Movies Ltd

Πάρε μια γερή δαγκωνιά! Η Απίστευτη Ιστορία του Γιγάντιου Αχλαδιού (The Incredible Story of the Giant Pear) απέσπασε το βραβείο του πιο δύσκολου κοινού, εκείνου των παιδιών, που δεν το ξεγελάς ποτέ, στο 1ο Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας, κι αυτό γιατί η ζουμερή αυτή, γεμάτη ψυχή, περιπέτεια animation μάς θυμίζει πόσο σημαντική είναι η πλοκή και οι χαρακτήρες σε μια ιστορία. Η ζωή είναι πολύ όμορφη για τον ελέφαντα Σεμπαστιάν και την κολλητή του φίλη, τη γάτα Μίτσο, μέχρι που, ξαφνικά, ο δήμαρχος της ηλιόλουστης πόλης τους εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Εντούτοις, πριν εξαφανιστεί, ο δήμαρχος προλαβαίνει να στείλει ένα μήνυμα μέσα σε ένα μπουκάλι, ενημερώνοντας ότι έχει ναυαγήσει στο Μυστηριώδες Νησί και ότι έχει κάνει μια τρομερά σπουδαία ανακάλυψη. Μέσα στο μπουκάλι υπάρχει κι ένας σπόρος που οι δύο φίλοι, ο Σεμπαστιάν και η Μίτσο, φυτεύουν και την επόμενη μέρα διαπιστώνουν ότι στη θέση του έχει φυτρώσει ένα γιγάντιο αχλάδι. Από το τεράστιο αυτό φρούτο, που αρχικά μετατρέπεται σε σπίτι, ο ιδιοφυής καθηγητής Γκλουκόζ, κατασκευάζει ένα πλοίο με το οποίο σαλπάρουν οι ήρωές μας για το νησί, προκειμένου να βρουν το δήμαρχο του νησιού τους, μολονότι και οι δυο τους δεν τα πάνε καλά με το νερό...

Την Δανέζικη παραγωγή σκηνοθετούν οι Amalie Næsby Fick, Jørgen Lerdam, Philip Einstein Lipski.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την Weird Wave!

Fast & Ridiculous! O Γουίλι (Wheely) είναι ένα αυτοκίνητο με μεγάλα σχέδια. Εργάζεται ως ταξί, αλλά ονειρεύεται να τρέξει σε αγώνες αυτοκινήτων. Ήταν άλλωστε πρωταθλητής της τοπικής σκηνής και υπήρξε θρύλος. Όμως μετά από αυτό, τι του έχει απομείνει; Μία πρωινή δουλειά και ένα αφεντικό που δεν μπορεί να εγκαταλείψει. Μέχρι που ερωτεύεται ένα σπορ αυτοκίνητο και η ζωή του ανατρέπεται. Τις φωνές τους στο καστ δανείζουν οι ηθοποιοί Ogie Banks, Gavin Yap, Bill J. Gottlieb, Brock Powell.

Το περιπετειώδες κινούμενο σχέδιο σκηνοθετεί ο Μαλαίσιος Yusry Abd Halim.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την Tanweer!

Πεθαίνουν να παίξουν! To Escape Room είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που παρακολουθεί έξι αγνώστους μπλεγμένους σε καταστάσεις πέρα από τον έλεγχο τους. Για να επιβιώσουν, πρέπει να σκαλίσουν το μυαλό τους, αλλιώς δε θα βγουν ζωντανοί από το δωμάτιο-γρίφο. Κατασκευασμένο σαν επιτραπέζιο παιχνίδι, όπου υπάρχουν κανόνες, παίκτες, πιόνια, τιμωρίες και έπαθλα, το Escape Room χτίζει με μαεστρία την αγωνία μιας ομάδας, με παίκτες που δε γνωρίζεται μεταξύ τους, αλλά καλούνται όχι μονάχα να βρουν την τελική έξοδο, αλλά να την ανακαλύπτουν σε κάθε ένα δωμάτιο που ανοίγει μπροστά τους ή κλείνει πίσω τους. Γιατί τους διάλεξαν; Πως συνδέονται οι ιστορίες τους; Ποια είναι η επόμενη πίστα; Πόσους ακόμα γύρους θα αντέξουν να τρέξουν; Το θρίλερ του Adam Robitel (Παγιδευμένη Ψυχή: Το τελευταίο κεφάλαιο) βάζει νέους κανόνες σε ένα κινηματογραφικό είδος, που μοιάζει να επαναπροσδιορίζεται και να αναδιομορφώνεται εκ νέου.

Χωρισμένο σε κλειδωμένα κεφάλαια, όπου το ένα δωμάτιο οδηγεί σε ένα έτερο δωμάτιο με διαφορετικό γρίφο, οι έξι «άγνωστοι» φίλοι κινούνται ομαδικά από δωμάτιο σε δωμάτιο, προσπαθώντας να βρουν την έξοδο σε ένα παιχνίδι που από την αρχή έμοιαζε επικίνδυνο. Χτισμένο πάνω σε κανόνες και οδηγίες, το παιχνίδι αυτό, κινείται ανάμεσα σε κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος και στα άγρια ένστικτα των συμμετεχόντων, που με την ώρα παίρνουν μια τροπή, που ούτε και οι ίδιοι δε φαντάζονταν. Θα χρειαστεί να συνεργαστούν, να παραβλέψουν ομοιότητες και διαφορές και να κινηθούν μεθοδικά για να ελιχθούν, όσο γρηγορότερα γίνεται. Πρωταγωνιστούν οι Taylor Russell, Loga Miller, Deborah AnnWoll, Jay Ellis, Tyler Labine, Nik Dobani, Yorick van Wageningen, Adam Robitel.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την Feelgood Ent.!

Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, επιβιώνεις παντού! Η Άγρια Αχλαδιά (Ahlat Agaci / The Wild Pear Tree) αποτελεί την πρόταση της Τουρκίας για τα Όσκαρ καλύτερης ταινίας 2019. Το αριστούργημα του Nuri Bilge Ceylan (Χειμερία Νάρκη, Κάποτε στην Ανατολία, Τρεις Πίθηκοι) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο διαγωνιστικό τμήμα του πρόσφατου φεστιβάλ Καννών. Ήρωας στην Άγρια Αχλάδια» είναι ένας νεαρός ο οποίος επιστρέφει απρόθυμα μετά τις σπουδές του στο χωριό που μεγάλωσε, και στο σπίτι των γονιών του, φιλοδοξώντας να αποφασίσει τι θα κάνει με το μέλλον του και να προσπαθήσει να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο. Καθώς οι μέρες περνούν, ο Σινάν (όπως είναι το όνομα του ήρωα) περιπλανιέται στον σχεδόν ασφυκτικό μικρόκοσμο του χωριού του, συναντά συγγενείς και φίλους και σιγά-σιγά συνειδητοποιεί τόσο την αντιπάθειά του για το μέρος που τον περιβάλλει όσο και για τον πατέρα του - έναν ανεύθυνο καθηγητή και οικογενειάρχη, πνιγμένο στα χρέη και με αδυναμία στον τζόγο.

