Movies Ltd

Ποια καταστροφή επέρχεται με τη συγκατάθεση μας? H διεθνώς αναγνωρισμένη Naomi Kawase (Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο 70ο Φεστιβάλ Καννών για την Τυφλή Αγάπη) σκηνοθετεί το Κάθε Χίλια Χρόνια (Vision) μία ονειρική, μυστηριώδη και μεταφυσική ιστορία που διαδραματίζεται στα ειδυλλιακά δάση της Ιαπωνίας. Μοναδική ατμόσφαιρα, εξαιρετικές ερμηνείες και πανανθρώπινα μηνύματα. Η Ζαν ταξιδεύει στην Ιαπωνία αναζητώντας ένα σπάνιο ιαματικό φυτό που σύμφωνα με τον θρύλο εμφανίζεται μια φορά κάθε 997 χρόνια υπό σπάνιες συνθήκες. Στο ταξίδι της, συναντά τον Τόμο, έναν δασοφύλακα, που τη συνοδεύει στην αναζήτηση της και τη βοηθάει να ανατρέξει στο παρελθόν της. Είκοσι χρόνια πριν, στο ίδιο δάσος στο οποίο ελπίζει να βρει το θεραπευτικό φυτό, η Ζαν ερωτεύτηκε για πρώτη φορά. Μια ταινία που ρίχνει φως στην αμηχανία της σύγχρονης κοινωνίας, ενώ ενστερνίζεται τις διαφορές μεταξύ μας και προτείνει το επόμενο βήμα για την ανθρωπότητα.

Πρωταγωνιστούν οι Juliette Binoche, Masatoshi Nagase, Takanori Iwata, Mirai Moriyama, Min Tanaka.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2019 από την Tanweer!

Η βία είναι, θαρρείς, μια μορφή αυτοδικίας, αλλά το τι καθίσταται Δίκαιο συνεχώς εξελίσσεται! Κορσική, δεκαετία ’90, ένα πεδίο πολύ βίαιων εθνικιστικών συγκρούσεων, που στόχο είχαν την αυτονόμηση του νησιού από τον έλεγχο της Γαλλίας. Δεκάδες νεκροί και ένα νησί παραδομένο στη βία. Ο σκηνοθέτης, Thierry De Peretti, στη δεύτερη ταινία του Ο Κορσικάνος (Une Vie Violente), που προβλήθηκε στις Κάννες, θέλησε να καταδείξει τις ολέθριες επιπτώσεις που είχαν τα εθνικιστικά κινήματα στη γενέτειρά του, αφηγούμενος την ιστορία ενός νεαρού, ο οποίος αναγκάζεται να μεταναστεύσει στη Γαλλία, προκειμένου να ξεφύγει από το βίαιο παρελθόν του, καθώς υπήρξε ενεργό μέλος εθνικιστικών οργανώσεων. Ο θάνατος ενός παλιού συντρόφου, του ξυπνά μνήμες και συνειδητοποιεί όλα όσα τον μεταμόρφωσαν από έναν νέο άνθρωπο της μεσαίας τάξης, γεμάτο όνειρα και σχέδια για το μέλλον σε έναν ριζοσπαστικό, ακτιβιστή επαναστάτη, που περνάει τη ζωή του μόνιμα καταδιωκόμενος. Η απόφαση στο δίλημμα να παραστεί ή όχι στην κηδεία του συντρόφου του στο νησί όπου είναι καταζητούμενος, είναι αυτή που θα καθορίσει το υπόλοιπο της ζωής του. Πρόκειται για ένα ανατριχιαστικό πορτρέτο της ανόδου και της πτώσης ενός νεαρού άνδρα, εκφραστή μιας χαμένης γενιάς, που κινηματογραφικά ισορροπεί περίτεχνα μεταξύ των ταινιών «Γόμορρα» και «Ο Νονός».

Πρωταγωνιστούν: Jean Michelangeli, Henri-Noel Tabary, Cedric Appietto, Marie Pierre Nouveau, Delia Sepulcre-Nativi, Dominique Colombani, Paul Garette.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2019 από την Weird Wave!

Γυναικεία δύναμη! Μία επική υπερπαραγωγή με εντυπωσιακό καστ, μία απολαυστική περιπέτεια με το χιούμορ και το συναίσθημα που διακρίνει όλες τις σερί επιτυχίες της ερυθρόλευκης φίρμας των κόμικ, είναι η Captain Marvel. Η πρώτη σόλο ταινία της Marvel με γυναίκα υπερηρωίδα είναι σίγουρα το πολυαναμενόμενο γεγονός της χρονιάς για όλους του λάτρεις του επιτυχημένου κινηματογραφικού σύμπαντος. Η πρωτοτυπία του εγχειρήματος δεν εξαντλείται εδώ, αφού η ταινία έχει για πρώτη φορά στην ιστορία της Marvel γυναίκα σκηνοθέτη. Πρόκειται για την Anna Boden (σενάριο Half Nelson) που συνυπογράφει τη σκηνοθεσία με τον Ryan Fleck (σκηνοθεσία Half Nelson). Μία ολοκαίνουρια περιπέτεια από μία πρωτόγνωρη περίοδο της ιστορίας τoυ MCU, που διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’90, παρακολουθεί την Carol Danvers καθώς μεταμορφώνεται σε μία από τις πιο ισχυρές ηρωίδες του κόσμου. Όταν ένας μαινόμενος διαγαλαξιακός πόλεμος ανάμεσα σε δύο εξωγήινες φυλές καταλήγει στη Γη, η Danvers και οι σύμμαχοι της βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα.

Πρωταγωνιστεί η βραβευμένη με Όσκαρ Brie Larson (Room) ενσαρκώνοντας τον ομώνυμο ρόλο που φιλοδοξεί να αφήσει το σημάδι του στην επιτυχημένη σειρά. Στην ταινία παίζουν επίσης οι Samuel L. Jackson, Ben Mendelsohn, Annette Bening, Clark Gregg, Jude Law, Djimon Hounsou, Lee Pace, Lashana Lynch, Gemma Chan, Rune Temte, Algenis Perez Soto, Mckenna Grace και Akira Akba.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2019 από την Feelgood Ent.!

