, σκωτσέζικης καταγωγής, διάπλατα ανοιχτά gay, κακοποιημένος από τον άνδρα της αδελφής του, HIV οροθετικός, παντρεμένος στην Ίμπιθα όταν δεν υπήρχε νομιμοποίηση του same sex marriage (2001), καταθλιπτικός κοκάκιας, υπέρτατος μαμάκιας (κρεμάστηκε στα 40 του, 9 ημέρες μετά το θάνατό της από καρκίνο στα 2010), ο McQueen δεν έμεινε στην ιστορία της υψηλής ραπτικής για τίποτε από όλα αυτά. Ούτε χρίστηκε CBE από τη Βασίλισσα επειδή έγραψε “CUNT” στη φόδρα του σακακιού που έραψε στον Κάρολο.

Ή επειδή έντυσε τους Kate Moss, Sarah Jessica Parker, Victoria Beckham, Rihanna, Lady Gaga, Katie Holmes, Cate Blanchett, Nicole Kidman, Gwyneth Paltrow, Cameron Diaz, Kate Bosworth, Aimee Mullins, Patsy Kensit, Catherine (Kate) Middleton αλλά και Mikhail Gorbachev (δυο μαγαζά στη Μόσχα παρακαλώ). Ή ίσως γιατί μάζεψε βραβεύσεις ως British Designer of the Year (1996, 1997, 2001 and 2003), και CFDA's International Designer of the Year(2003). Ο απλός λόγος για τον οποίο ο ντροπαλός, δημιουργικά οργιώδης, εικονοκλαστικά ιδιοφυής και εκρηκτικά προκλητικός σχεδιαστής μόδας μας στοιχειώνει με τα πιο γκροτέσκα, σοκαριστικά ερεβώδη catwalks – ιεροτελεστίες (πέντε κομβικά ντεφιλέ γύρω από τα οποία ξεδιπλώνεται ο μύθος του, τα: Highland Rape (1996), Voss (2001), The Widows of Culloden (2006), La Dame Bleue (2008) και το κύκνειο άσμα του Plato’s Atlantis στα 2009) είναι ένας και συγκλονιστικός.

«I find beauty in the grotesque, like most artists»

Όταν αφήνει τα βρετανικά νησιά για το Παρίσι στα 1997 με την ομάδα του για να δει μια επίδειξη του οίκου Givenchy, βγαίνει φάτσα - φόρα και αναφωνεί “CRAP”. Αμέσως αργότερα χρίεται καλλιτεχνικός διευθυντής του, απέναντι στον Galliano του Dior με τον οποίο θα κονταροχτυπηθεί για τον τίτλο του απόλυτου enfant terrible της Μόδας. Το κατεστημένο πάντα κόντρα, να τον ξεμπροστιάζει ως μισογύνη, κυνικά εμπρηστικό, αχρεία γκροτέσκο. Ο Tom Ford υποκλίνεται στο ατίθασο τάλαντό του και δεν αποφεύγω τη σκέψη πως το Nocturnal Animals έχει ομάζ στο σκοτεινό μεγαλείο του McQueen. Το 2001 ο οίκος Gucci θα εξαγοράσει το πλειοψηφικό πακέτο των επιχειρήσεών του και πλέον ο Lee, το γυρνά σε σελεμπριτιές, ντρόγκες και λιποαναρροφήσεις, ως γνήσιο θύμα της πανάξια κατορθωμένης φήμης που ξεκίνησε στα 1992 ως ραφτάκι που άκουγε Sinead O' Connor για να επιμεληθεί μια 5ετία κατοπινά την περιοδεία του David Bowie. Διότι ο Alexander McQueen υπήρξε και θα υπάρχει για το ρούχο ό,τι ακριβώς ο Bowie για τη μουσική. Βάλε να ακούσεις Rebel Rebel και εδώ ακριβώς δέσαμε.