Πρωταγωνιστούν οι Dogu Demirkol, Murat Cemcir, Bennu Yildirimlar.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την AMA Films!

Το ταλέντο της ήταν αληθινό. Το βιογραφικό της όχι! O μετρ του είδους Peter Segal (Ασκήσεις Ηρεμίας, Κάθε Φορά Πρώτη Φορά, Get Smart) φέρνει στη μεγάλη οθόνη την διασκεδαστική κομεντί Μια Δεύτερη Ευκαιρία (Second Act) που θυμίζει κάτι ανάμεσα στo «Εργαζόμενο Κορίτσι» και την «Καμαριέρα». Η 43χρονη Μάγια είναι μια ιδιοκτήτρια καταστήματος λιανικής πώλησης που παλεύει με τα απωθημένα και τα ανεκπλήρωτα όνειρά της. Μέχρι που αποκτά την ευκαιρία να αλλάξει τρόπο ζωής και να αποδείξει στους γιάπηδες της Μάντισον ότι το «σχολείο της ζωής» έχει την ίδια αξία με τα ακριβά κολέγια και πως ποτέ δεν είναι αργά για μια δεύτερη ευκαιρία. Το σενάριο ανήκει στον βετεράνο συνεριογράφο Justin Zackham (Επιθυμίες στο... Παρά Πέντε) και στην Elaine Goldsmith-Thomas.

Η Goldsmith-Thomas φανταζόταν εξ’αρχής την Jennifer Lopez στον ρόλο της Μάγια. Εκείνη με τη σειρά της είχε επίσης κάποιον στο μυαλό της για τον ρόλο του Τρέι, του προπονητή baseball που είναι ερωτευμένος με τη Μάγια, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Milo Ventimiglia. Την «κολλητή» της Μάγια, υποδύεται η δίκη της κολλητή φίλη Leah Remini, ενώ την Χίλντι, την συνάδελφο της Μάγια που την αντιμετωπίζει σαν απειλή ενσαρκώνει η Annaleigh Ashford, και την Ζόε, την κόρη του CEO, που την η Vanessa Hudgens.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την Odeon!

Nobody Runs Forever! Ο κάτοχος τεσσάρων Όσκαρ Clint Eastwood (Million Dollar Baby) επιστρέφει δυναμικά για δεύτερη φορά ως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής μετά το Gran Torino (2009). Το Βαποράκι (The Mule) αφηγείται μία συναρπαστική ιστορία βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά. Με εξαιρετική σκηνοθεσία, διεύθυνση φωτογραφίας και μουσική, η ταινία αποδεικνύει τη ζωντάνια και το αγέραστο ταλέντο του δημιουργού της που ξέρει ακόμα να γράφει ιστορία στις σελίδες του σινεμά, κι ας έχει φτάσει τις 37 ταινίες στο ενεργητικό του. Ο ογδοντάχρονος Ερλ Στόουν είναι απένταρος, μόνος και αντιμέτωπος με τη χρεοκοπία της επιχείρησής του, όταν του προσφέρεται μία δουλειά, στην οποία - φαινομενικά- πρέπει απλά να οδηγεί. Στην πραγματικότητα,γίνεται μεταφορέας στην υπηρεσία του μεξικάνικου καρτέλ ναρκωτικών. Τα πάει καλά, τόσο καλά που οι «παραγγελίες» ολοένα και αυξάνονται και ο ίδιος σύντομα ανεβαίνει στην ιεραρχία της «επιχείρησης». Δεν αργεί ωστόσο να τον εντοπίσει το ραντάρ του σκληρού πράκτορα της υπηρεσίας για την καταπολέμηση των ναρκωτικών Κόλιν Μπέιτς. Έτσι, παρόλο που τα οικονομικά του προβλήματα ανήκουν στο παρελθόν, τα προηγούμενα λάθη του αρχίζουν να τον βαραίνουν σε τέτοιο βαθμό που είναι αβέβαιο αν θα έχει το χρόνο να τα διορθώσει, πριν βρεθεί ενώπιον της επιβολής του νόμου ή των αρχηγών του καρτέλ.

Δίπλα στον Eastwood εμφανίζεται o τέσσερις φορές υποψήφιοw για Όσκαρ Bradley Cooper (American Sniper). Το καστ συμπληρώνει ο υποψήφιος για Όσκαρ Lawrence Fishburne (What’s Love Got to Do with It) μαζί με τους Michael Pena (Narcos), Diane Wiest (Hannah and Her Sisters), Andy Garcia (The Godfather: Part III), Alison Eastwood (Rails & Ties), Taissa Farmiga (The Nun).Το αγωνιώδες σενάριο του Nick Schenk (Gran Torino) βασίζεται στο άρθρο των New York Times “The Sinaloa Cartels’ 90-Year-Old Drug Mule”.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την Tanweer!

Δεν υπάρχει τίποτα να χάσεις, όταν ήδη έχεις χάσει τα πάντα! Για αρκετά χρόνια ο σεναριογράφος και παραγωγός Phil Hay μαζί με τον συν-σεναριογράφο του Matt Manfredi μάζευαν ιδέες για ένα σενάριο βασισμένο στην αμοιβαία αγάπη τους για τις περιπέτειες και το Λος Άντζελες. Κατέληξαν στον κεντρικό χαρακτήρα που ήθελαν να είναι ένας μοναχικός αστυνομικός γεμάτος επαγγελματικά και προσωπικά μυστικά. Με τη βοήθεια της καταξιωμένης Karyn Kusama (βραβευμένη στο φεστιβάλ Καννών και στο Sundance για το «Girlfight») που είχε ήδη συμφωνήσει να αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας Destroyer, κατέληξαν ότι αυτή έπρεπε να είναι η ιστορία μιας γυναίκας. Αλλά είναι επίσης ένα θρίλερ για κάποια που όταν ήταν νέα μπλέχτηκε σε μια επικίνδυνη κατάσταση που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει και έκτοτε ζει με τις συνέπειες. Πριν από 16 χρόνια, η ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος του Λος Άντζελες Έριν Μπελ πήγε σε μυστική αποστολή στην Καλιφόρνια με σκοπό να εισχωρήσει σε μια συμμορία με αρχηγό τον τρομακτικό Σίλας. Όταν μια από τις βίαιες ληστείες τους αποτυγχάνει, η κάλυψη της Έριν χάνεται και ο Σίλας διαφεύγει. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Σίλας επιστρέφει πιο δυνατός και πιο επικίνδυνος από ποτέ, έχοντας καταστρώσει το σχέδιο της μεγαλύτερης τραπεζικής ληστείας στην ιστορία των ληστειών. Αυτή τη φορά όμως η Έριν θα τον σταματήσει.

