Movies Ltd

Να προσέχεις! Η Σου Αν είναι μια φαινομενικά άκακη και μοναχική γυναίκα που ζει ήσυχα στην πόλη του Οχάιο. Όταν η έφηβη Μάγκι τής ζητάει να αγοράσει αλκοόλ για εκείνη και την παρέα της, η Σου Αν βρίσκει την ευκαιρία να κάνει… νέους φίλους. Έτσι, λοιπόν, παραχωρεί στα παιδιά το υπόγειο του σπιτιού της για να διασκεδάσουν, ώστε να είναι ασφαλή και να μη χρειαστεί να οδηγήσουν στην επιστροφή υπό την επήρεια του αλκοόλ. Μπορεί να ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό ένα τέτοιο δώρο από «έναν μεγάλο», όμως στη συμφωνία υπάρχουν και κάποιοι κανόνες: Ένα από τα παιδιά πρέπει να παραμείνει νηφάλιο. Δεν πρέπει να βλασφημούν. Δεν πρέπει να ανέβουν στον επάνω όροφο. Και επιβάλλεται να την φωνάζουν MA. Όσο η παρέα των παιδιών σταδιακά απομακρύνεται από τη συναναστροφή με τη ΜA και όσο δε χρειάζονται πια τη φιλοξενία της, η μυστηριώδης γυναίκα αρχίζει να γίνεται εμμονική και αυτό που αρχικά φάνταζε ως το τέλειο εφηβικό όνειρο αρχίζει να γίνεται εφιάλτης. Το σπίτι της MA μεταμορφώνεται από το καλύτερο μέρος της πόλης, στο χειρότερο μέρος της Γης!

Ο Tate Taylor, αναγνωρισμένος σκηνοθέτης της ταινίας Υπηρέτριες (The Help) και ο παραγωγός των blockbusters Τζέισον Μπλουμ (Τρέξε!, Η Νύχτα με τις Μάσκες, Η Κάθαρση) ενορχηστρώνουν ένα θρίλερ με την τολμηρή, απρόσμενη και ισχυρή ερμηνεία της Octavia Spencer. Την ίδια την Σπένσερ με τον Τέιλορ, τους συνδέει μια φιλία 25 ετών. Η βραβευμένη ηθοποιός έχει συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη στο αντιρατσιστικό δράμα Υπηρέτριες και τη μουσική βιογραφία Get on Up. Στο cast της ταινίας ΜΑ συναντάμε και την πάντα αγαπημένη Juliette Lewis, στο ρόλο της single μητέρας της Μάγκι. Ο Luke Evans είναι στο ρόλο του Μπεν, ο οποίος μοιράζεται ένα άγνωστο παρελθόν με την ΜΑ, από τα χρόνια του σχολείου. Η απρόσμενη και ανατριχιαστική ερμηνεία όμως έρχεται από την Spencer, η οποία ξεπερνάει κάθε προσδοκία, καθώς προσπάθησε να δώσει ένα ισχυρό σοκ τρόμου στους θεατές -και το κατάφερε. Το σασπένς της ταινίας χτίζεται μέσα από την απρόσμενη και απρόβλεπτη, ψυχωτική συμπεριφορά της, η οποία έχει άγνωστα κίνητρα και μυστηριώδεις σκοπούς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Μαΐου 2019 από την Tulip Ent.!

Δείξε ποια πραγματικά είσαι! Μια αμερικάνικη κομεντί σκηνοθετημένη από την Anne Fletcher, σε σενάριο της Kristin Hahn, που στηρίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Julie Murphy είναι η ταινία Όνειρα σε Ψηλοτάκουνες Γόβες (Dumplin'). Ένα φιλμ που προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα καλύτερου τραγουδιού και που περιλαμβάνει τις πιο πρόσφατες επιτυχίες της θρυλικής Dollie Parton, μρεταξύ των οποίων και του Girl In The Movies. Η Γουίλ είναι η plus size έφηβη κόρη μιας πρώην Βασίλισσας της Ομορφιάς. Θέλοντας να κάνει την δική της επανάσταση και να διαμαρτυρηθεί για τα σημερινά πρότυπα ομορφιάς δηλώνει συμμετοχή στα τοπικά καλλιστεία. Ξαφνικά πολλές άλλες κοπέλες ακολουθούν το παράδειγμα της και η Γουίλ ανακαλύπτει την σημασία της πραγματικής ομορφιάς και φιλίας.

Πρωταγωνιστούν οι Jennifer Aniston, Danielle Macdonald, Odeya Rush, Dove Cameron.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Μαΐου 2019 από την Spentzos Films!

Η γέννηση μιας επικής μουσικής οδύσσειας! Το Rocketman είναι ένα επικό μιούζικαλ φαντασίας για την απίθανη ιστορία των πρώτων χρόνων της καριέρας του Έλτον Τζον. Η ταινία ακολουθεί το μεγαλειώδες ταξίδι της μεταμόρφωσης του Ρέτζιναλντ Ντουάιτ από ντροπαλό πιανίστα στον παγκόσμιο σταρ Έλτον Τζον. Πρόκειται για την ιστορία τού πώς ένα αγόρι από μια μικρή πόλη γίνεται μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της μουσικής και της ποπ κουλτούρας γενικότερα. Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, ενώνει τους κόσμους της μουσικής, της διασημότητας και της μόδας. Μετά από 10 χρόνια προετοιμασίας του πρότζεκτ και με το σενάριο να έχει πια γραφτεί, ήταν καιρός η ταινία να προχωρήσει παρακάτω. Την παραγωγή ανέλαβε ο άνθρωπος που γνωρίζει πώς να κάνει μεγάλες και επιτυχημένες ταινίες: ο σκηνοθέτης και παραγωγός Matthew Vaughn (X-Men: Η Πρώτη Γενιά, Fantastic Four), ο οποίος είχε σκηνοθετήσει τον Τζον στην σύντομη εμφάνισή του στο «Kingsman: Ο Χρυσός Κύκλος». Τη σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο καταξιωμένος Dexter Fletcher που λίγο καιρό πριν μας χάρισε το συναρπαστικό βιογραφικό μιούζικαλ «Bohemian Rhapsody» που σάρωσε τα ταμεία και τα βραβεία.

Εκτός από τον ταλαντούχο Taron Edgerton, που υποδύεται τον μέγα σταρ, στην ταινία πρωταγωνιστεί και ο βραβευμένος με BAFTA Jamie Bell (Μπίλι Έλιοτ, Τα Αστέρι δεν Πεθαίνουν στο Λίβερπουλ) που υποδύεται τον συνεργάτη του Έλτον Τζον, τον στιχουργό Μπέρνι Ταουπίν. Ως Τζον Ριντ, πρώτη ερωτική σχέση του Έλτον Τζον και συνεργάτη του επί 28 χρόνια, συναντάμε τον Richard Madden (Game of Thrones), ενώ την μητέρα του τραγουδιστή ενσαρκώνει η Bryce Dallas Howard (Black Mirror).

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Μαΐου 2019 από την Odeon!

Ζήτω ο Βασιλιάς! Μετά τις παγκόσμιες επιτυχίες του «Γκοτζίλα» (2014) και «Kong: Η νήσος του κρανίου» (2017), έρχεται το επόμενο, σαρωτικό κεφάλαιο αναβίωσης τιτάνιων τεράτων από τη Warner, Γκοτζίλα ΙΙ Ο Βασιλιάς Των Τεράτων (Godzilla: King of the Monsters). Μία επική, εντυπωσιακή περιπέτεια που βάζει τον Γκοτζίλα ενάντια σε μερικά από τα πιο γνωστά τέρατα της ιαπωνικής ποπ κουλτούρας. Η Μόναρκ, μια κρυφή ζωολογική ομάδα,έρχεται αντιμέτωπη με τιτάνια τέρατα, συμπεριλαμβανομένου και του Γκοτζίλα, που συγκρούεται με τη Μόθρα, τον Ρόνταν και την απόλυτη νέμεσή του, τον τρικέφαλο Γκιντόρα. Όταν αυτά τα αρχαία τέρατα, που θεωρούνταν απλώς μύθοι, ξυπνήσουν ξανά, θα ανταγωνιστούν μεταξύ τους για την απόλυτη κυριαρχία, ακόμα και σε βάρος της ανθρωπότητας.

Σκηνοθετεί ο Michael Dougherty (Krampus), ενώ πρωταγωνιστούν οι Millie Bobby Brown (Stranger Things), Vera Farmiga (Up in the Air) και Kyle Chandler (Argo).

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Μαΐου 2019 από την Tanweer!