Οι θαυμαστές του - συνδημιουργοί του ντοκιμαντέρ McQueen (υποψήφιου για 2 BAFTAs) Ian Bonhôte και Peter Ettedgui (ο δεύτερος έχει γράψει και την πρόζα του φοβερού ντόκ Listen to Me Marlon) έχουν μαεστρικά συνθέσει τα vanity videotapes του Lee που μας φανερώνουν κρυστάλλινα τη δημιουργική του διαδικασία αλλά και την προσωπική του ζωή- ραμμένη πάνω στην τέχνη του με έναν κύκλο ορκισμένων φίλων- εραστών. Το δε σημαντικότερο είναι πως κεντούν με ακρίβεια στον καμβά των ντεφιλέ για να αποτυπώσουν τη μέθοδο που τούτη η ταλαιπωρημένη ψυχικά διάνοια διαπραγματευόταν καλλιτεχνικά και την πάλη του με την ανατροπή της προκατάληψης ότι η υψηλή ραπτική δεν είναι τίποτε περισσότερο από την απατηλή εφημερότητα της υλιστικής ματαιοδοξίας. Αναπαύου εν ειρήνη Lee, ο σεισμός που προκάλεσες άλλαξε τη σχέση της Μόδας με την Τέχνη για πάντα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιουλίου 2019 από την Spentzos Films!

Η ιστορία πίσω από τον πιο διαβόητο serial killer της Αμερικής! Βασισμένη στο βιβλίο The Phantom Prince: My Life with Ted Bundy της Elizabeth Kendall, είναι η βιογραφική, αστυνομική ταινία Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile (Τεντ Μπάντι, Ένας Γοητευτικός Δολοφόνος), που περιγράφει την φονική δράση ενός από τους πιο ονομαστούς κατά συρροήν δολοφόνους στα παγκόσμια χρονικά. Ο Τεντ: ωραίος, έξυπνος, χαρισματικός, τρυφερός. Η Λιζ: ανύπαντρη μητέρα, επιφυλακτική άλλα ερωτευμένη. Οι τρεις τους, μαζί με την κόρη της Λιζ, είναι μια ευτυχισμένη οικογένεια. Μέχρι την στιγμή που ο Τεντ συλλαμβάνεται και κατηγορείται για μια σειρά από ειδεχθείς φόνους. Όταν η ανησυχία μετατρέπεται σιγά σιγά σε παράνοια η Λιζ αναγκάζεται να αναρωτηθεί πόσο καλά γνωρίζει τον άνδρα με τον οποίο μοιράζεται την ζωή της καθώς όλο και περισσότερες αποδείξεις έρχονται στο φως και να αποφασίσει αν ο Τεντ είναι αλήθεια αθώος ή ένοχος.

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο αξιόλογος στις σοβαρές του απόπειρες Zac Efron, ενώ δίπλα του συμμετέχουν ακόμη και οι Lily Collins, John Malkovich, Kaya Scodelario, Jeffrey Donovan, Angela Sarafyan, Haley Joel Osment, Jim Parsons.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2019 από την Spentzos Films!

Ο Τσάκι θέλει να παίξετε! Η κλασική ταινία τρόμου του 1988 «Η Κούκλα του Σατανά» επιστρέφει πιο εφιαλτική από ποτέ στην καινούργια εκδοχή του Child's Play που σκηνοθετεί ο Lars Klevberg σε μια παραγωγή του γνωστού από το The It, Seth Graham Smith. Όλα ξεκινούν όταν μια νεαρή μητέρα, η Κάρεν, δωρίζει στον γιο της Άντι μια κούκλα Buddi, μη γνωρίζοντας την απειλητική και δολοφονική φύση που κρύβεται μέσα της. H αιμοδιψής κούκλα, που πλέον διαθέτει τεχνητή νοημοσύνη, επιστρέφει για να σκορπίσει τον τρόμο και τον θάνατο, στοιχειώνοντας σκέψεις, ψυχές και παιχνίδια. Γνωρίστε τον Τσάκι 2.0, ένα τεχνολογικό προϊόν που μπορεί όντως να σκοτώσει. Ένα σκοτεινό, απόλυτα τρομακτικό σίκουελ, μιας από τις πιο κλασικές ταινίες τρόμου.

Για την Aubrey Plaza (Άτακτος Παππούς, Parks and Recreation), που την έχουμε γνωρίσει μέσα από κωμικούς ρόλους, αυτή είναι η πρώτη της ταινία τρόμου. Στην ταινίαυποδύεται την Κάρεν, μια μητέρα που μεγαλώνει μόνη της τον γιο της Άντι. Τον Άντι υποδύεται ο Gabriel Bateman (Ο Καταπληκτικός Μπέντζι, Annabelle), με τον οποίο η Πλάζα ανέπτυξε μια δυνατή σχέση, με αποτέλεσμα την πολύ καλή χημεία τους στην οθόνη. Ο φαν των ταινιών τρόμου και υποψήφιος για Έμμυ Brian Henry (Οι Χήρες, Atlanta) αναλαμβάνει τον ρόλο του ντετέκτιβ Μάικ Νόρις, ο οποίος μεγάλωσε στο κτίριο που τώρα ζει η Κάρεν με τον Άντι. Την φωνή τέλος στη δολοφονική κούκλα Τσάκι χαρίζει ο θρυλικός Mark Hamill (Ο Πόλεμος των Άστρων).