Η αναζήτηση της ιδανικής Έριν Μπελ ολοκληρώθηκε σχεδόν πριν ξεκινήσει. Η αναζήτηση είχε μόλις αρχίσει όταν η βραβευμένη με Όσκαρ (για την ερμηνεία της στις «Ώρες») Nicole Kidman ζήτησε να συναντηθεί με την Kusama μετά την ανάγνωση του σεναρίου. Στον καθοριστικό ρόλο του Κρις, του συνεργάτη και εραστή της Μπελ, συναντάμε τον ταλαντούχο Sebastian Stan. Τον Σίλας, τον αρχηγό της συμμορίας και στόχο της Μπελ, ενσαρκώνει ο Toby Kebbell.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την Odeon!

Βασισμένη σε μια αληθινή φιλία! Έχοντας αποσπάσει το Βραβείο Κοινού στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και με πέντε υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Ταινίας στην κατηγορία κωμωδία ή μιούζικαλ, καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερου Α' και Β' Ανδρικού Ρόλου) έρχεται η καινούργια ταινία του Peter Farrelly, Το Πράσινο Βιβλίο (The Green Book). 1960. O Tony Lip, πορτιέρης από μία Ιταλο-αμερικανική γειτονιά του Bronx, προσλαμβάνεται ως οδηγός του Dr. Don Shirley, ενός παγκοσμίου φήμης αφροαμερικάνου πιανίστα, για να τον συνοδεύσει σε μία περιοδεία από το Manhattan στον βαθύ Αμερικάνικο Νότο. Θα πρέπει να κινηθούν στηριζόμενοι στο «Πράσινο Βιβλίο», που θα τους υποδείξει τα ελάχιστα καταλύματα, εστιατόρια κτλ που ήταν τότε ασφαλή για τους Αφροαμερικανούς.

Πρωταγωνιστούν οι Viggo Mortensen, Mahershala Ali, Linda Cardellini, Sebastian Maniscalco, Dimiter D. Marinov, P.J. Byrne.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2019 από την Spentzos Films!

του zerVo (@moviesltd)

Μπατσικό ντουέτο. Δεν υπάρχει πιο εξαντλημένη περίπτωση στο σινεμά, αφού στο διάβα του χρόνου, έχουμε δει τα πάντα, από την πιο απλή, ίσαμε την πλέον εξεζητημένη συνύπαρξη. Κομπανιέροι κανονικοί, δύο λευκοί, ένας λευκός κι ένας μαύρος, δύο μαύροι, εναλλαγές με κανέναν πορτορικάνο, δίδυμο αντρικό, γυναικείο, μεικτό ενίοτε, δίδυμο με μαύρο και κινέζο, δίδυμο με αγαθό και διεφθαρμένο, δίδυμο με κουστουμάτο και μις αμέρικα, δίδυμο με οικογενειάρχη και έναν που το μάτι του γυαλίζει, δίδυμο με αστυνομικό και υπόδικο, δίδυμο με υπαστυνόμο και με σκύλο, δίδυμο με γιάνκη και σοβιετικό, δίδυμο με γήινο και άλιεν, μέχρι και δίδυμο επιθεωρητή με ζωγραφισμένο κούνελο έχει υπάρξει. Τι πιθανολογείς, πως σώθηκε η λίστα? Όχι δα, αφού οι μια φορά κι έναν καιρό αγαπημένοι μας Σίσαμι Στριτ, στην διάδοχη κατάσταση τους πια, δεν είχαν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη.

Κάτω από τον καυτό ήλιο του Λος Άντζελες, της μητρόπολη της Καλιφόρνια, εδώ και χρόνια συνυπάρχουν, όχι και τόσο αρμονικά, άνθρωποι και μαριονέτες, σε μια κοινοτική μίξη που μόνιμα έχει σαν αποτέλεσμα τις κόντρες και τις προστριβές ανάμεσα στα δύο είδη. Έχοντας αποπεμφθεί από το Σώμα για ένα τεράστιο σφάλμα που υπέπεσε εν ώρα καθήκοντος, ο ζορισμένος ψυχικά όσο και μοναχικός ιδιωτικός ντετέκτιβ, κούκλος Φιλ Φϊλιπς, θα δεχτεί εντελώς αναπάντεχα στο γραφείο του την επίσκεψη μιας ελκυστικής ομοίου του, ζητώντας του την βοήθεια του για να αποκαλύψει ποιοι κρύβονται πίσω από τα απειλητικά μηνύματα που εκείνη λαμβάνει. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν, ενόσω το ένα μετά το άλλο τα μέλη του καστ μιας παλιάς τηλεοπτικής εκπομπής με λούτρινους, θα δολοφονηθούν βίαια, με εκείνον ανήμπορο να μην μπορεί να αποτρέψει το μοιραίο.

Είναι προφανώς η στιγμή που θα κληθεί να ενώσει και πάλι τις δυνάμεις του με την πρώην συνεργάτιδα του, αστυνομικό Κόνι Έντουαρντς, που τα χνώτα τους δεν ταιριάζουν πια, για να λύσουν από κοινού τον γρίφο, φτάνοντας μέχρι τον δολοφόνο. Κατόρθωμα που για τον σκυθρωπό Φιλ φαντάζει σαν λύτρωση, μιας και αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να αποκαταστήσει το όνομα του στην πιάτσα. Πέφτοντας πανεύκολα στην ερωτική παγίδα της φαμ φατάλ Σάντρα, θα πέσει σε συνεχόμενα λάθη, που θα τον αποπροσανατολίσουν από τον τελικό του στόχο.

Κάτω λοιπόν από αυτή την ιδιόμορφη περίσταση, έχοντας να αποδεχθείς το γεγονός πως χιούμανς και πάππετς ορίζουν μέλη πια της ίδιας κοινωνίας, ξετυλίγεται ένα νέο νουάρ, που μοιάζει βγαλμένο μέσα από τις σελίδες του Elmore Leonard, στόχο του όμως δεν έχει να στήσει μια (πειραγμένη έστω) ίντριγκα της προκοπής, μα να σατιρίσει καταστάσεις, με τρόπο αδέξιο και ενίοτε απρεπή. Στο επίκεντρο της πλοκής, βρίσκεται ένας τύπος στημένος κατ εικόνα και ομοίωση του Κολόμπο, που περιφέρεται φορώντας μια τριμμένη, βρώμικη μπεζ καπαρντίνα και ουσιαστικά αποτελεί κακό μαντάτο για όποιον τον συναντήσει. Πολύ απλά διότι στην επόμενη σεκάνς, με τρόπο βάναυσο - για κούκλα - θα βρεθεί νεκρός! Το βασικό πρόβλημα είναι που οι υπεύθυνοι της παραγωγής, εκτίμησαν πως αυτά τα φονικά, μπορούν να προβάλλουν ως ανέκδοτο, ανεβάζοντας το κέφι του κοινού, που ανάθεμα αν κατάλαβε τι πρόκειται να παρακολουθήσει, αποφασίζοντας να κόψει μπιλιέτο για να εισέλθει στην σκοτεινή αίθουσα.