Βυζάκια έξω λοιπόν!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η… Σταχτοπούτα της νέας εποχής

Αυτή είναι η έκτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του γεννημένου στις 24 Απριλίου του 1968 στο Ανόβερο της Γερμανίας, Veit Helmer. Είναι και η πρώτη του που προβάλλεται εμπορικά στην Ελλάδα. Μία από τις προηγούμενες ταινίες του, το «Παραλογιστάν» (Absurdistan, 2008) είχε λάβει μέρος στο φεστιβάλ Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας», όπου είχε τιμηθεί με το βραβείο σκηνοθεσίας και κυκλοφόρησε έπειτα κατευθείαν σε dvd.

Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας Το σουτιέν (The Bra) έλαβε χώρα στο φεστιβάλ του Χοφ, στη Γερμανία, τον περασμένο Οκτώβριο, ενώ λίγες μέρες μετά η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ του Τόκιο. Πήρε μέρος και στο περίφημο Tallinn Black Nights Film Festival. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζεται με τον Predrag 'Miki' Manojlovic, μετά το «Gate to Heaven» (2003) και η δεύτερη φορά που συνεργάζεται τόσο με τον Denis Lavant όσο και με την Chulpan Khamatova, με τους οποίους είχε συνεργαστεί για πρώτη φορά στη ταινία «Tovalu» (1999).

Η υπόθεση: Ένα εμπορικό τραίνο διασχίζει μια ατελείωτη, εύφορη κοιλάδα στους πρόποδες του Καυκάσου. Στην καμπίνα του οδηγού ο Νουρλάν, ο μηχανοδηγός. Μέρα με τη μέρα οδηγεί το τραίνο διασχίζοντας ένα προάστιο του Μπακού, όπου τα κτήρια είναι τόσο κοντά στις γραμμές, που αναγκάζεται να περνά ξυστά από τις αυλές και τα κτίσματα. Κάθε φορά που το τρένο πλησιάζει, οι άνδρες που πίνουν τσάι και οι γυναίκες που απλώνουν τα ρούχα, τρέχουν να το αποφύγουν.

Ο Αζίζ, ένα μικρό ορφανό παιδί, όταν βλέπει τον πράσινο σηματοδότη, που ενημερώνει πως το τραίνο πλησιάζει, τρέχει με την σφυρίχτρα του κατά μήκος των γραμμών και ειδοποιεί τους κατοίκους να μαζέψουν τα πράγματά τους και να μπουν στα σπίτια τους. Ό,τι δεν προλαβαίνουν να μαζέψουν, ο Νουρλάν τα συγκεντρώνει στο τέλος της διαδρομής: φτερά κοτόπουλων, παιδικές μπάλες, ακόμα και σεντόνια. Την τελευταία μέρα πριν την συνταξιοδότησή του ο μηχανοδηγός βρίσκει σκαλωμένο στο τρένο ένα κάπως ιδιαίτερο σουβενίρ: ένα δαντελωτό, γαλάζιο σουτιέν! Η σκέψη του σουτιέν αναστατώνει τον Νουρλάν, τόσο που πλέον δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια. Η απέραντη μοναξιά του τον οδηγεί να επιστρέψει στη γειτονιά και να αναζητήσει την ιδιοκτήτρια του σουτιέν. Θα την εντοπίσει;

Η άποψή μας: Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα δημιουργοί που σκέφτονται outside the box, που λένε. Όπως ο Veit Helmer. Που σε μια εποχή απίστευτης πολυλογίας – και κενού λόγου – αντιπροτείνει τον λυρισμό και τον… πληθωρισμό του «μία εικόνα – χίλιες λέξεις». Επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία που… έγραψε (μαζί με την Leonie Geisinger) μόνο με εικόνες. Σαν τότε, στις απαρχές του κινηματογράφου, όταν δεν είχε ακόμα βρεθεί ο τρόπος ώστε η κινούμενη εικόνα, που αναπαραγόταν πάνω στη μεγάλη οθόνη, να συνδυάζεται με ήχο. Προσέξτε όμως: ο σκηνοθέτης δεν έκανε μια βουβή ταινία. Γύρισε μια ταινία με φυσικό ήχο, χωρίς λόγια. Το γεγονός ότι κατάφερε το πείραμά του εν πολλοίς να είναι πετυχημένο, δίνει στην ταινία ένα θετικό πρόσημο.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, κάνει μια ιδιαίτερη κινηματογραφική μεταφορά του παραμυθιού της Σταχτοπούτας. Απλά, αντί για γοβάκι, υπάρχει σουτιέν! Αντί για πρίγκιπα, έχουμε έναν μοναχικό μηχανοδηγό, που βγαίνει στη σύνταξη. Κι αντί για κακές μητριές και άθλιες αδελφές, έχουμε τη… μοίρα να στέκεται εμπόδιο στην επίτευξη του στόχου. Όχι όμως και η… τεχνολογία. Από τη στιγμή που ο φίλος μας είδε και απόειδε με τις κατ’ οίκον επισκέψεις, όπου μία γυναίκα τον διώχνει, άλλη του αποδεικνύει πως το σουτιέν δεν είναι δικό της και άλλη προσπαθεί με κάθε τρόπο να του αποδείξει πως το σουτιέν… είναι δικό της, χρησιμοποιεί ένα… μηχάνημα! Ουρές οι γυναίκες, νέες και γραίες, να βάζουν τα στήθη τους στο μηχάνημα κι εκείνο να αποφαίνεται αν αυτά είναι τα βυζιά του σουτιέν. Βέβαια, ζονγκ του βγαίνει του έρημου. Γιατί καθόλου μα καθόλου δεν μπορεί να φανταστεί ποια είναι η ιδιοκτήτρια του στηθόδεσμου…

Ο Γερμανός σκηνοθέτης δείχνει μια αγάπη στο σινεμά του μεγάλου Jacques Tati, οπότε όσοι ψάχνετε τέτοιου είδους αναφορές, σπεύστε. Η ταινία έχει ρυθμό, ρυθμό που κατακτιέται και μέσω της επανάληψης. Μόνο που ενώ γενικώς τσουλάει το πράμα, αυτή η επανάληψη που δίνει ρυθμό, λίγο τη δίνει και στα… νεύρα του ανυπόμονου θεατή! Η αρχική έκπληξη και η ευνοϊκή θέαση της ταινίας, από κάποιο σημείο και μετά – αναγκαστικά – δίνει τη θέση της σε ένα απορημένο «αυτό είναι όλο;»... Η τελευταία φορά που είχε πετύχει κάτι ανάλογο ήταν με το «The Artist», που ήταν και… ασπρόμαυρο από πάνω! Ολοκληρωτικός φόρος τιμής εκεί. Εδώ, οι ευγενείς προθέσεις δεν αρκούν. Και το επίπεδο της ψυχαγωγίας δεν φτάνει εκείνο της ταινίας του… κωλόφαρδου Michel Hazanavicius.

H θλιμμένη φάτσα του φοβερού και τρομερού και γνωστού μας από τις ταινίες του πρότερου Kusturica, Miki Manojlovic (πείτε με τρελό, αλλά πιστεύω πως είναι ο χαμένος, δίδυμος αδελφός του Δημήτρη Δανίκα!) είναι απόλυτα ταιριαστή στο ύφος της ταινίας και σε αυτό που θέλει να πετύχει ο σκηνοθέτης. Ο Lavant το διασκεδάζει αλλά ουσιαστικά δεν έχει ρόλο και από τις γυναίκες, τις πάμπολλες γυναίκες, όλες κάνουν ότι μπορούν η αλήθεια είναι. Αν κάτι σου μένει τελικά από την ταινία είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του πιτσιρικά, που με τη σφυρίχτρα στο στόμα προσπαθεί να προειδοποιήσει τους συμπολίτες του για την έλευση του εμπορικού τραίνου. Για να πάει μετά, αυτός ο ορφανός, στο… σκυλόσπιτό του. Το οποίο θα χάσει. Θα ξεσπιτωθεί. Επειδή οι άνθρωποι δεν συγχωρούν. Και πολύ εύκολα ξεχνούν. Μπορεί ο μηχανοδηγός μας να μην βρίσκει τελικά την αγάπη, ευτυχώς όμως βρίσκει έναν… γιο. Συμπαθέστατη ταινία, το δίχως άλλο, δεν είναι για όλους ενώ θα μπορούσε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Μαΐου 2019 από την Filmtrade!

Αγάπη και Θάνατος

του zerVo (@moviesltd)

Πολύ μακρινή η ιδιοσυγκρασία μας με τους Φραντσέζους. Σε σημείο που να πιστεύω πως μια ρεαλιστικής εξιστόρησης ελληνική παραγωγή, θα είχε τερματίσει κάπου εκεί στο τρίτο λεπτό της ύπαρξης της. - Αντίο αγαπημένε μου, φεύγω με τον κολλητό σου! - Όχι μην μου το κάνεις αυτό και από αύριο κιόλας να με στείλεις να τα πίνω ολονυχτίς στην Πάρο, αγκαλιά με τα Ιταλιδάκια! So Simple! Όχι θα κάτσει να σκάσει ο οποιοσδήποτε για την προδοτική φυγή του αμόρε, που μπορεί και να μην υπήρξε ποτέ in love, αναμένοντας να κυλίσει το σενάριο, που το επόμενο καρέ του θα συμβεί δύο ολόκληρες Ολυμπιάδες μετά. Αυτό θα πει από την άλλη όμως να είσαι Ένας Πιστός Άντρας.

Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την ημέρα που το μαντάτο της εγκατάλειψης της αγαπημένης του Μαριάν, έσκισε στα δύο την καρδιά του μελαγχολικού Αμπέλ. Εγκυμονούσα κιόλας, να κουβαλά τον καρπό του πάθους της, με τον καλύτερο του φίλο. Έτσι όπως τα φέρνει η ζωή όμως, ο τυχεράκιας που έκλεψε το κορίτσι από τον κομπανιέρο του, θα φύγει αιφνιδίως από τον μάταιο τούτο κόσμο από καρδιακή ανακοπή, αφήνοντας την πίσω, σαραντάρα πλέον χήρα, να έχει να φροντίσει ένα μικρό, ορφανό αγόρι.

Η τελετή της εξόδου του απελθόντα, θα σταθεί αφορμή να συναντηθούν και πάλι μετά από τόσο καιρό ο Αμπέλ και η Μαριάν, εκεί που θα καταλάβουν πως κάτι από εκείνο το φλογερό τους παρελθόν, παραμένει ακόμη ζωντανό. Και θα ξανασμίξουν. Μόνο που αυτή η αναθέρμανση ενός παλιού δεσμού, θα συναντήσει δύο σημαντικούς πολέμιους. Τον μικρούλη Ζοζέφ, που θα ρίχνει βολές ένθεν κακείθεν προκειμένου να τρομοκρατήσει το νέο αμόρε της μαμάς του, αλλά και την αδελφή του πεθαμένου μνηστήρα, Ιβ, που από τα μικράτα της νιώθει κάτι περισσότερο από φιλία για τον όμορφο Αμπέλ.

Τι ιδιόμορφο και ετερόκλητο τετράγωνο ε? Από την μια πλευρά το ερωτικό αντικείμενο του πόθου, που δεν σίγασε ποτέ ακόμη κι αν η προδοσία της έσκασε σαν οβίδα στα σωθικά εκείνου που την λάτρεψε. Μόνη πια, ενδέχεται να επιστρέψει στην σιγουριά του παλιού καλού της? Και με τον μικρό κανακάρη της τι τρέχει, που μοιάζει να σκαρφίζεται φανταστικές υποθέσεις με εγκληματική προέκταση, που μπορεί να διαψεύδονται, κανείς όμως δεν παίρνει και όρκο πως δεν ισχύουν? Βέλη που θα πετύχουν ακόμη και την όμορφη Ιβ που λιώνει και μόνο στην σκέψη πως την αγκαλιάζει ο, απορριπτέος κάποτε από την νύφη της, Αμπέλ, νιώθοντας απόλυτα βέβαιη πως αυτό το πάθος, στα αληθινά του, θα είναι ακόμη πιο έντονο. Και μέσα σε όλη αυτή την σιγανή ανακατωσούρα, πως βρίσκει το σθένος ο ωραίος της υπόθεσης, να παραμένει ατάραχος, ακόμη και όταν οι εκβάσεις δεν δείχνουν να πηγαίνουν με τα νερά του?

Περίεργη ταινία, καθαρόαιμα γαλλικής συλλογιστικής, οργάνωσης και φυσικά εκτέλεσης, που περιστρέφεται γύρω από τις ψυχοσυνθέσεις τεσσάρων προσώπων που κινούνται κάτω από τον ίσκιο του εμβληματικού Άιφελ. Εκείνης, εκείνου, της άλλης και του μικρομέγαλου. Που ακόμη κι αν δεν διαθέτει ούτε δευτερόλεπτο αφηγηματικού λόγου, όπως συμβαίνει με τους άλλους τρεις που σχεδόν τον μοιράζονται, σπάζοντας την έννοια του βασικού ναρέιτορ, είναι κι εκείνος που κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση. Μεταλλάσσοντας με την έντονη παρουσία του - κλειδί ο εκφραστικός πιτσιρίκος Joseph Engel - το φιλμ μονομιάς από φάμιλυ σε θρίλερ και από σάτιρα σε αστυνομική νουβέλα. Άνισα η μπίλια δεν κάθεται σε κανένα ζανρ, είναι πασιφανές όμως πως δεν είναι και αυτός ο σκοπός του χαμηλότονου ντιρέκτορα Louis Garrel, γόνου της φημισμένης καλλιτεχνικής φαμίλιας που εκπροσώπησε σθεναρά το Νέο Κύμα.

Ο γοητευτικός αστέρας / δημιουργός, που εδώ κρατά για τον εαυτό του τον ρόλο του συνδετικού κρίκου των επιμέρους περσόνων, στην δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα, έχει την τύχη να συνεργάζεται με ένα θρυλικό όνομα στο σενάριο σαν αυτό του Jean Claude Carriere, γνωστού ψείρα και τελειομανή της γραφής. Το αποτέλεσμα είναι να μην σερβίρουν, οι περιεκτικές και συμπυκνωμένες εικόνες των σκάρτων 75 λεπτών διάρκειας, τίποτα έτοιμο στον θεατή, ούτε όμως να τον αφήνουν εύκολα να τις ξεπεράσει ασχολίαστες. Όπως τέλος οφείλω να υμνήσω την ομορφάδα, τόσο της εντυπωσιακά ώριμης Κυριας Garrel, Laetitia Casta, αλλά και της θυγατέρας του Ωραίου Johnny, Lily-Rose Depp, που αμφότερες δίνουν έναν άλλο, αντικριστό αγέρα, σε αυτή την απόλυτα Fabriqué en France ανακατωσιά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Μαΐου 2019 από την Tanweer!

Χίλιες και μια νύχτες!

του zerVo (@moviesltd)

Ε, δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, αφού πλέον όπως φαίνεται, έχει μπει για τα καλά το νερό στο αυλάκι. Κι αν εξαιρέσουμε το ένα και μοναδικό fail, που αφορά στην περίπτωση της Maleficent, από τότε που η Disney αποφάσισε να ριμεικάρει σε live action τις τεράστιες επιτυχίες κινουμένων σχεδίων της, όλες οι υπόλοιπες, οδηγούμενες με γνώμονα τον σεβασμό στο ορίτζιναλ, διασκευές, έχουν πάρει στην τελική αξιολόγηση τους, το λιγότερο την σφραγίδα της ικανοποιητικής. Και αναμφίβολα της διασκεδαστικής. Κανόνας από όπου δεν εξαιρέθηκε ούτε το στοίχημα του Aladdin, που εντέλει μας άφησε με μια και μόνη, εγκυκλοπαιδική περισσότερο, απορία στο φινάλε του: Για ποιον ακριβώς λόγο έπαιξε αυτό το βαρύγδουπο όνομα στα credits, σιμά στην σήμανση Directed By?

Ένα χαμίνι, που ολημερίς περιφέρεται στα στενά σοκάκια της πολύβουης πρωτεύουσας του βασιλείου της Άγκραμπα, παρέα με τον πιστό του φίλο, πίθηκο Άμπου, είναι ο Αλαντίν, ένας κλεφτάκος που ζει, ξαφρίζοντας τις τσέπες των ανυποψίαστων περαστικών στο παζάρι. Εκεί που θα γνωρίσει και θα μαγευτεί από την απαράμιλλη ομορφάδα της, την νεαρή πριγκίπισσα Γιασμίν, την χαμηλών τόνων θυγατέρα του δίκαιου Σουλτάνου, σε μια από τις συχνές της, μυστικές αποδράσεις από την ανία του παλατιού. Όπως κι εκείνη θα εντυπωσιαστεί από τον ακραία περιπετειώδη τρόπο ζωής του νεαρού πορτοφολά, παρότι στον συλλογισμό της τελικά θα τον καταχωρήσει σαν απατεώνα και όχι σαν άτομο που αξίζει την εμπιστοσύνη της.

Γνώμη που θα αλλάξει μονομιάς καθώς εκείνος θα της επιστρέψει το χρυσό βραχιόλι, κληρονομιά που της άφησε η μητέρα της, εισερχόμενος κρυφά στο δωμάτιο της, λίγο πριν πέσει στην παγίδα του Τζαφάρ, του ανήθικου βεζίρη που εποφθαλμιά τόσο τον θρόνο, όσο και την καρδιά της λαμπερής διαδόχου του. Αιχμάλωτος και ανήμπορος να αντιδράσει, ο Αλαντίν θα βρεθεί παγιδευμένος σε μια γιγάντια σπηλιά γεμάτη θησαυρούς, ανάμεσα στους οποίους και το φημισμένο μαγικό λυχνάρι που όλοι αναζητούν να αποκτήσουν. Και που ερχόμενο στην κατοχή του θα απελευθερώσει το χιλίων χρόνων ζωής φυλακισμένο αλλά και πανίσχυρα μαγικό Τζίνι, δίνοντας στον φτωχό νέο την δυνατότητα να πραγματοποιήσει τρεις, οποιεσδήποτε τρεις, ευχές!