Ο Μετρ των Αποδράσεων! Με φόντο το Παρίσι και με ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών, ο βραβευμένος σκηνοθέτης Jean-François Richet συνθέτει την εντυπωσιακή παραγωγή Ο Τυχοδιώκτης του Παρισιού (L' Empereur de Paris) που μοιάζει με ταξίδι στον χρόνο. Στο απόγειο της βασιλείας του Ναπολέοντα, ο Βιντόκ, ο μόνος άνθρωπος που απέδρασε με επιτυχία από δύο φυλακές υψηλής ασφαλείας, είναι ένας θρύλος. Αφού θεωρήθηκε νεκρός μετά από την τελευταία, εντυπωσιακή του απόδραση, ο πρώην κακοποιός κρατάει πια χαμηλό προφίλ, ως ένας απλός έμπορος ρούχων. Το παρελθόν του όμως δεν τον αφήνει ήσυχο, καθώς οι πρώην συγκρατούμενοί του τον κατηγορούν για μια δολοφονία που δεν διέπραξε. Για να αποδείξει την αθωότητα και τις καλές προθέσεις του, κλείνει μια συμφωνία με την αστυνομία: κυνηγά όλους τους κλέφτες και δολοφόνους του Παρισιού με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Χωρίς καν να το προσπαθεί, ο Βιντόκ γίνεται από πρώην κατάδικος σερίφης. Ένας συναρπαστικός αληθινός χαρακτήρας - στρατιώτης, κατάδικος, αστυνομικός, συγγραφέας και ιδιωτικός ντετέκτιβ - πηγή έμπνευσης για τον Βοτρέν του Μπαλζάκ, τον Γιάννη Αγιάννη του Ουγκώ και τον Ντυπέν του Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Ο Vincent Cassel (Το Μίσος, Ο Μαύρος Κύκνος, Μη Αναστρέψιμος), ο επίσης βραβευμένος με Σεζάρ σπουδαίος Γάλος ηθοποιός Fabrice Luchini (Μολιέρος), η ταλαντούχα Olga Kurylenko (Ο Θάνατος του Στάλιν) κ.ά. επιστρατεύονται για τις ανάγκες αυτής της μεγάλης παραγωγής συνθέτοντας ένα ετερόκλητο και πολυ-πολιτισμικό καστ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2019 από την Odeon και την Audiovisual!

Μια οικογένεια σε κρίση! Υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου υπήρξε η ταινία Ένα Όμορφο Αγόρι (Beautiful Boy) που σκηνοθετεί ο Βέλγος Felix Van Groeningen στην πρώτη αγγλόφωνη προσπάθεια του, σε σενάριο βασισμένο στην νουβέλα Beautiful Boy: A Father's Journey Through His Son's Addiction του David Sheff. Πρόκειται για ένα βαθιά συγκινητικό πορτρέτο της ακλόνητης αγάπης ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας και της απόλυτης δέσμευσης της απέναντι στην προσπάθεια του νεαρού γιου, για απεξάρτηση. Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα του καταξιωμένου δημοσιογράφου David Sheff, καθώς και του γιου του, Nick και περιγράφει μια σκληρή πραγματικότητα: ότι ο εθισμός είναι μια ασθένεια που δεν κάνει διακρίσεις και μπορεί να χτυπήσει οποιαδήποτε οικογένεια ανά πάσα στιγμή. Στα 18 του, ο Νίκολας Σεφ ήταν καλός μαθητής, συντάκτης της σχολικής εφημερίδας, ηθοποιός στις θεατρικές παραστάσεις του σχολείου και μέλος της ομάδας υδατοσφαίρισης. Φανατικός αναγνώστης και ταλαντούχος καλλιτέχνης, ο Νικ ήταν έτοιμος για το κολέγιο. Είχε αρχίσει να πειραματίζεται με τα ναρκωτικά όταν ήταν 12 ετών, αλλά στα τέλη της εφηβείας του δοκίμασε για πρώτη φορά μεθαμφεταμίνη και, όπως έγραψε κι ο ίδιος, «ο κόσμος έγινε ξαφνικά από ασπρόμαυρος, technicolor». Ο Nικ, πολύ γρήγορα μεταμορφώθηκε, από ένα παιδί που απλά δοκίμαζε περιστασιακά ουσίες, σ’ έναν πλήρως εξαρτημένο έφηβο. Ανάμεσα σε αποτυχημένες προσπάθειες αποτοξίνωσης, εξαφανίσεις και υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν και καθώς ο Νικ βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον κόσμο των ναρκωτικών, ο πατέρας του αγωνίζεται να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και με την δύναμη της αγάπης, να σώσει το «όμορφο αγόρι» του από τα συντρίμμια της εξάρτησης.

Με τους Steve Carell, Timothée Chalamet, Maura Tierney, Amy Ryan.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2019 από την Seven Films!

Το κλάμα των αγοριών! Η ταινία Αδέλφια Εξ Αίματος (La terra dell' abbastanza) - ο πρωτότυπος ιταλικός τίτλος στα ελληνικά σημαίνει «η γη της επαγγελίας - που σκηνοθετούν οι Damiano & Fabio D' Innocenzo είναι ένα κοινωνικό δράμα που έκανε την πρεμιέρα του στο επίσημο πρόγραμμα του τελευταίου Φεστιβάλ των Καννών. Ο Μίρκο και ο Μανόλο, είναι κολλητοί φίλοι από παιδιά. Ζουν και οι δύο σε μονογονεϊκές οικογένειες που δύσκολα τα βγάζουν πέρα, κάπου στα προάστια της Ρώμης. Περνούν τις μέρες τους στη σχολή και τις νύχτες τους κάνοντας βόλτες με το αμάξι, κάνοντας όνειρα για τις γυναίκες, τον έρωτα, τις δουλειές που θα βρουν, τα χρήματα που θα κερδίσουν και μια καλύτερη ζωή που έρχεται. Ένα βράδυ, παρασύρουν άθελά τους με το αμάξι έναν άγνωστο πεζό και στη συνέχεια τον εγκαταλείπουν αβοήθητο στην άσφαλτο. Αυτό που δεν γνωρίζουν, είναι ότι στην πραγματικότητα έχουν σκοτώσει έναν πληροφοριοδότη της αστυνομίας και ότι με αυτό τον τρόπο έχουν μόλις εξαργυρώσει μια θέση στην τοπική συμμορία μαφιόζων. Οι ανέσεις που τους εξασφαλίζει το εύκολο χρήμα και οι αυταπάτες μιας ακμάζουσας καριέρας στην πυραμίδα της μαφίας, «μεθούν» τους δύο νέους που πολύ σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος του οργανωμένου εγκλήματος δεν είναι η γη της επαγγελίας που αναζητούσαν.

Πρωταγωνιστούν οι Andrea Carpenzano, Matteo Olivetti, Milena Mancini, Massimiliano Tortora, Giordano De Plano, Michela De Rossi, Walter Toschi, Luca Zingaretti.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2019 από την Danaos Films!

Back To The...Birthday!