Κανένα αστείο, καμία πλάκα, ούτε καν η dumb and dumber αχτένιστη φάτσα του private investigator μπορεί να ορίσει κάτι τέτοιο, ειδικά όταν ο χαρακτήρας του πέφτει σε συνεχείς χοντράδες που μάλλον αποκρουστικές μοιάζουν, παρά διασκεδαστικές. Η σχέση δε που αναπτύσσεται με την πάρτνερ του στην δίωξη του εγκλήματος, μόνο ως άγαρμπη μπορεί να οριστεί, από την ώρα που την υπεράνω (με τάσεις ρατσιστικές στην πρώτη της εμφάνιση) αστυνομικίνα, υποδύεται η ασυμπάθιστη Melissa McCarthy του πενιχρού κωμικού ταλέντου, σε αντίθεση με το υψηλό γκελ που έχει κατορθώσει στο (αμερικάνικο και μόνο) κοινό.

Σκηνοθετημένο με την ελάχιστη έμπνευση από τον Brian Henson, έναν τύπο που η τύχη του τον όρισε ως κληρονόμο της μυθικής Jim Henson Co., της μπράντας που όσο καμία άλλη όρισε στις δεκαετίες των 70 και 80 την έννοια της ευρηματικής κωμωδίας μέσα από τα επεισόδια (και τα κατοπινά φιλμικά τεύχη) των Μάπετς, το The Happytime Murders αποτυγχάνει παντελώς στο πλάνο του, να ορίσει έναν νέο, μοντέρνο δρόμο για τις δημοφιλέστατες μαριονέτες. Με υπόθεση καταφανώς αντιγραμμένη από το επαναστατικό για την εποχή του Who Framed Roger Rabbit, το πολύ άσχημα στημένο στο πόδι νουαράκι δεν αποκτά ποτέ του το παραμικρό ενδιαφέρον, κάνοντας ακόμη και τα σκάρτα 80 λεπτά της διάρκειας του να μοιάζουν αιώνας. Και είναι κρίμα που ένα τέτοιο θρυλικό όνομα σαν του Henson τσαλαπατιέται με τέτοιο άσχημο τρόπο στον βωμό της εμπορικότητας. Φάουλ...

Don't Say A Prayer For Me Now...

του zerVo (@moviesltd)

Απολογισμός: Το franchise καταμετρά ήδη πέντε επεισόδια, άπαντα υπογραφής του μια φορά κι έναν καιρό Μίδα της καταστροφολογικής περιπέτειας Michael Bay, που είναι κι ο βασικός υπεύθυνος της φιλμικής μεταφοράς στην μεγάλη οθόνη των μορφών των πολύχρωμων παιχνιδιών της Hasbro. Στο άθροισμα των μεγεθών του κόστους και της εμπορικής απόδοσης του κάθε τσάπτερ, προσμετρούμε τα του ορίτζιναλ Transformers (150 εκ / 700 εκ), του Revenge Of The Fallen (200 εκ / 850 εκ), του Dark Of The Moon (195 εκ / 1,1 δις), του Age Of Extinction (210 εκ / 1,1 δις) και του The Last Knight (260 εκ / 600 εκ) για να βγάλουμε το συνολικό αποτέλεσμα δαπάνης 900 εκατομμυρίων δολαρίων, με απόδοση στα ταμεία μεγαλύτερη από 4μισι δισεκατομμύρια!!!! Αναμφίβολα αναφερόμαστε σε έναν από τους πιο προσοδοφόρους τίτλους στα χρονικά, οπότε ακόμη κι αν το ρεκόρ της πέμπτης στην σειρά ταινία δεν ήταν και το πιο επιθυμητό, δεν θα ήταν δυνατόν η Paramount να εγκαταλείψει ένα τέτοιο χρυσό τζακ ποτ στην τύχη του, μη επιχειρώντας ακόμη ένα γερό ριμπούτ. Και με τον Bumblebee, τουλάχιστον ως αναβάθμιση του περιορισμένου ενδιαφέροντος της θεματικής, κατόπιν της πεντάδας που τα είπε και τα έδειξε όλα, το στούντιο δεν τα πήγε και άσχημα.

Στον μακρινό πλανήτη Σάιμπετρον, ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Ότομποτς και τους Ντισέπτικονς καλά κρατεί, με τους δεύτερους να έχουν αποκτήσει το πάνω χέρι στην κούρσα της τελικής επικράτησης. Λίγο πριν σημάνουν την υποχώρηση ο ηγέτης των Ότομποτς, Όπτιμους Πράιμ, θα αποφασίσει να αποστείλει στην Γη τον έμπιστο ανιχνευτή του B-127, δίνοντας του την εντολή να ανακαλύψει τις ικανές συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν στο είδος του να κτίσει μια βάση ανασύνταξης σε έναν καινούργιο κόσμο. Η αποστολή αυτή, ελεγχόμενη από τον πανίσχυρο και ανελέητο εχθρό, θα στεφθεί με ολοκληρωτική αποτυχία, καθώς το ρομπότ ανιχνευτής, ευρισκόμενο σε μειονεκτική θέση και κόντρα σε δύο αντιπάλους, θα τεθεί εκτός λειτουργίας, μια για πάντα.

Η χρονιά είναι το 1987 και η ανήσυχη έφηβη Τσάρλι Γουάτσον, δίχως να έχει συνέλθει ακόμη από τον αιφνίδιο χαμό του πατέρα της, προσπαθεί να ορθοποδήσει, ξοδεύοντας τον ελεύθερο της χρόνο στο αγαπημένο σημείο του σπιτιού της, το ξεχασμένο γκαράζ με τα εργαλεία. Το δώρο γενεθλίων του καλού της θείου και μαντρά αυτοκινήτων Χανκ, ένα ταλαιπωρημένο κατακίτρινο κατσαριδάκι της Βόλκσβάγκεν, θα της δώσει την χαρά που τόσο καιρό αναζητούσε, αλλά και την ευθύνη να το συνεφέρει προκειμένου να το κάνει και πάλι κινήσιμο. Προς τεράστια έκπληξη της όμως, θα αντιληφθεί πως δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε μπιτλ, από εκείνα που κινούνται κατά μυριάδες στους δρόμους, αλλά για το μεταλλικό προκάλυμμα που έχει χρησιμοποιήσει ο B-127 για να κρύψει το κουφάρι του από τους Ντισέπτικονς, το οποίο και θα επαναφέρει σε λειτουργία. Με την μόνη διαφορά πως πλέον το ρομπότ έχοντας απολέσει πέρα από την μνήμη και την πλακέτα της φωνής, δεν μπορεί να επικοινωνήσει με την μικρή με την κανονική λαλιά του, αλλά μέσω ακανόνιστων συριστικών ήχων και θορύβων.