Συνεπώς για τον ερωτοχτυπημένο για τα μαύρα μάτια της πριγκιποπούλας, που η μοίρα της ορίζει να παντρευτεί μονάχα γαλαζοαίματο, νέο, η πρώτη πρώτη ανάγκη του είναι να μεταμορφωθεί σε πλούσιο Σεΐχη, ελπίζοντας πως έτσι θα κερδίσει την συμπάθεια της. Και κάπως έτσι ξετυλίγεται στο εκράν, μια από τις πιο αγαπημένες λαϊκές ιστορίες, που ο αραβικός θρύλος λέει πως γέννησε η έμπνευση της Σεχραζάντ, στις χίλιες και μία παραμυθένιες νύχτες της. Και πραγματικά το ύφος που το στούντιο θέλησε κατά απόλυτη τιμή να ακολουθήσει στην υλοποίηση και αυτού του φιλόδοξου πλάνου της, ήταν ακριβώς αυτό, να υπάρχει διάχυτο στην ατμόσφαιρα της αίθουσας, το συναίσθημα του παραμυθένιου, του εξωπραγματικού, αυτού που μόνο το σινεμά εντέλει μπορεί να αποδώσει, δίνοντας στον θεατή την ευκαιρία να το σκάσει από την πραγματικότητα του.

Στην ουσία το σενάριο ελάχιστα αποκλίνει από εκείνο το χιλιοειδωμένο του animation, που 27 έτη πριν μετά ανέσεως θα κέρδιζε τον τίτλο στην συγκεκριμένη Οσκαρική κατηγορία, αν βεβαίως αυτή είχε εφευρεθεί. Φυσικά το ορίτζιναλ, εστεμμένο με δύο ολόχρυσα αγάλματα της Ακαδημίας για την μουσική του επένδυση και το τραγούδι, δεν άφησε σε κανέναν την εντύπωση πως το ριμέικ θα ακολουθούσε μονοπάτι διαφορετικό από εκείνο του αγωνιώδους μιούζικαλ, μιας και σε αρκετές στιγμές οι νότες και οι μελωδίες εισβάλλουν στο σκριπτ, δίνοντας του έναν παλιομοδίτικο, πλην αγαπημένο, χολιγουντιανό τόνο. Υπεύθυνος για την πενταγραμμική συνοδεία, ξανά ο μαέστρος Alan Menken, που όχι μόνο τροποποιεί σε πιο μοντέρνες, τις γνώριμες συνθέσεις του, όπως το νικηφόρο A Whole New World, αλλά προσφέρει και μια ολοκαίνουργη μουσική έμπνευση με το Speechless. Κομμάτι που με την φωνή της εξωτικά όμορφης Γιασμίν / Naomi Scott, κάνει παρέα σε μια από τις πιο καλογραμμένες σεκάνς της ταινίας.

Παρότι στην πρώτη του παρουσίαση ως κυανόχρουν Τζίνι, είχε μοιράσει θυμηδίες στο κοινό με την αστεία μόστρα του, ο Will Smith, στην πραγματικότητα είναι και εκείνος που κλέβει την παράσταση, με το κέφι, το μπρίο, τις αεράτες κινήσεις του. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως το τέμπο από την στιγμή της εμφάνισης του, ορίζεται αποκλειστικά και μόνο από εκείνον, χάρη στην ζωντάνια, τις απίθανες μεταμορφώσεις, την ικανότητα του να αποδίδει έναν ακόμη Hitch, σε ανατολίτικη κοψιά ετούτη την φορά. Προστατευόμενος του εδώ, ο ήρωας της μαρκίζας, ένας κοινός αλητάκος, με άδεια τσέπη, αλλά και με χρυσή καρδιά, που φέρει την μορφή ενός άπειρου από τέτοιου είδους ακριβές παραγωγές, ηθοποιού, όπως ο καναδοαιγύπτιος Mena Massoud. Που σταδιακά και όσο περνά ο χρόνος - και αποσπά τις αμέριστες βοήθειες από τον Fresh Prince - βρίσκει κι αυτός τα πατήματα του, μέχρι να καταφέρει να πάρει τον θετικό βαθμό για την παρουσία του. Στα αδύναμα δεδομένα του καστ πάντως, καταγράφεται ο Marwan Kenzari, που δεν θα γινόταν να στήσει πιο επίπεδο και κλισέ κακό Τζαφάρ.

Εν ολίγοις δεν μπορώ να βρω με ποιον τρόπο ο επισκέπτης της αίθουσας που παίζεται ο Aladdin θα αποχωρήσει δίχως να έχει χορτάσει δράση, ρομάντζο, άριστα ειδικά εφέ και εννοείται συναίσθημα. Ίσως όχι και με την ανάλογα ανατρεπτική διάθεση που υποσχόταν η ύπαρξη ενός ντιρέκτορα σαν τον Guy Ritchie στον πάγκο, αφού ο α-γραμμικός δημιουργικός του χαρακτήρας δεν εμφανίζεται ποτέ. Με το πνεύμα του Robin Williams, που φωνητικά είχε δώσει άλλη οντότητα στον δικό του θαυματοποιό στα 1992, να δίνει το πρόσταγμα και τον αεικίνητο Smith να παίρνει την σκυτάλη και χωρίς δεύτερη σκέψη να φέρνει σε πέρας την αποστολή, δεν υπάρχει και τόση ανάγκη για παρεμβάσεις από τον Βρετανό, ο οποίος ενδεχόμενα αποτέλεσε την χρυσή πολυτέλεια του Σχεδίου Αλαντίν. Που θα πετύχαινε - πιστεύω - και χωρίς εκείνον.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Μαΐου 2019 από την Feelgood Ent.!

Και φούμα φούμα στα βοτσαλάκια...

του zerVo (@moviesltd)

Εμένα όλο αυτό με στενοχωρεί. Γιατί τον είχα στηρίξει ως ηθοποιάρα μεγάλη και τρανή από την πρώτη φορά που τον καμάρωσα ως πρωταγωνιστή σε ταινία υψηλού επιπέδου - θυμάμαι σε εκείνο το υποτιμημένο διαμάντι του Μούσια, Amistad - ακόμη και στις στιγμές που δεν του έδιναν τις διανομές που δικαιούταν η ερμηνευτική του στόφα. Δεν συζητούμε καν το λάβαρο ικανοποίησης που ύψωσα, όταν το νερό μπήκε στο αυλάκι και ο γοητευτικός Τεξανός, έπαψε να παριστάνει στα μέτρια ρομ κομς τον γοητευτικό Τεξανό, παρά πήρε τα πάνω του τόσο πολύ, ίσαμε να φτάσει στην δικαιότατη Οσκαρική καταξίωση. Κι έκτοτε? Έτερον ουδέν. Τίποτες! Κενό! Και πλέον δεν μιλούμε για ένα απλό καμπανάκι που χτυπά με την παρουσία του στην χειρότερη ταινία της σεζόν (Serenity) αλλά με το ότι κρατά τον βασικό ρόλο εδώ, στο πόνημα ενός άξεστου κινηματογραφικού κανάγια, που θα φτάσει τα 100 του χρόνια (first God) και ακόμη θα γράφει ιστορίες για φούμες, άσπρες γραμμές και θρίσομ στα όρθια...

Ο Μούντογκ είναι ένας ποιητής, ένας αρτίστας που ξετυλίγει το λυρικό του τάλαντο δίπλα στα πολυτελή κότερα, που στέκουν αραγμένα κάτω από τον καυτό ήλιο της Φλόριντας, στους ντόκους των Κι Γουέστ. Τα έσοδα βέβαια από τις πωλήσεις των βιβλίων του δεν επαρκούν ούτε για να καλύψουν τις ημερήσιες ανάγκες του για μαριχουάνα και παρόλες τις παροτρύνσεις του ατζέντη του για να στρωθεί στην δουλειά, μπας και κατεβάσει καμία καινούργια ιδέα, εκείνος προτιμά να ξοδεύει τα γερά κομποδέματα που του στέλνει πεσκέσι η (its complicated) εύπορη σύζυγός του, σε ολονύχτια πάρτι με ούζα.