του zerVo (@moviesltd)

Φθινόπωρο του 2017 ήταν, όταν με μια ακόμη κίνηση ματ, η μπράντα διαμοιρασμού φιλμικών τρόμων του δαιμόνιου Jason Blum, έπιανε για ακόμη μια φορά το τζακ ποτ, χάρη σε μια φοβιστική ιδέα, μπορεί όχι πρωτότυπη, μα άκρως ενδιαφέρουσα. Το Happy Death Day από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του έδειξε πως θα αποτελούσε ακόμη ένα εμπορικό διαμάντι για την κραταιά (πλέον) στο είδος Blumhouse, κατακτώντας πανεύκολα την κορυφή των σχετικών τσαρτς και καταλήγοντας σε ένα τρομερό εισπρακτικό ρεκόρ επιπέδου 125 εκατομμυρίων δολαρίων, 25 φορές περισσότερων από τα μόλις 5 εκ. του αρχικού κόστους. Εννοείται πως οι διεργασίες για το πρώτο σίκουελ ξεκίνησαν άμεσα και κάπως έτσι, μόλις 18 μήνες μετά, το δεύτερο μέρος, ελαφρώς ακριβότερο σε μπάτζετ (9 εκ.) ήρθε για να αποδείξει πως τα Γενέθλια Θανάτου είναι ένα πρότζεκτ που δεν θα το αποχωριστούμε και τόσο εύκολα...

Δίχως να έχει καταφέρει ακόμη να ξεπεράσει το σοκ του μόνιμου εγκλωβισμού της στην χρονική λούπα που την επαναφέρει διαρκώς στο να ξαναζεί την ημέρα των γενεθλίων της, η όμορφη, μα όχι και τόσο αγαπητή στην φοιτητική της κοινότητα, Τερέζα "Τρι" Γκέλμπμαν, θα βρεθεί μπροστά σε μια ακόμη αναπάντεχη έκπληξη, καθώς θα αντιληφθεί πως στην ίδια παγίδα της επανάληψης έχει περιπέσει και όλος ο περίγυρος της. Και πως όλη αυτή η διαδικασία, δεν οφείλεται παρά στο ιδιαίτερο επιστημονικό πείραμα που παλεύει να φέρει εις πέρας μέσα στα πλαίσια της σχολής, ο μεγαλοφυής Ράιαν, ο άριστος σπουδαστής της φυσικής, κολλητός του αγαπημένου της Κάρτερ.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να υπερκεράσει η νεανική φράξια, δεν είναι το πως θα καταφέρει να διαφύγει από τον στρόβιλο που ξαναγυρνά διαρκώς το ημερολόγιο στην ίδια ημέρα, την 18η του Σεπτέμβρη, αλλά και το πως θα πετύχει να εξουδετερώσει τον μανιακό φονιά με την μάσκα του Μπέιμπιφέις που έχει βάλει τα μέλη της στο στόχαστρο. Και ο μοναδικός τρόπος για να βρεθεί το ποιος πραγματικά κρύβεται πίσω από την πλαστική μουτσούνα, κρατώντας το μακρύ φονικό λεπίδι στο χέρι, θα είναι η Τρι να ταξιδέψει μέσω της πειραματικής συσκευής σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα την βοηθήσει να αποκαλύψει τα ίχνη του. Μόνο που σε αυτό τον εναλλακτικό κόσμο, τα πράγματα θα είναι σημαντικά διαφορετικά από όσα βιώνει στον γνώριμο της πραγματικό...

Όπερ σημαίνει, άλλα ευχάριστα, καθώς θα πληροφορηθεί πως η λατρεμένη της μητέρα που έφυγε από κοντά της νωρίς, είναι και πάλι στην ζωή, συνεπώς θα έχει ξανά την ευκαιρία να βρεθεί σαν παιδί στην αγκαλιά της, άλλα όμως ιδιαίτερα δυσάρεστα, όπως ας πούμε το γεγονός πως ο καλός της, δεν είναι και τόσο καλός της, αφού η καρδιά του ανήκει σε κάποια άλλη μορφονιά από το σχολείο. Τα διλήμματα για την, ζορισμένη πλέον, κοπελιά θα κάνουν την εμφάνιση τους, βάζοντας της το αίνιγμα για το ποιον ακριβώς δρόμο να διαλέξει για να ζήσει, έστω και σε επαναλαμβανόμενη φόρμα, αφού σε κάθε έναν, υπάρχουν στοιχεία που την κάνουν να αισθάνεται ευτυχισμένη. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο βασικός σκοπός, που είναι η απελευθέρωση από την λούπα, δεν θα πρέπει να περνά σε δεύτερη μοίρα. Και γι αυτό πρέπει επειγόντως να βοηθήσει τον Ράιαν και τους συνεργάτες του, να καθαρογράψουν τον αλγόριθμο που θα τελειοποιήσει το πειραματικό μηχάνημα!

Μύλος? Τι μύλος? Μυλάρα!!!! Σε σημείο που να μην είναι και τόσο εφικτή η σύνταξη με σαφήνεια των δέκα σειρών της σύνοψης, που ως πλοκή κινείται σε περίεργα εναλλακτικά επίπεδα, χρόνου και χώρου. Κι όμως αυτή η ακαταλαβίστική, ανά στιγμές, ασυνταξία του τι συμβαίνει στο πανί, είναι και το μεγάλο ατού της ταινίας, που στην θεωρία σαν χόρορ ξεκινά και σε sci fi θρίλερ τερματίζει. Το ζήτημα είναι πως στην σφιχτοδεμένη μέσα σε 90 λεπτά διαδρομή των Γενεθλίων Θανάτου 2, το χαρακτηριστικό στοιχείο που ξεχειλίζει στις εικόνες του είναι μια εκκεντρική γλαφυρότητα, που με μακάβριο στυλάκι, αντιδρά στα όσα - υποτιθέμενα - σοβαρά προσπαθεί να σερβίρει μια τυπική ιστορία του genre. Ειδικά οι στιγμές που η κορασίδα αναγκάζεται να προβεί στο απονενοημένο διάβημα, απλά και μόνο για να επανέλθει στιγμιαία στην Groundhog Birthday της, είναι και ευρηματικές, αλλά και διασκεδαστικές.

Σε γενικές γραμμές το Μαρμοτικό ύφος του ορίτζιναλ, εδώ δίνει την σκυτάλη σε μια ακόμη πιο αγαπημένη στιγμή της λαϊκής κινηματογραφικής κουλτούρας, στο Back To The Future του Zemeckis, το οποίο δανείζει αμέτρητα στοιχεία στο σκριπτ για να εξελίξει τις ιδέες του. Φυσικά και υπάρχουν τρύπες και ερωτηματικά που μένουν αναπάντητα, μα ποτέ και σε καμία στιγμή του το φιλμ δεν σου δίνει την εντύπωση πως έχει φτιαχτεί για να ορίσει το απόγειο του ορθολογισμού. Αντιθέτως μέσα από το πλακατζίδικο πατρόν του, τις ανάλαφρες και παρειστικες ερμηνείες του εικοσάχρονου κατά μέσο όρο ηλικίας καστ (ξεχωρίζει ξανά η κουκλίνα Jessica Rothe), αλλά και την ντετεκτιβική αγωνία που κορυφώνεται όσο η ίντριγκα πλησιάζει στο τέλος της, το Happy Death Day 2U ορίζει μια εκπληξούλα θεματική, πέρα από εμπορική. Αναμένοντας σύντομα και την τρίτη πράξη ε?