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουλίου 2019 από την Odeon!

Σε αυτή την πόλη, τα πάντα μπορούν να αλλάξουν έτσι! Η ολοκαίνουργη, ένατη δημιουργία του Quentin Tarantino, το διάρκειας 160 λεπτών Κάποτε στο...Χόλιγουντ (Once Upon A Time In...Hollywood), μετά τα Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown, Kill Bill: Vol. 1 & Vol. 2, Sin City, Grindhouse, Inglourious Basterds, Django Unchained και The Hateful Eight, που έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών, είναι μια σατιρική περιπέτεια που μας ταξιδεύει στα τελευταία χρόνια, της χρυσής εποχής του αμερικάνικου σινεμά. Τοποθετημένη χρονικά στα 1969, περίοδο που έλαβαν χώρα τα εγκλήματα του διαβόητου Τσαρλς Μάνσον, η ταινία ακολουθεί έναν αστέρα της μικρής οθόνης, τον Ρικ Ντάλτον και τον σταντ μαν που τον αντικαθιστά στις δύσκολες σκηνές, σε μια οδύσσεια να δημιουργήσουν το δικό τους όνομα στην φιλμική βιομηχανία.

Πλειάδα αστέρων παρελαύνει από τις εικόνες του Once Upon, με πιο σημαντικούς τους Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Margot Robbie, Dakota Fanning, Al Pacino, Timothy Olyphant, Margaret Qualley, Kurt Russell, Rumer Willis, Scoot McNairy, Leslie Bega, James Marsden, Tim Roth, Damian Lewis και τον πρόσφατα χαμένο Luke Perry.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Αυγούστου 2019 από την Feelgood Ent.!

Το μεγαλύτερο αποσυναρμολογημένο zombie cast! Ο πατριάρχης του ανεξάρτητου Αμερικάνικου σινεμά, επιστρέφει με το χαρακτηριστικό μινιμαλιστικό του στυλ, και υπογράφει την αναρχική κωμωδία ενήλικου τρόμου The Dead Don’t Die (Οι Νεκροί Δεν Πεθαίνουν). Πίσω από τους σαρκοφάγους απέθαντους, από την απελπισία απέναντι στο κακό και την country μπαλάντα των τίτλων που υπαγορεύει την ιστορία, κρύβεται ένα γλυκόπικρο σχόλιο που λέει πολλά για τη σύγχρονη Αμερική, και όχι μόνο. Φυσικά βρισκόμαστε στο κινηματογραφικό σύμπαν του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Jim Jarmusch (Ο Νεκρός, Τσακισμένα Λουλούδια, Μόνο Οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί), οπότε το τέλος του κόσμου είναι πιο... cool από ποτέ. Βρισκόμαστε σε μια ήσυχη, σχεδόν βουβή πόλη του Σέντερβιλ στην Αμερική, όμως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Το φεγγάρι τις τελευταίες μέρες φέγγει πολύ έντονα και έχει κατέβει ανεξήγητα χαμηλά. Οι ώρες της ημέρας μπερδεύονται, το φως του ήλιου χάνεται, ενώ τα ζώα συμπεριφέρονται παράξενα. Οι δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις είναι ανησυχητικές και οι επιστήμονες απορούν. Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει την κατάρα που θα έρθει να σκεπάσει σύντομα αυτήν τη μικρή πόλη.Οι νεκροί δεν πεθαίνουν. Γίνονται αιμοδιψή ζόμπι και σηκώνονται απ’ τους τάφους τους για να κάνουν άγριες επιθέσεις στους ζωντανούς και να τους φάνε. Οι κάτοικοι της επαρχιακής πόλης πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους. Η ταινία Οι Νεκροί Δεν Πεθαίνουν ήταν η επίσημη έναρξη του φετινού, 72ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.

Οι συνήθεις ύποπτοι του σινεμά του αμετανόητου rock ‘n’ roll σκηνοθέτη (Bill Murray, Tilda Swinton, Adam Driver, Iggy Pop, RZA, Tom Waits, Steve Buscemi) δίνουν βροντερό παρόν, μαζί με νέες προσθήκες στην παρέα (Selena Gomez, Danny Glover, Chloë Sevigny) σε μια εξαιρετικά αστεία, αυτοαναφορική, κυνική, απρόβλεπτη, μελαγχολική και... cool ματιά στην «απέθαντη» μυθολογία των ζόμπι.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Ιουλίου 2019 από την Tulip Ent.!