Αφορμή για να έρθει και πάλι σε επαφή με την αγαπημένη του, εξίσου χίπι, γυναίκα του, θα σταθεί ο γάμος της κορούλας τους, Χέδερ, που σε αντίθεση με τους δυο γονείς της, που ονειροβατούν ολημερίς, διαθέτει λιγουλάκι μυαλό στο κεφάλι της. Και που ατυχώς όταν η όμορφη μητέρα της, ισοπεδωμένη από το πιώμα, καρφώσει το αμάξι της, μετωπικά σε φορτηγό και αποδημήσει εις Κύριον, αφήνοντας την ως μοναδική διαχειρίστρια της κληρονομιάς της, θα θέσει κάποιους βασικούς κανόνες στον άσωτο μπαμπά της, προκειμένου να του μοιράσει, όσες εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια του αντιστοιχούν: Να σοβαρευτεί, να ορθοποδήσει, να αφοσιωθεί στο νέο του βιβλίο και αν τον κρίνει ικανό θα του μεταβιβάσει το τεράστιο ποσό!

Και πραγματικά ο Μούντογκ αφού ταρακουνηθεί αλαφρώς, θα αποφασίσει να πάρει τον ίσιο δρόμο, δηλαδή να παίρνει τις ίδιες ποσότητες κάνναβης καθημερινά και να ρουφά επακριβώς τα ίδια λίτρα τζιν με το χτες, απλώς ενδιάμεσα να βρίσκει και κομματάκι χρόνο να γράφει και δυο στίχους, βουτηγμένος μέσα στην θολούρα του νου. Πράγμα που συμβαίνει στην οθόνη με πιο άγαρμπο τρόπο ακόμη και από τις κωμωδίες του Μαρκίδη, αφού ο λαθρόβιος και στο σανατόριο θα μπει, για να το ρημάξει και δουλειά θα βρει σαν ξεναγός σε μίνι κρουαζιέρες, μέχρι να καταστρέψει τον συνεταίρο του και με τον κολλητό του Snoop Dogg (να φανταστείς ο πιο νηφάλιος των συμμετεχόντων, για τέτοιο sci fi μιλάμε) θα κάνει κολεγιά, μπας και γλυτώσει από την φυλακή, ίσαμε να τα κάνει μαντάρα κι εκεί. Είναι ακριβώς το ημίωρο που η έκφραση απορίας ζωγραφισμένη ανεξίτηλα στο πρόσωπο μου, μου έχει προκαλέσει αγωνία συνάμα για το τι ακριβώς παρακολουθώ.

Μια υμνική σάτιρα γύρω από τον Βίο και την Πολιτεία ενός τύπου που καλοπερνάει με ξένα κόλυβα, καλοπηδάει ξένες κυρές και καλοδιαλύει ξένες περιουσίες? Μια ντοκιμαντερίστικου παλμού αγιογραφική παρουσίαση μιας περσόνας μοναδικής, ξεχωριστής, σύγχρονης, καλλιτεχνικής και φυσικά καταληκτικά κοινωφελούς? Μια ειρωνική διαδήλωση για το πόσα μπορεί να πετύχει κανείς - ίσαμε Νόμπελ και Πούλιτζερ να φτάσει, όχι ακολουθώντας το Βαγγέλιο, αλλά πράττοντας τα ακριβώς αντίθετα από τα ηθικά? Σαχλαμάρες! Η ταινία του Korine, ακόμη δηλαδή μια ταινία του Korine, δεν είναι σοβαρότερη από εκείνο το adventure που παίζαμε κάποτε στα pc με κεντρικό αντιήρωα τον Leisure Suit Larry.

Που κοίταξε να δεις ποιος τον υποδύεται εδωνά! Ο Matt! Που εγώ χάραζα φλέβες για πάρτη του, ωσότου φτάσει στο απόγειο του Dallas Buyers. Ξεπεσμός από τους λίγους, με άλλοθι την συμμετοχή μιας ολ σταρ ομάδας τριγύρω από Isla Fisher και Zac Efron, μέχρι Martin Lawrence και Jonah Hill, να τον πείθουν πως παίρνει άφεση για δαύτες τις αμαρτίες. Ενδεχόμενα λοιπόν το (γελοίο κατά τα άλλα) σενάριο του The Beach Bum, να πρέπει να σταθεί πλοηγός για το μέλλον του Μακόνα, ώστε να λογικευτεί με ορθότερες επιλογές, ειδάλλως η καταστροφή είναι σιμά. Και όπως έχουμε ξαναπεί έχουν βουλιάξει και σπουδαιότερα ταλέντα στην χολιγουντιανή ιστορία. Δεν θα κάνει ο πενηντάρης πια σταρ, ότι του κατεβάσει η κούτρα και δεν θα ανοίγει μύτη. Ξέρω, ξέρω, που με γράφεις, μην σε απασχολώ, τώρα που ψάχεις για τζιβάνες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Μαΐου 2019 από την Odeon!

Man Of Steel! Αλλιώς...

του zerVo (@moviesltd)

Ως ιδέα υλοποιήθηκε για πρώτη φορά αυτόνομη στο πολύχρωμο περιοδικό λίγο πριν να ξεσπάσει ο δεύτερος μεγάλος πόλεμος. Και φυσικά είναι πασίγνωστη ακόμη και στον πλέον αδαή με την έννοια των υπέρ ηρώων. Οδηγούμενο προς την σωτηρία του το νεογνό - διάδοχος του θρόνου στον πλανήτη Κρύπτον, λίγο πριν επέλθει ο ολοκληρωτική καταστροφή στο μακρινό αστέρι, θα φτάσει άριστα πακεταρισμένο στην γη μας, για να περισυλλεγεί από άτεκνη φαμίλια της αμερικάνικης περιφέρειας. Μεγαλώνοντας, η ισχύς που θα του δώσουν τα ολοζώντανα πετρώματα της γης του, θα είναι τόσο ικανή ώστε να καταστήσουν τον Σούπερμαν ως θεματοφύλακα της παγκόσμιας ασφάλειας. Κι αν ο μικρός στραβώσει, την δει αλλιώς και η ψυχούλα του δεν σφίζει από ηθική αλλά από πλεονεξία να εξελιχθεί στον κυρίαρχο του σύμπαντος? Brightburn...

Μετά από ατελείωτες προσπάθειες να αποκτήσουν το πολυπόθητο παιδί τους, έστω και σε οριακή ηλικία πια για να γίνουν γονείς, το ζευγάρι της Τόρι και του Κάιλ, δύο φιλήσυχων αγροτών από το Κάνσας, θα αποκτήσουν επιτέλους το αγοράκι τους, τον μικρούλη Μπράντον. Τουλάχιστον αυτό θα δημοσιοποιήσουν στον στενό τους περίγυρο αποκρύπτοντας την πλήρη αλήθεια, πως το μωρό στην πραγματικότητα προσγειώθηκε ανεξήγητα στο κατώφλι της φάρμας τους, μια μοιραία νύχτα, πάνω σε έναν φλεγόμενο, σπινθηροβόλο μετεωρίτη.

Από εκείνη την βραδιά έχουν διαβεί 12 χρόνια και το μυστικό των ταπεινών Μπρέγιερ διατηρείται επτασφάλιστο, αφού δεν το έχουν ακόμη ομολογήσει ούτε στο αγοράκι. Που πλέον έχει μεγαλώσει για τα καλά, σε απόλυτα φυσιολογικές συνθήκες και δίχως να έχει επιδείξει κάτι το ξεχωριστό στην συμπεριφορά του. Μέχρι ώρας, διότι με απαρχή την όχι και τόσο καλή σχέση του με τους συμμαθητές του στο σχολείο, ο Μπράντον θα αρχίσει να επιδίδεται σε παράξενες, βίαιες και παραβατικές πράξεις, που δεν τον χαρακτήριζαν ως τώρα. Και που περιέργως δεν θα ανησυχήσουν άμεσα τους χαμένους στην ευτυχία τους, θετούς γονείς του...

Όχι και παράλογο λες ε? κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως το καμάρι του ενδέχεται να αποτελέσει μετεμψύχωση του...Ντέιμιαν. Στην παρούσα περίπτωση όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ετούτο είναι και το μεγαλύτερο φάουλ μιας έμπνευσης που αρχικώς δείχνει ιδιαίτερα πιασάρικη. Ο μπόμπιρας από την μια στιγμή στην άλλη, μεταστρέφει χαρακτήρα κατά 180 μοίρες: Γεμίζει τετράδια και μπλοκ με ακατάληπτες ζωγραφιές. Τσακώνεται στην τάξη, σε σημείο που να προκαλέσει κάταγμα. Προκαλεί τον όλεθρο στο κοτέτσι μην αφήνοντας ούτε μισή όρνιθα στην ζωή. Με μια απλή του κίνηση κολλάει τον πατριό του στον τοίχο. Αδιαφορεί παντελώς για τον χαμό αγαπημένων συγγενών. Ε και η μαμά του, δεν βλέπει τίποτα απολύτως το επιλήψημο σε όλη αυτή την στάση, βάζοντας τα κιόλας με τον Κύρη της, που υποψιάζεται πως κάτι (μπορεί να) τρέχει με τον κανακάρη τους.