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2019 από την Tulip Ent.!

Σου φαίνεται παράξενο? Λιγάκι! Μια ταινία μυστηρίου που απέσπασε ιδιαίτερα θετικές κριτικές σε όλα τα κινηματογραφικά φεστιβάλς που προβλήθηκε, κυρίως στο πιο πρόσφατο των Καννών, είναι Το Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης (Under The Silver Lake) που σκηνοθετεί ο ταλαντούχος δημιουργός David Robert Mitchell. Ο Σαμ είναι ένας απογοητευμένος 33χρονός που βρίσκει μια μυστηριώδη γυναίκα, την Σάρα να «πλατσουρίζει» στη κοινόχρηστη πισίνα του συγκροτήματος που κατοικεί. Όταν αυτή εξαφανίζεται, ο Σαμ ξεκινάει μία σουρεαλιστική αναζήτηση στο Los Angeles για να ανακαλύψει το μυστικό που κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση της. Ξαφνικά βρίσκεται χαμένος στα πιο ζοφερά και μυστηριώδη βάθη της παρανομίας του Los Angeles.

Πρωταγωνιστεί ο χαρισματικός ζεν πρεμιέ Andrew Garfield έχοντας στο πλευρό του τους Riley Keough και Topher Grace.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Μαρτίου 2019 από την Spentzos Films!

Μονάδες και Μηδενικά

του zerVo (@moviesltd)

Ούτε η πρώτη φορά είναι, ούτε πιθανότατα και η τελευταία που ένα καίριο - κατά τους εμπνευσμένους σεναριογράφους - ερώτημα, που σχετίζεται άμεσα με την τεχνολογική πρόοδο και ανάπτυξη, πέφτει στο τραπέζι, επιδιώκοντας να τονίσει τα ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από την συνύπαρξη του κανονικού με το συνθετικό. Όπου νορμάλ σημειώστε εκείνο το υποκείμενο που προκύπτει μέσω της γέννεσης, όπου μουσαντένιο, βάλτε δίπλα του το δημιουργημένο σε κάποιο χάι τεκ μαγειρείο, με την χρήση των μοντέρνων μεθόδων που έχει ανακαλύψει η γενετική. Από την εποχή του Blade Runner, δεν ήταν και λίγες οι φορές που humans και machines συνυπήρξαν στο ίδιο συναισθηματικό πεδίο, πετώντας στον θεατή το μπαλάκι για να εκφράσει την προσωπική του και μόνον, άποψη, για το αν μια τέτοια σχέση ενδέχεται να εξελιχθεί σε αποδεκτή. Άλλες φορές το δύσκολο βάδισμα πάνω στο τεντωμένο σκοινί είχε κάποια θετικά αποτελέσματα, άλλες πάλι - τις περισσότερες - το κινηματογραφικό πείραμα, άγαρμπα τσακιζόταν στο δίχως προστατευτικό δίχτυ καναβάτσο. Και η περίπτωση του Zoe, από την θέαση του τρέιλερ κιόλας, δεν έδειχνε να έχει και πολλές ελπίδες για να την σκαπουλάρει από την λακκούβα...

Κόσμος, Μέλλον. Χάρη στην ραγδαία εξέλιξη της βιο-τεχνολογίας, τα άκρως τελειοποιημένης μορφής, όσο και σχεδόν άρτια στην έκφραση των συναισθημάτων τους, ανθρωποειδή, αποκτούν σταδιακά ολοένα και μεγαλύτερη θέση στις σύγχρονες κοινωνίες. Κατόρθωμα που πιστώνονται οι ερευνητές των κατασκευαστικών κολοσσών, όπως ο Κόουλ Έινσλι, που έχει αφιερώσει ολόκληρη την καριέρα του στο να σχεδιάσει, να δημιουργήσει και να παρουσιάσει το ιδανικό μοντέλο ρομπότ. Και αυτή την στιγμή βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν καταφέρει να φτάσει στο ζενίθ της επιστημονικής του πορείας, προβάλλοντας το ανδρικό συνθετικό μοντέλο του Ας, που στην μητρική του πλακέτα, έχει τοποθετημένο και το τσιπάκι της συνείδησης. Δυνατότητα που για να την εξελίξει, τον καθοδηγεί βάσει πρωτοκόλλου, η χαρισματική βοηθός του Δρ Έινσλι, Ζόι.

Που διακρίνεται στον τομέα της για τον ιδιαίτερο επαγγελματισμό της, αλλά και για την αφοσίωση της στις εντολές του προϊστάμενου της, κρύβοντας πάντοτε μέσα της βαθιά όμως, μια κρυφή ερωτική επιθυμία, την οποία ακόμη και τώρα που εκείνος έχει χωρίσει από την πρώην σύζυγό του, δεν τολμά να του εκδηλώσει. Μυστικό πάθος για την όμορφη συνεργάτιδα, που θα πρέπει να καταπνίξει, καθώς περνώντας το ειδικό τεστ ταιριάσματος των προσωπικότητων, για άγνωστο της λόγο, ο υπολογιστής θα ορίσει τις πιθανότητες για έναν τέτοιο δεσμό, στο απαγορευτικό 0%.

Αρχικά φαντάζεσαι πως οι δύο περσόνες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες, σύμφωνα με το κατά πως μας τις παρουσιάζει στην ολιγόλεπτη εισαγωγή του το φιλμ φαντασίας: Εκείνος, ζορισμένος από το διαζύγιο, αποκομμένος από το περιβάλλον να περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας του στο εργαστήριο, δίχως παρέες και με μοναδικό φίλο το ανθρωποειδές που ο ίδιος κατασκεύασε, δείχνει παντελώς ανήμπορος να βάλει την ζωή του σε μία βασική τάξη. Αντιθέτως η ιδιαιτέρα του, μοιάζει υπέρμετρα τακτική, προσεχτική, χωρίς εξάρσεις στην συμπεριφορά της, προβάλλοντας ήρεμη και γαλήνια τουλάχιστον στον στενό κύκλο που την περιβάλλει. Σε έναν κόσμο που με την χρήση ενός και μόνο χαπιού που σβήνει τέτοιου είδους ασυμβατότητες ανάμεσα σε άρρενες και θήλεα, λέτε να είναι αυτός ο μοναδικός λόγος που ο προβληματισμένος Κόουλ και η μελαγχολική Ζόι, δεν μπορούν να ενωθούν σε ένα, να γίνουν ζευγάρι?