Θάνατος σε ένα κλικ! Ο παραγωγός των «Σήμα Κινδύνου», «Το Αυτό» και «Η Κατάρα» επιστρέφει με μια ακόμα ανατριχιαστική ταινία τρόμου που θα κόψει την ανάσα. Σε σκηνοθεσία του Lars Klevberg, που επίσης μέσα στο καλκαίρι θα κυκλοφορήσει ακόμη μια horror movie, το ριμέικ του Child's Play, η ταινία Polaroid είναι μια γεμάτη μυστήριο και αγωνία περιπέτεια, που χρησιμοποιεί ως φοβιστικό μέσον, ένα τεχνολογικό επίτευγμα του σχετικά μακρινού παρελθόντος, την στιγμιαίας εκτύπωσης μηχανή Πολαρόιντ. Η ντροπαλή έφηβη Μπερντ παίρνει μια κάμερα polaroid τύπου SX-70 από τον Τάιλερ, που την απέκτησε από ένα παζάρι, και έχει πάνω της χαραγμένα τα αρχικά «ΡΤΣ». Η Μπερντ φωτογραφίζει τον Τάιλερ και παρατηρεί μια παράξενη μουτζουρωμένη φιγούρα να υπάρχει στη φωτογραφία.
Η Μπερντ αργότερα πηγαίνει σε ένα πάρτι με την καλύτερη της φίλη, την Κέισι, και συναντάει την υπόλοιπη παρέα της και τον Κόνορ, το αγόρι που πάντα ήθελε να έχει. Η Μπερντ χρησιμοποιεί τη νέα της κάμερα για να βγάλει φωτογραφία την παρέα της. Μια από τις φίλες της βγάζει μια σέλφι με την κάμερα. Εν τω μεταξύ, ο Τάιλερ σκοτώνεται από μια οντότητα και ο σερίφης Πέμπροουκ ενημερώνει την Μπερντ για το περιστατικό. Στο σπίτι μετά, η Μπερντ παρατηρεί πως η μουτζούρα έχει φύγει από τη φωτογραφία του Τάιλερ και πήγε μυστηριωδώς στη φωτογραφία της φίλης της. Πολύ σύντομα, θα βρεθεί νεκρή. Όταν το μαθαίνει αυτό η Μπερντ, θα προσπαθήσει να καταστρέψει την κάμερα και να προειδοποιήσει τους φίλους της. Η Μπερντ και ο Κόνορ ερευνούν και μαθαίνουν πως η κάμερα ανήκε στον καθηγητή φωτογραφίας Ρόλαντ Τζόζεφ Σέιμπλ (ΡΤΣ) που δούλευε στο σχολείο τους χρόνια πριν. Είχε κατηγορηθεί πως βασάνισε τέσσερις μαθητές και σκότωσε τους τρεις από αυτούς, καθώς πήρε και μερικές αποκρουστικές φωτογραφίες. Ένας από τους απαχθέντες κατάφερε και δραπέτευσε και η αστυνομία ύστερα σκότωσε το Ρόλαντ. Η έρευνα της Μπερντ και του Κόνορ θα τους οδηγήσει στην σύζυγο του καθηγητή που θα τους αποκαλύψει κάποιο μυστικό που θα είναι κρίσιμο για την υπόθεση αυτή. Το σκοτεινό και τραυματικό παρελθόν της οικογένειας θα στοιχειώσει τους νεαρούς ήρωες τη στιγμή που παλεύουν να επιζήσουν από την οντότητα που απελευθέρωσε αυτή η διαβολική κάμερα.

Πρωταγωνιστούν οι Kathryn Prescott, Tyler Young, Samantha Logan.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουλίου 2019 από την Odeon!

Το Χρυσό Δέντρο, το μεγάλο βραβείο του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κιμώλου απονεμήθηκε το βράδυ της Κυριακής, στην ταινία «Eternal Winter» του Attila Szasz από την Ουγγαρία, μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα σοβιετικό στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, στο οποίο κρατούνται Ούγγροι πολίτες γερμανικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη ναζιστική Γερμανία. Οι καλογυρισμένες σκηνές του παγωμένου τοπίου και των άθλιων συνθηκών διαβίωσης των εγκλείστων έκαναν ένα θεαματικό κοντράστ με το όλο περιβάλλον, δομημένο και φυσικό, της Κιμώλου.