Κι έτσι θα γεννηθεί το όνομα Μπάμπλμπι, στην σκέψη της ορφανής πιτσιρίκας, ώστε να βαφτίσει με αυτό τον καινούργιο, τεράστιο φίλο της που κρύβει στο υπόγειο της μονοκατοικίας, μακρυά από τα βλέμματα της αδιάφορης μάνας, του ενοχλητικού πατριού και του ασυμπάθιστου, μικρότερου αδελφού της. Ενεργοποιώντας μάλιστα με τα εργαλεία της, το ένα μετά το άλλο τα κατεστραμμένα τμήματα του πολυμορφικού ρομπότ, θα το φέρει σε επαφή με τους συμμάχους του, δίνοντας του τις πληροφορίες που χρειάζεται για να επαναδραστηριοποιήσει την αποστολή του. Μόνο που τα σήματα θα κινητοποιήσουν και τους κακούς Ντισέπτικονς, καθώς αφού τα λάβουν κι εκείνοι, θα βάλουν μπροστά το σχέδιο εξόντωσης του μοναχικού απεσταλμένου...

Τίποτα το καινούργιο θεματικά δεν έχει να μας προσφέρει ετούτο εδώ το πρίκουελ των περιπετειών που αναφέρθησαν στον πρόλογο και λαμβάνει χώρα κατά την πιο όμορφη χρονιά, της πιο αξέχαστης δεκαετίας. Ή τουλάχιστον αυτό καταμαρτυρά η σύνοψη, που φέρνει ξανά στο προσκήνιο την μακρά ρήξη των καλοσυνάτων Ότομποτς με τους ανήθικους Ντισέπτικονς. Όμως... Μια και μόνο ματιά στα κρέντιτς, ορίζει μια μικρή ελπίδα διαφοροποίησης από τα αναμενόμενα, καθώς το όνομα του σκηνοθέτη Travis Knight, δεν είναι ακριβώς αμελητέο. Για την ακρίβεια πρόκειται για ένα από τα πιο σπουδαία δημιουργικά στελέχη του στοπ μόσιον animation κινήματος της Laika, που το ντεμπούτο του στην καρέκλα του ντιρέκτορα, το πραγματοποίησε μέσα από το καταπληκτικό κινούμενο σχέδιο Kubo And The Two Strings, το οποίο δυο έτη πριν, άδικα έχασε το οσκαρικό τρόπαιο, πάνω στο νήμα, από την Zootopia. Συνεπώς το ζήτημα στην περίπτωση μας ήταν αν και κατά πόσον, η προσωπικότητα του, θα ήταν ικανή να δώσει ένα διαφορετικό πνεύμα στο καινούργιο αυτό ξεκίνημα των Τρανσφόρμερς. Και η απάντηση στο ερώτημα, αν μη τι άλλο, είναι περισσότερο θετική από όσο θα περίμενα.

Κι αυτό γιατί τοποθετώντας την πλοκή χρονικά στα 80s, με πλοηγό το νοσταλγικά πετυχημένο πατρόν των Guardians Of The Galaxy, ο Knight περιτυλίγει το φαντασμαγορικό, όσο και θορυβώδες κατά τόπους πόνημα του, με ένα σωρό αναφορές της ποπ κουλτούρας της περιόδου. Αρχής γενομένης από το έξοχο compilation των τραγουδιών που ορίζουν την κασέτα του σάουντρακ (και στίχους τους χρησιμοποιεί ο άλαλος Bumblebee για να συνομιλήσει με την κολλητή του) που αποτελείται από θρυλικά χιτς των Duran Duran, των Smiths, των Cure, των Culure Club, των Tears For Fears. Και πηγαίνοντας την αναφορά του σε δημοφιλή στοιχεία της περιόδου, πηγαίνει το πράγμα ένα βήμα παραπέρα, δανειζόμενος χαρακτηριστικές στιγμές από ταινίες που σημάδεψαν την δεκαετία, σαν το Breakfast Club ή το Weird Science, στολίζοντας το εκρηκτικό πανηγύρι του με ένα σωρό θύμησες από το τότε. Για τους παλιότερους, δηλαδή, αφού οι νεότεροι, ως φανς της σειράς, μάλλον ικανοποιούνται από μια ακόμη επανάληψη του στόρι Cybertron Civil War.

Αυτές οι προσθήκες, σε συνδυασμό με την αξιοπρεπή μελέτη του χαρακτήρα της κοπελιάς (και πάλι καλή η Hailee - True Grit - Steinfeld) που συνθέτει την βάση της στενής φιλικής της σχέσης με την ψυχωμένη μηχανή, δίνουν έναν τόνο πιο εύπεπτο στο δίχως αρχικές προσδοκίες, γνώριμο προϊόν. Που κατά τα άλλα, συνδυάζει τα και πάλι αριστοτεχνικά καμωμένα ειδικά εφέ, με το κοφτό μοντάζ στις ουκ ολίγες σεκάνς μάχης, που πλησιάζοντας προς το φινάλε, οριοθετούν τα θεμέλια των δεδομένων συνεχειών που θα ακολουθήσουν τα προσεχή χρόνια. Ευελπιστώ πάνω στο ίδιο ρυθμικό μουσικά μοτίβο, που δίνει στο ξεχειλωμένο από κάθε άποψη πρότζεκτ, έστω μια πνοή αναζωογόνησης. Κι ενός κάποιου ενδιαφέροντος για να ασχοληθεί κανείς μαζί του, έχοντας εξαντλήσει κάθε πιθανή ίντριγκα, από τον καιρό που τα Transformers έσκασαν μύτη στο εκράν, το 2007.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Δεκεμβρίου 2018 από την Odeon!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Άλλη μια βαρετή ημέρα στη δουλειά... not!

Ο Gustav Möller γεννήθηκε το 1988 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Είναι δηλαδή μόλις 30 ετών. Αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Κινηματογράφου με την ταινία «In Darkness», η οποία κέρδισε το βραβείο Next Generation Award της πόλης Χάουγκεσουντ. Αυτή είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία. Μια ταινία που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περασμένο φεστιβάλ του Σάντανς, όπου κέρδισε το βραβείο κοινού στο τμήμα World Cinema. Μια ταινία που προβλήθηκε σε μπόλικα φεστιβάλ από τότε κι έφτασε και στη Θεσσαλονίκη για να διεκδικήσει τον Χρυσό Αλέξανδρο καλύτερης ταινίας. Τελικά, στη Θεσσαλονίκη τιμήθηκε με το βραβεία καλύτερης ανδρικής ερμηνείας για τον Jakob Cedergren και με το βραβείο κοινού.