Για να λέμε του στραβού το δίκαιο, είναι κομματάκι απίθανο να μιλήσει κανείς γι αυτό το πειραγμένο sci fi, χωρίς να πέσει στην παγίδα της αποκάλυψης που σκάζει στο εκράν με το φινάλε της πρώτης πράξης. Και σιγά το τουίστ δηλαδή, που οι πιο έμπειροι, εκείνοι δηλαδή που έχουν παρακολουθήσει πέντε, έξι φιλμάκια του τύπου Artificial Intelligence (χρησιμοποιώ ετούτο ως παράδειγμα διότι είναι προφανές πως το παρόν επιθυμεί πολύ να του μοιάσει) το έχουν αντιληφθεί από την πτώση των κρέντιτς αρχής ή ακόμη πρωτύτερα από το προωθητικό κλιπάκι. Ατυχώς με την έλευση αυτή της ανατροπής, η πλοκή αντί να εκμεταλλευτεί το μούδιασμα που θα προξενήσει σε όλους τους άλλους θεατές, τους πιο αφελείς να πω έτσι, βυθίζεται σε μια ακόμη πιο αργού τέμπο αφήγηση, υπνωτιστική και χαλαρή σε εξάρσεις, σαν να θέλει ο δημιουργός να βαδίσει τον δρόμο του υπαρξιακού ρομάντζου και όχι του τεχνολογικής προόδου θρίλερ. Και πράγματι έτσι ακριβώς γίνεται στο διάβα αυτής της υποφωτισμένης και με ουκ ολίγα κενά σεναριακά, φωτονοβέλας.

Που δίχως τις κατάλληλες βάσεις στο κτίσιμο των κύριων χαρακτήρων της, από τον ανάκατης λογικής σκηνοθέτη Drake Doremus (ταλέντο χαρακτηρίστηκε χάρη στις indie εκρήξεις των Spooner και Douchebag, στην πορεία χάθηκε κάπου ανάμεσα στις ματαιόδοξες αναζητήσεις των Like Crazy, Breathe In και Equals) δεν διαθέτει τα εχέγγυα για να σταθεί ως μια μελλοντολογικής υφής ιστορία αγάπης. Ποτέ δεν εξηγούνται από κανέναν τα πάθη του γενετιστή, οι λόγοι της φυγής του από την οικογένεια του, οι εμμονές του με τις ανθρωπόμορφες κούκλες, το ολοκληρωτικό δέσιμο του μαζί τους ακόμη κι αν αποτελούν δοκιμαστικά, την ίδια στιγμή της απάρνησης των ομοίων του, που για να τους κάνει παρέα πρέπει οπωσδήποτε να καταπιεί το μαγικό βοήθημα. Fuzzy ανακατωσούρα που μπερδεύει τους πάντες ακόμη πιο πολύ, με την παρουσία ενός δεύτερου, υπόγειου - όπως πάντα - κόσμου, όπου εκεί καταλήγουν όχι μόνο οι παράνομοι και οι εγκληματίες, αλλά και όλες οι ρέπλικες σκουπίδια που έχουν κατασκευάσει οι μπράντες σαν και αυτήν που υπηρετεί ο Κόουλ...

Ένας πολυμορφικός Σκοτσέζος και μια ξεχωριστή Γαλλιδούλα, συνθέτουν το ντουέτο που το εκκεντρικό του love story παρακολουθούμε. Με δεκαπέντε χρόνια ηλικιακής απόστασης, να τους χωρίζουν, καθώς ο Ewan McGregor δείχνει πλέον πενηντάρης, ενόσω η Lea Seydoux με αισθητά πειραγμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, πιθανολογώ λόγω της προσθήκης κάποιων παραπανίσων κιλών, παραμένει μια κούκλα 33 Μαΐων, το ματσάρισμα δεν πολυκολλάει. Ακόμη κι αν ο Βρετανός που έχει ξαναπαίξει παρόμοιο ρόλο στο παρελθόν, στήνεται πολύ πιο άνετα στον φακό από την (όχι ανάλογα με το καλλιτεχνικό της χθες) σέξι Παριζιάνα. Που από την μεριά της όμως, αναγκάζεται να τραβήξει το μονοπάτι των μηδενικών και μοναδιαίων φίλινγκς, δεδομένο που στανταράκι της δημιουργεί ζήτημα στην εκφραστική της απόδοση. Λογικό κι επόμενο λοιπόν και ετούτο το τύπου Ντεκάρτ / Ρέιτσελ αρλεκινάκι, να πέσει πολύ γρήγορα μετά την θέαση του στην λήθη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2019 από την Odeon!

Η οικονομική κρίση ως ευκαιρία για γυναικεία χειραφέτηση (;)

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«She works hard for her money»...

Ο Νίκος Labôt σπούδασε Σκηνοθεσία στην Αθήνα. Έχει δουλέψει για μικρού και μεγάλους μήκους ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα στην Ελλάδα και την Γαλλία. Έχει σκηνοθετήσει ένα ντοκιμαντέρ, μουσικά βίντεο, δύο θεατρικά έργα και τρεις μικρού μήκους ταινίες. Το Η Δουλειά Της (Her Job) είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας.

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περασμένο φεστιβάλ του Τορόντο. Στο πρόσφατο φεστιβάλ Βαρσοβίας τιμήθηκε με τρία βραβεία: καλύτερης ταινίας στο τμήμα «1 – 2» και δύο βραβεία της FIPRESCI. Έχει λάβει μέρος και σε άλλα φεστιβάλ, όπως του Γκέτεμποργκ και της Χάιφας. Την πανελλαδική της πρεμιέρα η ταινία την έκανε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου συμμετείχε στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα και εντέλει τιμήθηκε με τον Αργυρό Αλέξανδρο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, για την Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου.

Η υπόθεση: Η Παναγιώτα είναι μια 37χρονη γυναίκα, ρομαντική, καλοπροαίρετη αλλά με ελάχιστα εφόδια στη ζωή της. Η έλλειψη που την πονάει περισσότερο είναι η έλλειψη μόρφωσης: είναι σχεδόν αγράμματη. Παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών, είναι αυτό που λέμε, καλή νοικοκυρά. Όταν ο άντρας της θα χάσει τη δουλειά του, οι οικονομίες τους θα εξαντληθούν γρήγορα και η σύνταξη της μητέρας του δεν θα αρκεί για να επιβιώσουν. Έτσι, η Παναγιώτα για πρώτη φορά στη ζωή της, θα αναζητήσει δουλειά. Η πρόσληψή της στο συνεργείο καθαρισμού ενός νέου πολυκαταστήματος θα είναι η πρώτη της επαφή με έναν σκληρό κόσμο εκμετάλλευσης και αδυσώπητου ανταγωνισμού, σύμπτωμα μιας κοινωνίας σε κατάρρευση, αλλά η ανάγκη της να κρατήσει αυτήν τη δουλειά, θα την κάνει να τα αποδεχτεί και να τα υπομείνει, κάνοντας μια σειρά από υποχωρήσεις. Όμως, την ίδια στιγμή, αφήνοντας πίσω την μονοτονία της ζωής μιας νοικοκυράς για ένα νέο περιβάλλον, η Παναγιώτα ανακαλύπτει μια καινούρια αίσθηση «οικονομικής ανεξαρτησίας», στέκεται για πρώτη φορά στα πόδια της, χτίζει φιλίες και νιώθει για πρώτη φορά σημαντική. Κι ότι κι αν ακολουθήσει, εκείνη δεν θα είναι πια ποτέ ξανά η ίδια.