Κι όμως οι φιλοδοξίες του πρότζεκτ, που αποξαρχής έθεσε κάτω από την προστασία του ο πολύς James Gunn των Guardians Of The Galaxy, δεν είναι όπως φαίνεται μικρές, αν αναλογιστούμε πως πίσω από την παραγωγή στέκεται ολόκληρη Sony. Εξού και με μόλις έξι εκατομμύρια κόστος, χάρη στην προσεγμένη δουλειά της ειδικής Fractured (που κρύβεται πίσω από τα περισσότερα έργα της Blumhouse) τα ειδικά εφέ είναι άρτια, τόσο ώστε τα φονικά που συμβαίνουν στην οθόνη να μοιάζουν το λιγότερο εντυπωσιακά. Μέχρις εκεί όμως, αφού τα θύματα διεκδικούν τέτοιο βραβείο ηλίθιας λογικής, ώστε ο θεατής μπορεί να καταλήξει και στο ανείπωτο συμπέρασμα του "καλά να πάθουν"!

Κι όμως η περίπτωση του εναλλακτικά κακίστρου Καλ Ελ, με ελάχιστη φροντίδα παραπάνω στο σενάριο θα μπορούσε να αποδώσει σαφώς καλύτερα, αναδεικνύοντας την αλληγορία γύρω από την δύσκολη ενηλικίωση, σε έναν κόσμο απόλυτα περιοριστικό. Ανταυτού οι μηδενιστικές περσόνες που περιβάλλουν τον Μπράντον (αξιόλογος ο μελαγχολικός πιτσιρικάς Jackson Dunn) με προεξάρχουσα εκείνη της απίθανα αστείας μανούλας του, που αποδίδει η - την είχα κάποτε για ψηλότερα - Elizabeth Banks, μάλλον δεν βοηθούν ποτέ, στο να πάρει μπροστά μια σοβαρή πλοκή. Κι έτσι η Ζωντανή Κόλαση χωρίς φλόγες, λάβες και μικρούς αντίχριστους, δεν πείθει κανέναν ως αποτέλεσμα, παρά μόνο ως υγιής πρόθεση τροποποίησης του μύθου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Μαΐου 2019 από την Feelgood Ent.!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τα κονσερβοκούτια κρύβουν εκπλήξεις

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθετεί ο Allan Mauduit, ο οποίος συνυπογράφει και το σενάριο (μαζί με τον Jérémie Guez, ο οποίος μεταξύ των άλλων, ήταν ένας από τους σεναριογράφους της ταινίας «Η νύχτα που έφαγε τον κόσμο»). Το 2008 μαζί με τον Jean-Patrick Benes είχαν συνσκηνοθετήσει την ταινία «Vilaine».

Η ταινία Σκότωσα το Αφεντικό μου (Rebelles) έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ L'Alpe d'Huez, στη Γαλλία. Βγήκε στις αίθουσες στη χώρα της στις 13 Μαρτίου και οι εγχώριες εισπράξεις της ξεπέρασαν τα επτά εκατομμύρια ευρώ.

Η υπόθεση: Η Σαντρά είναι μια γυναίκα, που συνεχίζει να είναι όμορφη και δροσερή κι ας πατάει πλέον στην τρίτη δεκαετία της ζωής της. Προκειμένου να ξεφύγει από τον βίαιο σύζυγό της, ο οποίος την δέρνει, η Σαντρά αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον γαλλικό νότο, όπου ζούσε μαζί του, και να επιστρέψει στη γενέτειρά της, τη Βουλώνη, μια παραθαλάσσια πόλη κοντά στη Μάγχη. Εκεί μεγάλωσε, εκεί έγινε κομμώτρια, εκεί κέρδισε σε καλλιστεία όταν ήταν μικρότερη. Μένει (προσωρινά υποτίθεται) στο τροχόσπιτο της μητέρας της – που δεν τρελαίνεται για την επιστροφή της – και ψάχνει απεγνωσμένα για δουλειά. Και βρίσκει σε ένα τοπικό κονσερβοποιείο ψαριών.

Κι ενώ δεν περνάει πολύ καιρός από τότε που έχει προσληφθεί, την ξεμοναχιάζει και προσπαθεί να τη βιάσει το αφεντικό της. Η Σαντρά αντιστέκεται, μια σειρά από συγκυρίες ακολουθούν και το αφεντικό σκοτώνεται. Αυτόπτες μάρτυρες στο περιστατικό είναι άλλες δύο συναδέλφισσες της Σαντρά, η Ναντίν και η Μεριλίν. Στην προσπάθειά τους να «εξαφανίσουν» τον νεκρό, θα ανακαλύψουν ένα σακ βουαγιάζ γεμάτο χρήματα. Και θα το κρατήσουν. Μόνο που τα χρήματα αποτελούσαν αντίτιμο για εμπόριο κοκαΐνης. Οι Βέλγοι έμποροι (στους οποίους ουσιαστικά ανήκουν τα χρήματα) καταφθάνουν στη Βουλώνη διψώντας για αίμα και ο τοπικός τους συνεργάτης εμπλέκεται με την Σαντρά με παραπάνω από έναν τρόπους, ενώ κι ένας όχι και τόσο καθαρός αστυνομικός περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση...

Η άποψή μας: «Φόβος και παράνοια στη Βουλώνη» - και όχι στο Λας Βέγκας; «Αποστολή στη Βουλώνη» - και όχι στην Μπριζ; «Οι φυγάδες της Βουλώνης» - και όχι του Μιζούρι; Κάπως έτσι! Τούτη η ταινία πόρρω απέχει από το να τσουβαλιαστεί ως άλλη μία καλοκαιρινή γαλλική κωμωδία, από αυτές που αφθονούν στη χώρα μας με το που ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες. Από την άλλη – δυστυχώς – δεν φέρει εις πέρας όλες τις προσδοκίες που δημιουργεί κατά το διάβα της. Από την άλλη... άλλη – ευτυχώς – δεν παίρνει τον εαυτό της ποτέ στα σοβαρά. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα διασκεδαστικότατο, εντελώς άνισο, συνονθύλευμα, μια ταινία που κάνει πολλά πράγματα πάρα πολύ σωστά και μερικά πάρα πολύ λάθος και κυρίως μια ταινία πολύ τολμηρή, που θαρρείς όμως πως εκεί που ήταν (είναι) έτοιμη να απογειωθεί και να ξεφύγει στην στρατόσφαιρα, κάποιος της τραβάει τα χαλινάρια. Και την ευνουχίζει.

Ναι, η ταινία τραβάει τα πράγματα στα άκρα. Θα ήταν υπέρ της να τα τραβήξει στα άκρα ακόμα περισσότερο. Με μια λέξη κάποιος θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει ως «κουλουβάχατα». Ή αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αγγλοσαξονικό χαρακτηρισμό «a beautiful mess». Ένα πάτσγουορκ στο οποίο συναντούμε στοιχεία από το σινεμά των αδελφών Coen αλλά και στοιχεία από το σινεμά τόσο του Guy Ritchie όσο και του Quentin Tarantino. Κι άλλων, ο αριθμός και τα ονόματα των οποίων ουκ έχει (έχουν) τέλος! Θαρρείς και οι δημιουργοί της καθώς έγραφαν το σενάριο έλεγαν «ας βάλουμε κι αυτό, πλάκα έχει, ας βάλουμε κι αυτό για να δείξουμε κυνικοί, ας βάλουμε κι αυτό για να δείξουμε πόσο υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης είμαστε, ας κάνουμε κι ένα σχόλιο για την κανιβαλιστική σύγχρονη κοινωνία, why not».

Η Cécile de France βρίσκεται στα ομορφότερα και στα πιο σέξι της, η Yolande Moreau έχει πλάκα άμα τη εμφανίσει – γενικώς, οι τρεις κυρίες αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ταινίας και υπάρχει και ο Simon Abkarian ως μπαλαντέρ, να συμπαρασύρεται κι αυτός στην τρέλα του φιλμ. Η σκηνή που συνδυάζει ένα πέος σε στύση με ένα... φοριαμό είναι ταυτόχρονα γραφική, σοκαριστική, ξεκαρδιστική και σε οδηγεί σε μονοπάτια μαύρης κωμωδίας. Το γεγονός ότι οι τρεις κυρίες επιλέγουν να... κονσερβοποιήσουν το πτώμα προκειμένου να το εξαφανίσουν, σε παραπέμπει σε κατάμαυρη κωμωδία μακάβριων καταστάσεων, με τον κανιβαλισμό να ελλοχεύει. Εκεί ο σκηνοθέτης μάλλον φοβήθηκε και σκέφτηκε «ρε, θα μας δείρουν, το τραβάμε πολύ». Οπότε, οι κονσέρβες με τον νεκρό, αντί να καταναλωθούν από τους... φτωχούς (τρομερό εύρημα ακόμα και ως πιθανότητα, σκεφτείτε το) καταλήγουν άδοξα μέσα στο υγρό στοιχείο, που σκεπάζει και κρύβει τα πάντα.

Μετά, η ταινία μετατρέπεται σε αστυνομικό θρίλερ κατά μία έννοια. Πάντα με υπόνοια χιούμορ από πίσω. Οι σκηνές με την Cécile να παίζει ξύλο με τον Simon, θυμίζουν... βιντεοκλίπ. Και η σκηνή στην παραλία και το παγωτό λεμόνι (η αγαπημένη μου της ταινίας) παραπέμπει σε άλλο σινεμά, σε άλλο ύφος, σε άλλη λογική. Και μετά έχουμε το εν πολλοίς αμήχανο φινάλε: αν η ταινία τελείωνε με το τελευταίο πιστολίδι μέσα στο σπίτι, οι θεατές θα έμεναν μαλάκες, και λογικό, μιας που ενώ υπάρχει κορύφωση, οι τρεις ηρωίδες θα έμεναν εντέλει αδικαίωτες. Γι' αυτό και ακολουθεί το τελικό φινάλε. Που μας κλείνει το μάτι. Εν κατακλείδι: μια χαρά θα περάσετε. Καθόλου δεν θα βαρεθείτε. Θα σκεφτείτε και πράγματα σε δεύτερο επίπεδο. Και ίσως, ίσως λέω, εκεί που θα διασκεδάζετε παρακολουθώντας τα δρώμενα επί της μεγάλης οθόνης, να σκεφτείτε: «κοίτα να δεις, στο τσακ την είχε την μεγάλη επίδοση». Καλά είναι κι έτσι...

Η μεγάλη των Γάλλων σχολή!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους... αθώους;

Ο Pierre Salvadori έχει γράψει τη δική του ιστορία στη γαλλική κινηματογραφική βιομηχανία. Γεννημένος στην Τύνιδα της Τυνησίας το 1964, είναι ένας από τους πιο εμπορικούς σκηνοθέτες της πατρίδας του. Αυτή είναι η ένατη μεγάλου μήκους της καριέρας του, είναι όμως μόλις η πρώτη που συμμετείχε σε τμήμα του φεστιβάλ των Καννών – στο περσινό, επετειακό, 50ο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών»! Στην Ελλάδα έχουμε δει ήδη τρεις από τις προηγούμενες ταινίες του – και από τις συνολικά τέσσερις με τούτη εδώ, που θα έχουν προβληθεί στη χώρα μας, στις τρεις από αυτές βασικό ρόλο – αν όχι πρωταγωνιστικό – κρατάει η Audrey Tautou. Θυμίζουμε τους τίτλους των ταινιών του Salvadori που έχουν προβληθεί στην Ελλάδα: «Μετά από σας...» (Après vous..., 2003), «Κορίτσι για σπίτι» (Hors de prix, 2006) και «Γλυκό ψέμα» (De vrais mensonges, 2010).

Την παγκόσμια πρώτη της λοιπόν η ταινία Το Πρόβλημά μου Είσαι Εσύ! (En liberté!) την πραγματοποίησε στο περσινό φεστιβάλ των Καννών! Εκεί, η ταινία κέρδισε το Βραβείο της SACD για την καλύτερη γαλλική ταινία του τμήματος! Επίσης, ήταν υποψήφια για εννέα Cesar (τα γαλλικά Όσκαρ) μη κερδίζοντας τελικά κανένα! Συνολικά, στη Γαλλία η ταινία έκοψε πάνω από 600 χιλιάδες εισιτήρια.

Η υπόθεση: Η Ιβόν είναι αστυνομικός σε μια πόλη στη γαλλική Ριβιέρα. Κάθε βράδυ λέει και μια ιστορία – πάντα την ίδια – για να κοιμίσει τον πιτσιρικά γιο της. Ήρωας της ιστορίας είναι ο πατέρας του μικρού, ο πιο διάσημος αστυνομικός της πόλης, ο οποίος έπεσε την ώρα του καθήκοντος. Η Ιβόν τονίζει τον ατρόμητο χαρακτήρα του νεκρού συζύγου της, του Σαντί, και με αυτόν τον τρόπο κατορθώνει να μειώσει κάπως τον πόνο από την απώλειά του. Κι ενώ μέχρι και άγαλμα του στήνουν για τη δράση του εναντίον του οργανωμένου εγκλήματος, η Ιβόν μαθαίνει από σπόντα πως ο άνδρας της τελικά, όχι μόνον ήρωας δεν ήταν, αλλά ήταν βρώμικος αστυνομικός, που «λαδωνόταν».

Την ώρα που το μαθαίνει αυτό, αποφυλακίζεται μετά από 7 χρόνια στην ψειρού ένας άνδρας, ο Αντουάν, τον οποίο είχε παγιδεύσει ο Σαντί για τη ληστεία ενός κοσμηματοπωλείου. Ο Αντουάν γυρίζει πίσω στην αγαπημένη του, δεν είναι όμως ο άντρας που ήταν πριν μπει φυλακή. Δεν πιστεύει πλέον καθόλου στη δικαιοσύνη – ίσα ίσα ρέπει προς την παρανομία. Για να εξιλεωθεί απέναντί του και για να τον προστατέψει, η Ιβόν, αφού του συστήνεται με άλλη ταυτότητα από την πραγματική της, γίνεται σκιά του. Κι όλα αυτά ενώ έχει να διαχειριστεί κι ένα ειδύλλιο με έναν ανασφαλή συνεργάτη της και φίλο του νεκρού συζύγου της...

Η άποψή μας: Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Salvadori ότι πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ο άνθρωπος είναι ταγμένος στο εμπορικό σινεμά. Και συνήθως οι ταινίες του είναι καλές για το είδος τους. Είναι διασκεδαστικές. Περνάς καλά βλέποντάς τες και σου μένει και κάτι ως μήνυμα. Στη συγκεκριμένη ταινία ενώ είναι περισσότερο υπερβολικός από ποτέ, το μήνυμα που κομίζει έχει το ενδιαφέρον του. Όπως και να έχει, προσωπικά ποτέ δεν θα επέλεγα τη συγκεκριμένη ταινία να λάβει μέρος σε ένα τόσο σπουδαίο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως στα περισσότερα φεστιβάλ, η σοβαροφάνεια περισσεύει, οι πιο πολλές ταινίες θαρρείς ότι κουβαλούν όλο το βάρος του κόσμου και ταινίες όπως αυτή είναι κατά μία έννοια απαραίτητες για να χαλαρώσουν από την πολύ κουλτούρα οι συνάδελφοι, αλλά τούτη... παραείναι εμπορική.

Προσπερνώντας το σκόπελο του κατά πόσο ταιριάζει ή όχι στο πρόγραμμα ενός φεστιβάλ προχωράμε στο δια ταύτα: deep down που λένε και στο χωριό μου, αυτή είναι μια ταινία πάνω στην ανθρώπινη καλοσύνη. Στο πόσο λυτρωτική είναι η αγάπη. Στο πόσο πολύ μπορεί να συντρίψει έναν άνθρωπο η αδικία που βιώνει. Στο πόσο πολύ έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε σε μύθους, είτε όταν είμαστε μικρά παιδιά είτε όταν ενηλικιωνόμαστε. Τη γουστάρουμε την παραμύθα, πως να γίνει. Το τελευταίο αποτελεί και μια έμμεση αναφορά στο ίδιο το σινεμά. Προφανή πράγματα όλα αυτά. Όντως. Αλλά κατά βάση, όμορφα αποτυπωμένα, με μια ματιά που δεν απομακρύνει τον θεατή από την ταινία και τον βάζει και σε διαδικασία σκέψης.

Bingo! Κάθε ένας από τους πρωταγωνιστές έχει μια βασική ανάγκη. Ο ορφανός πιτσιρίκος χρειάζεται τον μύθο του ήρωα πατέρα, ακόμα κι αν αυτός ο ήρωας ήταν διεφθαρμένος. Ο Αντουάν θέλει να βρει τρόπο να του επιστραφούν με κάποιον τρόπο τα επτά χρόνια που πέρασε άδικα στη φυλακή. Η Ιβόν θέλει να βοηθήσει τον Αντουάν για να εξιλεωθεί για τις ατιμίες του συζύγου της. Ο Λουί θέλει την αποδοχή της Ιβόν με την οποία είναι ερωτευμένος από πάντα. Και η Ανιές θέλει η σχέση της με τον Αντουάν να γίνει όπως ήταν παλιά. Οι ηθοποιοί τα πάνε μια χαρά, με άνεση φέρνουν εις πέρας τους ρόλους τους, ιδίως η Adèle Haenel, την οποία δεν θυμάμαι να έχουμε ξαναδεί σε κωμωδία.