Η προβολή της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο προαύλιο μιας από τις πολλές και όμορφες εκκλησίες στο Χωριό, που ήταν φωτισμένο με πυρσούς και πολλά μικρά φαναράκια –αυτά ήταν και οι μοναδικές πηγές φωτός, όταν ένα μπλακ άουτ στο νησί σταμάτησε μεν προσωρινά τις προβολές ώσπου να μπει μπροστά η γεννήτρια, αλλά επέτρεψε στους θεατές να θαυμάσουν τα άπειρα αστέρια στο νυχτερινό ουρανό...

Το Σκιάδι, ο μοναδικός αυτός γεωλογικός σχηματισμός που σμίλεψαν ο χρόνος, ο άνεμος και η αρμύρα στο νησί, σήμα κατατεθέν του νησιού, που θυμίζει πέτρινο μανιτάρι, ήταν η πηγή έμπνευσης για το Χρυσό Δέντρο, το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ.

Το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας απέσπασε η ταινία από την Τυνησία «Fatwa» του Μahmoud Ben Mahmoud, με ήρωα έναν Τυνήσιο ο οποίος επιστρέφει από τη Γαλλία εξαιτίας του θανάτου του νεαρού γιου του σε μοτοσυκλετιστικό ατύχημα. Στην πορεία όμως διαπιστώνει πως το παιδί είχε εμπλακεί με Ισλαμιστές φονταμενταλιστες και πως οι συνθήκες θανάτου του είναι σκοτεινές.

Το βραβείο της ΕΡΤ απονεμήθηκε στην ταινία «Amir» (Nima Eghlima) από το Ιράν, μια ταινία ιδιαίτερης κινηματογράφησης που παρακολουθεί την καθημερινότητα ενός άνδρα ο οποίος καλείται να διαχειριστεί μια οικογενειακή κρίση. Η ταινία δίνει μια εικόνα της κοινωνίας στο σύγχρονο Ιράν.

Δόθηκαν επίσης τρεις Ειδικές Μνείες: καλύτερου σεναρίου στην ταινία «The Little Comrade» της Moonika Siimets από την Εσθονία, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στo «Debt» της Vuslat Saracoglu από την Τουρκία και καλύτερης κινηματογράφησης στο «Children of the salt» από τη Βενεζουέλα.

Τα βραβεία απένειμε πενταμελής διεθνής κριτική επιτροπή με πρόεδρο τον Tahar Houchi (Ελβετία, Αλγερία), δημοσιογράφο, κριτικό κινηματογράφου, σκηνοθέτη και διευθυντή του Φεστιβάλ Αραβικών Ταινιών της Γενεύης (FIFOG). Mέλη: John Petrizzelli (Βενεζουέλα), δημοσιογράφος και σκηνοθέτης, Karlos Alastruey (Ισπανία), σκηνοθέτης και παραγωγός, Aurora Marion (Βέλγιο, Ελλάδα, Ρουάντα), ηθοποιός και Rafika Chawishe (Αγγλία, Ελλάδα, Συρία), σκηνοθέτης και ηθοποιός.

Την Κυριακή η παρουσιάστρια Νία Φώη τίμησε με ειδικό βραβείο την παραγωγό Κάτια Πανταζή.

Η τελετή λήξης του φεστιβάλ, στον προαύλιο χώρο της Εκκλησίας του Χρυσοστόμου, παρουσία του δημάρχου Κιμώλου κυρίου Βεντούρη, ήταν ιδιαιτέρως εντυπωσιακή: είχε από δημοφιλείς ηθοποιούς όπως ο Γιάννης Στάνκογλου και ο Τάσος Νούσιας, μέχρι πυροτεχνήματα. Πλήθος κόσμου παρευρέθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό. Το αποκορύφωμα ήταν όταν η παρουσιάστρια Νία Φώη έδωσε το λόγο σε μια ηλικιωμένη Κιμωλιάτισσα η οποία είχε παρακολουθήσει ανελλιπώς κάθε προβολή του φεστιβάλ, με μια ιδιαιτερότητα: επειδή ήταν τυφλή, ο γιος της, της περιέγραφε κάθε ταινία... Εξίσου συγκινητική στιγμή ήταν όταν ο κόσμος αποθέωσε τον Φώτη και την Ελένη, από την εθελοντική ομάδα «Κιμωλίστες».