Η άποψή μας: Η αλήθεια είναι πως οι ελληνικές ταινίες που παρουσιάζουν ιστορίες θεμελιωμένες στην οικονομική κρίση «κλείνουν σπίτια» στους κινηματογράφους. Έτσι έχει αποδείξει η ζωή! Και η πείρα. Δεν τις βλέπει κανείς. Αυτό αφορά την ενδεχόμενη εμπορική προοπτική της ταινίας. Ας παραβλέψουμε για λίγο όμως αυτό το κομμάτι κι ας αποταθούμε αν αυτή είναι μια καλή ταινία. Η απάντηση είναι «σίγουρα ναι» αλλά με αστερίσκο. Έχει όλα τα στοιχεία να είναι μια πραγματικά καλή ταινία, στο είδος του σινεμά κοινωνικού ρεαλισμού, στο οποίο είναι εξαιρετικοί οι αδελφοί Dardenne και ο Ken Loach. Διαθέτει όμως και μια σειρά από μικρές έως μεγάλες αστοχίες. Πράγματα που η ταινία ζητά από τον θεατή να τα δεχτεί χωρίς να τα εξετάσει και πολύ πολύ. Πράγματα που είναι σχηματικά και αφελη.

Το πιο μεγάλο δομικό και ουσιαστικό φάουλ είναι η «αγραμματοσύνη» της Παναγιώτας. Μου φαίνεται πολύ δύσκολα πιστευτή. Σε όποιο κατσικοχώρι κι αν μένεις τη σήμερον ημέρα (γιατί στο σήμερα διαδραματίζεται η ταινία) ε, πέντε δράμια γράμματα θα τα μάθεις. Κι αν κάνεις λάθη στην ορθογραφία (κάτι πάρα μα πάρα πολύ συχνό ως κατάσταση – το βλέπουμε καθημερινά και στα social media, με κυρίαρχο το να μην βάζουν πολλοί καθόλου οξείες, να τα λέμε αυτά!), δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον Έλληνα πολίτη πια που να μην ξέρει να διαβάζει! Είναι πολύ βασικό φάουλ αυτό, γιατί οδηγεί στην τραγική σκηνή προς το φινάλε όπου η Παναγιώτα υπογράφει ένα χαρτί που νομίζει πως είναι κάτι υπέρ της αλλά ουσιαστικά είναι σαν να υπογράφει την καταδίκη της. Το γεγονός ότι ο προϊστάμενός της δεν της εξηγεί τι ακριβώς συμβαίνει είναι δεύτερο φάουλ: πρέπει να πάει και την επόμενη μέρα «στη δουλειά της», για να γίνουν όλα κατανοητά. Τέλος, το φινάλε παρά είναι «παθητικό» και ανοιχτό. Είναι μη φινάλε, που σε άλλες περιπτώσεις αφήνει μια θεμιτή εκκρεμότητα, εδώ απλά δείχνει αμηχανία για τη συνέχεια.

Θέλω να πω, ναι, η Παναγιώτα έχει κάνει ένα βήμα προς τη χειραφέτησή της, αλλά εγώ (φαντάζομαι και ο μέσος θεατής) θα περίμενε μια πιο έντονη δραματουργικά αντίδρασή της. Να τα σπάσει, να ουρλιάξει, να καταγγείλει, να πέσει στην κατάθλιψη... Όχι. Η Παναγιώτα βγάζει βάρδια και μετά πάει στο πάρτι της συναδέλφου, με την οποία έχει γίνει φίλη. Και... αντιμιλάει στον άνδρα της. Δεν τα κάνει όμως όλα λάθος η ταινία, προς Θεού. Ίσα ίσα, είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες που είδαμε στο πρόσφατο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο. Το μεγαλύτερο ατού της είναι η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στο ρόλο της Παναγιώτας, η οποία είναι θεά! Από τα πιο ταλαντούχα ερμηνευτικά εργαλεία που διαθέτει η χώρα μας. Μια γυναίκα που παίζει με το σώμα (προσέξτε πως από μαζεμένη, σκεβρωμένη, κουλουριασμένη θαρρείς, ανασηκώνεται, ξεθαρρεύει, παίρνει τα πάνω της). Μια ηθοποιάρα που παίζει και με τα μάτια. Το να την παρακολουθείς είναι πραγματικό σεμινάριο υποκριτικής! Τόσο καλή είναι η Μαρίσα!

Η ταινία περιγράφει έξυπνα και στις πιο μικρές της λεπτομέρειες τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης. Ο πατέρας (ευχάριστα συγκρατημένος και σωστός, αφήνοντας χώρο στη βασική πρωταγωνίστρια ο Ήμελλος) ψάχνει χρήματα από τον κουμπαρά της κόρης του για να παίξει τυχερά παίγνια! Η κόρη (ο πιο αδύναμος ερμηνευτικά κρίκος) το ρίχνει συνέχεια στο φαγητό, κάνει μπούλινγκ (μεταβιβάζει τη βία που βιώνει) και χαίρεται όταν υπάρχει η δυνατότητα να φορέσει ένα νέο ρούχο. Αλλά και η εκμετάλλευση στους εργασιακούς χώρους περιγράφεται ρεαλιστικά και με τον πρέποντα τρόπο. Το «διαίρει και βασίλευε», οι συνεχόμενες απαιτήσεις για υπερωρίες, οι απολύσεις χωρίς καμία δικαιολογία ή με ψεύτικες δικαιολογίες, όλα πιάνονται, όλα παρουσιάζονται, χωρίς υπερβολές και χωρίς μελοδραματισμό.

Ο σκηνοθέτης είναι καλός αφηγητής: η ιστορία δεν κρεμάει, η αφήγηση έχει σωστό ρυθμό, μας δείχνει ανά πάσα στιγμή τόσο τη συνειδητοποίηση της Παναγιώτας, όσο και τις αμφιβολίες της αλλά και τα αδιέξοδά της (να φύγει και να πάει πού;). Και η σκηνή, που έδωσε το ενσταντανέ για την αφίσα της ταινίας, είναι εξαιρετική. Έχει λάθη η ταινία – κάποιο είναι πολύ βασικό – αλλά σαφέστατα το πρόσημό της είναι όχι απλά θετικό: είναι θετικότατο. Και η καρδιά της βρίσκεται στο σωστό σημείο. Νομίζω, πάντως, πως χωρίς την Τριανταφυλλίδου πολύ εύκολα τα σχεδόν τρία αστεράκια θα γινόταν με άνεση σχεδόν ένα αστεράκι. Γιατί έτσι κρίνουμε τις ταινίες πλέον: με αστεράκια. Ευτυχώς, που υπάρχει κι αυτό το αστέρι, η Μαρίσσα, και σώζεται η κατάσταση...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2019 από την από την Weird Wave!

Φόβος και παράνοια στην Αυστρο-Ουγγαρέζικη Αυτοκρατορία!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια ιστορία με...καπέλα

Το 2015 ο 38χρονος τότε László Nemes από την Ουγγαρία εξέπληξε τους πάντες και τα πάντα και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησε, που δεν ήταν άλλη από το «Ο γιος του Σαούλ» (Saul fia), ταινία που κέρδισε τόσο τη Χρυσή Σφαίρα όσο και το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Το 2018, ο Ούγγρος σκηνοθέτης παρουσίασε στο φεστιβάλ Βενετίας (συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό τμήμα) τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, η οποία τιμήθηκε με το βραβείο της FIPRESCI. Και αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Ουγγαρίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Είναι η ταινία με την οποία καταπιανόμαστε εδώ. O Nemes βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του φεστιβάλ τον περασμένο Νοέμβριο και παρουσίασε την ταινία του, Δύση Ηλίου (Napszállta / Sunset), η οποία συμμετείχε στο τμήμα «Ειδικές Προβολές». Κι όπως συμβαίνει συνήθως, η δεύτερη ταινία (όπως και το δεύτερο άλμπουμ στη μουσική) θαρρείς και εμφανίζει όλα τα προβλήματα που ενδεχομένως να είχαν κρυφτεί από το γεγονός ότι η πρώτη ταινία έπιανε απίστευτα υψηλές επιδόσεις.

Θα χρησιμοποιήσουμε μερικές πολύ χρήσιμες κουβέντες του σκηνοθέτη για την ταινία του, οι οποίες θα μας βοηθήσουν στην ανάλυσή της: «Θεωρώ την σημερινή τυποποίηση του κινηματογράφου και της τηλεόρασης ύποπτη και το ενδιαφέρον μου έγκειται στο να βρεθούν νέοι τρόποι να ειπωθούν ιστορίες μέσω της εικόνας, που δεν βασίζονται στην υπερ-επίδειξη ή υπερ-ανάλυση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει κανείς να πάρει ρίσκο. Η αίσθησή μου είναι ότι η σημερινή εμπειρία του να βλέπει κανείς σινεμά είναι πλήρως απογοητευτική και περιορισμένη, καθώς βασίζεται σε μια βιομηχανοποιημένη κινηματογραφική γλώσσα με σκοπό την ευκολία κατανόησης. Οι ταινίες σήμερα αρνούνται να εμπιστευτούν τον θεατή». Και μια φράση ακόμα: «Η ταινία είναι η προσωπική μου κατάθεση στην αγάπη του σινεμά, σχεδόν έναν αιώνα από την ταινία ‘’Sunrise’’ του Murnau – μια ταινία στην οποία αποδίδουμε φόρο τιμής. Ελπίζω η ‘’Δύση ηλίου’’ να κουβαλάει έστω κατ’ ελάχιστον κάτι από αυτήν την ταινία του Murnau».

Η υπόθεση: 1913. Η νεαρή Ίρις Λέιτερ φτάνει στη Βουδαπέστη έχοντας ξεκινήσει από την Τεργέστη. Θέλει να πιάσει δουλειά στο πιο διάσημο κατάστημα καπέλων της πόλης, που καθόλου τυχαία, φέρει το επίθετό της. Ναι, το Leiter ανήκε στους γονείς της, οι οποίοι πέθαναν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες όταν η Ίρις ήταν μόλις δύο ετών, οπότε δεν τους πολυθυμάται. Το κατάστημα πλέον ανήκει στον Όσκαρ Μπριλ, παλιό υπάλληλο στη συγκεκριμένη εταιρία. Ο Μπριλ δεν θέλει την Ίρις στα πόδια του, εκείνη όμως επιμένει. Ένας οδηγός άμαξας ονόματι Γκάσπαρ την πληροφορεί πως έχει έναν αδελφό, τον Κάλμαν, του οποίου την ύπαρξη η Ίρις αγνοούσε. Η Ίρις προσπαθεί να μάθει περισσότερα στοιχεία για τον αδελφό της, να τον βρει και να μιλήσουν από κοντά. Θα βρει τον αδελφό της τελικά; Γιατί εκείνος έχει κακή φήμη; Τι ακριβώς συμβαίνει με την κοπέλα από το κατάστημα, που επιλέγεται κάθε χρόνο για να δουλέψει στις υπηρεσίας της Αυτού Μεγαλειότητας στη Βιέννη; Κινδυνεύει ο Μπριλ, όπως φοβάται; Μέχρι πού θα φτάσει η Ίρις;

Η άποψή μας: Δεν μας τα λέει και πολύ καλά ο κύριος Nemes στη δεύτερη ταινία του. Συμβαίνει καμιά φορά με τους σκηνοθέτες αυτό. Ιδίως όταν η πρώτη προσπάθεια έχει την καθολική αναγνώριση και δέχεται μόνον επαίνους. Φουσκώνουν τα μυαλά, μην νομίζετε. Σαν τους ποδοσφαιριστές (α ρε Ντιαμαντίνο...). Αν κάποιος πρωτοεμφανιζόμενος στις μεγάλες κατηγορίες ακούει συνέχεια «τι παικτάρα είσαι εσύ», «μα ποιος είσαι, ο Μαραντόνα;», «δεν υπάρχει παίκτης σαν κι εσένα» και τέτοια, δεν έχει πλέον το μυαλό του στο κεφάλι του, δεν προσπαθεί το ίδιο, τα θεωρεί όλα δεδομένα: εφόσον εγνωσμένα υπάρχει το ταλέντο δεν χρειάζεται να κάνει... προπόνηση. Έτσι θαρρώ ότι την πάτησε ο Nemes. Σκέφτηκε: «ταινιάρα θα γυρίσω με αυτό το υλικό». Δεν άκουγε τη φωνούλα που προσπαθούσε απεγνωσμένα να του πει: «αγόρι μου, ταλέντο υπάρχει, από σενάριο πώς πάμε;». Το σενάριο της ταινίας είναι το απόλυτο συνονθύλευμα. Και η πλάκα είναι πως δεν το υπογράφει μόνος του ο σκηνοθέτης: έχει και δύο ακόμα συνσεναριογράφους.

Το όλον βγάζει μια τρικυμία εν κρανίω! Καμία κατεύθυνση, κανένας ειρμός, καμία διάθεση να βοηθηθεί ο έρμος ο θεατής που δίνει σημασία και προσπαθεί απεγνωσμένα να ενώσει τις κουκκίδες, μπας και βγάλει μια υποτυπώδη άκρη. Δεν νοιάζεται ο Nemes ολοφάνερα. Το λέει εξάλλου και στις δηλώσεις του, που παραθέσαμε πιο πάνω. Σου βγάζει τα μάτια με το πόσο όμορφη είναι η ταινία, πόσο τέλεια και άρτια κατασκευαστικά, πόσο συναρπαστική σε επίπεδο εικόνας, που μάλλον ο δημιουργός της αποφάνθηκε πως αυτό και μόνο αυτό αρκεί. Αμ δε. Εννοείται ότι η ιστορία της κοπέλας είναι γεμάτη σύμβολα, αναφορές και μεταφορές, αλλά δεν υπάρχει ένα αναθεματισμένο γλωσσάρι για να ερμηνευτεί ο γρίφος. Προσωπικά, κατέληξα πως η Ίρις δεν ονομάζεται τυχαία έτσι. Η ίριδα είναι το έγχρωμο φυσικό διάφραγμα του ματιού, το οποίο ελέγχει την ποσότητα του φωτός που δέχονται τα κύτταρα της οράσεως. Μοιάζει δηλαδή με τον μηχανισμό διαφράγματος μιας φωτογραφικής μηχανής. Το κέντρο της ίριδας παραμένει πάντοτε ανοιχτό και ονομάζεται κόρη του οφθαλμού. Σε έντονες συνθήκες φωτισμού, η κόρη κλείνει, ενώ στο σκοτάδι διαστέλλεται. Ο μηχανισμός αυτός, βελτιώνει την αντίθεση μεταξύ φωτεινών και σκοτεινών αντικειμένων και αυξάνει το εύρος εστίασης.

Η Ίρις λοιπόν είναι ο μέσος συνειδητοποιημένος άνθρωπος. Το υποκείμενο της Ιστορίας. Δεν είναι άνθρωπος – είναι Ιδέα. Γι' αυτό και η όλη αίσθηση που αποκομίζει κανείς παρακολουθώντας την ταινία είναι εκείνη ενός ονείρου. Γι' αυτό δεν υπάρχει Λογική, καμία. Ίσως αυτό να ήταν το λάθος μου: το γεγονός δηλαδή ότι προσπάθησα να παρακολουθήσω την ταινία με βάση τη λογική. Καμία σχέση. Η Ίρις όταν ξεκινάει η ταινία θέλει να πιάσει δουλειά στο καπελάδικο. Όταν τα καταφέρνει (;) μαθαίνει πως έχει έναν αδελφό και θέλει να τον δει, να τον συναντήσει. Όταν τα καταφέρνει (;) θέλει να μάθει τι απέγινε το κορίτσι που επιλέχθηκε την προηγούμενη φορά για να πάει στη Βιέννη προκειμένου να ζήσει στην Αυλή της Βασιλικής Οικογένειας. Όταν τα καταφέρνει (;) θέλει η ίδια να είναι το επόμενο κορίτσι που θα επιλεχθεί. Όταν τα καταφέρνει (;) βιώνει την πιο σουρεαλιστική συνάντηση με τον ίδιο τον ηγέτη της Αυστροουγγαρίας, ξυπόλητη (γιατί; ρωτάει η ίδια – σιγά μην μας δώσει απάντηση ο δημιουργός). Μετά, θέλει να πάει σε ένα παράξενο μαγαζί όπου επιτρέπεται να μπουν μόνον άνδρες. Όταν τα καταφέρνει (;) ξεκινάει μια μικρή επανάσταση.

Κι άλλα συμβαίνουν, πολλά και παράξενα. «Σκοτώνει» πχ τον αδελφό της αλλά δεν δείχνει να «νιώθει» οτιδήποτε. Σε όλη την ταινία η Ίρις έχει το ίδιο σφιγμένο πρόσωπο, την ίδια απορία στο βλέμμα. Μόνο στο τέλος, μέσα στα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (;;;;;;;;) δείχνει μια αποφασιστικότητα, να πούμε. Δεν βγάζεις νόημα, δεν βγάζεις άκρη. Δυσανασχετείς. Κι αν αφεθείς, τουλάχιστον απολαμβάνεις τις μεγαλειώδεις εικόνες, τη σύνθεση του κάδρου, την απίστευτη πλανοθεσία, τη χρήση της κινούμενης κάμερας, που δεν αφήνει ποτέ την Ίρις (άντε, την Ίριδα) από τα... μάτια της: την ακολουθεί παντού είτε από πίσω της είτε από μπροστά της, κατά μέτωπο. Και με την ηχητική μπάντα να είναι γεμάτη φωνές και ψίθυρους: ποτέ δεν υπάρχει μόνο σιωπή. Μα, θα μου πείτε, το ίδιο έκανε και στον «Γιο του Σαούλ»! Μήπως λοιπόν απλώς επαναλαμβάνεται; Όταν θα δούμε την τρίτη του ταινία θα έχουμε να πούμε πολλά περισσότερα...

ΥΓ: Μωρέ, η Ίριδα μπορεί να είναι κι εκείνο το λουλούδι και η ηρωίδα μας, σαν εκείνο το λουλούδι, όσο πάει και ανθίζει. Ναι, κι αυτό κάπου αλλού το διάβασα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2019 από την από την Filmtrade!

Death Makes A Killer Comeback! Έφτασε η ώρα για το σίκουελ της απρόσμενης, προπέρσινης επιτυχίας της εταιρείας Blumhouse (Διχασμένος, Τρέξε!, Η Κάθαρση) η οποία αξιοποίησε ένα φρέσκο σενάριο γεμάτο με ακόμη πιο ευφάνταστες ιδέες και ανατροπές. Στα Γενέθλια Θανάτου 2 (Happy Death Day 2U) το ημερολόγιο θα κολλήσει ξανά στην ημέρα των γενεθλίων της αποφασιστικής ηρωίδας, όπως και στην πρώτη ταινία η οποία είχε σημειώσει αναπάντεχο άνοιγμα στο Αμερικάνικο box-office με 26 εκατομμύρια το πρώτο τριήμερο. Αυτήν τη φορά, η κεντρική ηρωίδα αντιλαμβάνεται ότι εκείνη η καταραμένη μέρα όπου είχε την ατυχία να δολοφονείται ξανά και ξανά, δεν έμελλε να είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να της έχει συμβεί και πως τα αληθινά της προβλήματα, μόλις αρχίζουν. Τα γεγονότα του σίκουελ θα πάρουν αδιανόητες διαστάσεις σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Η προδιαγεγραμμένη σφαγή της πρώτης ταινίας θα προκαλέσει συνέπειες που θα ξεφύγουν σε ένα παράλληλο σύμπαν και η επιστήμη θα παίξει τον βασικό ρόλο για ένα απρόβλεπτο ταξίδι στον χωροχρόνο – ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι που θα βάφεται ξανά και ξανά με αίμα, με ένα sci-fi προφίλ.

Η Jessica Roth είναι ξανά η επικεφαλής του νεανικού καστ της ταινίας και πλέον εξελίσσεται σε μια σύγχρονη scream queen, ικανή να κουβαλήσει πάνω της ένα κινηματογραφικό franchise.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Φεβρουαρίου 2019 από την Tulip Ent.!