Η ταινία κυλάει ομαλά και υπάρχουν σκηνές που βγάζουν μπόλικο γέλιο. Όπως εκείνη με το απαράδεκτο άγαλμα του εκλιπόντος. Ή εκείνη με τον πάτερ που πιάνεται σε ένα όργιο και προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ή εκείνη με τον... καλοκάγαθο σίριαλ κίλερ, που κανείς δεν του δίνει σημασία - ιδίως ο Λουί, μιας που έχει μάτια και αυτιά και - σώμα - μόνο για την Ιβόν. Ή εκείνη της ληστείας με τα S&M κοστούμια και τις αλλαγμένες φωνές. Μια σκρούμπολ κωμωδία λοιπόν, διασκεδαστική, ότι πρέπει για θερινό σινεμά, χωρίς να δράττει ιδιαίτερες δάφνες ποιότητας, αλλά και χωρίς να πολυνοιάζεται ιδιαίτερα γι' αυτό. Κάτι που είναι σαφώς υπέρ της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Μαΐου 2019 από την Spentzos Films!

It Must Have Been Love!

του zerVo (@moviesltd)

Από την πρώτη κιόλας ταινία, υπογραφής του από οποιοδήποτε πόστο, του ντιρέκτορα, του παραγωγού, του οργανωτή, το ανατρεπτικό Knocked Up μια ντουζίνα χρόνια πριν, κατάλαβα πως ποτέ δεν θα υπάρξω φαν της σατιρικής ιδιοσυγκρασίας του Μιστερ Evan Goldberg. Προαίσθημα που επιβεβαίωσε η συνέχεια των πράξεων του διαδόχου του Apatow, καθώς αυτό το επιθετικά κωμικό στυλάκι, το αθυρόστομο, το ταχύτατης κοπής, το γεμάτο φασαριόζικα και ιλιγγιώδη γκαγκς κάτω από την επήρεια ουσιών, δεν είναι το ταιριαστό μου. Οι δυο δημιουργίες που επιμελήθηκε πλήρως δε, το αλλόκοτο This Is The End και το εκνευριστικά ενοχλητικό The Interview, σχημάτισαν τόσο ντόρο γύρω από το όνομα του, που μάλλον δεν τον δικαιούται καν. Από το πόστο του producer, ο πολυσχιδής Εβραίος ξαναγυρνά, με ένα ιδιόρρυθμο rom com, που προσωπικά εκτιμώ, αν και δεν είναι και τίποτα το ξεχωριστό, πως ανήκει στις πιο καλές στιγμές του παλμαρέ του. Για να ακριβολογώ στις λιγότερο ανυπόφορες...

Ιδεαλιστής και ρισκαδόρος ρεπόρτερ, ο μάχιμος Φρεντ Φλάρσκι, δίχως να μπορεί να ανεχτεί τον νέο ιδιοκτήτη της εφημερίδας που εργάζεται, έναν δαιμόνιο και πλεονέκτη μεγαλοεπιχειρηματία, θα δηλώσει άμεσα την παραίτηση του, γεγονός που θα τον βυθίσει μονομιάς στην απόγνωση της ανεργίας. Βρίσκοντας αποκούμπι στον απομακρυσμένο εσχάτως, αλλά πρόθυμο να τον βοηθήσει, καλύτερο του φίλο, Λανς, θα δεχτεί την πρόταση του να επισκεφτούν μαζί μια πολιτική δεξίωση, που θα παραβρεθεί ολόκληρη η υψηλή κοινωνία της πόλης, άρα θα του δοθεί και μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για νέες γνωριμίες. Εκεί που εντελώς απρόσμενα, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την υπέρλαμπρη, όσο και απίστευτα δημοφιλή στο κοινό, νεότατη Υπουργό των Εξωτερικών, Σάρλοτ Φιλντ, που μονομιάς στο μυαλό του θα ξυπνήσει μια γεμάτη πάθος νεανική ανάμνηση.

Η Σάρλοτ βλέπεις, μπορεί πλέον να είναι το δεξί χέρι του Πλανητάρχη και ίσως η πιθανότερη επιλογή για να τον αντικαταστήσει, τώρα που εκείνος έχει αποφασίσει να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού του Χόλιγουντ, μια φορά και έναν καιρό, στα 16 της χρόνια, παρίστανε την μπέιμπι σίττερ, του κατά μια τριετία νεότερου της, Φρεντ. Η συνάντηση τους μετά από τόσο καιρό και το ένστικτο της εξωφρενικά αγαπητής στο εκλογικό σώμα, πολιτικού, θα την ωθήσει να επιλέξει τον αξιόλογο δημοσιογράφο, για να στελεχώσει την κενή θέση του συντάκτη των λόγων της. Πίσω από αυτή την επιλογή, δεν μπορεί, όλο και κάποιο μυστικό ερωτικό κίνητρο κρύβεται. Παρότι, εμφανισιακά τουλάχιστον, οι δυο τους, δεν διαθέτουν το παραμικρό κοινό στοιχείο...

Εκείνος ασούμπαλος, συνήθως ατημέλητος, με μια απαράδεκτη φόρμα - πετσί του για πανωφόρι, μονίμως αξουρής και κακοντυμένος, δεν μοιάζει να περνά και ως ο πρώτος γκόμενος, μολονότι το άσχημο παρουσιαστικό του είναι αντιστρόφως ανάλογο της ικανότητας του στις λέξεις. Εκείνη απεναντίας, μια πραγματική Θεά! Μπάτσελορ δεδηλωμένη, μέσα στα καυτά, αν και συντηρητικά πολιτικώς ορθά φορέματα της, τραβά μονίμως τα βλέμματα του περίγυρου, με κυριότερα εκείνα του ευειδή Καναδέζου πρωθυπουργού, Τζειμς Στιούαρτ. Πως τώρα αυτοί οι δυο ακραίοι πόλοι, μπορούν να στήσουν ρομάντζο της προκοπής, είναι αλλουνού ιερέα ευαγγέλιο...

Και πραγματικά προς χάρην της μυθοπλασίας έτσι θα συμβεί, αφού τα δύο πιτσουνάκια, μυστικά ακόμη κι από τα πιο κοντινά τους πρόσωπα, θα απολαύσουν την αγάπη τους, πολυταξιδεμένα μάλιστα, αφού η δουλειά της Σεκρετέρυ οφ δε Στέιτ, ορίζει να μην βρίσκεται για πάνω από μια ημέρα στο ίδιο σημείο της υδρογείου. Φυσικά πίσω από το γεμάτο αστείες στιγμές πάθος του ντουέτου, την εμφάνιση τους κάνουν οι ίντριγκες, οι δολοπλοκίες, οι μηχανορραφίες και οι διαπλοκές που χαρακτηρίζουν το κάθε πολιτικό σύστημα. Και που φυσικά ως ξεχωριστή στο είδος της η κουκλάρα μινίστρα, αρνείται να υπηρετήσει.

Επιδερμική η προσέγγιση στο υπαρκτό αυτό κοινωνικό ζήτημα από την κάμερα του Jonathan Levine, που βεβαίως δεν έχει και διαρκώς στο μυαλό του να ζορίσει το κοινό με προβληματισμούς, μα να το διασκεδάσει με μια κομεντί, μοντέρνα και σύγχρονη, στις εξαγγελίες της τουλάχιστον. Και πραγματικά ο σκηνοθέτης, μπορεί να ακολουθεί την γνώριμα μπρουτάλ φόρμα, που κυρίαρχο λόγο παίζουν τα F Words, οι μπάφοι και τα LSD σπιντάκια, ας πούμε όμως πως πετυχαίνει να ορίσει την έννοια του αταίριαστου διδύμου, που ακόμη και οι πλέον καλοπροαίρετοι δεν γίνεται να πειστούν πως έχει δεσμό. Βασική αιτία γι αυτό, για πολλοστή φορά, η οπτασία από τον Αφρικάνικο Νότο, Charlize Theron, που αποδεικνύει πως και το κωμικό στοιχείο ρέει στο αίμα της, συνδυασμένο μάλιστα με την αγγελική εξωτερική της εμφάνιση, μπορεί να καταφέρει θαύματα. Εν αντιθέσει με την μόστρα του Seth Rogen, που σχεδόν δυο δεκαετίες στο κουρμπέτι και μάλιστα ως αναγνωρισμένος αστέρας, πρέπει να είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που με έχει κάνει να γελάσω. Ασυμπάθιστος με μια λέξη. Και με πολλές, φωνακλάς, ακραίος, όχι τίποτα σπουδαία ταλαντούχος. Ευτυχώς που έχει εδώ σιμά του το κατάξανθο ντιβίνο αντίβαρο και το Long Shot δεν οδηγείται, παρουσία του, ξανά, στην καταστροφή.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Μαΐου 2019 από την Odeon!