Η ταινία Ο ένοχος (Den skyldige / The Guilty) αποτελεί την επίσημη πρόταση της Δανίας για το μη Αγγλόφωνο Όσκαρ. Και μάλιστα είναι ανάμεσα στις εννέα ταινίες που επιλέχθηκαν στην περίφημη shortlist από την οποία θα προκύψουν οι τελικές πέντε ταινίες, που θα διεκδικήσουν το βαρύτιμο βραβείο. Και κάτι ακόμα, που μας μεταφέρει στη σφαίρα των… μέντιουμ: στις 6 Νοεμβρίου, μετά τη θέαση της ταινίας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, γράφαμε στην ανταπόκρισή μας: «Πάρα πολύ καλό θρίλερ που νομίζω μέσα στο 2020 το αργότερο θα είναι έτοιμο για να δούμε και το αμερικάνικο ριμέικ του. Αποκλείεται να το αφήσουν ανεκμετάλλευτο τέτοιο διαμαντάκι οι χολιγουντιανοί». Και στις 10 Δεκεμβρίου – έναν μόλις μήνα μετά δηλαδή – διαβάσαμε άρθρο στο Variety που έλεγε ακριβώς αυτό: έχουν ήδη αγοραστεί τα δικαιώματα για να γυριστεί ριμέικ, με τον Jake Gyllenhaal να προαλείφεται για τον πρωταγωνιστικό ρόλο! Αυτά είναι...

Η υπόθεση: Ο Άσγκερ είναι ένας αστυνομικός που, καθώς εκκρεμεί έρευνα εναντίον του για κάτι στο οποίο έχει μπλέξει, κάτι στα όρια του νόμιμου, παίρνει δυσμενή (έτσι φαίνεται στον ίδιο τουλάχιστον) μετάθεση και κάνει βάρδιες στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης στην Κοπεγχάγη. Είναι μια δουλειά που δεν τη γουστάρει: θέλει να βρίσκεται έξω, στους δρόμους, εκεί όπου υπάρχει δράση, εκεί όπου μπορεί να σταματήσει το κακό. Ένα απόγευμα, το τελευταίο πριν περάσει από ακρόαση για την πράξη για την οποία ελέγχεται, δέχεται ένα τηλεφώνημα από μια γυναίκα. Ο Άσγκερ καταλαβαίνει πως η γυναίκα έχει πέσει θύμα απαγωγής. Καθηλωμένος στην καρέκλα του, αναγκάζεται να πείσει άλλους να γίνουν τα μάτια και τα αυτιά του, καθώς αποκαλύπτεται σταδιακά το μέγεθος του εγκλήματος. Αλλά και το ποιος είναι πραγματικά ο ένοχος...

Η άποψή μας: Ό,τι έχετε διαβάσει για το συγκεκριμένο φιλμ είναι αληθινό! Πρόκειται για μια από τις πιο συναρπαστικές ταινίες που έχουμε δει τελευταία, με το σασπένς να βαράει κόκκινο σε κάθε δευτερόλεπτο. Προσωπικά, είμαι λάτρης αυτού του είδους ταινιών - ας τις βαφτίσω κλειστοφοβικά θρίλερ. Όλη (ή η περισσότερη) δράση περιορίζεται μέσα σε έναν πεπερασμένο χώρο, απ' όπου δεν υπάρχει καμία διαφυγή (κυριολεκτικά ή μεταφορικά). Στην ταινία «Buried» ο Ryan Reynolds προσπαθούσε να βγει ζωντανός από ένα φέρετρο θαμμένο στη γη, χωρίς να μπορεί να γνωρίζει ούτε καν που βρισκόταν ακριβώς! Στην ταινία «Σε λάθος χρόνο» ο Tom Hardy προσπαθούσε να διορθώσει όλα τα κακώς κείμενα της ζωής του μέσα σε μια νύχτα, ευρισκόμενος μέσα στο αμάξι του, οδηγώντας. Ακόμα ακόμα στην ταινία «Τηλεφωνικός θάλαμος» ο Colin Farrell προσπαθούσε να μείνει ζωντανός και να σώσει κι άλλους ευρισκόμενος καθηλωμένος στον τηλεφωνικό θάλαμο, κάπου στη Νέα Υόρκη, μιλώντας με τον «κακό» της ταινίας.

Στην περίπτωσή μας ο Άσγκερ (τρομερή δουλειά από τον Jakob Cedergren) βρίσκεται κλεισμένος μέσα στα γραφεία της Άμεσης Δράσης. Και πρέπει να σώσει μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα απαγωγής. Αλλά έχει να αντιμετωπίσει και το δικό του δράμα, τη δική του ψυχική αναταραχή: είναι ανήσυχος, με εκρήξεις βίας, καθόλου ευγενικός, απότομος, τρώγεται με τα ρούχα του, τον κατατρώνε οι Ερινύες: παλεύει με τη συνείδησή του. Πέρα από το γεγονός ότι από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό ο σκηνοθέτης μας έχει καρφωμένους στην καρέκλα, υπάρχει μια ανατροπή που οδηγεί την ταινία σε ακόμα υψηλότερες επιδόσεις. Είναι ο καταλύτης που την οδηγεί σε υπαρξιακές αναζητήσεις και σε τρομερές αναρωτήσεις σχετικά με το τι είναι σωστό και τι λάθος. Τι είναι ηθικό και τι ανήθικο. Ποιος είναι αθώος και ποιος ένοχος.

Δεν είναι χωρίς ψεγάδια η ταινία, αλλά ρε παιδιά, ο άνθρωπος έκανε μια ταινιάρα με δυνατότερο όπλο του το σενάριο! Είναι αυτή μια ακριβή ταινία; Αδυνατώ να φανταστώ ότι δεν θα μπορούσε να γυριστεί με ελάχιστο μπάτζετ από τον οποιονδήποτε. Το σενάριο όμως είναι… όλα τα λεφτά. Και η σκηνοθετική αντιμετώπιση και το μοντάζ, εντάξει, εννοείται. Πολύ εύκολα το εξαιρετικό σενάριο θα ξευτιλιζόταν ή θα οδηγούσε στην κούραση αν ο σκηνοθέτης δεν έβρισκε τρόπους να κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση, τόσο παρακολουθώντας το ξεδίπλωμα της ιστορίας όσο και σε ότι αφορά το οπτικό επίπεδο. Διάφορες γωνίες τοποθέτησης της κάμερας, πολλά κοντινά (να βλέπουμε τον ιδρώτα του ήρωά μας, την αγωνία του, τον πόνο του, να καταλαβαίνουμε πως πρέπει να σώσει τη γυναίκα αυτή, πρέπει να το κάνει για να εξιλεωθεί ο ίδιος, γιατί τα έχει κάνει λίγο σκατά), μικρά ιντερλούδια για να πάρουμε και μια ανάσα – ακόμα και το πέταγμα ενός αναβράζοντος δισκίου φαρμάκου σε ένα ποτήρι νερό δίνει την απαραίτητη ανάσα, να ξαποστάσουμε λίγο και μετά βουρ και πάλι στον ίλιγγο – μέχρι και το χιούμορ επιστρατεύει πολύ έξυπνα ο σκηνοθέτης (και συνσεναριογράφος) για να χαλαρώνουν οι θεατές.

Το περιστατικό με την ποδηλάτισσα δηλαδή δίνει στον θεατή το δικαίωμα να κάψει λίγη αδρεναλίνη, να μην κινείται μονίμως στα κόκκινα. Η μεγαλύτερη επιτυχία του νεαρού σκηνοθέτη είναι ακριβώς αυτή: δίνει πάσα στους θεατές να κάνουν εικόνα όλα όσα ακούει ο Άσγκερ από την άλλη άκρη του τηλεφώνου. Και ο κάθε θεατής φτιάχνει τη δική του εικόνα. Στο τέλος, οι ένοχοι είναι περισσότεροι του ενός. Και παραδόξως, το γεγονός ότι δεν κατακρίνεται by the way και η άτιμη κοινωνία, δεν λειτουργεί αρνητικά για την ταινία. Ίσα ίσα. Δεν χρειάζεται εδώ να δοθεί πολιτική ή κοινωνική χροιά στα τεκταινόμενα. Δεν χρειάζεται γιατί δεν προσφέρει κάτι παραπάνω. Δεν χρειάζεται να μας πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες ο άνθρωπος. Και μπράβο του.

Το τελικό αποτέλεσμα τον δικαιώνει απόλυτα. Και ικανοποιεί τους θεατές στο μέγιστο βαθμό.

Στα χνάρια του Τσιμ Τσιμ Τσιρί...

του zerVo (@moviesltd)

Ενδεχόμενα να κάνουμε λόγο και για τον θρυλικότερο τίτλο, που γέννησε ποτέ η παραμυθένια μπράντα του Μάστρο Walt, με κατορθώματα που καμία άλλη ταινία τους στούντιο της Disney δεν έχει ακόμη ξεπεράσει. Βγαλμένη από την συγγραφική έμπνευση της μυθιστοριογράφου P. L. Travers, η μουσικοχορευτική πανδαισία Mary Poppins έκανε την εμφάνιση της στις πανέτοιμες να αναδείξουν μια τέτοια παραμυθένια ιστορία φαντασίας, αίθουσες, το 1964 και κυριολεκτικά σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα της, από ταμεία ίσαμε βραβεία. Με κόστος το υπέρογκο ποσόν των 5 εκ, δολαρίων (τότε) επέστρεψε στα ταμεία 25 φορές τον προϋπολογισμό της, συνοδεία 13 υποψηφιοτήτων της Αμερικάνικης Ακαδημίας Σινεμά, εκ των οποίων οι 5 μεταφράστηκαν σε αγαλματίδιο. Καλύτερης μουσικής επένδυσης, καλύτερων ειδικών εφέ, καλύτερου μοντάζ, καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, στο πρωταγωνιστικό ντεμπούτο της γυναίκας σύμβολο των χρυσών ημερών του Χόλιγουντ, Julie Andrews και φυσικά καλύτερου τραγουδιού για το μελωδικό Chim Chim Cher-ee. Που για τις δυο ώρες παρακολούθησης του μισού αιώνα και βάλε κατοπινού σίκουελ, γυρνούσε διαρκώς στο μυαλό μου, ταξιδεύοντας με στα χρόνια εκείνα τα παιδικά, που η Mary στόλιζε με την αέρινη λάμψη της τα όνειρα μου.

Λονδίνο, 1935. Ακριβώς στην καρδιά της γιγάντιας οικονομικής κρίσης, ανάμεσα στις οικογένειες που ζορίζονται να βρουν τα απαιτούμενα προς το ζην, είναι κι εκείνη του ονειροπόλου Μάικλ Μπανκς, που έχοντας πρόσφατα χηρέψει αγωνίζεται να προσφέρει τα αναγκαία στα τρία ανήλικα παιδιά του, τον Τζον, την Άναμπελ και τον μικρούλη Τζόρτζι. Ατυχώς για εκείνον τα πολλαπλασιαζόμενα χρέη στην τράπεζα του του άπληστου Ουίλιαμ Ουίλκινς, έχουν φτάσει σε σημείο που να μην είναι ικανός να τα αποπληρώσει, γεγονός που σημαίνει την άμεση έξωση της οικογένειας του από το σπίτι που διαμένει. Με το χρονικό περιθώριο που έχει ορίσει ο άκαρδος τραπεζίτης να εξαντλείται, δίχως στον ορίζοντα να διαφαίνεται η παραμικρή ηλιαχτίδα, ο συνεσταλμένος πατέρας έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε ένα θαύμα. Κι εκείνο θα έλθει από τον ουρανό.

Όπως ακριβώς είχε συμβεί όταν εκείνος ήταν δεκάχρονο παιδάκι, από τους αιθέρες της βρετανικής μεγαλούπολης θα εμφανιστεί με αλεξίπτωτο την μαγική ομπρέλα της, η χαρισματική νταντά Μαίρη Πόπινς, προκειμένου να αναλάβει δουλειά ξανά, δίνοντας την υπόσχεση να σώσει και πάλι την δύσκολη κατάσταση. Βάζοντας άμεσα τάξη στο αναστατωμένο σπιτικό του Μάικλ, θα σχεδιάσει πλάνο αντίδρασης στις ορέξεις του πλεονέκτη Ουίλκινς, θυμίζοντας την ύπαρξη των μετοχών της τράπεζας που έχει στο όνομα της η φαμίλια Μπανκς και είναι ικανές να μηδενίσουν την τεράστια οφειλή. Αρκεί τα έγγραφα να βρεθούν μετά από τόσο καιρό, στην ανακατωμένη αποθήκη του σπιτιού, μέχρι την ώρα που το ρολόι του Μπιγκ Μπεν θα σημάνει μεσάνυχτα, οπότε και εκπνέει η προθεσμία.

Με θέμα που στηρίζεται στα εναπομείναντα επτά βιβλία με κεντρική ηρωίδα την χαρισματική γκουβερνάντα, συνέχειες υπογεγραμμένες από την ίδια συγγραφέα - που υποδύθηκε με όμορφο τρόπο η Emma Thompson στο αξιόλογο Saving Mr Banks - η κινηματογραφική κάμερα επιστρέφει και πάλι στην μονοκατοικία του αριθμού 17 της Τσέρι Τρι Λέιν, υποσχόμενη αν όχι ένα εφάμιλλο, τουλάχιστον έναν αξιοπρεπή διάδοχο του μύθου. Εκεί που ακριβώς στην κορύφωση του Great Depression, τα αδηφάγα ιδρύματα έχουν εξαπολύσει αγώνα δρόμου, για να πάρουν στην κατοχή τους όσο το δυνατόν περισσότερα ακίνητα μπορούν, από τους φτωχούς πολίτες που ελέω ανεργίας και ανέχειας, δεν είναι ικανοί να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. 1935 γράφει λες το ημερολόγιο? Και 2018 να το πεις δεν θα σε ψέξει κανείς φίλε μου πάντως, μιας και ο κυριότερος λόγος της επανεμφάνισης της δεσποινίδας Πόπινς, είναι προφανής. ίδιες οι συνθήκες, παρότι οι απανταχού στον πλανήτη γελοίες και ανάξιες να αντιδράσουν στο σύστημα "πρώτες φορές αριστεράς", δεν πέτυχαν ποτέ τους να κάνουν πράξη το σύνθημα με το "σπίτι" και τον ¨τραπεζίτη".

Κάτω από ετούτες τις τραγικές για την ύπαρξη των Μπανκς συνθήκες, η όμορφη και πάντοτε αισιόδοξη γυναίκα, θα εμφανιστεί σαν...Νάνα εξ ουρανού για να βάλει το μαγικό της χεράκι, δείχνοντας μονοπάτι απόδρασης, από το αδιέξοδο. Φυσικά όλα αυτά τα ανακατωμένης Disneyικής φιλοσοφίας, live action και κινουμένου σχεδίου αντάμα, λαμβάνουν χώρα μέσα σε ένα περιβάλλον γιορτινό, σουρεαλιστικό, παιχνιδιάρικο, εννοείται τιγκάτο σε μουσικές και τραγούδια, στήνοντας την φυσική συνέχεια του πρωτότυπου. Σε αυτό το σημείο όμως είναι που παίζει και το βασικότερο μισμάτς στην δεδομένη κόντρα με το ένα και μοναδικό ορίτζιναλ. Του οποίου η δυναμική υπήρξε αυτή η τραγουδιστική χροιά, κομματιών το ένα καλύτερο από το άλλο, δοσμένα από την πενιά των αδελφών Sherman, που δημιούργησαν ένα - αν όχι ΤΟ ένα - από τα σπουδαιότερα σάουντρακ στην ιστορία του σινεμά. Άνιση η σύγκριση με το παρόν που επιμελείται ο έμπειρος, με περισσότερες από εκατό καταγραφές του ονόματος του δίπλα στο Music By, αλλά και πεντάκις οσκαρικός νομινάς Marc Shaiman. Που ακολουθεί πιστά την πιασάρικη πεπατημένη, δεν έχει όμως την τύχη να συνθέσει ούτε καν κάτι κοντινό του Τσιμ Τσιμ Τσιρί ή του ανεκτίμητου Σουπερκαλιφρατζιλιστιεξπιαλισντόσιους.

Συνεπώς τα βάρη πέφτουν πάνω στον όμορφο σχεδιασμό της παραγωγής, που αναπλάθει σωστά την μελαγχολική, πάντοτε συννεφιασμένη Λόνδρα της εποχής, περικυκλώνοντας τους όχι και λίγους, Εγγλέζους κατά βάση, χαρακτήρες της πλοκής που φέρει την σφραγίδα του πεπειραμένου από το Finding Neverland, David Magee. Αλλού η παραγωγή πέτυχε τον στόχο της στο κάστινγκ, αλλού βάρεσε περιστέρια όμως. Η επιλογή της τόσο εκφραστικής Emily Blunt, για να κρατήσει την φτερωτή ομπρέλα, είναι καλή, αφού η όμορφη πρωτευουσιάνα, μια ντουζίνα έτη μετά την Prada, δεν είναι πλέον η δευτεροκλασάτη γραμματέας, έχοντας αποδείξει πως μπορεί να φέρει εις πέρας και πιο δύσκολες, στάρινγκ αποστολές. Εδώ κι αν οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτα θεμιτές με την Μαντάμ Julie, αλλά η τουλάχιστον ενός παρασάγγη απόσταση αστερόσκονης που τις χωρίζει, δεν επιτρέπει σε κανέναν να μπει σε αυτή την διαδικασία. Σίκουελ που φέρει βαρύ ονομαστικό φορτίο είναι, καλό θα ήταν να αποφύγουμε τα κάθε λογής τσάλεντζ.

Από το συνολικό ερμηνευτικό τιμ, τα τρία παιδάκια είναι εκείνα που θα κερδίσουν το περισσότερο παλαμάκι από τους συνομηλίκους θεατές τους, οι οποίοι μάλλον θα αδιαφορήσουν για τους άχρωμους υποκριτικά, ενήλικους πια Μπανκς - Ben Whishaw / Emily Mortimer - που μια φορά κι έναν καιρό υπήρξαν κι εκείνοι ανέμελα πιτσιρίκια υπό την επίβλεψη της αειθαλούς Μαίρης, μα στο πέρασμα του χρόνου τα ζόρια τους στέρησαν την αθωότητα τους. Εντελώς άλλη οντότητα στο πόνημα του Rob Marshall, που προσωπικά ανήκω στην πλευρά των υποστηρικτών του μιούζικαλ έργου του, δίνει το Mamma Mia τριπλό ριγιούνιον, των Colin Firth (Σάλλας), Julie Walters (γηραιά καμαριέρα) και La Streep (η εξαντρίκ μάγισσα Τόπσυ), με την μεγάλη έκπληξη, κυρίως τραγουδιστικά να ορίζει ο Αμερικάνος Lin Manuel Miranda, ως ο ανάφτης των φανών, σε ένα ρεπρίζ του ρόλου του καμιναδοκαθαριστή Μπερτ / Dick Van Dyck.

Το βέβαιο είναι πως κανείς δεν γίνεται να μην προσάψει στο Mary Poppins Returns το θετικό στοιχείο του σεβασμού που επέδειξε προς το μνημειώδες μιούζικαλ του 64, όσο και του εκμοντερνισμένου σοσιολογικού υπαρκτού προβληματισμού του. Αυτό από μόνο του όμως, δεν είναι ικανό να καταστήσει την καινούργια αυτή βερσιόν ούτε ως ξεχωριστή, ούτε ως αλησμόνητη, παρά σαν μια ακόμη αχρείαστη επαναφορά ενός τίτλου που κανονικά δεν θα επιτρεπόταν από κανέναν να τον αγγίξει. Για την Τρίγωνα Κάλαντα περίοδο είναι μια χαρά επιλογή, αν και οι παλαιότεροι από τους τίτλους έναρξης κιόλας θα νοσταλγήσουν και θα επιχειρήσουν να ακούσουν ξανά, προφανώς στο οικιακό τους σινεμαδάκι, το Τσιμ Τσιμ Τσιρού...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Δεκεμβρίου 2018 από την Feelgood Ent.!