Η Νία Φώη και ο καλλιτεχνικός διευθυντής και εμπνευστής του φεστιβάλ Μάνουελ ντε Κόκο, αποχαιρετώντας το κοινό του Φεστιβάλ ανανέωσαν το ραντεβού για τον επόμενο χρόνο.

Μικρές λεπτομέρειες έκαναν την εβδομάδα αυτή προβολών ξεχωριστή: οι «Κιμωλίστες» με τις ντουντούκες που όργωναν καθημερινά τις παραλίες ενημερώνοντας τους λουόμενους για τον τόπο και τον χρόνο της εκάστοτε προβολής, η φιλοξενία των Κιμωλιατών που αγκάλιασαν το φεστιβάλ και τους ανθρώπους του, οι πανταχού παρούσες δανειστικές βιβλιοθήκες, η πολυεθνική ταυτότητα των προσκεκλημένων αλλά και η ίδια η ομορφιά του τοπίου πλούτισαν το φεστιβάλ. Και βέβαια κανείς απ’ όσους είχαν την τύχη να βρίσκονται στην Κιμωλο την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου δεν ξέχασε τις λαδένιες και τις τυρένιες, τα τερψιλαρύγγια τοπικά εδέσματα, αλλά και τη μοναδική φυσική του ομορφιά: στην παραλία Καρράς οι χελώνες καρέτα καρέτα έβγαιναν στα βράχια χωρίς να φοβούνται τους ανθρώπους...

Το Φεστιβάλ είναι μια προστιθέμενη αξία σε ένα κυκλαδονήσι που δικαίως υπερηφανεύεται για το φυσικό, ιστορικό και πολιτιστικό του πλούτο. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο στο νησί και μία από τις μετρημένες στα δάχτυλα τέτοιου είδους δράσεις στις Κυκλάδες. Βέβαια θα αδικούσαμε την Κίμωλο αν αναφερόμασταν μόνο στο «εθνικό» της προϊόν, την γνωστή μας κιμωλία. Εδώ και χρόνια στο νησί δραστηριοποιούνται οι «Κιμωλίστες - Εθελοντική Ομάδα», μια παρέα νέων ανθρώπων που έχουν βαλθεί να μεταμορφώσουν το αραιοκατοικημένο νησί σε έναν εναλλακτικό παράδεισο: δανειστικές βιβλιοθήκες μέσα σε βάρκες στην παραλία, δενδροφυτεύσεις, οικιστικός εξωραϊσμός, προβολές, βιβλία να κρέμονται (κυριολεκτικά) σε σταυροδρόμια του Χωριού για όποιον νιώσει την επείγουσα ανάγκη της ανάγνωσης...

Το Φεστιβάλ αποτελεί μια τολμηρή πρωτοβουλία του σκηνοθέτη Μάνουελ ντε Κόκο ο οποίος κέρδισε το στοίχημα καθώς οι προβολές είχαν θερμή ανταπόκριση τόσο από τους κατοίκους όσο και από τους επισκέπτες αυτού του εντελώς ιδιαίτερου νησιού.

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κιμώλου διοργανώνουν ο Δήμος Κιμώλου και η εταιρεία παραγωγής Glory Films υπό την αιγίδα του Υπουργείου Τουρισμού, με την ευγενική υποστήριξη του ΕΟΤ και με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε από τις 25 Ιουνίου έως την 1η Ιουλίου 2019. Η υλοποίησή του βασίζεται στη συνεργασία τοπικών και διεθνών φορέων, όπως η Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, το Φεστιβάλ Αραβικών Ταινιών της Γενεύης και η εταιρεία διανομής ταινιών Spanglish Movies (Λατινική Αμερική). Μεγάλος χορηγός επικοινωνίας του φεστιβάλ είναι η ΕΡΤ. Χορηγοί επικοινωνίας είναι το Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7FM και η ΕΡΑ ΣΠΟΡ 101.8FM.

Υποστηρικτές του φεστιβάλ είναι η εταιρεία Ορυκτών ΜΠΕΝΤΟΜΑΙΝ, η εθελοντική ομάδα Κιμωλίστες και οι εταιρείες διανομής ταινιών Rosebud.21 και Seven Films. Εξίσου πολύτιμη είναι και η συμβολή της εταιρείας Intermediate – Τοπική Συνεργασία. Mεγάλος Χορηγός Φιλοξενίας είναι τα ARIA HOTELS.

Την προβολή του φεστιβάλ αναλαμβάνει το Visit Greece του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού.